Forum Ojców
coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Wersja do druku

+- Forum Ojców (http://www.tato.com.pl/forum)
+-- Dział: HYDE PARK (/forumdisplay.php?fid=6)
+--- Dział: Luźne rozmowy o wszystkim :) (/forumdisplay.php?fid=24)
+--- Wątek: coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko (/showthread.php?tid=4325)


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 19-11-2007 09:58

W dyskusjach polskiego serwera prawa pisze tak :

Jeżeli chodzi o druk pouczenia podejrzanego, to jeden pozstaje w aktach sprawy z potwierdzeniem, że go otrzymał przed pierwszym przesłuchaniem ( podpisuje go i datuję, godziny na tym druku nie ma), druk pouczenia jest włączany do protokołu podejrzanego jako załącznik do tego protokołu, natomiast w protokole jest zarówno i data i godzina i również potwierdzenie odbioru takiego pouczenia przez podejrzanego.

2007-11-16, Darek M., szczeci

Panowie Mili. Dyskutujecie nie o tym co istotne w kwestii objętej pytaniem, ale i jak sie właczę by zakończyć ten wątek. Istotnie, jak zauważył pan Adam, powołany przez Radka art.48 kpk nie uzasadnia poglądu że sędzia postąpił prawidłowo - może to wynikać z innych przepisów o których w dalszej częsci odpowiedzi. Nie można też przyjąć za słuszne tego, co napisał Andre, że na gruncie art.48 jest już "po ptokach" ponieważ sprawa trafiła do sądu. Ten (cytowany przez Andre) przepis nie ogranicza czasowych możliwości wyłączenia prokuratora jedynie do postępowania przygotowawczego. Proszę zwrócic uwagę, że art.48§1mówi również o wyłączeniu oskarżyciela publicznego, a prokurator staje się oskarżycielem wówczas, gdy wnosi sprawę do sądu - wcześniej jest prowadzącym lub nadzorującym postępowanie przygotowawcze. A dlaczego sędzia nie przekazał wniosku o wyłączenie prokutatorowi nadrzędnemu? Prawdopodobnie dlatego, że do wyłączeń prokuratora stosuje sie równeiż art.41§2, w myśl którego wniosek o wyłączenie złozony na rozprawie pozostawia się bez rozpoznania (nie "oddala" jak napisała pani Beata), chyba że wnioskodawca wykaże ze przyczyna wyłaczenia powstała lub ujawniła sie dopiero po rozpoczęciu procesu. Powołany przepis nie wymaga by o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania decydował prokurator, więc sędzia jako "gospodarz" procesu może podjąć takądecyzję. W przeciwnym przypadku oskarzonym mógłby składać co chwilę bezzasadne wnioski o wyłaczenie oskarżyciela i sprawa chodziłaby tam i spowrotem tylko po to by prokurator nadrzędny decydował o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

2006-09-24, Bogusław, Nowy Sącz


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 19-11-2007 13:18

wiadek jest jednym z podstawowych źródeł dowodowych w trakcie rozpoznawania każdej sprawy karnej. Może nim być każda osoba, która w ocenie organu prowadzącego postępowanie posiada informacje przydatne dla rozstrzygnięcia sprawy i została wezwana do postępowania w celu złożenia zeznań. Świadkiem może być także osoba, która zgłosi się bez wezwania na Policję lub w sądzie. Dlatego, jeżeli wiemy o popełnieniu przestępstwa lub widzieliśmy, jak je popełniono, czasami nie warto czekać na wezwanie do złożenia zeznań na komendzie Policji i zgłosić się tam samemu. Zgodnie z przepisami postępowania karnego, każda osoba wezwana w celu złożenia zeznań przez Policję, prokuraturę lub sąd ma obowiązek stawić się w miejscu i godzinie wskazanej w pisemnym wezwaniu. Wtedy nie ma znaczenia nawet to, że w naszym odczuciu nie posiadamy istotnych informacji i że właściwie nasza relacja wniesie niewiele do procesu. O tym, czy przedstawione przez nas fakty mają jakąkolwiek wartość dowodową, może zadecydować jedynie sąd lub prokurator. Wezwania doręcza się za pokwitowaniem odbioru. Takie pismo powinno zawierać oznaczenie organu wysyłającego, wskazanie, w jakiej sprawie, w jakim miejscu i czasie mamy się stawić w celu złożenia zeznań oraz uprzedzenie o skutkach ewentualnego niestawiennictwa. W szczególnych przypadkach można wzywać osoby telefonicznie lub w inny sposób stosownie do okoliczności (np. faksem lub pocztą elektroniczną). Niekiedy świadek nie może stawić się na wezwanie z powodu choroby, np. pobytu w szpitalu, kalectwa lub innej niedającej się pokonać przeszkody, np. podróży służbowej. Wtedy można go przesłuchać w miejscu jego pobytu. Możliwe jest również przesłuchanie świadka przy użyciu urządzeń technicznych, umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość. Każdy świadek ma obowiązek przekazania informacji, które zdaniem funkcjonariuszy lub sędziego mają znaczenie dla sprawy. Musi też przekazać dane dotyczące jego tożsamości. Jeżeli świadek bezpodstawnie odmawia zeznań, mimo pouczenia o istnieniu takiego obowiązku, mogą być stosowane wobec niego kary porządkowe w postaci kary pieniężnej (do 3000 zł) lub kara aresztowania na czas do 30 dni. Karę może nałożyć sąd lub prokurator, jednak zanim to zrobi, musi rozważyć, czy jest to rzeczywiście potrzebne. Szczególne względy, takie jak trudna sytuacja materialna i niewielki stopień zawinienia po stronie zobowiązanej do stawiennictwa, mogą zadecydować o braku konieczności jej ukarania. XXXX>>!!Każdy świadek ma obowiązek przekazania informacji, które zdaniem funkcjonariuszy lub sędziego mają znaczenie dla sprawy Sędzia lub prokurator nie może w pewnych okolicznościach wymagać złożenia zeznań od określonych kategorii świadków. Niektóre osoby mogą uchylić się również od udzielenia informacji co do danych faktów lub też mają prawo podjąć decyzję, czy chcą składać w sprawie zeznania lub odpowiadać na poszczególne pytania. Przepisy przewidują też możliwość skorzystania przez świadka z prawa do odmowy składania zeznań. Prawo takie przysługuje osobom najbliższym dla podejrzanego Podstawowym i najważniejszym obowiązkiem świadka jest obowiązek zeznawania prawdy i zakaz jej zatajenia. Za składanie nieprawdziwych zeznań grozi odpowiedzialność karna - do trzech lat pozbawienia wolności, o czym sąd jest zobowiązany uprzedzić świadka przed przystąpieniem do czynności przesłuchania. Nie oznacza to wcale, że każdy świadek musi posiadać nieskazitelną pamięć i bez wahania odpowiadać na wszelkie pytania, nawet jeżeli dotyczą one wydarzeń sprzed lat. Nieścisłości w zeznaniach świadka, wynikające z zakłóceń w zakresie spostrzegania i zapamiętywania, nie stanowią czynu zabronionego (oczywiście jeżeli nie jest to umyślne zachowanie mające na celu okłamanie sądu). Zanim jednak rozpocznie się przesłuchanie, każdy świadek musi złożyć przyrzeczenie, które ma na celu zapewnienie prawdziwości składanych zeznań. Przyrzeczenie może odebrać od osoby składającej zeznania tylko sąd i to właśnie on jest upoważniony do zwolnienia świadka z tego obowiązku, jeżeli pozostałe strony (prokurator, oskarżony) się na to zgodzą. Przyrzeczenia nie odbiera się od osób, które nie ukończyły lat 17, świadka, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że z powodu zaburzeń psychicznych nie zdaje sobie należycie sprawy ze znaczenia przyrzeczenia lub gdy świadek był prawomocnie skazany za fałszywe zeznania lub oskarżenia. XXXXX>>>>,Osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznań może oświadczyć, że chce z tego prawa skorzystać, nie później niż przed rozpoczęciem pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym. W takiej sytuacji poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie może wówczas służyć za dowód ani być odtworzone Można zażądać zwrotu zarobków Zeznania rzadko składa się w wolnym czasie lub przy okazji. Najczęściej obowiązek stawienia się w sądzie lub prokuraturze wiąże się koniecznością wzięcia wolnego dnia w pracy. Zdarza się też, że przesłuchanie odbywa się poza miejscem zamieszkania, nawet w odległości kilkuset kilometrów, a to kosztuje. Dlatego każdy świadek ma prawo do otrzymania zwrotu wydatków poniesionych w związku ze stawieniem się na wezwanie sądu. Może się więc upomnieć o zwrot kosztów zakupu biletu na dojazd i powrót do miejsca zamieszkania oraz zwrot utraconego zarobku. Warto zachować więc bilety czy inne dokumenty podróży. W niektórych przypadkach kwota zwrotu może okazać się jednak mało satysfakcjonująca. Wynagrodzenie za utracony zarobek przyznaje się bowiem w wysokości przeciętnego dziennego zarobku, jednak nie więcej niż 30 zł. Ponadto sąd przyzna zwrot wydatków za podróż (względnie najtańszym, dostępnym środkiem komunikacji publicznej), jeśli zażądamy tego na rozprawie, nie później jednak niż nazajutrz po rozprawie. Jeśli w danym dniu złożyliśmy zeznania w charakterze świadka, wtedy nasza nieobecność w pracy będzie usprawiedliwiona. Czasami nie wystarczy jednak zwykłe poinformowanie pracodawcy o powodach absencji. Trzeba pamiętać, aby udać się do sekretariatu sądu po odpowiednie poświadczenie - z reguły polega ono na sporządzeniu przez protokolanta informacji na wezwaniu, że w oznaczonym dniu stawiliśmy się w sądzie. Świadek może żądać, aby przesłuchano go na rozprawie bez udziału publiczności. Jeżeli treść złożonych zeznań mogłaby narazić na hańbę jego lub osobę dla niego najbliższą może skierować odpowiedni wniosek do sądu zajmującego się sprawą. Dotyczy to sytuacji, w której zeznanie świadka łączy się np. z ujawnieniem intymnych szczegółów z jego życia osobistego.#@#>>>Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. nr 89, poz. 555 z późn. zm.).
2007-08-13, andre, pomorze


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-11-2007 09:28

Uwaga Koledzy . W mojej sprawie pojawił sie wątek zastraszanie świadka. Dobrym argumentem jest prawo do odmowy odpowiedzi i prawo do milczenia. Daty godziny i minuty  to atuty ale i wrogowie. własanie dyktafon jest wręcz konieczny . Pani sadzie na rozprawie SR powiedziała" nie chce pana widywać nawet po drugiej stronie ulicy  ..... a później jesteś pan oczytany" w sądzie gdziekolwiek sie pojawiam, nakazują mi zabierania teczki ze sobą pomimo ze mogę podkowę nosić a oni i tak uważają ze dyktafon czyli mowa o prawadziwości protokołu rozprawy . Piszcie do rzecznika prawa obywatelskich o pouczeniu czyli dacie o godzinie przesłuchania i pouczenia . Co to ma wspólnego a no to ze można odmówić zeznań lub zeznania mogą być wymuszone.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-11-2007 09:53

Przestępstwo znęcaniaart 207 Kodeksu karnego § 1. ?Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku zależności od sprawcy albo nad małoletnim lub osobą nieporadną ze względu na jej stan psychiczny lub fizyczny, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.? § 2. ?Jeżeli czyn określony w § 1 połączony jest ze stosowaniem szczególnego okrucieństwa, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.? § 3. ?Jeżeli następstwem czynu określonego w § 1 lub 2 jest targnięcie się pokrzywdzonego na własne życie, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od lat 2 do 12.? Zwrot ?znęca się? oznacza zadawanie cierpień fizycznych i psychicznych, przy czym chodzi tu o pewną intensywność. Są też problemy czy może być jednorazowe. Są to przypadki rzadkie, ale i ich się nie wyklucza. Można je przyjąć tylko wtedy, gdy to natężenie cierpień zadawanych pokrzywdzonemu jest tak wyraziste, że może być znęcaniem. Bierze się pod uwagę również częstotliwość. Aby mówić o znęcaniu się znakomitym argumentem jest element powtarzalności zachowań i ukierunkowanie na udręczenie pokrzywdzonego. To może przybierać różną postać (fizycznie) bicie, głodzenie itp., (psychicznie) straszenie, wyszydzanie, lżenie, itp. Znęcanie się zachodzi niezależnie od tego jak zachowuje się pokrzywdzony. Tutaj jest wszystko jedno. Są problemy z wzajemnym znęcaniem się. Nie ma wzajemnego znęcania. To znaczy może być w tym sensie, że wyodrębnimy ciąg zachowań, które będą wskazywały, że X znęca się nad Y, a w innych okolicznościach Y nad X. Przy takim ujęciu jest to możliwe. Ale jeżeli weźmiemy pod uwagę pewną zwartość czasową, to będziemy oceniać to jako oddzielne zdarzenia. Znęcanie się może także nastąpić przez zaniechanie, np.: nie podawanie posiłków przez osobę, na której ciąży obowiązek podejmowania pewnych czynności wobec pokrzywdzonego. Czyli chodzi o sytuacje, gdzie z założenia mamy do czynienia z przewagą jednej osoby i kimś słabszym, zależnym.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-11-2007 12:49

Koledzy kobiety tez manipulują i kształcą sie.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 27-11-2007 17:45

Cytat:Przestępstwo znęcaniaart 207 Kodeksu karnego § 1. ?Kto znęca się fizycznie lub psychicznie nad osobą najbliższą lub nad inną osobą pozostającą w stałym lub przemijającym stosunku...
Jeżeli jesteśmy po rozwodzie a mamy wspólne dziecko z ex, to mam rozumieć, że poprzez te dziecko jesteśmy w przemijającym stosunku z naszymy ex?
Cytat:Znęcanie się może także nastąpić przez zaniechanie, np.: nie podawanie posiłków przez osobę, na której ciąży obowiązek podejmowania pewnych czynności wobec pokrzywdzonego. Czyli chodzi o sytuacje, gdzie z założenia mamy do czynienia z przewagą jednej osoby i kimś słabszym, zależnym.
Ciekawe...
Hmm...
Czyli niestosowanie właściecielek co do orzeczeń sądowych w sprawach realizacji kontaktów ojca z dzieckiem wychodzi na to, że znęcają się one na nas psychicznie poprzez zaniechanie?

Czy w tym przypadku chodzi o sytuacje, gdzie z założenia mamy do czynienia z przewagą jednej osoby (właścicielki dziecka) i kimś słabszym, zależnym (ojciec)?

Ciekawe koledze co Wy o tym sądzicie?


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-11-2007 12:37

Kolego teraz odnośnie pytań . Jak zadawać pytania w linii obrony
1 nie można sugerować odpowiedzi jemu dowolnie jemu podpowiadać a jako oskarżony podejrzany mam prawo do odmowy odpowiedzi. oskarżony ma większe pole do popisu aniżeli oskarżyciel posiłkowy.
Czest gęsto do brze jest stosowac pewną metodykę w działaniu która nie może sie odkryć jako złośliwa. 
kto chce wojować z prawem karnym musie mieć stalowe nerwy słabi przegrywają sie załamują .
Nie można przyznawać sie do niekorzystnych okoliczności ale przy tym trzeba uważać bo sąd może zastraszać i trzeba wtedy ripostować. Należy kontrolować wszystkie dowody aby nie zginęły. Detale muszą być dopracowane . Dora metodą jest czasem udać ułomnego w działaniu bo zza zasłony pwene rzeczy lepiej są widoczne. Pytania muszą być kąśliwe ale najpierw trzeba ubrać je w atmosferę dla rozkojarzenia przeciwnika. Nie ma takich ludzi na którego nie byłoby haka. Dobrze jest znać orzecznictwo sadu najwyższego. Nie ufaj swojemu adwokatowi. 


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 28-11-2007 17:36

Cytat:Nie ufaj swojemu adwokatowi. 
...ponieważ?


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 29-11-2007 08:10

...ponieważ . odpowiedź jest ukryta w początku zdania . Przestroga przed zaufaniem które gubi . adwokat nie wydaje wyroku tylko sąd i będzie różne głupoty opowiadał a  on ma być skuteczny i basta . Niektórzy są tacy że przegrywają wszystkie sprawy i opowiadają plotki po okolicy w ramach tajemnicy zawodu o sprawie w której brali udział . te wiedzę mam z praktyki kiedy " pani adwokat" wypaplała mi wszystko co chciałem wiedzieć" . Przegrywają ale klientów mają do cholery będzie to szanował . Pytam a za ile usługa do tej pory nie wiadomo ale porada 100zł . Za 100 zł możesz chłopie jakiego zęba wyleczyć a dołóż jeszcze 100 zł i kup kodeks z komentarzem a będą do ciebie po porady przychodzić. Najlepiej zawsze gadać z adwokatem karnistą bo tam wyższa szkoła jazdy a następnie sprawy cywilne. W sprawach karnych  nie kara sie za czyny ale słowa ponieważ ojciec który chce kontaktu z dzieckiem może być tylko za to ukarany że upomniał sie o kontakty stanął w obronie dziecka itd . czyli same poszlaki . jaksie obronic od tego ano trzeba oppowiedni zestaw pytań


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 12-12-2007 11:41

Witam! przestrzegam wszystkich  przed art 107 kodeksu wykroczeń o złośliwe dokuczanie.
Art. 107kw. Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany
taka nagana wisi przez 5 lat i jest to bicz na ciebie kolego nieznajomy bo to nic innego jak rezerwacja celi więziennej.  Krajowy rejestr sądowy o tym dobrze pamięta że miałeś naganę grzywnę i czy zapłaciłeś grzywnę. Wszystkie działania należy załatwiac najpierw przed sądem rodzinnym choć może to długo trwać. Jak sie ustrzec tego np napisać list sms nigdy nie telefonować bo wtedy rozmowę dobrze jest nagrać. Jak mogą sie ustrzec od błędu ojcowie nie zamożni . Trzeba moim zdaniem zebrać sie tak aby zawsze było kilku chętnych do pomocy. prawo karne nie należy postrzegać  jako naszego ciemiężyciela lecz jako naszego obrońcę. Prawda na papierze musi wygrać ale najpierw trzeba nauczyć sie spokoju w samym sobie gdy kolegę nerwy ponoszą a to trzeba zabrać go na ryby na tak długo żeby zgłodniał bo gdy człowiek głodny to zły a jak zły to znaczy ze zyję a załamany przecież nigdy nie jest głodny. Pozdrawiam


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 20-12-2007 10:56

Art. 17. kpk§ 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,
2) czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa,
3) społeczna szkodliwość czynu jest znikoma,
4) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze,
5) oskarżony zmarł,
6) nastąpiło przedawnienie karalności,
7) postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się,
8 ) sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych,
9) brak skargi uprawnionego oskarżyciela,
10) brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej,  chyba że ustawa stanowi inaczej,
11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
§ 2. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane.
§ 3. Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających.
Art. 18. § 1. (4) Jeżeli czyn stanowi tylko wykroczenie, prokurator odmawiając wszczęcia postępowania lub umarzając je przekazuje sprawę Policji w celu wystąpienia z wnioskiem o ukaranie do właściwego sądu; prokurator może sam wystąpić z takim wnioskiem.
§ 2. Jeżeli sąd lub prokurator dopatruje się w czynie przewinienia dyscyplinarnego albo naruszenia obowiązków służbowych lub zasad współżycia społecznego, może odmawiając wszczęcia postępowania albo umarzając je, zwłaszcza z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu, przekazać sprawę innemu właściwemu organowi.
Art. 19. § 1. W razie stwierdzenia w postępowaniu karnym poważnego uchybienia w działaniu instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, zwłaszcza gdy sprzyja ono popełnieniu przestępstwa, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o tym uchybieniu organ powołany do nadzoru nad daną jednostką organizacyjną, zaś w razie potrzeby także organ kontroli. Policja powiadamia prokuratora o ujawnionych przez siebie uchybieniach.
§ 2. Zawiadamiając o uchybieniu, sąd lub prokurator może zażądać nadesłania w wyznaczonym terminie wyjaśnień i podania środków podjętych w celu zapobieżenia takim uchybieniom w przyszłości.
§ 3.(5) W razie nieudzielenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie można nałożyć na kierownika organu zobowiązanego do wyjaśnień karę pieniężną w wysokości do 3.000 złotych.
§ 4. Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-12-2007 12:46

Taktyka przesłuchania świadka

Zeznania świadka zajmują w procesie karnym podstawową, fundamentalną rolę wśród wszystkich dostępnych prawnie środków dowodowych. Dlatego bardzo ważne jest opracowanie szczegółowych zasad, trybów i taktyki takiego przesłuchania, zarówno w teorii, jak i praktycznych regulacjach prawnych. Ważne jest bowiem zdobycie prawdziwych i wyczerpujących relacji świadków, bowiem relacje te niejednokrotnie stają się najcenniejszym, koronnym dowodem w sprawie.
Osoba przesłuchująca powinna, jeszcze przed przystąpieniem do przesłuchania, opracować tematyczny plan jego przeprowadzenia, co pozwoli na uzyskanie wyczerpujących informacji. Ponadto osoba ta musi dobrze znać zgromadzony już w postępowaniu przygotowawczym materiał dowodowy, co z kolei przyczynić się może do łatwiejszej i pełniejszej weryfikacji zeznań. Konieczne jest również zebranie odpowiednich i możliwie jak najpełniejszych informacji o samym świadku. Istnieje również swoista kolejność, w jakiej powinno się przesłuchiwać osoby, w celu zastosowania poprawnej weryfikacji ich zeznań. Otóż w pierwszej kolejności należy przesłuchiwać osoby, które mają bezpośrednie i istotne informacje o danym zdarzeniu. Do tej grupy należą: pokrzywdzony, świadkowie naoczni, osoby pozostające z pokrzywdzonym w bliskim stosunku, zawiadamiający o przestępstwie. Również w pierwszej kolejności należy przesłuchać osoby godne zaufania. Wśród osób, które na takie zaufanie nie zasługują można w szczególności wymienić: podejrzanych o współudział w dokonaniu danego czynu, osoby prowadzące karygodny lub awanturniczy tryb życia, poprzednio karane, posiadające podejrzane kontakty, osoby stronnicze.
Przesłuchujący winien mieć ponadto przynajmniej podstawowe przygotowanie z zakresu psychologii i psychopatologii, powinien być krytyczny wobec pozyskiwanych informacji, jak również taktowny w stosunku do świadka. Powinien on posiadać umiejętność łatwego nawiązywania kontaktów, być spostrzegawczy, zdolny do koncentracji uwagi (jak również do jej podzielności). Przesłuchujący powinien ponadto charakteryzować się wysoką inteligencją, odpowiednim poziomem etycznym, oraz ?gotowością pamięci?.
Świadkowi najpierw należy dać możliwość swobodnego wypowiedzenia się, a dopiero potem przejść do zadawania pytań (co wynika również z art. 171 §1 kpk). W kwestii słuszności tej koncepcji toczą się jednak spory w doktrynie. Słuszny jednak wydaje się być pogląd, że swobodne zeznania są bardziej wierne rzeczywistości niż te, które można uzyskać poprzez zadawanie pytań. Pogląd ten znajduje potwierdzenie w przeprowadzonych badaniach, otóż wykazano, że w drodze swobodnej relacji (SR) 10% udzielanych odpowiedzi jest błędnych lub niepełnych, podczas gdy współczynnik ten przy zastosowaniu pytań bezpośrednich (PU) wynosi aż 25%. Wykazano również, że informacje uzyskane metodą SR są mniej kompletne, ale najbardziej dokładne (w ok. 94%), podczas gdy z pytaniami bezpośrednimi jest dokładnie odwrotnie. Dlatego właśnie należy stosować obie metody podczas przesłuchań.
Po swobodnej relacji świadka następują pytania. Można je podzielić na następujące kategorie pod względem funkcji:
- pytania uzupełniające ? służące uzyskaniu dodatkowych informacji o szczegółach pominiętych w relacji świadka,
- pytania wyjaśniające ? gdy występują trudności interpretacyjne w zeznaniach świadka,
- pytania kontrolne ? służące weryfikacji zeznań ze zgromadzonym już materiałem dowodowym w danej sprawie.
Zadawane pytania powinny być jasne i dostosowane do poziomu świadka. Podstawowym problemem związanym z zadawaniem pytań jest możliwość sugestii, którą mogą one ze sobą nieść, nawet bez jakiejkolwiek woli do sugerowania po stronie przesłuchującego. Należy więc unikać pytań szczególnie sugestywnych. Niemiecki psycholog W. Stern wyróżnia pięć kategorii pytań ze względu na ich siłę sugestii:
1. Pytania żądające określenia (gdzie, kiedy) ? zupełnie wolne od sugestii.
2. Pytania tak/nie ? posuwające już możliwość określonej odpowiedzi.
3. Pytania dysjunkcyjne (wyłączające, z zastosowaniem alternatywy wykluczającej), czyli zawierające jedno fałszywe założenie ? wybór odpowiedzi jest ograniczony do jednej z podanych możliwości.
4. Pytania wyczekujące ? sugestywne, gdyż pytający zdradza swoje stanowisko i oczekuje takiego samego zdania od przesłuchiwanego.
5. Pytania zawierające założenie ? np. o określenie koloru przedmiotu, o którym świadek nie wspomniał w swojej relacji.
Zasadniczo największą dawkę sugestii zawierają sądy klasyfikujące, czyli pytania o cechy identyfikacyjne przedmiotów lub zjawisk. W takich pytaniach również łatwiej jest zasugerować pytanemu odpowiedź. Sugestia staje się tym efektywniejsza, im świadek mniej pamięta z przebiegu zdarzenia. Podatność na sugestię zależy również od wykształcenia. Według przeprowadzonych badań osoby nie wykształcone udzielają średnio 46,44% prawdziwych odpowiedzi na pytania sugestywne, oraz 16,45% fałszywych. Osoby wykształcone natomiast udzieliły 55,38% odpowiedzi prawdziwych, oraz 10,20% fałszywych. Sugestię można zawrzeć również w tonie głosu i układzie zadawanych pytań.
Prawne unormowania dotyczące świadków i sposobu ich przesłuchiwania zawarte są głównie w kpk, w dziale V (Dowody), rozdziale 19 i 21 (art. 171 ? 174; 177 ? 192). Do najważniejszych regulacji dotyczących taktyki i sposobu przesłuchań, poza prawem świadka do odmowy zeznań i odmowy odpowiedzi na określone pytania, należy zaliczyć zakaz zadawania pytań sugerujących odpowiedź (art. 171 §3 kpk), jak również zakaz stosowania groźby bezprawnej i przemocy wobec świadka, jak i stosowania hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych, wpływających na procesy psychiczne świadka (art. 171 §4 kpk). Wolno jednak przeprowadzać konfrontacje w celu wyjaśnienia sprzeczności w zeznaniach (art. 172 kpk). Możliwe jest również zastosowanie okazania rzeczy lub osoby albo jej wizerunku (art. 173 kpk). W razie potrzeby należy postępować tak, aby świadek nie został rozpoznany przez okazywanych, których powinno być przynajmniej czterech. Szczegółowy tryb przeprowadzania okazania reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków technicznych przeprowadzenia okazania. Zgodnie z tym aktem prawnym okazanie przeprowadzania się w siedzibie organu procesowego, w odpowiednim pomieszczeniu. Osoba przesłuchiwana nie powinna ponadto kontaktować się z przesłuchiwanymi, którzy nie brali jeszcze udziału w tej czynności. Osoby przybrane do okazania powinny mieć podobny wzrost, tuszę, ubiór i być w podobnym wieku co okazywany. Wygląd wszystkich tych osób nie powinien się natomiast różnić od ubioru, który miał na sobie oskarżony lub podejrzany podczas popełnienia danego czynu. Nie wolno okazywać kilku osób na raz. Świadek musi mieć również możliwość zapoznania się ze znakami szczególnymi okazywanego, w szczególności z tatuażami, bliznami, itp.
Zgodnie z art. 174 kpk zeznań świadka nie wolno zastępować treścią jakichkolwiek pism (zakaz substytucji dowodowej). Istnieje również możliwość zachowania danych osobowych świadka, jeśli istnieje uzasadniona obawa co do niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej (art. 184 §1 kpk). Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie warunków technicznych przesłuchania świadka, którego dane osobowe podlegają zachowaniu w tajemnicy, przesłuchanie może odbyć się również poza budynkiem sądu w miejscu zabezpieczonym przed dostępem osób niepożądanych. Również sposób sprowadzenia świadka na miejsce przesłuchania musi zapewniać mu bezpieczeństwo. Zawiadomień natomiast nie doręcza się takiemu świadkowi pocztą. Przesłuchanie takiego świadka przez oskarżonego i jego obrońcę odbywa się natomiast za pośrednictwem środków technicznych (audio i wideo), lecz zniekształcających wizerunek i głos świadka.
Kodeks postępowania karnego reguluje również cały przebieg przesłuchania przed sądem. Zaczyna się ono od złożenia przez świadka przyrzeczenia (art. 187 §1 kpk). Następnie uprzedza się go o odpowiedzialności za składanie fałszywych zeznań (art. 190 §1 kpk). W postępowaniu przygotowawczym świadek podpisuje oświadczenie, że został o tym pouczony. Następnie świadek podaje swoje dane osobowe (art. 191 kpk.), a następnie poucza się go o możliwości odmowy zeznań lub odmowy udzielenia odpowiedzi na niektóre pytania. Zgodnie z art. 192 §2 kpk jeżeli istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności spostrzegania lub odtwarzania przez niego spostrzeżeń, przesłuchanie może odbyć się z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa.
Szczególna taktyka obowiązuje podczas przesłuchania dzieci. Przesłuchujący powinien mieć w takim przypadku podstawową wiedzę z zakresu psychologii rozwojowej dzieci i młodzieży. Już w kwestii uwzględniania takich zeznań pojawiają się w doktrynie dwa poglądy: negatywny i umiarkowany. Pierwszy polega na nie uwzględnianiu zeznań dzieci jako świadków oskarżenia w ogóle. Wywodzi się już ze starożytnego Rzymu (lex Julia). Obecnie jest jednak rzadko spotykany i obowiązuje głównie w Hiszpanii i Meksyku. Zgodnie z poglądem umiarkowanym nie należy w ogóle uwzględniać zeznań dzieci do lat 7, czyli będących w okresie wczesnego dzieciństwa. Najważniejszy wydaje się jednak być nie wiek, lecz stopień rozwoju psychologicznego dziecka i przedmiot zeznań. Przy weryfikacji takich zeznań należy mieć przede wszystkim na uwadze fakt, że powody nieprawdziwych zeznań dzieci są z goła inne niż u dorosłych i są często niezrozumiałe dla organów ścigania. Do podstawowych, według psychologa J. M. Kaplana, należą: niezdolność do właściwej percepcji, konfabulacja (czyli opowiadanie nieprawdziwych faktów jako okoliczności z okresu objętego niepamięcią, połączone z przekonaniem o ich prawdziwości), fantazja i kłamstwo dla korzyści, niedojrzałość umysłowa, zaburzenia emocjonalne, psychoza, histeria i chęć przypodobania się innym. Dzieci do lat 7 rzeczywiście nie powinny być w ogóle uwzględniane jako świadkowie, ze względu na naiwność w percepcji zjawisk życiowych, zbyt ubogi zakres słów i pojęć, oraz nieograniczone wręcz możliwości sugestii. Wymienione powyżej powody nieprawdziwych zeznań dzieci powodują następujące wypaczenia ich zeznań: dodatki, interpretacje, przestawienia, improwizacje, syntezy i rozszczepienia. Podstawowym powodem tych zniekształceń jest niepamięć. Można jednak, za pomocą odpowiednich pytań, uzyskać od dzieci informacje dotyczące faktów już przez nie zapomnianych. Trzeba jednak uważać na ewentualne sugestie, na które dzieci są szczególnie podatne. Ta skłonność może zostać wykorzystana również przez samych sprawców przestępstw, gdyż mogą oni tuż po zdarzeniu zasugerować dziecku, będącemu świadkiem popełnienia czynu, niezgodny z rzeczywistością przebieg wydarzeń. Jeśli jednak chodzi o skłonność dzieci do szybkiego zapominania faktów, to najlepszy system zapobiegania tego typu wypadkom istnieje w Wielkiej Brytanii, gdzie nagrywa się zeznania dzieci.
Wyróżnia się dwa zasadnicze typy nieletnich świadków:
- bojaźliwy ? skłonny do negacji wszystkiego, takiego świadka trzeba zachęcić do zeznań,
- ekspansywny ? chcący się wyróżnić, do zeznań takiego świadka trzeba podchodzić szczególnie krytycznie.
Przed rozpoczęciem przesłuchania należy z dzieckiem porozmawiać, aby nawiązać odpowiedni kontakt. Bardzo ważna jest faza SR, nie należy dziecku przerywać. Pytania natomiast powinny być proste i pozbawione jakiejkolwiek sugestii. Przesłuchanie powinno odbyć się jak najszybciej, gdyż dziecko powinno pozbyć się ciężaru emocjonalnego, które na nim ciąży, jak również szybkie przesłuchanie eliminuje możliwość zapomnienia istotnych szczegółów. Przesłuchanie powinno być również krótkie, gdyż w przeciwnym razie dziecko mogłoby doznać uszczerbku na zdrowiu psychofizycznym, jak również dłuższe przesłuchanie niejednokrotnie odbija się negatywnie na jego jakości i prawdziwości. Przy składaniu zeznań niezbędny jest udział biegłego psychologa. Najlepiej, aby przesłuchanie odbyło się w pomieszczeniu, które jest dziecku znane, a pierwsze pytania powinny być ogólne i dotyczyć np. hobby dziecka. Szczególny tryb przesłuchania należy zastosować przy zeznaniach dzieci niepełnosprawnych, gdyż takie osoby są narażone 1,7 razy częściej niż dzieci normalne na wykorzystanie przez przestępców. Przesłuchanie powinno zostać przeprowadzone w taki sposób, aby zmarginalizować zniekształcenia informacji spowodowane niedorozwojem. Można np. podczas zadawania pytań posługiwać się lalkami, zabawkami, itp. W takim przypadku występuje jednak bardzo duże prawdopodobieństwo sugestii, toteż co raz częściej głoszone są poglądy, iż zeznań dzieci dotkniętych chorobami psychofizycznymi w określonym stopniu nie brać w ogóle pod uwagę. Brak jest zresztą dokładnie opracowanej techniki dokonywania takich przesłuchań.
Taktyka przesłuchiwania świadka, jak już wyżej wykazano, ma bardzo istotne znaczenie dla całego postępowania karnego i niejednokrotnie wpływa na treść wyroku. Jeśli bowiem zeznania są często koronnym dowodem, którego moc jest najwyższa wśród wszelkich innych środków dowodowych, to tym ważniejsza staje się metoda ?wydobycia? ze świadka wszelkich istotnych i, co najważniejsze, prawdziwych informacji. W odróżnieniu od polskiego systemu prawnego ta kwestia staje się szczególnie ważna w anglosaskim systemie prawnym, gdyż panująca w nim zasada prawdy formalnej powoduje, iż właściwy dobór pytań i ich kolejność może zmienić diametralnie końcowy rezultat przesłuchania, a co za tym idzie, również treść wyroku. Bardzo ważną kwestią, również pośrednio związaną z taktyką przesłuchiwań, jest zapewnienie świadkom bezpieczeństwa, gdyż jedynie wtedy ich zeznania będą pełne i prawdziwe. W tej kwestii jednak jest jeszcze wiele do zrobienia.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-12-2007 13:02

Podstęp w prawie karnym procesowym
W kodeksie karnym z 1997 r. określenie "podstęp" nie zostało użyte ani razu. Podobnie było w kodeksach postępowania karnego z 1928 i z 1969 r.
Nie oznacza to jednak, iż problem stosowania podstępu, jako metody uzyskania dowodu, był nieobecny w doktrynie i judykaturze. Można odnieść wrażenie, iż właśnie brak uregulowania tej kwestii w ustawie spowodował bardzo wiele wypowiedzi zarówno teoretyków, jak i praktyków procesu karnego, szczególnie w okresie obowiązywania kodeksu postępowania karnego z 1969 r. Było to związane z coraz mocniej eksponowaną potrzebą poszanowania praw jednostki, a przede wszystkim prawa do uczciwego i rzetelnego procesu, oraz nakazem adresowanym do organów prowadzących postępowania karne, by w swoich działaniach kierowały się przede wszystkim zasadą humanitaryzmu. Takimi też celami kierowali się twórcy kodeksu postępowania karnego z 1997 r., nie tracąc jednocześnie z pola widzenia międzynarodowych standardów ochrony praw człowieka. Nie zmienia to jednak faktu, że i w tym akcie prawnym nie znalazł się wyraźny zakaz stosowania podstępu.
Rzeczą oczywistą jest, że zakaz stosowania pewnych metod w czasie przeprowadzania dowodów spełnia funkcję gwarancyjną w procesie karnym. Tworzy on rodzaj zakazów dowodzenia, wyłączając stosowanie tych metod ? uznanych przez ustawodawcę za niedopuszczalne ? w czasie przeprowadzania dowodów, przede wszystkim z osobowych źródeł dowodowych.1 Polski ustawodawca nie uznał za konieczne ? z tych czy innych względów ? umieszczenie katalogu takich metod w kodeksie karnym z 1928 r. Problem ten został jednak dostrzeżony w doktrynie2 oraz w prowadzonych po drugiej wojnie światowej pracach legislacyjnych, czego wyrazem był art. 166 § 1 projektu kodeksu postępowania karnego z 1959 r. Stanowił, że "nie wolno w celu uzyskania zeznań lub oświadczeń używać nieprzewidzianych w ustawie środków przymusowych, jak również bezprawnych; nie wolno też byłoby w tym celu oddziaływać na stan psychiczny przez stosowanie środków usuwających lub utrudniających możność swobodnego wyrażania woli."3
Niewątpliwie wadą proponowanego rozwiązania była ogólnikowość przepisu i wieloznaczność użytych w nim określeń. Przy zastosowaniu wykładni rozszerzającej można by jednak przyjąć, iż podstęp stanowiłby środek ? jeśli nie usuwający ? to na pewno "utrudniający możność swobodnego wyrażania woli" przez osobę przesłuchiwaną. W kolejnych projektach kodeksu postępowania karnego, powstałych w 1963, 1967 i 1968 r., znalazł się zapis, według którego "nie wolno w celu uzyskania wyjaśnień, zeznań lub oświadczenia stosować środków oddziaływania usuwających lub ograniczających możność swobodnego wyrażania woli, a uzyskane w ten sposób wypowiedzi nie mogą stanowić dowodu".4 Identyczne rozwiązanie zawierał art. 165 projektu kodeksu postępowania karnego z 1966 r. Ostatecznie w kodeksie postępowania karnego z 1969 r. wprowadzona została reguła swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej w procesie karnym. Wynikała ona z art. 157 § 1 k.p.k., który stanowił, że osobie przesłuchiwanej należało umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można było zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli zeznań. Sankcją za naruszenie tej reguły, tzn. odebranie wyjaśnień, zeznania lub oświadczenia w warunkach wyłączających możność swobodnej wypowiedzi, była eliminacja uzyskanego w tych warunkach dowodu z materiału dowodowego, na którym oparte było rozstrzygnięcie sprawy (art. 157 § 2 k.p.k.). Przepis ten uznać należy za wyraz humanitaryzmu ówczesnego ustawodawcy, a określona w nim instytucja stanowiła nowość w naszej procedurze karnej, z którą wiązano spore nadzieje. Według S. Flasińskiego i T. Stępnia "miał on m.in. stać się swoistym gwarantem konstytucyjnych swobód obywatelskich, pełnej realizacji podstawowych zasad procesu karnego, zapewnić większą wiarygodność przesłuchań, a przez to zwiększyć stabilność i trafność orzecznictwa sądowego oraz zwiększyć funkcje kontrolne sądownictwa nad działalnością organów ścigania i eliminować niedozwolone praktyki nadużywania prawa".5 Faktem jest jednak, że art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r. był zbyt ogólny, gdyż nie określał w sposób wyraźny warunków wyłączających swobodę wypowiedzi oraz skutków procesowych, jakie wywoływało przeprowadzenie dowodu w takich warunkach, a także trybu eliminacji dowodów przeprowadzonych w opisanych w nim warunkach. W żadnym z przepisów procedury karnej nie znalazło się też ustawowe wyjaśnienie zwrotu "warunki wyłączające możność swobodnej wypowiedzi", tzn. nie ustalono katalogu okoliczności wyłączających swobodę wypowiedzi osoby przesłuchiwanej, a przede wszystkim nie zdefiniowano samego pojęcia "swoboda wypowiedzi". Stan taki wywołał bardzo ożywioną dyskusję wśród przedstawicieli doktryny oraz wiele istotnych ? przede wszystkim dla praktyki ? orzeczeń Sądu Najwyższego, a ich treść miała niewątpliwie znaczący wpływ na ostateczny kształt przepisu regulującego zakazy dowodowe w kodeksie postępowania karnego z 1997 r.
Użyte w art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r. określenie "swoboda wypowiedzi" oznacza możliwość decydowania przez przesłuchiwanego ? zgodnie z własną wolą ? o treści składanej przez niego wypowiedzi w sytuacji, gdy żaden czynnik zewnętrzny nie krępuje go w formułowaniu tych wypowiedzi.6 Trafnie zauważył S. Waltoś, że swoboda wypowiedzi musi rozciągać się na wszystkie trzy etapy procesu psychicznego:
1. etap procesów motywujących prowadzących do decyzji woli o przyszłym oświadczeniu dowodowym, w czasie którego przeżywa pobudki, i uświadamiane sobie motywy przesądzają stosunek do faktu i treści oświadczenia,
2. etap podjęcia decyzji woli w tym przedmiocie, który np. w wypadku negatywnej decyzji woli doprowadza do odmowy złożenia oświadczenia względnie złożenia oświadczenia niezgodnego z prawdą,
3. etap urzeczywistnienia tej decyzji woli, w czasie którego dochodzi czasem do korektury decyzji i odpowiedniego w ślad za tym dalszego zachowania.7
Każdy bowiem z tych etapów ma niezwykle duże znaczenie w trakcie składania oświadczenia przez osobę przesłuchiwaną, a brak swobody wypowiedzi na którymkolwiek z nich pozwalał zdyskwalifikować dowód w oparciu o art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r.
W zapadłym w dniu 8 lutego 1974 r. wyroku, sygn. V KR 42/74, Sąd Najwyższy stwierdził, iż "nie każde warunki dolegliwe oznaczają warunki wyłączające możność swobodnej wypowiedzi. O niemożności swobodnej wypowiedzi mogą świadczyć tylko takie warunki, w których osoba przesłuchiwana lub składająca oświadczenie ma zupełnie lub w tak znacznym stopniu sparaliżowaną wolę, że nie może powiedzieć tego, co by chciała, w związku z przedmiotem dokonywanej czynności procesowej".8 Orzeczenie to zwracało uwagę na fakt, że istota sprawy leży w naruszeniu swobody procesu podejmowania decyzji woli towarzyszącej lub warunkującej oświadczenie procesowe, co wydaje się rzeczą bezdyskusyjną. Nie wymieniało jednak warunków, które swobodę tę naruszały. Znacznie więcej wątpliwości pojawiło się przy próbach określenia warunków wyłączających swobodę wypowiedzi osoby przesłuchiwanej, na tle bardzo lakonicznego sformułowania art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r. Ponieważ zagadnienie to wywołało wiele emocji w literaturze procesu karnego, warto przytoczyć niektóre poglądy wówczas głoszone, chociażby dlatego, iż w dużym stopniu zachowały swoją aktualność także na gruncie art. 171 k.p.k. z 1997 r.
Już w roku 1971 J. Nelken zwrócił uwagę, iż "pojęcie ťwarunków wyłączających możność swobodnej wypowiedziŤ jest szersze od pojęcia przymusu fizycznego, obejmując różne formy nacisku psychicznego, w tym wszelkiego rodzaju groźby czy nawet obietnice. Ustawowe pojęcie < warunków wyłączających możność swobodnej wypowiedzi > jest jednak szersze od pojęcia przymusu, i to sformułowanie ustawowe wydaje się zbyt ogólnikowe, gdyż < możność swobodnej wypowiedzi > ma na ogół charakter względny, zarówno w życiu codziennym, jak i w postępowaniu dowodowym".9) Wypowiedź ta jest o tyle istotna, że uwypukla znaczenie nacisku psychicznego na przesłuchiwanego, jako jednego z możliwych czynników wyłączających swobodę wypowiedzi. Z kolei R. Łyczywek do warunków wyłączających swobodę wypowiedzi zaliczył:
1. czynniki wiążące się wyłącznie z osobą składającego wypowiedź (stan choroby, depresja, zatrucia, upojenie alkoholowe itp.),
2. warunki obiektywne i zewnętrzne składania wypowiedzi (stworzenie nastroju grozy, przerażenia itp.),
3. zastosowanie wobec składającego wypowiedź przemocy lub podstępu, zmierzającego ku temu, by składającego wypowiedź pozbawić swobody i skłonić do złożenia określonej wypowiedzi (tu zaliczył w szczególności również formy oddziaływania za pomocą środków chemicznych, narkoanalizy itp., a wobec kategorycznego brzmienia przepisu, zgoda składającego wypowiedź na zastosowanie tych środków nie mogła mieć żadnego znaczenia),
4. zamierzone lub niezamierzone naruszenie przepisów postępowania karnego, jeżeli wpłyną one na swobodę wypowiedzi.
Pod pojęciem "warunku" rozumiał on oddziaływanie jakiegokolwiek czynnika ujemnie wpływającego na swobodę wypowiedzi. Uważał też, iż warunki wyłączające swobodę wypowiedzi mogą powstać również przed rozpoczęciem składania wypowiedzi, o ile w czasie jej składania nadal oddziałują lub mogą zacząć oddziaływać już w trakcie składania wypowiedzi. Pierwszy ? w okresie obowiązywania kodeksu postępowania karnego z 1969 r. ? zwrócił uwagę na użycie podstępu jako sposobu zakłócenia swobody wypowiedzi. W jego ocenie sprawcą zakłócenia może być każdy, w tym także osoba prowadząca przesłuchanie, a jeżeli zakłócenie swobody będzie dostatecznie silne, wypowiedź taka winna być pominięta jako dowód, bez względu na swą treść.10
Próbę porządkującego wyliczenia warunków wyłączających swobodę wypowiedzi osoby przesłuchiwanej podjął S. Waltoś. Wymienił dwie ich grupy, do których zaliczył:
1. przymus absolutny (vis absoluta) czyli nieodporny ? którego istota tkwi w naruszeniu zdolności do podjęcia decyzji względnie możliwości realizacji decyzji woli i obejmujący:
a. dobrowolne lub dokonane bez zgody osoby składającej oświadczenie dowodowe wyłączenie jej świadomości (lub jej ograniczenie): narkoanalizę, hipnozę, stan nietrzeźwości, użycie leków psychotropowych lub halucynogennych (jeżeli wyłączyły świadomość),
b. pozbawienie możliwości fizycznego kierowania ruchami ciała,
2. przymus nieabsolutny ? który może występować w następujących formach:
a. posługiwanie się siłą fizyczną względnie stwarzanie zewnętrznych uciążliwych warunków zachowania się osobie składającej oświadczenie dowodowe (vis compulsiva): bicie, tortury, przesłuchiwanie w nocy, przeciągające się przesłuchiwanie ponad okres normalnej wytrwałości fizycznej i psychicznej, nieustanne zadawanie pytań sugestywnych, wielokrotnie powtarzające się bezpośrednio po sobie przesłuchiwania powodujące znużenie przesłuchiwanego,
b. groźby,
c. obietnice korzyści, czyli zapowiedzi zmiany aktualnie niekorzystnej sytuacji pod warunkiem złożenia pożądanego oświadczenia,
d. podstęp, czyli zachowanie charakteryzujące się stworzeniem lub podsunięciem innej osobie fałszywych przesłanek rozumowania.
W wypadku przymusu nieabsolutnego, w przeciwieństwie do przymusu absolutnego, nie wystarczy ? stwierdza S. Waltoś ? że podjęte zostaną takie a takie środki (traktowane jako środki przymusu), lecz należy nadto zbadać, czy w konkretnej sytuacji środek istotnie oddziaływał na zachowanie się człowieka, a zarzut oparty na art. 157 § 2 k.p.k. będzie zasadny tylko wówczas, gdy osoba wysuwająca wskaże, że w konkretnej sytuacji przymus stał się nieodporny.11
Jego stanowisko przyjmowane jest ? z mniejszymi lub większymi zastrzeżeniami ? przez innych autorów, którzy wprowadzają własną klasyfikację warunków wyłączających swobodę wypowiedzi.12 Warto odnotować też, zawartą we wspomnianym artykule S. Waltosia, wypowiedź odnośnie do podstępu jako jednego z możliwych warunków wyłączających swobodę wypowiedzi dowodowej. Uważa on, że niedozwolony jest tylko taki podstęp, który ma na celu wywołanie określonej wypowiedzi. Dopuszcza natomiast stosowanie podstępu wobec osoby podejrzanej w czasie pościgu lub w trakcie innych czynności w śledztwie lub dochodzeniu. Podkreśla nawet, iż od możliwości posługiwania się podstępem przez policję zależy często skuteczność ścigania w pierwszych momentach postępowania przygotowawczego. Kategorycznie jednak sprzeciwia się, aby podstępem "wyłudzać jakiekolwiek oświadczenia", a zatem nie wolno jest np. komunikować podejrzanemu, niezgodnie ze stanem rzeczywistym, że współpodejrzani już przyznali się do winy, a nadto, że obciążyli go w poważnym zakresie.13 W jego ocenie zdobywanie wyjaśnień, zeznań lub oświadczeń podstępem jest niedozwolone. Nie ma natomiast żadnych zastrzeżeń do stosowania podstępu przy innego rodzaju czynnościach i uzyskanych przy ich pomocy dowodów w postępowaniu przygotowawczym. Można jedynie dodać, iż w trakcie czynności śledczych dozwolone byłoby stosowanie podstępu nie tylko wobec podejrzanego, ale także w stosunku do każdej innej osoby.
Nieco inaczej zagadnienie to traktował W. Daszkiewicz. Otóż nie zaliczał on do warunków wyłączających swobodę wypowiedzi pewnych zachowań, które mogły wprawdzie wpływać na proces motywacyjny osoby przesłuchiwanej (np. przyczynić się do przyznania się oskarżonego do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa), nie odbierając jej jednak możliwości wyboru treści składanych oświadczeń. Mówiąc o "pewnych zachowaniach", miał na myśli różne "przedsięwzięcia taktyczne", nie mieszczące się w zasadzie postępowania fair play, np. wprowadzenie przesłuchiwanego w błąd lub posługiwanie się niedozwolonymi obietnicami. Jednak w jego ocenie takie zachowanie, choć nie zasługujące na aprobatę, nie uzasadniało zastosowania art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r., chyba że w postępowaniu organu występował ponadto element przymusu, wyrażony wprost lub konkludentnie. Dowód uzyskany wbrew zasadzie fair play mógł być natomiast zdyskwalifikowany na podstawie art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r.14 Odnosząc się wprost do podstępu w procesie karnym, za nieporozumienie uważał pogląd traktujący podstęp jako przyczynę, która w każdym wypadku (czy choćby z reguły) wyłącza swobodę wypowiedzi. Nie wykluczał, iż takie wypadki zdarzają się, ale jakiekolwiek utożsamianie sytuacji podstępu z sytuacją braku swobody wypowiedzi jest ? jego zdaniem ? niewłaściwe. Jako przykład podał osobę, której obiecano korzyść majątkową w zamian za złożenie zeznań o oczekiwanej treści, a później obietnicy tej nie dotrzymano. Pragnienie osiągnięcia korzyści samo przez się nie wyłącza ? rzecz jasna ? swobody wypowiedzi, a odmienne zapatrywanie prowadziłoby do paradoksalnego wniosku, że większość umów cywilnych jest nieważna, gdyż była złożona w warunkach określonych w art. 82 k.c. Uważał jednak, że i w takim wypadku zeznania powinny zostać zdyskwalifikowane na podstawie art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r. Stał na stanowisku, że "działania podstępne, jako nieetyczne ? część obietnic też należy do działań podstępnych ? nie mogą rodzić ťzdrowych dowodówŤ i dowody w ten sposób zdobyte należy uznać za wadliwe. Jeżeli wada ta nie zbiega się z wyłączeniem swobody wypowiedzi, a jak zaznaczono, nie zawsze tak bywa, problem dyskwalifikacji dowodu należy rozstrzygać w ramach kompetencji wynikającej z art. 4 k.p.k."15
Na tle tych wypowiedzi zrodziło się przekonanie, że W. Daszkiewicz jest zwolennikiem stosowania podstępu. On sam temu zaprzeczył, stwierdzając, że jego poglądy "nie mają (...) nic wspólnego z akceptacją podstępu".16 Stanowisko to jest o tyle istotne, że sygnalizuje możliwość zaistnienia dwóch sytuacji i odmiennej ich oceny: pierwszej ? gdy w toku przesłuchania osoba przesłuchująca stosuje co prawda podstęp, ale bez wyłączenia swobody wypowiedzi przesłuchiwanego, i wówczas nie ma podstaw do dyskwalifikacji tak zdobytego dowodu na podstawie art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r., lecz na mocy art. 4 § 1 k.p.k. z 1969 r., i drugiej ? kiedy zastosowane podstępne metody wyłączają swobodę wypowiedzi, a tym samym wyjaśnienia, zeznania lub oświadczenia złożone w tych warunkach nie mogą stanowić dowodu. Trudność polega jednak na tym, że w praktyce nic jest łatwo jednoznacznie stwierdzić, w którym momencie użyty podstęp nie wyłączył osobie przesłuchiwanej możności swobodnej wypowiedzi, a kiedy treść wypowiedzi jest następstwem braku takiej swobody.
Rygorystyczne zapatrywanie na stosowanie podstępu, jako metody śledczej, prezentował K. Krasny. Jego zdaniem ? przyczyną wykluczenia i zabronienia stosowania w czasie przesłuchania podstępu jest nie tylko chęć zapewnienia podejrzanemu swobody wypowiedzi, ale przede wszystkim fakt, że uznaje się tę formę oddziaływania na jego psychikę za nieetyczną i sprzeczną z zasadą praworządności. Stał on na stanowisku, że stosowanie podstępu jest niedopuszczalne nie tylko w czasie przesłuchań, ale także w czasie innych czynności w śledztwie lub dochodzeniu. Jednak w kwestii wykorzystywania w toku przesłuchania przez osobę przesłuchującą materiałów operacyjnych uważał, że "nie będzie zabronionym przez art. 157 § 2 k.p.k. podstępem ustne prezentowanie podejrzanym tych informacji, bez określenia źródła ich pochodzenia nawet z sugestią, że są to ustalenia procesowe".17 Informacje te musiały być prawdziwe i nie mogły być przedstawione w formie dokumentu "quasi procesowego". W późniejszej wypowiedzi na ten temat stwierdził, iż wykorzystanie informacji operacyjnych w toku przesłuchania w sposób dający przewagę faktyczną przesłuchującemu w formułowaniu pytań, taktyce przesłuchania, nie będzie podstępem, a zatem nie naruszy swobody wypowiedzi podejrzanego.18 Niewątpliwie drugie z prezentowanych stanowisk jest bardziej przekonywające. Przecież, jeśli przesłuchujący powoła się na prawdziwe fakty z materiałów operacyjnych, to w żadnym wypadku nie będzie to stworzenie lub podsunięcie osobie przesłuchiwanej fałszywych przesłanek rozumowania. Problem pojawi się natomiast wtedy, gdy okaże się, że materiały operacyjne zawierające te fakty nie zostaną w żaden sposób potwierdzone później czynnościami procesowymi.
Przeciwnikiem stosowania podstępu podczas przesłuchania była również M. Lipczyńska. Uważała ona, iż art. 157 § 2 d.k.p.k. miał m.in. na celu wyłączenie takich metod, które nie odpowiadają kulturze prawnej państwa, są sprzeczne z normami moralnymi i ochroną godności osobistej człowieka. Do nich zaliczyła także podstęp ? rozumiejąc go jako wprowadzenie w błąd ? który może polegać na:
1. uzyskiwaniu informacji przez potajemne prowadzenie czynności dowodowych (podsłuch, nagrania, filmowanie z ukrycia),
2. wyraźnym lub pośrednim, niezgodnym z prawdą, informowaniu przesłuchiwanego (np. o posiadanych informacjach, o sytuacji procesowej przesłuchiwanego i innych osób, o konsekwencjach prawnych),
3. pytaniach podchwytliwych.
Podkreślała jednocześnie, że granica między przymusem a podstępem nie zawsze jest ostra i np. podanie w kawie czy herbacie tabletek działających na wolę lub świadomość zawiera elementy zarówno przymusu, jak i podstępu. Jej zdaniem w powołanym przepisie "ustawodawca ma na myśli nie tylko metodę przesłuchania (...), lecz także wszelkie formy przymusu i podstępu".19 Wydaje się, iż tego rodzaju pogląd był zbyt daleko idący, bowiem treść art. 157 § 2 d.k.p.k. wcale nie dostarczała podstaw do zaakceptowania takiego jednoznacznego i kategorycznego wnioskowania. Co więcej ? uważała ona, że "przyrzeczenie zwolnienia, uchylenia czy niestosowania tymczasowego aresztu ? nawet jeżeli leży to w mocy przesłuchującego ? jest również niedopuszczalne".20 Także i w tym wypadku rygoryzm autorki nie znajduje żadnego uzasadnienia normatywnego. Jeżeli bowiem podstęp ma polegać na świadomym wprowadzeniu przesłuchiwanego w błąd przez stworzenie lub podsunięcie mu nieprawdziwych przesłanek rozumowania, to obietnica niestosowania lub uchylenia aresztu w żaden sposób nie wyłącza możności swobody jego wypowiedzi. Przesłuchiwany ? po złożeniu mu takiej obietnicy ? może dowolnie kształtować swoją wypowiedź, gdyż obietnica ta wcale nie oznacza przymusu w sferze jego woli. Podobne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 stycznia 1974 r., sygn. III KR 344/73, stwierdzając, iż "zapoznanie oskarżonego przez osoby prowadzące przesłuchanie w toku śledztwa z treścią art. 57 k.k., choćby podyktowane było względami < taktycznymi >, samo przez się nie stwarza warunków wyłączających możność swobodnej wypowiedzi w rozumieniu art. 157 § 2 k.p.k."21 Należy jednak podkreślić, że złożona obietnica musi być realna, zaś oczekiwania przesłuchującego od przesłuchiwanego powinny być jednoznacznie określone przed przystąpieniem do przesłuchania.
Do przeciwników stosowania podstępu jako metody przesłuchania podejrzanego należał P. Kruszyński. Posługując się analogią do cywilnoprawnej konstrukcji błędu co do treści czynności prawnej (art. art. 86-88 k.c.), stał na stanowisku, że "błąd ów uznaje się przecież jako wadę oświadczenia woli, przyjmując, że skoro dany podmiot działał w mylnym przekonaniu co do rzekomego istnienia określonych faktów, nie można uznać jego oświadczenia za w pełni dobrowolne. Gdyby bowiem wiedział, jaka jest rzeczywistość, do złożenia oświadczenia tej treści w ogóle by nie doszło".22 Podobne zapatrywanie w kwestii podstępu wyrażali także: A. Kaftal 23, Z. Świda-Łagiewska24, K. Marszał25, P. Hofmański i A. Leciak26, T. Hanausek27, H. Popławski28, M. Kasperkiewicz i S.M. Przyjemski29 i inni.30 Wszyscy wymienieni uważają, że podstęp stosowany w toku przesłuchania wyłącza możliwość swobodnej wypowiedzi, a uzyskane w ten sposób wyjaśnienia, zeznania lub oświadczenia podlegają dyskwalifikacji na podstawie art. 157 § 2 d.k.p.k.
Odmienne stanowisko w tej sprawie zajmował Z. Sobolewski., który opowiadał się za szerokim stosowaniem podstępu w całym postępowaniu karnym. Uważał on, że "posługiwanie się podstępem przez organy ścigania nie jest generalnie zakazane przez prawo, chociaż działanie podstępne może być zarazem bezprawne, np. podsłuch telefoniczny bez wymaganego zezwolenia. (...) Jeżeli podstęp nie sprzeciwia się prawu, podstawą odrzucenia dowodu mogłaby być tylko jego niewiarygodność."31 Dostrzegał jednak i to, że niektóre formy podstępu rzeczywiście oznaczają wywieranie silnej presji na podejrzanego lub oskarżonego, aby przyznał się do winy, co oznacza, iż wyłączają swobodę wypowiedzi. Takie przypadki mogły występować np. w sytuacji, gdy podstęp łączył się z groźbą lub niezwykle kuszącą obietnicą (tzn. trudną do odrzucenia w świetle doświadczeń życiowych).32 Stał na stanowisku, że nie każda podstępna obietnica pozbawia oskarżonego swobody wypowiedzi, a skoro tak "to ? podobnie jak blefowanie ? nie przekreśla wartości wyjaśnień jako dowodu w myśl art. 157 § 2 k.p.k. Nie koliduje również z art. 63 k.p.k., który gwarantuje oskarżonemu prawo do milczenia, nie zakazuje jednak nakłaniania go, by zrobił użytek z narządów mowy."33 Nie uważał, aby oskarżony, któremu podstępnie wmawiano, że obciążają go współoskarżeni bądź świadkowie, albo że organy śledcze dysponują kompromitującymi go dowodami rzeczowymi, był przez to zmuszany do przyznania się, szczególnie, gdy jednocześnie niczym mu nie grożono ani niczego nie obiecywano. Gdyby nawet pod wpływem tych faktów oskarżony przyznał się do winy, to i tak podstawą odrzucenia tego dowodu powinna być ? zdaniem Z. Sobolewskiego ? jego niewiarygodność, a nie naruszenie zakazu określonego w art. 157 § 2 k.p.k. Wobec często podnoszonych zarzutów, iż stosowanie podstępu jest nieetyczne i sprzeczne z zasadą praworządności, uważał, że "podstęp może być uznany za naganny z moralnego punktu widzenia jedynie wtedy, gdy jest stosowany w niegodziwym celu, a więc nie w walce z przestępcami. To kłamstwo jest nieetyczne, a nie jego ujawnienie w drodze chytrego wybiegu".34 Pogląd ten był zbieżny ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 15 lipca 1979 r., sygn. V KRN 102/79 i V KRN 123/79, w którym uznał, że "(...) nie można zaliczyć do warunków wyłączających swobodę wypowiedzi pewnych zachowań, które mogą wprawdzie wpłynąć na proces motywacyjny osoby przesłuchiwanej, np. mogą przyczynić się do przyznania oskarżonego do przestępstwa, nie odbierają jej jednak możliwości wyboru treści składanych wyjaśnień. Dotyczy to między innymi wprowadzenia przesłuchiwanego w błąd lub posługiwania się niedozwolonymi obietnicami. Takie zachowanie nie uzasadnia zastosowania art. 157 § 2 k.p.k."35 Odnosząc się do treści art. 157 § 2 d.k.p.k., Z. Sobolewski słusznie zauważa, że przepis ten dotyczy przesłuchania i w żadnym wypadku nie mógł być podstawą do dyskwalifikacji wypowiedzi podstępnie zarejestrowanych lub nawet sprowokowanych poza przesłuchaniem, a ponadto dowodów uzyskanych za pomocą umieszczenia w celi więziennej informatora, który, udając przyjaciela, nakłania oskarżonego do zwierzeń, namówienie przebywającego w areszcie do wysłania grypsu w celu późniejszego przejęcia go, nagrania w samochodzie stojącym na ulicy rozmowy prowadzonej przez podejrzanego na werandzie swojego domu. Tego rodzaju podstępnie stworzone sytuacje ? w jego odczuciu ? sprzyjają jedynie szczeremu, nieskrępowanemu wypowiadaniu się, i to o wiele bardziej niż oficjalne przesłuchiwanie.36
Aprobujące stanowisko w przedmiocie stosowania podstępu, jako metody przesłuchania, zajmował na gruncie kodeksu postępowania karnego z 1969 r. również D. Kala. Uważał on bowiem, iż składanie osobie przesłuchiwanej pozaprawnych obietnic, wprowadzenie jej w błąd, stosowanie podstępu czy też zadawanie sugestywnych pytań z pewnością wpływa na proces motywacyjny tej osoby, nie odbiera jej jednak ? co do zasady ? możliwości wyboru treści składanych oświadczeń. Jego zdaniem przyjęcie takiego poglądu nie oznacza, że dowód uzyskany w ten sposób nie może być w konkretnym przypadku wadliwy. Jednak jego ewentualna dyskwalifikacja mogła nastąpić na podstawie art. 4 § 1 d.k.p.k., a nie art. 157 § 2 d.k.p.k.37 Zwolennikiem stosowania podstępu przy przesłuchaniu podejrzanego był też K. Otłowski. Proponował m.in., aby w trakcie przesłuchania wykazywać podejrzanemu, że organy ścigania są już w posiadaniu skradzionych przez niego przedmiotów, a zastosowany podstęp miał prowadzić do przyznania się do winy.38
Wskazane wątpliwości interpretacyjne art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r. w zakresie stosowania podstępu jako sposobu uzyskiwania dowodu z przesłuchania spowodowały, że pojawiło się szereg postulatów, aby przepis ten znowelizować i określić w nim szczegółowy katalog niedopuszczalnych metod przeprowadzania dowodów. Miało to służyć z jednej strony obiektywizacji uzyskiwanych wyników dochodzenia, z drugiej zaś ? ochronie osób przesłuchiwanych. W opracowanym w 1981 r. przez Zespół Prawa Karnego Procesowego (działający w ramach powołanej przez ministra sprawiedliwości Komisji do Spraw Reformy Prawa Karnego) projekcie art. 157 § 3 k.p.k. uznawał za niedopuszczalne: wpływanie na wypowiedzi przesłuchiwanych osób za pomocą przymusu, gróźb i podstępu, stosowania hipnozy, środków chemicznych i technicznych wpływających na procesy psychiczne oraz zadawania pytań wprowadzających w błąd osobę przesłuchiwaną lub sugerujących jej treść odpowiedzi.39 Również projekt przygotowany przez Komisję Kodyfikacyjną powołaną przez I Ogólnopolskie Forum Pracowników Wymiaru Sprawiedliwości NSZZ Solidarność w 1981 r. (II wariant), zawierał przepis zabraniający ? w celu uzyskania zeznań lub oświadczeń ? używać nieprzewidzianych w ustawie środków przymusu: groźby, obietnicy, podstępu, a także oddziaływania w tym celu na stan psychiczny przez stosowanie środków usuwających lub utrudniających możliwość swobodnego wyrażania woli oraz zadawania pytań sugerujących treść odpowiedzi.40
W przedstawionym w październiku 1990 r.do publicznej dyskusji projekcie kodeksu postępowania karnego, Zespół Prawa Karnego Procesowego zaproponował w art. 171 § 3 k.p.k. zapis, iż nie wolno jest zadawać pytań wprowadzających osobę przesłuchiwaną w błąd lub sugerujących jej treść odpowiedzi. Natomiast w § 4 tegoż przepisu stanowił, że "niedopuszczalne jest: a) wpływanie na wypowiedzi przesłuchiwanej osoby za pomocą przymusu, groźby bezprawnej lub świadomego wprowadzenia w błąd (...)"41 W tym ostatnim wypadku chodziło rzecz jasna o podstęp. W kolejnych wersjach projektu kodeksu postępowania karnego, tzn. z czerwca 1990 r., grudnia 1991 r., listopada 1992 r. i grudnia 1993 r., treść proponowanego rozwiązania nie uległa zmianie. Jednak w projekcie omawianego aktu prawnego z sierpnia 1995 r., w art. 168 § 3 zrezygnowano z zakazu "zadawania pytań wprowadzających osobę przesłuchiwaną w błąd", ograniczając się jedynie do zabronienia "zadawania pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treści odpowiedzi". Natomiast z § 4 tego przepisu usunięto zakaz stosowania wpływania na wypowiedzi przesłuchiwanej osoby za pomocą "świadomego wprowadzenia w błąd", pozostawiając jednocześnie przymus oraz groźbę bezprawną. Również projekt z października 1996 r., tym razem w art. 171 § 4 k.p.k., nie wspomina o podstępie.42 Ostatecznie w dniu 6 czerwca 1997 r. Sejm przyjął treść przepisu art. 174 § 3 i 4 k.p.k., ustalającego katalog niedopuszczalnych metod przeprowadzania dowodów z osobowych źródeł dowodowych, w którym nie znalazł się podstęp. Natomiast zakazane jest zadawanie pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi (art. 171 § 3 k.p.k.), wpływanie na wypowiedzi przesłuchiwanej osoby za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej (art. 171 § 4 pkt 1 k.p.k.), stosowanie hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne przesłuchiwanej osoby albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem (art. 171 § 4 pkt 2 k.p.k.). W razie zadania pytania sugerującego, zostanie ono uchylone przez organ przesłuchujący (art. 171 § 5 k.p.k.), natomiast wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia, uzyskane wbrew zakazom wymienionym w § 4 art. 171 k.p.k., nie mogą stanowić dowodu (art. 171 § 6 k.p.k.). Należy też zwrócić uwagę, że treść art. 171 § 1 k.p.k. jest w zasadzie powtórzeniem normy zawartej w art. 157 § 1 k.p.k. z 1969 r. Zawarta w niej reguła swobody wypowiedzi nakazuje umożliwić osobie przesłuchiwanej swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi. Identycznie jak w art. 157 § 2 k.p.k. z 1969 r. wyjaśnienia, zeznania lub oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi, nie mogą stanowić dowodu.
Przyjęte w art. 171 § 3 i 4 k.p.k. uregulowania stanowią niewątpliwie postęp w stosunku do rozwiązań funkcjonujących na gruncie kodeksu postępowania karnego z 1969 r. w zakresie niedopuszczalnych metod przeprowadzania dowodów z osobowych źródeł dowodowych. Prawdą jest jednak i to, że ustawodawca pozostawił otwarty problem stosowania podstępu, w tym zadawania pytań podchwytliwych oraz składania fałszywych obietnic, co nadal wywołuje sporo emocji w literaturze przedmiotu. Aprobująco do przyjętych rozwiązań odniósł się Z. Sobolewski, stwierdzając, że "nie tylko w ramach czynności operacyjnych, lecz również w ramach taktyki przesłuchania jest miejsce na pewne podstępne wybiegi, pod warunkiem, że to nie grozi wyprodukowaniem fałszywego dowodu".43 Również T. Grzegorczyk, choć ma pewne wątpliwości w stosowaniu podstępu w postępowaniu karnym, to nie podziela tezy, iż wprowadzenie w błąd lub fałszywe obietnice (jeżeli nie mają charakteru groźby) wyłączają swobodę wypowiedzi. Uważa, że nie można w tych sytuacjach stworzyć ogólnej reguły postępowania, a raczej dokonywać oceny w konkretnej sprawie. Nie bez racji konkluduje, że "wprowadzenie w tym zakresie sugerowanego zakazu, przy nieostrości omawianych tu pojęć, mogłoby zresztą stworzyć pole do nadużyć po stronie obrony. Praktycznie można by bowiem podważać, powołując się na wprowadzenie w błąd czy obietnice, każde przesłuchanie pozasądowe, chyba że byłoby ono zawsze i w pełni rejestrowane za pomocą aparatury (art. 147 k.p.k.). Proces mógłby w ten sposób przerodzić się w postępowanie w przedmiocie analizy dopuszczalności dowodów z dochodzenia lub śledztwa".44 Za możliwością zadawania pytań podchwytliwych, na gruncie kodeksu postępowania karnego z 1997 r., opowiada się także A. Czapigo. Jej zdaniem tego rodzaju pytania (w odróżnieniu od sugestywnych) nie ukierunkowują osoby przesłuchiwanej na udzielenie odpowiedzi żądanej przez przesłuchującego, a tworzą jedynie swego rodzaju "zasadzkę słowną", w którą nie powinna "wpaść" osoba niewinna. Celem pytań podchwytliwych ? w jej ocenie ? jest jedynie uzyskanie informacji, które mogą stanowić dowód w sprawie, przez celowe wprowadzenie pytanego w błąd lub wykorzystanie jego błędu.45 I chociaż de lege lata aprobuje rozwiązania przyjęte w art. 171 k.p.k., de lege ferenda postuluje, aby do kanonu niedozwolonych metod zdobywania dowodów zaliczyć także i podstęp.46 Na brak w art. 171 § 4 k.p.k. zakazu stosowania podstępu podczas przesłuchania zwracają uwagę P. Hofmański, F. Sadzik i K. Zgryzek. Uważają jednak, że wobec braku stosownej regulacji należy przyjąć, iż kwestia ta podlega ocenie przez pryzmat § 6 wspomnianego przepisu. Oznacza to, że zastosowanie podstępu tylko wówczas musi być uznane za nielegalne, jeżeli doprowadziło do wyłączenia swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej. Dopuszczają jednak sytuację, że czasami zastosowanie podstępu, choć wprawdzie wpływa na procesy motywacyjne osoby przesłuchiwanej, nie wyłącza jednak swobody wypowiedzi w rozumieniu art. 171 § 6 k.p.k. Proponują, aby w takim przypadku uznać, że jego stosowanie, jako mieszczące się w ramach taktyk stosowanych przy przesłuchaniu, podlegało raczej osądowi z punktu widzenia etyki, a nie procedury. Tym niemniej uważają, że "rażące naruszenie reguł fair play przy przesłuchaniu musi być jednak uznane, wbrew temu poglądowi, za naruszenie prawa do rzetelnego procesu w rozumieniu art. 6 ust. 1 i 2 KE, i z tego powodu niedopuszczalne".47 Stwierdzenie to jest niewątpliwie słuszne co do zasady, ale zawiera jednak mało precyzyjne określenie "reguły fair play przy przesłuchaniu" i chociażby tylko z tego powodu trudno byłoby je realizować w praktyce. Przeciwny stosowaniu podstępu jest Z. Kwiatkowski, według którego wpływa on w istotny sposób na swobodę w zakresie podejmowania decyzji przez osobę przesłuchiwaną co oznacza, "iż oskarżony wprowadzony w błąd może powiedzieć to, czego w normalnych warunkach nie chciałby powiedzieć".48
Pomimo bardzo wielu wypowiedzi krytycznie odnoszących się do możliwości stosowania podstępu wobec osoby przesłuchiwanej, szczególnie wyrażanych w okresie obowiązywania kodeksu postępowania karnego z 1969 r., ustawodawca ostatecznie nie zdecydował się na jego wyeliminowanie z postępowania karnego. Jak się wydaje zaważył na tym fakt, że pomimo coraz częstszego sięgania w procesie karnym po dowody rzeczowe lub dowody samoistne, nadal najistotniejszą rolę odgrywają w nim dowody osobowe. To wypowiedzi człowieka są głównym źródłem wiedzy dla organów procesowych, a więc podstawą ustalanego przez nie stanu faktycznego. Przepisy proceduralne stwarzają cały szereg zabezpieczeń, które mają sprawić, że dowód w postaci zeznań, wyjaśnień lub oświadczenia będzie rzetelny. Jednym z nich jest swoboda wypowiedzi w rozumieniu art. 171 § 6 k.p.k. Element mniej lub bardziej zawoalowanego podstępu często występuje w taktyce przesłuchania. Nie zawsze musi on jednak wyłączać możność swobodnej wypowiedzi osoby przesłuchiwanej i tym samym dyskwalifikować dowód. Gdyby bowiem każdy przypadek zastosowania podstępu był zabroniony z mocy ustawy, duża liczba przesłuchań nie stanowiłaby żadnego źródła dowodowego, gdyż przesłuchujący nie ryzykowałby zarzutu, że czynność jest sprzeczna z prawem i wobec tego nie stanowi dowodu. Nie bez wpływu na obecny kształt art. 171 § 4 k.p.k. miał dynamiczny rozwój przestępczości w naszym kraju po roku 1989, szczególnie przestępczości zorganizowanej i brutalnej. Bardzo szybko okazało się, że organy ścigania i wymiaru sprawiedliwości nie potrafią sobie poradzić z tym zjawiskiem, przede wszystkim z uwagi na przebiegłość oraz bezwzględność działania sprawców, jak i bezradność osób pokrzywdzonych. W takich przypadkach jedynym źródłem dowodowym mogły stać się wyjaśnienia podejrzanych lub zeznania świadków przestępczego zdarzenia. Jednak przesłuchania tych osób, szczególnie powiązanych ze zorganizowanymi grupami przestępczymi, trudno jest prowadzić bez zastosowania pewnych form podstępu. I najprawdopodobniej te względy spowodowały, że ustawodawca ostatecznie wycofał się z umieszczenia w art. 171 § 3 k.p.k. zakazu "zadawania pytań wprowadzających osobę przesłuchiwaną w błąd", zaś w § 4 tego przepisu "wpływania na wypowiedzi przesłuchiwanej osoby za pomocą świadomego wprowadzenia w błąd". Być może kolejna nowelizacja kodeksu postępowania karnego spowoduje, że ostatecznie podstęp znajdzie się w katalogu zabronionych metod przesłuchania, podobnie jak jest to np. w Austrii.49


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 29-12-2007 12:17

<span style="color:navy"><span style="color:black">Ignacy i pozostały Szanowni użytkownicy forum proszę abyście w przypadku przeróżnych artykułów wklejanych przez Was na forum a czyich autorami nie jesteście Wy osobiście dopisywały źródło pochodzenia tych materiałów i w miarę możliwości podawały link naprowadzający do źródła.

<span style="color:navy">Moderator


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 31-12-2007 09:27

Szanowni czytelnicy tego postu&gt; Nie mam zamiaru nikomu odbierać praw autorskich ani czegokolwiek .
Niektórzy ludzie nie mają doświadczenia w prowadzeniu spraw sadowych a niektórzy jak ja maja doświadczenie praktyczne na własnej skórze . O co chodzi z tym zawłaszczaniem&nbsp; prawa do artykułów .
Oświadczam ze nikt niema prawa do poszczególnych artykułów i paragrafów prawa&nbsp; bowiem są to ofiary ludzkich losów i historia pomyłek logicznego rozumowania . Jest w życiu tak że im bardziej wykształcony człowiek&nbsp; wyraża opinie w prawie to tym bardziej jest ona zmanipulowana bowiem pomija istotę prawdy.
Treśc dłuzszego artykułu z częścią bibliografi jest przeklejona z opracowania jednego z prokuratorów.
Idę o zakład&nbsp; że żaden z przedstawicieli wymiaru sprawiedliwości nie zauważył jednego gdzie w tym jest człowiek niewinny i gdzie mowa o domniemaniu niewinności - jest wręcz odwrotnie.
Nie jest to krytyka artykułu lecz próba stworzenia świeżego spojrzenia na prawo które nieodpowiedni pojmowane może być ślepe i głównie doszukuje sie przestępcy a nie&nbsp; poszukuje możliwości dla zbadania sprawy po katem sprawiedliwości bo np art 207 kk jest ale gdzie katalog objawów psychicznego znęcania wobec ojca dziecka , dziecka nad dzieckiem , dziecka nad osoba starszą itd itd&nbsp;
Dobrym artykułem jest artykuł o przesłuchaniu świadka w którym celowo pominąłem autora z powodu że miłuj swego bliźniego znaczy ze nie wszystko za pieniądze należy robić.
myślę że autorzy owych artykułów staną po stronie męstwa i logiki i nie będą sie gniewać bo jeśli ktoś odnajdzie ten artykuł na stronie internetowej to na pewno zrobi tez coś dl dzieci innych ojców którymi są sędziowie prokuratorzy i policjanci . Niech przyszły rok zacznie sie bez gniewu .


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 18-02-2008 09:19

Po rozprawie jeden se świadków opowiedział telefonicznie proboszczowi jaki ja jestem . Został wydany wyrok przed wyrokiem . Jeśli komu coś takiego sie to zaznaczam ze coś takiego jest karalne.&nbsp; Ukrzyżowano mnie bez&nbsp; wyroku. Nie poddam się.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 18-02-2008 21:04

Cytat:Po rozprawie jeden se świadków opowiedział telefonicznie proboszczowi jaki ja jestem . Został wydany wyrok przed wyrokiem . Jeśli komu coś takiego sie to zaznaczam ze coś takiego jest karalne.&nbsp; Ukrzyżowano mnie bez&nbsp; wyroku. Nie poddam się.&nbsp;
Do czego się odnosiś tym postem ponieważ nie wydzę kontynuacji czgokolwiek?


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 20-02-2008 09:17

Dopóki proces karny sie toczy obowiązuje domniemanie niewinności. Kto wydaje wyrok przed wyrokiem sądu jest przestępca w świetle prawa. Czy to będzie osoba duchowna czy autorytet moralny to nie mogą opierać sie na nieprawdzie. (Test na inteligencję dla osoby duchownej która może będzie szukać tego postu) Czyn zabroniony jak oczernianie jest niczym innym jak znęcaniem sie psychicznym.&nbsp; Każdy kto uzyskuje cel podstępnie groźbą bezprawną lub przez zaniechanie jest grzesznikiem. Jeśli&nbsp; osoba duchowna przekazuje dalej w eter o tym co usłyszała&nbsp; od innej osoby nie jest już rozmową z osobą duchowną bowiem po takiej rozmowie duchowny powinien napomnieć oskarżającego bowiem oskarżony nie ma możliwości obrony przed zarzutem. Istnieje tylko jedno uzasadnienie tajemnicy rozmowy z osobą duchowną. tj żal i pokuta osoby zwracającej sie do osoby duchownej . Pozostałe jak np namawianie do przestępstwa osoby duchownej i nie reagowanie jest współudziałem w przestępstwie. Przestrzegam przed takimi przypadkami


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 20-02-2008 11:32

cd ........Przyjaciel to ktoś taki kto nie zadaje ciosu&nbsp; nożem w plecy a wręcz nadstawi piersi jeśli będzie widział niebezpieczeństwo ugodzenie nożem w plecy. Można i ze skazańcem rozmawiać tylko pytanie po co.&nbsp; Czy osoba duchowna może wyżej sie stawiać od pana Boga działając przez zasłonę. Człowiek stający sie duchownym zobowiązany jest&nbsp; głosić prawdę a prawda to też nie zatajanie prawdy matactwo. Ogólne pojęcie prawdy każdy zna a prawda to dekalog inie każdy zna tych 10 przykazań.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 21-02-2008 11:30

Art. 185a k.p.k., dodany do ustawy procesowej nowelizacją z 2003 roku, wprowadził istotne novum w zakresie postępowania dowodowego z udziałem - w roli świadka - małoletnich pokrzywdzonych w sprawach o przestępstwa określone w rozdziale XXV Kodeksu karnego (przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności) oraz XXVI Kodeksu karnego (przestępstwa przeciwko rodzinie i opiece). Ratio legis wprowadzenia tego przepisu jest zrozumiałe. Uczestnictwo w procesie karnym bowiem niewątpliwie negatywnie wpływa na psychikę dziecka, które zostało pokrzywdzone przestępstwem (bądź przestępstwami), o których mowa we wskazanych rozdziałach Kodeksu karnego.

Przesłuchanie, o którym mowa w art. 185a k.p.k., w zasadzie przeprowadzone tylko raz i w odpowiednich warunkach, ma na celu ograniczyć ujemne przeżycia pokrzywdzonego pomóc mu, o ile jest to w ogóle możliwe w zapomnieniu przestępstwa1.
Przepis ten odnosi się do wszystkich tych osób, które są pokrzywdzone przestępstwami stypizowanymi we wskazanych rozdziałach ustawy karnej, a które w chwili pierwszego przesłuchania nie ukończyły jeszcze piętnastu lat.
Taka redakcja omawianego artykułu wskazuje, iż przepis ów nie dotyczy pokrzywdzonych czynami wskazanymi w jego treści, nawet gdy nastąpiło to zanim osoby te ukończyły piętnasty rok życia, a pierwsze przesłuchanie takiej osoby, w charakterze świadka, ma miejsce już po ukończeniu piętnastego roku życia.
Regułą powinno być przesłuchanie osób wymienionych w tym przepisie, w charakterze świadka, tylko raz w toku całego postępowania, tak przygotowawczego, jak i sądowego, o ile to ostatnie ma miejsce.
Odstępstwo od powyższej zasady może mieć miejsce wówczas, gdy:

&nbsp; &nbsp; * wyjdą na jaw istotne okoliczności, których wyjaśnienie wymaga ponownego przesłuchania - okoliczności te powinny wynikać ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego, w tym również z wyjaśnień złożonych przez oskarżonego. Przepis art. 185a § 1 k.p.k. wymaga bowiem, aby były to okoliczności istotne, a do tych, z całą pewnością należy zaliczyć te, które niezbędne są dla ustalenia sprawstwa określonej osoby, czy też okoliczności zdarzenia objętego postępowaniem;
&nbsp; &nbsp; * zażąda tego oskarżony, który w trakcie pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego nie miał obrońcy. Żądanie takie może mieć miejsce tak w postępowaniu przygotowawczym, jak i w toku przewodu sądowego, jeżeli dopiero w tym stadium procesu oskarżony wystąpi z takim wnioskiem, a zachodzi okoliczność, o której mowa w § 1 in fine omawianego przepisu. Pamiętać należy, że nie chodzi tutaj o uczestnictwo obrońcy w tej czynności, a o sam fakt ustanowienia obrońcy.

Przyjęta regulacja nie zachęca, by do przesłuchania małoletniego świadka doszło w początkowej fazie gromadzenia materiału dowodowego, a zwłaszcza w fazie in rem postępowania przygotowawczego. Powtarzanie tej czynności w fazie in personam bardzo często będzie bowiem nieuniknione, co prowadzi do marginalizowania znaczenia przepisu.
W odróżnieniu od wniosku o ściganie dla skuteczności przyjęcia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa złożonego przez małoletniego nie jest konieczne zajęcie stanowiska przez przedstawiciela ustawowego. Niemniej jednak integralną częścią protokołu przyjęcia zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa jest w myśl art. 304a k.p.k. przesłuchanie składającego zawiadomienie, a w przypadku osoby, która nie ukończyła piętnastu lat i jest pokrzywdzonym, czynność ta została zastrzeżona przecież, zgodnie z art. 185a k.p.k. do wyłącznej właściwości sądu. Przyjąć jednak trzeba, że takie przesłuchanie składającego zawiadamiającego nie będzie objęte rygorem z art. 185a Kodeksu postępowania karnego. Gdyby bowiem przyjąć przeciwną tezę, doszło by do kuriozalnej sytuacji, kiedy to sąd dokonywałby czynności zastrzeżonych z samej istoty dla organów ścigania. Mając jednak na uwadze ratio legis art. 185a k.p.k., należałoby jednak takie przesłuchanie ograniczyć do niezbędnego minimum zakreślonego czynnością przyjęcia zawiadomienia o przestępstwie2.
W tego rodzaju sytuacjach organ procesowy powinien przeprowadzić, oczywiście w miarę możliwości, inne dowody, np. badanie lekarskie pokrzywdzonego, oględziny miejsca zdarzenia, przesłuchanie świadków.
Przesłuchanie pokrzywdzonego, o którym mowa w art. 185a k.p.k. przeprowadza niezależnie od stadium procesu sąd właściwy do rozpoznania sprawy, w składzie o którym mowa w art. 30 § 1 k.p.k. (skład jednoosobowy).
Omawianą czynność dowodową sąd przeprowadza zawsze z udziałem biegłego psychologa, którego rola polega na wydaniu opinii co do kwestii budzących wątpliwości, a dotyczących stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania i odtwarzania postrzeżeń, nie zaś na ocenie zeznań świadka z punktu widzenia ich przydatności w samym procesie karnym. Pamiętać należy, że psycholog wspomaga swoją wiedzą organ procesowy, ale nie podejmuje za prokuratora czy sędziego decyzji co do możliwości procesowego wykorzystania materiału dowodowego3.

Prawo do udziału w przesłuchaniu, stosownie do treści § 2 wymienionego przepisu ma również prokurator, obrońca oskarżonego (o ile został ustanowiony) oraz pełnomocnik pokrzywdzonego (o ile został ustanowiony). W związku z powyższym na sądzie spoczywa obowiązek zawiadomienia wskazanych uczestników postępowania o terminie i miejscu tej czynności.
Legitymację do uczestnictwa w przesłuchaniu małoletniego ma również jego przedstawiciel ustawowy lub opiekun takiego pokrzywdzonego, ale tylko w sytuacji, gdy jego obecność nie ograniczy swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej.
Oczywiste jest, że udział takiej osoby w przesłuchaniu będzie wykluczony, gdy sama jest sprawcą lub współsprawcą przestępstwa na szkodę osoby poniżej lat piętnastu, wówczas bowiem jest ona oskarżonym w sprawie.
Zgodnie z regułami dotyczącymi brania udziału w posiedzeniu przez określone podmioty, wyżej wspomniane osoby należy o czasie i miejscu posiedzenia zawiadomić w myśl art. 117 § 1 Kodeksu postępowania karnego.
Prawa do udziału w przesłuchaniu małoletniego świadka nie ma oskarżony - podejrzany (art. 185a § 2 k.p.k.).
Za kontrowersyjny uznać należy prezentowany w literaturze przedmiotu pogląd, zgodnie z którym jeżeli dojdzie do ponownego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie (który wcześniej został przesłuchany w trybie określonym w art. 185a k.p.k.) to odbywać się ono będzie na zasadach ogólnych. Nie można bowiem nie zauważyć, że udział takiego małoletniego w jawnej co do zasady rozprawie sądowej może destruktywnie oddziaływać na jego psychikę4.
Z przesłuchania małoletniego świadka sporządza się protokół, który jest odczytywany na rozprawie głównej (art. 185a § 3 k.p.k.). Nie można go więc uznać za odczytany i zaliczyć do materiału dowodowego. Jeżeli sporządzono z tej czynności dowodowej zapis obrazu i dźwięku istnieje obowiązek jego odtworzenia (art. 185a § 3 k.p.k.) na rozprawie głównej. Przepis art. 185a § 3 k.p.k. wspomina jedynie o zapisie dźwiękowym. W takiej sytuacji podstawę odtworzenia zapisu obrazu stanowi przepis art. 393a k.p.k. w związku z art. 147 § 3 Kodeksu postępowania karnego. Brak regulacji dotyczącej odtwarzania zapisu obrazu w art. 185a § 3 k.p.k. uznać należy za niedopatrzenie ustawodawcy, co wymaga pilnej zmiany ustawodawczej.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 26-02-2008 08:36

Ponowne przesłuchanie świadka jest możliwe w razie istotnych wątpliwości mogących mieć istotne znaczenie na wyrokowanie.
Przebieg dowodzenie musi być systematyczny i wielokierunkowy. Zarzut z art 207 kk jest trudny do obalenia i dlatego należy działać jak sąd poszlakowo.&nbsp; Świadek musi zostać przyłapany na istotnym kłamstwie mogącym mieć istotne znaczenie. Mowa końcowa musi być także sporządzona na piśmie. Dobre gadanie to połowa sukcesu a le błyskotliwość w zadawaniu pytań to druga połowa sukcesu.
Na tym Forum&nbsp; ktoś powiedział mi że jest szpieg i ja go wykryłem pomimo ze dobrze sie kamuflował. Kobieta przebrała sie za mężczyznę - na pytanie- jeśli jesteś mężczyzną&nbsp; to podaj swój numer telefonu nie padła żadna odpowiedź bowiem mężczyzna by uczynił to co każdy facet broniłby honoru ale baby tego nie potrafią i cisza.&nbsp; Pytanie w 100% skuteczne. jeden ze świadków po rozprawie poszedł do proboszcza i mnie oczernił. Czyli zadałem bardzo bolesne pytanie skoro tak dotknęło to świadka kobietę. Od czasu do czasu warto pamiętać ze dowody z dokumentów to ważne atrybuty. Jeśli baba nie chce z tobą chodzić do łóżka to napisz do niej list&nbsp; i zapytaj czy mam iść do burdelu żeby ulżyć czy poprosić o rozwód bo zona nie wypełnia istotnych obowiązków i w dwóch kopiach poleconym do zony.&nbsp; Jeśli opisze to napisz drugi trzeci itd. ...I ZBIERAJ za w czasu zanim z art 207 dostaniesz zarzut. Jeśli powie pił to ty na to listy przedłóż .sztuczek jest wiele ale za w czasu należy pamiętać o tym.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-02-2008 08:18

Jak sie przeciwstawić&nbsp; zarzutowi ze pukałeś ręką przedmiotem przedmiotem i tym,samym doprowadziłeś do lęku . Każde działanie człowieka mieszkającego w tłumie można udowodnić pod warunkiem ze świadek chce zeznać . Świadek który chce zeznawać i zmienia zeznania w trakcie przesłuchania jest wątpliwym dowodem . Wszystko tkwi w szczegółach. Złapiesz go na jednym kłamstwie to masz punkt ale jak złapać na istotnym kłamstwie. moim zadaniem w tych szczegółach trzeba znaleźć taki punkt który może spowodować lawinę npświadek podważa&nbsp; istnienie dowodu z dokumentu lub jego nieprawdziwość.
Czy "pani" widziała ten dówód . tak widziałam . to jak&nbsp; wyglądał do0wód? . Jak zwykła kartka papieru i nie wiem co na niej było. i mamy problem co może nam powiedzieć najważniejszy świadek.&nbsp; Otóż świadek przyjrzał sie że to była zwykła kartka papieru więc widział ze leżała kartka w pewnym miejscu i widział ze to właśnie była ta kartka a nie inna. Skoro widział ze to była właściwa kartkę to widział tez treść mamy motyw dowód kłamstwa i jest istotna okoliczność. Pytamy jeszcze raz co był na kartce papieru . Nie pamiętam skoro świadek nie pamięta to skąd wiadomo ze to była ta kartka papieru.
bo widziałam jakąś kartkę papieru . Świadek nie wspominał o innych kartkach papieru ....itd
nacisk psychiczny na świadka jest bardzo istotnym elementem obrony. jeśli świadek powie ze choćby widział nagłówek to już mamy sukces.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-02-2008 15:18

Jak zestawiać dowody :
Systematyka dowodów jest to proste działanie na ślepego czyli:&nbsp;
1)ata godzina na dowód kłamstwa świadka X
2) opinia biegłego na dowód kłamstwa itd
3) Taśma z nagraniem na dowód kłamstwa itd
4)paragony zakupów data i godzina na dowód kłamstwa itd ze świadek mnie widział w tym miejscu

analizując to postępowanie można powiedzieć a ugryźcie się w d....


Cały pic polega na tym ze prawnicy to humaniści nie widzą nie słyszą a tylko czytają no i bzykają za dwóch. Pracują przecież w stresie i wydaja wyroki&nbsp; a w stresie wiadomo ciepło w gaciach sie robi. Kiedyś odezwała sie&nbsp; do mnie jedna pani mecenas co chciała dobrze po.....ć i napisała o sobie ze jest cycata. No więc z taka propozycją sie nie zgodziłem . Nawet sędzia jej mąż nie mógł jej dogodzić a mógł jej palik osikowy miedzy nogi&nbsp; zawyrokować i po kłopocie.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 29-02-2008 12:01

Zmowa wymiaru sprawiedliwości&nbsp; jest czymś normalnym w Polsce co udowodniła Elżbieta Jaworowicz i chodzi o to aby udać sie do adwokata a pieniędzmi sie podzielą i tak. To ze dowody giną a to ze protokół rozprawy zmanipulowany a to ze nie chcą aby ich nagrywać to dowody zmowy.
Pytanie czy są możliwości aby sie temu przeciwstawić. Porządnych ludzi jest niewielu i wśród prawników jest niewielu, Czasem bywa tak ze chcąc sie przeciwstawić temu musimy po prostu nogę odgryźć sobie albo komuś.&nbsp; Kiedyś słyszałem o takim wypadku że sędziowie chcieli wykończyć faceta i ten w końcu zwiał z kraju .&nbsp; Ten w gównie miesza kto lubi ten zapach. Cudze gówno to przykry zapach ale zapieniadze nie mogę twierdzić ze to obrzydliwe.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 04-03-2008 09:47

.b]Do kiedy toczy sie proces karny [/b] Najprościej mówiąc nie mamowy o czasie przeszłym . Nawet po wydaniu niekorzystnego wyroku można wznowić postępowanie jeśli wyjdą na jaw nowe okoliczności - termin 5 lat. Do czasu kiedy szachy są w grze i gracze chcą tej gry jest możliwe wszystko.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 07-03-2008 09:23

Jak sie zachować kiedy prokurator podnosi głos. Nie należy sie bać lecz ripostować ze pan prokurator próbuje wywrzeć&nbsp; nacisk na oskarżonego i sąd przez co pozbawia&nbsp; prawa do obrony. Należy też przyłapać prokuratora na zdawaniu nieistotnych pytań oraz popieraniu pokrzywdzonej. Brak zadanych pytań świadkom oskarżenia świadczyć może o tym że w istocie tak jest .
proces karny to nic innego jak zadanie matematyczne 2+2=5 skoro wszyscy wiedzą że 1+1+1+1=4 to 2+2=4 czyli kłamstwo
np gdzie pani była w tym czasie odpowiedź
jak mogła pani wiedzieć oskarżonego z odległości 500m w oddalonym budynku.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 07-03-2008 11:17

Uprawdopodobnienie sytuacji musi być tak niewątpliwe aby sąd miał wątpliwości co do oskarżeń pokrzywdzonego. trafne niespostrzeżenia np proszę o pouczenie np proszę o ponowne odczytanie protokołu rozprawy np proszę o powtórzenie takie czynności . itd. słowo trafnie znaczy w sam środek precyzyjnie. Czasem pewna metoda "spokojnego człowieka" jest dobra aby nabyć umiejętności. spokój to prawda. Człowiek kłamiący zawsze jest niespokojny. Jeśli kłamiesz to nie leź do sadu lub prokuratury.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 07-03-2008 14:29

Cytat:... Człowiek kłamiący zawsze jest niespokojny. ...
A osoba pokrzywdzona (czasami sam oskarżony), która przeżywa kłamstwo, obłudstwo, upokorzenie i nie tylko ma być spokojna?

Jeżeli jest niespokojna oznaczać ma że nie jest pokrzywdzona lub że mówi kłamstwo?

Ignacy skąd te Twoje cytowane przeze mnie słowa- to Twoje słowa czy (jakie jest żródło tych słów) ?


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 07-03-2008 15:11

Samo życie Benny i żaden to cud. Na kłamstwie niejedni sie przejechali. Psychologicznie wygląda to tak że skupiasz sie i słuchasz tego co jest mówione nie analizujesz tego kto na ciebie patrzy tylko dociekasz prawdy. Pisanie i gadanie to nic innego jak spowiedź . Jedni kłamią przy spowiedzi i dużo gadają owijając w bawełnę np to sąsiadka winna aja nie - to po cholerę sie spowiadasz z cudzego grzechu. rzetelny świadek nie zmieni zeznań&nbsp; i nie dołoży tego czego nie jest pewien.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 10-03-2008 08:36

Jakie fakty mogą być istotne. Każdy pozornie nieistotny fakt może być&nbsp; istotny. Jes;li np ktos poppełnia dużo błędów ortograficznych to jest to jego wada i zarazem odcisk psychiki i jeśli kto zechce podrobić dokument to musi sie liczyć z tym że zostanie przyłapany . Jeśli kto pisze pismo bez błędów i napisze pismo w imieniu drugiego pismo to z atmosfery tego&nbsp; pisma można dojść że ten nie napisał pisma.
W protokole rozprawy w sądzie karnym giną cenne rzeczy np w przypadku art 207kk jest to b . ważne gdzie niuanse mogą ważyć na treści wyroku . O prawdę w protokole trzeba walczyć umysłowo a nie szeroki pyskiem który wrzeszczącym&nbsp; . Prawda i pokora to jedna z najgroźniejszych broni która ma pokonać kłamstwo. Spojrzenie w oczy twarzą spokojna a nie wyzywającą. Należy sie zastanawiać nad treścią. Kobiety w kłamstwie i podstępach wiodą prym od niepamiętnych czasów. kobietę należy obnażyć z kłamstwa&nbsp; jej własnymi słowami. Jeśli ona ciebie wyzywa to znęca sie nad tobą. Jeśli utrudnia kontakty to tez znęca sie . jeśli bezczelnie żąda&nbsp; dzień dobry i lezie do sądu karnego tzn ze zasługuje na milczenie i niech sie wścieka&nbsp; lub cycki sobie odgryza bo dla takiej sztuki nie ma mowy o kulturze.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 12-03-2008 09:28

Jak Pozyskiwać dowody/
Jest sztuka tak wielka i nie każdy ma predyspozycje do działań socjotechnicznych. Manipulacja i podstęp to typowe cechy działań kobiety które podane w odpowiedniej Czy można położyć sie z kobietą do łózka by uzyskać dowód. Każdy kto broni sie jest wywiadowcą - szpiegiem w pewnym rodzaju i sąd ma ocenić wiarygodność materiału dowodowego. Skąd wiadomo ze ten dowód ma byc przydatny lub można go gdzieś zdobyć. Odpowiedź jest prosta. Atak i obrona przez atak . masz telefon i internet to bracie masz 50% dowodów. Zastanów sie na pytaniem i oczekiwanymi odpowiedziami i wtedy jest to realny początek do zbierania dowodów. Jeśli kto kłamie to wskaz mu drogę gdzie powinien skłamać i ze ty masz na to dowód . Kontrwywiad jest wielka sztuka ale wywiad jeszcze większą.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 12-03-2008 15:11

Kiedyś zadzwoniłem do MS z tel prywatnego a tam&nbsp; baba zapytała mnie o konkretne moje imię i nazwisko . Wiecie co to znaczy ????


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - rprafal - 12-03-2008 15:31

Ja z reguły&nbsp;:)się przedstawiam jak gdzieś dzwonię, a tym bardziej do Prokuratury czy MS.

Nie dopatruję się w tym nic nadzwyczajnego.
A faktycznie jak raz też dzwoniłem do MS i mnie łączyła z dyrektorem jednego departamentu
to też powtórnie zapytała o godność. Ale nie doszukiwałem się niczego w tym podejrzanego.....


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 13-03-2008 07:48

Widzisz problem w tym ze sie nie przedstawiłem bowiem nie zdążyłem.Swego czasu op.....łem jakąś babę z MS.&nbsp; Do nich nie mam zaufania to podstępni ludzie babrzący w cudzych fekaliach. Kto jest dla nich&nbsp; za bardzo mądry to oni zaraz chcą upi.....ć.
Od czasów Chrystusa nic a nic nowego niema lecz&nbsp; bardziej wyrafinowane podstępy tzw&nbsp; Rzekomej sprawiedliwości.
Kiedy sędzia nie udziela porad to znaczy ze jego kolega mu odpali
bo nikt z góry nie zna wyroku . Wiecie jaki kłopoty mają niemiejscowi adwokaci gdy zechcą w tryby im wleźć. ???? a moze wieksze&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 13-03-2008 08:13

Psychologicznie można odróżnić dobrego sędziego i złego . Ten dobry sędzia nie będzie bał sie nagrywania rozprawy, przypi9lnuje protokolanta aby nie kantował prokuratorowi odpyskuje aby nie zastraszał oskarżonego. Znacie takich którzy tak robią. Oskarżony który agresywnie nie broni swoich prawa popełnia grzech przeciwko innym oskarżonym. O tym wspominał Jezus&nbsp; " kto nie jest bez grzechu niech pierwszy rzucie kamieniem".&nbsp; Nie wolno pod żadnym pozorem zamykać ust sobie samemu. Nawet Poncjusz Piłat był lepszym prokuratorem aniżeli pozostali bowiem winy nie stwierdził w w niewinnym człowieku na podstawie domniemania . Pasja właśnie opowiada o powstaniu po biczowaniu o honorze i męskości pomimo zadanych ran&nbsp; śmiertelnych.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 16-03-2008 18:31

Rozdział XXVII
Przestępstwa przeciwko czci i nietykalności cielesnej
Art. 212.
§ 1. Kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nie mającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości,które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania
potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności,
podlega grzywnie, karze ograniczenia albo pozbawienia wolności do
roku.
§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 za pomocą środków
masowego komunikowania,
podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności
do lat 2.
§ 3. W razie skazania za przestępstwo określone w § 1 lub 2 sąd może orzec nawiązkę
na rzecz pokrzywdzonego, Polskiego Czerwonego Krzyża albo na inny
cel społeczny wskazany przez pokrzywdzonego.
§ 4. Ściganie przestępstwa określonego w § 1 lub 2 odbywa się z oskarżenia prywatnego

Ktoś mnie zapytywał o pomówienia i gdzieś mi to uciekło. Dobrym artykułem jest tez art 23 KC o naruszenie dóbr osobistcych gdzie mozna swiadka unurzać i dostraczyć sobie dowódoó w sprawie karnej. W procesie cywilnym, to powod ma udowodnić winę a takim dowodem moze byc protokól roprawy odpowidnio przemyślany do kontrataku.&nbsp;
Zarzut dla świadka musi być tak pracyzyjny aby nie dowodzic czegoś miesiącami.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 19-03-2008 10:13

Wzajemne nakłanianie do fałszywych zeznań. Niby prosta rzecz ale jak skomplikowana . Często gęsto jęzor ludzki jest sprawcą wyroków . Przekonał sie o tym mec. Widacki prof prawa karnego bowiem jakiś&nbsp; cwelik koło tyłka mu zrobił za pieniądze mafii.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 26-03-2008 10:56

Dostrzegam popularność tego wątku co oznacza ze faceci potrzebują zdobyć doświadczenie. Szkoda ze tylko sam pisuje ale cóż może kiedyś ktoś dołączy.

Dobrym sposobem jest jednoczesna koordynacja skorowidza kpk i kk.
jeśli kogo stać na kodeks z komentarzem to warto wywalic 200-300zł za&nbsp; najprostszy co nie znaczy zły. Stron SN są ogólnodostępne i można wyroki poczytać na bieżąco.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-03-2008 08:13

Uwaga wszyscy forumowicze a szczególnie Benny .
Wczoraj gadałem z facetem który po 26 latach małżeństwa otrzymał zarzut z art 207kk. Gość na życzenie zony był w psychiatryku po czym sad zarzucił&nbsp; niezasadność takiemu postanowieniu (chyba dla prokuratury).&nbsp; Obecnie toczy sie dochodzenie z art 207 kk i jest wydane postanowienie prokuratora o środku zapobiegawczym z art 94 kk tj obserwacja psychiatryczna. Prokurator odmawia np możliwości przeglądania akt dla adwokata z urzędu co jest już szczytem.&nbsp;
co jest najgorsze ze dzieci dzieci i Zięć zeznały przeciwko facetowi. Po krótkiej rozmowie okazało sie ze gdy przybliżyłem temat to gość przejrzał na oczy i wychodzi na to ze to jego zona może mieć zaburzenia psychiczne ale do tej pory tak uwikłała całą rodzinę tak ze nikt tego nie zauważył prze wszystkie lata.
Kuratorka oparła sie na opinii sąsiadów którzy zeznawali w na potrzeby innej opinii która została skorygowana ( np pijaczek zeznawał)
Jak odeprzeć zarzuty kiedy własne dzieci świadczą przeciw normalnemu facetowi???
Moim zdaniem
1)Powinien swoja rodzinę wciągnąć do sprawy np matkę
2)powinien powołać sąsiadów za świadka
3)powninien ustalić fakty typu hałas i obserwacja zdarzeń
4)powinien powołać dokumentacje medyczną na dowód
itd

Proszę o dopisywanie&nbsp; uwag . sytuacja jest niezwykle dramatyczna.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-03-2008 08:16

Za jakiś czas będę pisał o kodeksie karnym wykonawczym .


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-03-2008 09:15

Rozdział X kk
Środki zabezpieczające

Art. 93. Sąd może orzec przewidziany w tym rozdziale środek zabezpieczający związany z umieszczeniem w zakładzie zamkniętym tylko wtedy, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego związanego z jego chorobą psychiczną, upośledzeniem umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego; przed orzeczeniem tego środka sąd wysłuchuje lekarzy psychiatrów oraz psychologa.
Art. 94. § 1. Jeżeli sprawca, w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1, popełnił czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości i zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że popełni taki czyn ponownie, sąd orzeka umieszczenie sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym.
§ 2. Czasu pobytu w zakładzie nie określa się z góry; sąd orzeka zwolnienie sprawcy, jeżeli jego dalsze pozostawanie w zakładzie nie jest konieczne.
§ 3. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie sprawcy określonego w § 1 w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, jeżeli przemawiają za tym okoliczności wymienione w § 1 lub w art. 93; zarządzenie nie może być wydane po upływie 5 lat od zwolnienia z zakładu.

Art. 95. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo popełnione w stanie ograniczonej poczytalności określonej w art. 31 § 2, sąd może orzec umieszczenie sprawcy w zakładzie karnym, w którym stosuje się szczególne środki lecznicze lub rehabilitacyjne.
§ 2. Jeżeli wyniki leczenia lub rehabilitacji za tym przemawiają, sąd może sprawcę określonego w § 1, skazanego na karę nie przekraczającą 3 lat pozbawienia wolności, warunkowo zwolnić na zasadach określonych w art. 77-82, bez ograniczeń wynikających z art. 78 § 1 lub 2; dozór jest obowiązkowy.
Art. 95a. (35) § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo skierowane przeciwko wolności seksualnej, popełnione w związku z zakłóceniem jego czynności psychicznych o podłożu seksualnym, innym niż choroba psychiczna, sąd może orzec umieszczenie sprawcy, po odbyciu tej kary w zakładzie zamkniętym albo skierowanie go na leczenie ambulatoryjne.
§ 2. Potrzebę wykonywania orzeczonego środka, o którym mowa w § 1, sąd ustala w okresie do 6 miesięcy przed przewidywanym warunkowym zwolnieniem lub przed wykonaniem kary.
§ 3. Przepisy art. 94 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
komentarze
Art. 96. § 1. Skazując sprawcę na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania za przestępstwo popełnione w związku z uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego, sąd może orzec umieszczenie sprawcy w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego, jeżeli zachodzi wysokie prawdopodobieństwo ponownego popełnienia przestępstwa związanego z tym uzależnieniem.
§ 2. Środka określonego w § 1 nie orzeka się, jeżeli sprawcę skazano na karę pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata.
§ 3. Czasu pobytu w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego nie określa się z góry; nie może on trwać krócej niż 3 miesiące i dłużej niż 2 lata. O zwolnieniu z zakładu rozstrzyga sąd na podstawie wyników leczenia, po zapoznaniu się z opinią prowadzącego leczenie.
§ 4. Na poczet kary sąd zalicza okres pobytu skazanego w zakładzie, o którym mowa w § 1.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 97. § 1. W zależności od postępów leczenia sprawcy określonego w art. 96 § 1 sąd może go skierować, na okres próby od 6 miesięcy do lat 2, na leczenie ambulatoryjne lub rehabilitację w placówce leczniczo-rehabilitacyjnej, oddając go równocześnie pod dozór kuratora lub osoby godnej zaufania, stowarzyszenia, instytucji albo organizacji społecznej, do której działalności należy troska o wychowanie, zapobieganie demoralizacji lub pomoc skazanym.
§ 2. Sąd może zarządzić ponowne umieszczenie skazanego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego albo w zakładzie karnym, jeżeli skazany w okresie próby uchyla się od poddania się leczeniu lub rehabilitacji albo popełnia przestępstwo lub rażąco narusza porządek prawny albo regulamin placówki leczniczo-rehabilitacyjnej.
§ 3. Jeżeli w okresie próby i w ciągu dalszych 6 miesięcy nie zarządzono ponownego umieszczenia skazanego w zamkniętym zakładzie leczenia odwykowego albo w zakładzie karnym, karę uważa się za odbytą z upływem okresu próby.
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 98. Jeżeli wyniki leczenia, o których mowa w art. 96 § 3, za tym przemawiają, sąd warunkowo zwalnia skazanego z pozostałej do odbycia reszty kary na zasadach określonych w art. 77-82, bez ograniczeń wynikających z art. 78 § 1 lub 2; dozór jest obowiązkowy.
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 99. (36) § 1. Jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka zabezpieczającego obowiązek lub zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3, jeżeli jest to konieczne ze względu na ochronę porządku prawnego, oraz przepadek wymieniony w art. 39 pkt 4.
§ 2. Wymienione w § 1 obowiązek lub zakazy orzeka się bez określenia terminu; sąd uchyla obowiązek lub zakazy, jeżeli ustały przyczyny ich orzeczenia.
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 100. Jeżeli społeczna szkodliwość czynu jest znikoma, a także w razie warunkowego umorzenia postępowania albo stwierdzenia, że zachodzi okoliczność wyłączająca ukaranie sprawcy czynu zabronionego, sąd może orzec przepadek wymieniony w art. 39 pkt 4.

Art. 231.kk § 1. Funkcjonariusz publiczny, który, przekraczając swoje uprawnienia lub nie dopełniając obowiązków, działa na szkodę interesu publicznego lub prywatnego, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, podlega karze pozbawienia wolności od roku do lat 10.
§ 3. Jeżeli sprawca czynu określonego w § 1 działa nieumyślnie i wyrządza istotną szkodę, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 4. Przepisu § 2 nie stosuje się, jeżeli czyn wyczerpuje znamiona czynu zabronionego określonego w art. 228.

Art. 271. § 1. Funkcjonariusz publiczny lub inna osoba uprawniona do wystawienia dokumentu, która poświadcza w nim nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne,podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.
§ 2. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności.
§ 3. Jeżeli sprawca dopuszcza się czynu określonego w § 1 w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej,podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8.


Art. 272. Kto wyłudza poświadczenie nieprawdy przez podstępne wprowadzenie w błąd funkcjonariusza publicznego lub innej osoby upoważnionej do wystawienia dokumentu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-03-2008 13:47

Wyrok

z dnia 5 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy

IV KK 206/2006

Przepis art. 443 k.p.k. statuuje instytucję tzw. pośredniego zakazu reformationis in peius, który oznacza, że w toku ponownego postępowania można wydać "orzeczenie surowsze niż uchylone" tylko wtedy, gdy orzeczenie było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego. Wyjątki od tej normy są taksatywnie ujęte w art. 443 in fine k.p.k. i dotyczą sytuacji określonych w art. 434 § 3 k.p.k. oraz w art. 93 i 94 k.k.
OSNwSK 2006/1/1326
323277
Dz.U.97.89.555: art. 434§ 3; art. 443
Dz.U.97.88.553: art. 93; art. 94

Przewodniczący: Sędzia J. Sobczak (spraw.)
Sędziowie: A. Deptuła, J. Dołhy

Sąd Najwyższy w sprawie Z. C. skazanego z art. 207 § k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 lipca 2006 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść oskarżonego od wyroku Sądu Okręgowego w K., sygn. akt VI Ka 160/05, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt II K 1799/01
1. uznaje kasację za oczywiście zasadną;
2. uchyla zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego w K., sygn. akt VI Ka 160/05 i utrzymany nim w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt II K 1799/01 i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w C. z dnia 18 czerwca 2001 r., sygn. akt II K 391/00, Z. C. uznany został za winnego popełnienia występku opisanego w art. 207 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na podstawie art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 skazany na karę 2 lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 69 § 1 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie kary pozbawienia wolności zawieszono warunkowo na okres próby wynoszący 3 lata. Na mocy art. 46 § 2 k.k. orzeczono na rzecz pokrzywdzonego trzy nawiązki po 200 złotych płatne w terminie 3 miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku. Na mocy art. 627 k.p.k. i art. 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 461 złotych tytułem zwrotu kosztów procesu. Na mocy art. 616 § 1 pkt 2 k.p.k. zasądzono na rzecz pokrzywdzonej kwotę 1100 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (k. 197 tom I).
Na skutek apelacji oskarżonego Z. C., Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 13 listopada 2001 r., sygn. akt VI Ka 894/01 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C. (k. 2561 tom II).
W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt II K 1799/01 uznał oskarżonego za winnego popełnienia czynu wyczerpującego dyspozycję art. 207 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 i za to na mocy art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności. Na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k., art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres 5 lat próby. Na mocy art. 47 § 1 k.k. orzekł na rzecz Stowarzyszenia Przyjaciół Rodzin Dzieci Chorych na Mukopolisacharydozę w G. nawiązkę w kwocie 600 zł. Zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycieli posiłkowej kwotę 2528 zł tytułem kosztów udziału w sprawie jej pełnomocnika. Na mocy art. 627 k.p.k. i art. 2 ust. 1 pkt 4 Ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 639 zł tytułem kosztów procesu (k. 510-551 tom III).
Powyższy wyrok zaskarżył Z. C.
Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2005 r., Sąd Okręgowy w K., sygn. akt VI Ka 160/05 utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 7 kwietnia 2004 r., sygn. akt II K 1799/01, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa wydatki za postępowanie odwoławcze oraz opłatę za II instancję w kwocie 300 zł. Zasądził od oskarżonego na rzecz oskarżycielki posiłkowej kwotę 420 zł tytułem kosztów pełnomocnictwa za postępowanie odwoławcze (k. 612 tom IV).
Od wspomnianego wyroku Sądu Okręgowego kasację wywiódł Prokurator Generalny zarzucając rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie prawa procesowego art. 443 k.p.k. poprzez wydanie surowszego orzeczenia niż uchylone, podczas gdy orzeczenie to nie było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego. W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest oczywiście zasadna (art. 535 § 3 k.p.k.).
W uzasadnieniu sformułowanego w niej zarzutu trafnie wskazano, iż tzw. pośredni zakaz reformationis in peius (art. 443 k.p.k.) wiąże sąd rozpoznający sprawę po uchyleniu orzeczenia następującym w wyniku wniesienia apelacji. Zakres tego zakazu jest przy tym taki sam, jak i zakres zakazu reformationis in peius (art. 434 k.p.k.), co oznacza, że orzeczeniem surowszym jest każde orzeczenie ustalające dolegliwość realnie większą od dolegliwości wynikającej z treści orzeczenia uchylonego. Przepis art. 443 k.p.k. statuuje instytucję tzw. pośredniego zakazu reformationis in peius, który oznacza, że w toku ponownego postępowania można wydać "orzeczenie surowsze niż uchylone" tylko wtedy, gdy orzeczenie było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego. Wyjątki od tej normy są taksatywnie ujęte w art. 443 in fine k.p.k. i dotyczą sytuacji określonych w art. 434 § 3 k.p.k. oraz w art. 93 i 94 k.k. (por. wyrok SN z dnia 31 maja 2005 r., sygn. akt. V KK 443/04, Prok. i Pr. 2005, nr 11, poz. 10).
Porównanie treści orzeczeń zapadłych w niniejszej sprawie nie pozostawia żadnych wątpliwości, że wyrok skazujący zapadły po ponownym rozpoznaniu sprawy, jest rozstrzygnięciem surowszym dla oskarżonego w sferze kary. Niesporne jest również, że kontrola odwoławcza spowodowana została apelacją wniesioną wyłącznie przez skazanego, ponieważ żadna inna strona postępowania nie złożyła środka zaskarżenia. W związku z powyższym należało uznać, że uchybienie ma charakter rażący, a jego wpływ na treść wyroku jest niewątpliwy. W konsekwencji, zaskarżony wyrok podlega uchyleniu z jednoczesnym nakazem ponownego rozpoznania sprawy z uwzględnieniem reguły określonej w art. 443 k.p.k.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji wyroku Sądu Najwyższego.




Uchwała

z dnia 22 listopada 2002 r.

Sąd Najwyższy

I KZP 38/2002

Podstawę ponownego umieszczenia sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, stosownie do uregulowania zawartego w art. 94 § 3 k.k., stanowi ten sam czyn zabroniony, który był podstawą pierwotnego orzeczenia tego środka.
OSNKW 2003/1-2/3, Biul.SN 2002/11/17, Prok.i Pr. 2003/1/3, Wokanda 2003/7-8/33
55862
Dz.U.97.88.553: art. 94

przegląd orzeczn.: Stefański R.A. WPP 2003/1/64

Przewodniczący: sędzia SN M. Sokołowski.
Sędziowie: SN J. Sobczak, SA (del. do SN) M. Ziaja (sprawozdawca).
Zastępca Prokuratora Generalnego: R. Stefański.

Sąd Najwyższy w sprawie Stanisława P., po rozpoznaniu, przekazanego na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. przez Sąd Apelacyjny w K., postanowieniem z dnia 24 lipca 2002 r., zagadnienia prawnego wymagającego zasadniczej wykładni ustawy:
"Czy użyte w art. 94 § 3 k.k. sformułowanie ?jeżeli przemawiają za tym okoliczności wymienione w § 1 lub w art. 93? oznacza, że do okoliczności pozwalających na ponowne zarządzenie umieszczenia sprawcy określonego w art. 94 § 1 k.k. w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym w oparciu o przepis art. 94 § 3 k.k. należy zaliczyć fakt popełnienia przez internowanego nowego przestępstwa zaistniały w okresie 5 lat po uprzednim uchyleniu środka zabezpieczającego i zwolnieniu internowanego z zakładu psychiatrycznego, czy też wystarcza samo pogorszenie się jego stanu zdrowia psychiatrycznego na tyle, że istnieje realna obawa popełnienia przestępstwa związanego z chorobą psychiczną sprawcy lub przestępstwa o znacznej społecznej szkodliwości?"
uchwalił udzielić odpowiedzi jak wyżej.

Przedstawione Sądowi Najwyższemu zagadnienie prawne powstało na tle następującego stanu faktycznego:
Sąd Okręgowy w K., postanowieniem z dnia 21 lutego 2000 r., umorzył na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. postępowanie karne przeciwko Stanisławowi P., podejrzanemu o popełnienie przestępstwa określonego w art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., polegającego na tym, że w dniu 10 lipca 1999 r. w M., działając z zamiarem pozbawienia życia Edwarda S., ugodził go jeden raz nożem kuchennym w okolice brzucha, w wyniku czego pokrzywdzony doznał uszkodzeń ciała w postaci rany kłutej brzucha z uszkodzeniem jelita cienkiego i krwotoku do jamy otrzewnej, sprowadzającym objawy wstrząsu pokrwotocznego, które to uszkodzenia ciała bezpośrednio zagrażały życiu Edwarda S., stanowiąc chorobę zazwyczaj zagrażającą życiu, lecz zamierzonego skutku nie osiągnął z uwagi na to, że zadane rany nie okazały się śmiertelne, a pokrzywdzonemu udzielono niezwłocznie pomocy lekarskiej, wobec faktu, iż tempore criminis podejrzany miał całkowicie zniesioną zdolność rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem w rozumieniu art. 31 § 1 k.k. Jednocześnie, na podstawie art. 93 k.k. i art. 94 § 1 k.k. sąd meriti orzekł o zastosowaniu wobec Stanisława P. środka zabezpieczającego w postaci umieszczenia go w zakładzie psychiatrycznym, celem poddania go leczeniu psychiatrycznemu i odwykowemu.
W związku z wykonywaniem orzeczonej detencji Stanisław P. w dniu 31 marca 2000 r. został umieszczony w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w M.
Postanowieniem z dnia 25 października 2000 r. Sąd Okręgowy w K. uchylił wobec internowanego Stanisława P., na podstawie art. 94 § 1 k.k. w zw. z art. 204 k.k.w., orzeczony środek zabezpieczający w postaci umieszczenia w zamkniętym zakładzie psychiatrycznym, powołując się na opinię sądowo-psychiatryczną, wskazującą na wyraźną poprawę stanu zdrowia psychicznego internowanego i złagodzenie reakcji emocjonalnych, stwarzające przekonanie, że dalszy jego pobyt w szpitalu nie jest konieczny, a wystarczające jest kontynuowanie leczenia w warunkach ambulatoryjnych.
Tym samym Stanisław P. w dniu 13 listopada 2000 r. został zwolniony ze szpitala psychiatrycznego.
Na skutek interwencji żony Stanisława P., wywołanej istotną zmianą zachowania wymienionego, Sąd Okręgowy w K., przez zlecenie wykonania stosownych opinii sądowo-psychiatrycznych, podjął czynności zmierzające do ustalenia, czy aktualny stan zdrowia zwolnionego z detencji jest tego rodzaju, że konieczne staje się ponowne umieszczenie go w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, stosownie do art. 94 § 3 k.k.
W pierwszej z wymienionych opinii biegli psychiatrzy po przeprowadzeniu badań ambulatoryjnych nie stwierdzili u Stanisława P. zaburzeń psychotycznych, warunkujących jego niepoczytalność, a co za tym idzie doszli do przekonania, że nie wymaga on bezwzględnego leczenia psychiatrycznego, aczkolwiek uznali, że w aktualnym stanie zdrowia powinien on być leczony odwykowo w warunkach stacjonarnych.
Zapatrywanie to biegli zmienili w kolejnej opinii, przyjmując, że Stanisław P., ze względu na uzależnienie od alkoholu z nawracającymi stanami psychotycznymi wymaga, w obecnym stanie zdrowia, bezwzględnego leczenia w zamkniętym zakładzie leczniczym, gdyż istnieje wysokie prawdopodobieństwo nawrotu psychozy alkoholowej i ponownego popełnienia przez niego czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości.
W związku z tym Sąd Okręgowy w K. postanowieniem z dnia 18 czerwca 2002 r., na podstawie art. 93 k.k. oraz art. 94 § 1 i 3 k.k., zarządził ponowne umieszczenie Stanisława P. w zakładzie psychiatrycznym tytułem środka zabezpieczającego, celem poddania go leczeniu psychiatrycznemu i odwykowemu.
Postanowienie to było przedmiotem zaskarżenia, zarówno przez podejrzanego, jak i jego obrońcę. Pierwszy z nich w zażaleniu zakwestionował fakt nadużywania alkoholu. Podniósł natomiast, że podjął systematyczne leczenie farmakologiczne a jego zachowanie nie stwarza zagrożenia dla najbliższych. Natomiast obrońca Stanisława P. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu błąd w ustaleniach faktycznych mających wpływ na jego treść przez przyjęcie, iż pozostawienie sprawcy na wolności stanowi zagrożenie dla społeczeństwa, a także dla najbliższej rodziny, wobec spożywania przez niego alkoholu, a następnie w konkluzji domagał się uchylenia tego orzeczenia.
Rozpoznający wniesione zażalenia Sąd Apelacyjny w K. powziął wątpliwość co do interpretacji zawartego w art. 94 § 3 k.k. sformułowania "jeżeli przemawiają za tym okoliczności wymienione w § 1 lub w art. 93" i, powołując się na wskazane rozbieżności w doktrynie przedmiotu oraz brak judykatury przedstawił, na podstawie art. 441 § 1 k.p.k., Sądowi Najwyższemu do rozstrzygnięcia przytoczone na wstępie zagadnienie prawne, wymagające zasadniczej wykładni ustawy.
Ustosunkowując się do przedstawionego zagadnienia prawnego, prokurator Prokuratury Krajowej wniósł o podjęcie uchwały stwierdzającej, iż podstawę ponownego umieszczenia sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym - na podstawie art. 94 § 3 k.k. - stanowi ten sam czyn zabroniony, który był podstawą pierwotnego orzeczenia tego środka.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Artykuł 94 § 3 k.k. jest uregulowaniem nowym na gruncie dotychczasowego, polskiego ustawodawstwa karnego. Przewiduje on sytuację, w której istnieje możliwość zarządzenia ponownego umieszczenia w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym sprawcy, który w stanie niepoczytalności, określonej w art. 31 § 1 k.k., popełnił czyn zabroniony o znacznej społecznej szkodliwości i zachodzi wysokie prawdopodobieństwo, że popełni taki czyn ponownie lub gdy jest to niezbędne, aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez niego czynu zabronionego związanego z jego chorobą psychiczną, upośledzeniem umysłowym lub uzależnieniem od alkoholu lub innego środka odurzającego.
Orzeczenie w tym przedmiocie ograniczone zostało jednak czasowo, skoro nie może ono być wydane po upływie 5 lat od zwolnienia z zakładu, a ponadto uzależnione jest ono od wystąpienia przesłanki pozytywnej, realizującej się verba legis w stwierdzeniu "jeśli przemawiają za tym okoliczności wymienione w § 1 lub art. 93".
Uzasadnienie projektu kodeksu karnego, odnoszące się do przepisu art. 94 § 3 k.k., zawiera jedynie stwierdzenie, że "ponowne umieszczenie sprawcy w zamkniętym zakładzie jest możliwe na tej samej podstawie przed upływem 5 lat (art. 94 § 3). W ten sposób zwolnienie z zakładu jest orzekane niejako na próbę, ale bez środków probacyjnych". Nie daje ono jednoznacznej wskazówki interpretacyjnej, ale pozwala, przy dokonywaniu wykładni art. 94 § 3 k.k., na położenie szczególnego akcentu na zawarte w nim sformułowanie "ponownie", które należy interpretować przez pryzmat podstawowego celu środków zabezpieczających o charakterze izolacyjno-leczniczym, jakim jest ich funkcja prewencyjna.
Na podkreślenie zasługuje fakt, iż w doktrynie przedmiotu do chwili obecnej ukształtowały się dwa odmienne nurty rozumienia omawianego przepisu.
Autorzy pierwszego z nich stoją na stanowisku, iż ponowne umieszczenie sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym uprawnione jest tylko wówczas, gdy ten w ciągu 5 lat od chwili zwolnienia z zakładu dopuścił się ponownie w stanie niepoczytalności czynu zabronionego (por. M. Kalitowski w: M. Kalitowski, Z. Sienkiewicz, J. Szumski, L. Tyszkiewicz, A. Wąsek: Kodeks karny. Komentarz, t. II, Gdańsk 2000, s. 285; A. Marek: Komentarz do kodeksu karnego. Część ogólna. Warszawa 1999, s. 263; E. Bieńkowska w: E. Bieńkowska, B. Kunicka-Michalska, G. Rejman, J. Wojciechowska: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz, Warszawa 1999, s. 1263).
Przeciwny pogląd reprezentowany jest przez grupę autorów wywodzących, iż do ponownego umieszczenia sprawcy w zakładzie psychiatrycznym nie jest wymagane dopuszczenie się nowego czynu zabronionego w warunkach określonych w art. 94 § 1 k.k., lecz wystarczające jest pogorszenie się jego stanu zdrowia psychicznego, naruszające pozytywną prognozę związaną z uprzednim zwolnieniem z detencji w tej samej sprawie [por. A. Muszyńska: Środki zabezpieczające o charakterze leczniczym według kodeksu karnego z 1997 r. w: Nowa kodyfikacja prawa karnego, t. IV, pod red. L. Boguni, Wrocław 1999, s. 117; M. Tarnawski: Izolacyjno-lecznicze środki zabezpieczające w ujęciu kodeksu karnego z 1997 r., w: Rozważania o prawie karnym. Księga pamiątkowa z okazji siedemdziesięciolecia urodzin Prof. A Ratajczaka, pod red. A. J. Szwarca, Poznań 1999, s. 302; J. Wojciechowski: Kodeks karny. Komentarz. Orzecznictwo, Warszawa 1997, s. 174; L. K. Paprzycki: Problematyka psychiatryczna w nowych kodeksach karnych, w: Postępy Psychiatrii i Neurologii 1998, t. 7, suplement 3(8), s. 18].
Zdaniem Sądu Najwyższego, ta ostatnia grupa poglądów zasługuje na aprobatę.
Nie może budzić wątpliwości, że użyty w art. 94 § 3 k.k. zwrot "ponownie" związany jest z możliwością powtórnego zastosowania detencji, w tej samej sprawie, wobec osoby zwolnionej z zakładu psychiatrycznego, a nie odnosi się do ponownego popełnienia przez nią czynu zabronionego.
W języku polskim słowo "ponownie" oznacza na nowo, po raz drugi, jeszcze raz, powtórnie, znów.
Biorąc pod uwagę założenie należy przyjąć, że w interpretowanym przepisie chodzi o umieszczenie sprawcy w zakładzie psychiatrycznym co najmniej po raz drugi. Jest to więc dalsze stosowanie detencji w tej samej sprawie, wobec osoby uprzednio zwolnionej z niej na swoisty okres próby, ze względu na brak konieczności dalszego pozostawania jej w zakładzie psychiatrycznym w danym momencie, w związku z istotną poprawą stanu zdrowia psychicznego, jak również możliwością zapewnienia jej skutecznej opieki środowiskowej w warunkach wolnościowych, eliminującą zagrożenie powtórzenia inkryminowanych zachowań, będących podstawą pierwotnego umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym.
Powyższe pozwala przyjąć, że ponowne umieszczenie sprawcy w zakładzie psychiatrycznym może mieć miejsce niezależnie od tego, czy popełnił on nowy czyn zabroniony.
Gdyby natomiast podstawę taką miał stanowić nowy czyn, to środek zabezpieczający stosowany byłby po raz pierwszy w nowej sprawie, na podstawie art. 94 § 1 k.k., a nie ponownie na podstawie art. 94 § 3 k.k.
W pełni należy zgodzić się z poglądem wyrażonym w piśmiennictwie, że niektóre choroby psychiczne - mimo ich leczenia - charakteryzują się nawrotami, a stan psychiczny sprawcy, o którym mowa w art. 31 § 1 k.k., może się pogorszyć i wystąpić prawdopodobieństwo popełnienia czynu o znacznej społecznej szkodliwości, co sprawia, że ponowna detencja tego sprawcy przez sąd w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym może okazać się koniecznością (por. M. Tarnawski: op. cit., s. 302).
Nadrzędnym celem stosowania środków zabezpieczających o charakterze izolacyjno-leczniczym jest ochrona społeczeństwa i zapobieganie popełnieniu przez sprawcę dotkniętego różnego rodzaju zaburzeniami psychicznymi lub upośledzeniami umysłowymi czynów o znacznej społecznej szkodliwości, przez jego czasowe, aczkolwiek nieokreślone z góry, odosobnienie i leczenie. Prewencyjne więc działanie państwa w tym zakresie, związane z funkcjonowaniem określonych uregulowań normatywnych, powinno wyprzedzać popełnienie nowego czynu, i właśnie ten cel ma realizować rozwiązanie przyjęte w art. 94 § 3 k.k.
Przedstawione uwagi nie pozwalają na zaaprobowanie poglądu, że ponowne zastosowanie detencji psychiatrycznej wobec sprawcy, na podstawie art. 94 § 3 k.k., możliwe stanie się tylko wówczas, gdy ten w okresie przewidzianym w tym przepisie dopuści się w stanie niepoczytalności nowego czynu.
Trafnie zauważa Prokurator Krajowy w swoim wniosku, że "w tym ostatnim wypadku rozwiązanie takie byłoby absurdalne, bowiem w razie popełnienia przez sprawcę w stanie niepoczytalności po raz pierwszy czynu zabronionego o znacznej szkodliwości, gdy zachodziło wysokie prawdopodobieństwo, że popełni taki czyn ponownie, orzeczenie umieszczania go w zakładzie psychiatrycznym byłoby obligatoryjne, a fakultatywne, gdyby czynu takiego dopuścił się ponownie".
Reasumując, stwierdzić należy, że podstawę ponownego umieszczenia sprawcy w odpowiednim zakładzie psychiatrycznym, stosownie do uregulowania zawartego w art. 94 § 3 k.k., stanowi ten sam czyn zabroniony, który był podstawą pierwotnego orzeczenia tego środka. (...)


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-03-2008 14:05

Wyrok

z dnia 11 lipca 2006 r.

Sąd Najwyższy

III KK 463/2005


Uprawnienie "innej osoby" z art. 271 § 1 k.k. winno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym, zaś dokument przez tę osobę wystawiony winien zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości.
.
LEX nr 193024
193024
Dz.U.97.88.553: art. 271

Przewodniczący: Sędzia SN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak (spr.).
Sędziowie SN: Józef Skwierawski, Andrzej Tomczyk.
Prokurator Prokuratury Krajowej: Marek Staszak.

Sąd Najwyższy w sprawie Katarzyny C. oskarżonej z art. 271 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 11 lipca 2006 r., kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść oskarżonej od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 9 grudnia 2004 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego z dnia 3 lutego 2004 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i zmieniony nim wyrok Sądu Rejonowego w części dotyczącej Katarzyny C. i uniewinnia oskarżoną od zarzutu popełnienia przestępstwa, a kosztami procesu obciąża Skarb Państwa.

Wyrokiem z dnia 3 lutego 2004 r. Sąd Rejonowy uznał oskarżoną Katarzynę C. za winną tego, że w marcu 1999 r., w celu użycia za autentyczny, podrobiła dokument w postaci pełnomocnictwa upoważniającego do reprezentowania jej podczas przetargu publicznego w dniu 15 lutego 1999 r. w ten sposób, że wystawiła datę sporządzenia dokumentu 5 lutego 1999 r., podczas gdy dokument ten został sporządzony w innym czasie niż w nim wskazany i za czyn ten, zakwalifikowany jako przestępstwo określone w art. 270 § 1 k.k., na podstawie tegoż przepisu skazał ja na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawiesił na okres próby 2 lat.
Po rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok i wyrokiem z dnia 9 grudnia 2004 r., umorzył warunkowo postępowanie karne wobec oskarżonej na okres 1 roku z zobowiązaniem do wpłacenia kwoty 300 zł na cel społeczny, ustalając, że w marcu 1999 r. wystawiła dokument w postaci pełnomocnictwa dla Stanisława K. uprawniający do reprezentowania jej podczas przetargu publicznego, w którym poświadczyła nieprawdę poprzez wpisanie daty 5 lutego 1999 r., podczas gdy w dacie tej dokument nie został sporządzony, a okoliczność ta miała istotne znaczenie prawne poprzez dopuszczenie do udziału w przetargu, przy czym czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, określony w art. 271 § 1 k.k.
Kasację od tego wyroku, na korzyść oskarżonej, wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich.
Na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. zarzucił rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku naruszenie art. 271 § 2 k.k. poprzez przyjęcie, iż czyn oskarżonej polegający na udzieleniu pisemnego pełnomocnictwa zawierającego nieprawdziwą datę, wyczerpał znamiona przestępstwa, podczas gdy sporządzenie pisemnego pełnomocnictwa nie jest tożsame z wystawieniem dokumentu, a tym samym czyn oskarżonej nie stanowił przestępstwa określonego w powołanym wyżej przepisie.
W oparciu o powyższe Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i stosownej części zmienionego nim wyroku Sądu Rejonowego i uniewinnienie Katarzyny C. od przypisanego jej przestępstwa.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna.
Odnosząc się krytycznie do oceny prawnej zachowania oskarżonej Katarzyny C., poprawnie ustalonego przez sąd pierwszej instancji, sąd odwoławczy nie ustrzegł się błędu. Jego źródłem było pominięcie w ocenie znamion przypisanego oskarżonej przestępstwa poświadczenia nieprawdy indywidualnego charakteru tego przestępstwa.
Prawdą jest, że pismo dokumentujące jednostronną czynność prawną jaką jest udzielenie pełnomocnictwa, stanowi dokument w rozumieniu art. 115 § 14 k.k. Nie budzi też wątpliwości poprawność ustaleń, iż sporządzenie tego dokumentu pozostawało w zakresie uprawnień oskarżonej jako uczestnika obrotu prawnego, a treść jego nie odpowiadała rzeczywistości.
Te ustalenia uprawniałyby do przypisania oskarżonej przestępstwa z art. 271 k.k., gdyby przepis ten penalizował "poświadczenie nieprawdy co do okoliczności mającej znaczenia prawne", do których niewątpliwie należy data udzielenia pełnomocnictwa, nie zawierając podmiotowego ograniczenia adresatów normy prawnej do funkcjonariuszy publicznych i innych osób uprawnionych do wystawienia dokumentu.
Jednolite stanowisko prezentowane w licznych orzeczeniach Sądu Najwyższego i w piśmiennictwie nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, iż to uprawnienie "innej osoby" winno stanowić uzupełnienie kompetencji funkcjonariusza publicznego i nie może być utożsamiane z ogólną kompetencją do udziału w obrocie prawnym, zaś dokument przez tę osobę wystawiony winien zawierać w swojej treści poświadczenie, któremu przysługuje cecha zaufania publicznego, a w związku z tym domniemanie prawdziwości (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 maja 2002 r., sygn. akt V KKN 323/99, OSNKW 2002 r., z. 9-10, poz. 71; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 października 1996 r., V KKN 63/96 r., OSP 1998, z. 7-8, poz. 147; W. Wróbel w: Kodeks Karny. Część szczególna, pod redakcją A. Zolla, wydanie II, s. 1334-39).
Oczywistym jest, że Katarzyna C., sporządzając pisemne potwierdzenie umocowania do uczestniczenia w jej imieniu w przetargu publicznym nie działała w ramach takich uprawnień, a dokumentowi przez nią sporządzonemu nie przysługiwała cecha zaufania publicznego.
Powyższe przesądza, iż zachowanie oskarżonej można ocenić wyłącznie jako sporządzenie dokumentu nierzetelnego, które nie wypełnia znamion przestępstwa z art. 271 k.k., jak też znamion jakiegokolwiek innego przestępstwa.
Mając powyższe na względzie Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku, rozstrzygając o kosztach procesu zgodnie z art. 632 pkt 2 k.p.k.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 28-03-2008 14:12

Konfabulacja
Z Wikipedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Konfabulacja, wspomnienie rzekome ? pochodzący z łaciny termin oznaczający opowiadanie o wydarzeniach, które mówiący zmyślił, często zapełniając tym sposobem lukę w swojej pamięci.

W kognitywistyce konfabulację uważa się za podstawową czynność umysłu, kluczową w procesach wnioskowania i przewidywania jako naturalne uzupełnienie braków wiedzy. Przesadna konfabulacja jest jedną z cech myślenia dziecięcego, a także objawem zaburzeń psychicznych - pamięci i myślenia.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 30-03-2008 18:02

DZIAŁ I kpk
PRZEPISY WSTĘPNE
Art. 1. Postępowanie karne w sprawach należących do właściwości sądów toczy się według przepisów niniejszego kodeksu.
Art. 2. § 1. Przepisy niniejszego kodeksu mają na celu takie ukształtowanie postępowania karnego, aby:
1)sprawca przestępstwa został wykryty i pociągnięty do odpowiedzialności karnej, a osoba niewinna nie poniosła tej odpowiedzialności,
2)przez trafne zastosowanie środków przewidzianych w prawie karnym oraz ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa osiągnięte zostały zadania postępowania karnego nie tylko w zwalczaniu przestępstw, lecz również w zapobieganiu im oraz w umacnianiu poszanowania prawa i zasad współżycia społecznego,
3)uwzględnione zostały prawnie chronione interesy pokrzywdzonego,
4)rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w rozsądnym terminie.
§ 2. Podstawę wszelkich rozstrzygnięć powinny stanowić prawdziwe ustalenia faktyczne.
Art. 3. W granicach określonych w ustawie postępowanie karne odbywa się z udziałem czynnika społecznego.
Art. 4. Organy prowadzące postępowanie karne są obowiązane badać oraz uwzględniać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego.
Art. 5. § 1. (1) Oskarżonego uważa się za niewinnego, dopóki wina jego nie zostanie udowodniona i stwierdzona prawomocnym wyrokiem.
§ 2. Nie dające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść oskarżonego.
Art. 6. Oskarżonemu przysługuje prawo do obrony, w tym prawo do korzystania z pomocy obrońcy, o czym należy go pouczyć.
Art. 7. Organy postępowania kształtują swe przekonanie na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, ocenianych swobodnie z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego.
Art. 8. § 1. Sąd karny rozstrzyga samodzielnie zagadnienia faktyczne i prawne oraz nie jest związany rozstrzygnięciem innego sądu lub organu.
§ 2. Prawomocne rozstrzygnięcia sądu kształtujące prawo lub stosunek prawny są jednak wiążące.
Art. 9. § 1. Organy procesowe prowadzą postępowanie i dokonują czynności z urzędu, chyba że ustawa uzależnia je od wniosku określonej osoby, instytucji lub organu albo od zezwolenia władzy.
§ 2. Strony i inne osoby bezpośrednio zainteresowane mogą składać wnioski o dokonanie również tych czynności, które organ może lub ma obowiązek podejmować z urzędu.
Art. 10. § 1. Organ powołany do ścigania przestępstw jest obowiązany do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania przygotowawczego, a oskarżyciel publiczny także do wniesienia i popierania oskarżenia - o czyn ścigany z urzędu.
§ 2. Z wyjątkiem wypadków określonych w ustawie lub w prawie międzynarodowym nikt nie może być zwolniony od odpowiedzialności za popełnione przestępstwo.
Art. 11. § 1. Postępowanie w sprawie o występek, zagrożony karą pozbawienia wolności do lat 5, można umorzyć, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby oczywiście niecelowe ze względu na rodzaj i wysokość kary prawomocnie orzeczonej za inne przestępstwo, a interes pokrzywdzonego temu się nie sprzeciwia.
§ 2. Jeżeli kara za inne przestępstwo nie została prawomocnie orzeczona, postępowanie można zawiesić. Zawieszone postępowanie należy umorzyć albo podjąć przed upływem 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie o inne przestępstwo, o którym mowa w § 1.
§ 3. (2) Postępowanie umorzone na podstawie § 1 można wznowić w wypadku uchylenia lub istotnej zmiany&nbsp; treści prawomocnego wyroku, z powodu którego zostało ono umorzone.
Art. 12. § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane na wniosek postępowanie z chwilą złożenia wniosku toczy się z urzędu. Organ ścigania poucza osobę uprawnioną do złożenia wniosku o przysługującym jej uprawnieniu.
§ 2. W razie złożenia wniosku o ściganie niektórych tylko sprawców obowiązek ścigania obejmuje również inne osoby, których czyny pozostają w ścisłym związku z czynem osoby wskazanej we wniosku, o czym należy uprzedzić składającego wniosek. Przepisu tego nie stosuje się do najbliższych osoby składającej wniosek.
§ 3. Wniosek może być cofnięty w postępowaniu przygotowawczym za zgodą prokuratora, a w postępowaniu sądowym za zgodą sądu - do rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej, chyba że chodzi o przestępstwo określone w art. 197 Kodeksu karnego. Ponowne złożenie wniosku jest niedopuszczalne.
Art. 13. Uzyskanie zezwolenia władzy, od którego ustawa uzależnia ściganie, należy do oskarżyciela.
Art. 14. § 1. Wszczęcie postępowania sądowego następuje na żądanie uprawnionego oskarżyciela lub innego uprawnionego podmiotu.
§ 2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od wniesionego oskarżenia nie wiąże sądu.

Art. 15. § 1. (3) Policja i inne organy w zakresie postępowania karnego wykonują polecenia sądu i prokuratora oraz prowadzą pod nadzorem prokuratora śledztwo lub dochodzenie w granicach określonych w ustawie.
§ 2. Wszystkie instytucje państwowe, samorządowe i społeczne są obowiązane w zakresie swego działania do udzielania pomocy organom prowadzącym postępowanie karne.

Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć uczestników postępowania o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której to dotyczy.
§ 2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w miarę potrzeby udzielać uczestnikom postępowania informacji o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach także w wypadkach, gdy ustawa wyraźnie takiego obowiązku nie stanowi. W razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się odpowiednio § 1.

Art. 17. § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1)czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,
2)czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa,
3)społeczna szkodliwość czynu jest znikoma,
4)ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze,
5)oskarżony zmarł,
6)nastąpiło przedawnienie karalności,
7)postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się,
8)sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych,
9)brak skargi uprawnionego oskarżyciela,
10)brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej,&nbsp; chyba że ustawa stanowi inaczej,
11)zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
§ 2. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane.
§ 3. Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających.
Art. 18. § 1. (4) Jeżeli czyn stanowi tylko wykroczenie, prokurator odmawiając wszczęcia postępowania lub umarzając je przekazuje sprawę Policji w celu wystąpienia z wnioskiem o ukaranie do właściwego sądu; prokurator może sam wystąpić z takim wnioskiem.
§ 2. Jeżeli sąd lub prokurator dopatruje się w czynie przewinienia dyscyplinarnego albo naruszenia obowiązków służbowych lub zasad współżycia społecznego, może odmawiając wszczęcia postępowania albo umarzając je, zwłaszcza z powodu znikomej szkodliwości społecznej czynu, przekazać sprawę innemu właściwemu organowi.
Art. 19. § 1. W razie stwierdzenia w postępowaniu karnym poważnego uchybienia w działaniu instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, zwłaszcza gdy sprzyja ono popełnieniu przestępstwa, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o tym uchybieniu organ powołany do nadzoru nad daną jednostką organizacyjną, zaś w razie potrzeby także organ kontroli. Policja powiadamia prokuratora o ujawnionych przez siebie uchybieniach.
§ 2. Zawiadamiając o uchybieniu, sąd lub prokurator może zażądać nadesłania w wyznaczonym terminie wyjaśnień i podania środków podjętych w celu zapobieżenia takim uchybieniom w przyszłości.
§ 3.(5) W razie nieudzielenia wyjaśnień w wyznaczonym terminie można nałożyć na kierownika organu zobowiązanego do wyjaśnień karę pieniężną w wysokości do 3.000 złotych.
§ 4. Na postanowienie o ukaraniu przysługuje zażalenie.
Art. 20. § 1. W razie rażącego naruszenia przez obrońcę lub pełnomocnika strony ich obowiązków procesowych sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia o tym radę adwokacką lub inny właściwy organ.
§ 2. (6) W razie rażącego naruszenia obowiązków procesowych przez oskarżyciela publicznego lub prowadzącego postępowanie przygotowawcze sąd zawiadamia bezpośredniego przełożonego osoby, która dopuściła się uchybienia; w stosunku do Policji oraz innych organów postępowania przygotowawczego uprawnienie takie przysługuje również prokuratorowi.
Art. 21. § 1. O ukończeniu postępowania toczącego się z urzędu przeciw osobom zatrudnionym w instytucjach państwowych, samorządowych i społecznych, uczniom i słuchaczom szkół oraz żołnierzom należy bezzwłocznie zawiadomić przełożonych tych osób.
§ 2. Prokurator zawiadamia również o wszczęciu postępowania przeciw funkcjonariuszom publicznym, a o wszczęciu postępowania przeciw innym osobom, o których mowa w § 1 - jeżeli wymaga tego ważny interes publiczny.
Art. 22. § 1. Jeżeli zachodzi długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania, a w szczególności jeżeli nie można ująć oskarżonego albo nie może on brać udziału w postępowaniu z powodu choroby psychicznej lub innej ciężkiej choroby, postępowanie zawiesza się na czas trwania przeszkody.
§ 2. Na postanowienie w przedmiocie zawieszenia postępowania przysługuje zażalenie.
§ 3. W czasie zawieszenia postępowania należy jednak dokonać odpowiednich czynności w celu zabezpieczenia dowodów przed ich utratą lub zniekształceniem.
Art. 23. W sprawie o przestępstwo popełnione na szkodę małoletniego, we współdziałaniu z małoletnim lub w okolicznościach, które mogą świadczyć o demoralizacji małoletniego albo o gorszącym wpływie na niego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zawiadamia sąd rodzinny w celu rozważenia środków przewidzianych w przepisach o postępowaniu w sprawach nieletnich oraz w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym.
Art. 23a. (7) § 1. Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może z inicjatywy lub za zgodą pokrzywdzonego i oskarżonego, skierować sprawę do instytucji lub osoby godnej zaufania w celu przeprowadzenia postępowania mediacyjnego między pokrzywdzonym i oskarżonym.
§ 2. Postępowanie mediacyjne nie powinno trwać dłużej niż miesiąc, a jego okresu nie wlicza się do czasu trwania postępowania przygotowawczego.
§ 3. Postępowania mediacyjnego nie może prowadzić osoba, co do której w konkretnej sprawie zachodzą okoliczności określone w art. 40-42, czynny zawodowo sędzia, prokurator, adwokat, radca prawny, a także aplikant do tychże zawodów albo inna osoba zatrudniona w sądzie, prokuraturze lub innej instytucji uprawnionej do ścigania przestępstw.
§ 4. Instytucja lub osoba godna zaufania sporządza, po przeprowadzeniu postępowania mediacyjnego, sprawozdanie z jego przebiegu i wyników.
§ 5. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, warunki, jakim powinny odpowiadać instytucje i osoby uprawnione do przeprowadzenia mediacji, sposób ich powoływania i odwoływania, zakres i warunki udostępniania akt instytucjom i osobom uprawnionym do przeprowadzenia mediacji oraz sposób i tryb postępowania mediacyjnego, mając na uwadze potrzebę skutecznego przeprowadzenia tego postępowania


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 30-03-2008 18:07

Coraz więcej ojców posiada zarzuty z kk a njaczescie to 190, 200, 207.
Niektóre kobiety zoatały wykształcoene przez nas samych i niszczą zasłużonych forumowiczów.&nbsp;

DZIAŁ II kpk
SĄD
Rozdział 1
Właściwość i skład sądu
Art. 24. § 1. Sąd rejonowy orzeka w pierwszej instancji we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw przekazanych ustawą do właściwości innego sądu.
§ 2. Sąd rejonowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze w wypadkach wskazanych w ustawie.
Art. 25. § 1. Sąd okręgowy orzeka w pierwszej instancji w sprawach o następujące przestępstwa:
1)o zbrodnie określone w Kodeksie karnym oraz w ustawach szczególnych,
2)o występki określone w rozdziałach XVI i XVII oraz w art. 140-142, 148 § 4, art. 149, 150 § 1, art. 151-154, 156 § 3, art. 158 § 3, art. 163 § 3 i 4, art. 165 § 1, 3 i 4, art. 166 § 1, art. 173 § 3 i 4, art. 185 § 2, art. 210 § 2, art. 252 oraz 253 § 2 Kodeksu karnego,
3)o występki, które z mocy przepisu szczególnego należą do właściwości sądu okręgowego.
§ 2. Sąd apelacyjny, na wniosek sądu rejonowego, może przekazać do rozpoznania sądowi okręgowemu, jako sądowi pierwszej instancji, sprawę o każde przestępstwo, ze względu na szczególną wagę lub zawiłość sprawy.
§ 3. Sąd okręgowy rozpoznaje ponadto środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie rejonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
Art. 26. (9) Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w pierwszej instancji w sądzie okręgowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
Art. 27. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje oraz środki odwoławcze i inne sprawy w wypadkach określonych w ustawie.
Art. 28. § 1. Na rozprawie głównej sąd orzeka w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2. Ze względu na szczególną zawiłość sprawy sąd pierwszej instancji może postanowić o rozpoznaniu jej w składzie trzech sędziów.
§ 3. (10) W sprawach o przestępstwa, za które ustawa przewiduje karę dożywotniego pozbawienia wolności, sąd orzeka w składzie dwóch sędziów i trzech ławników.
Art. 29. § 1. Na rozprawie apelacyjnej i kasacyjnej sąd orzeka w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2. (11) Apelację lub kasację od wyroku orzekającego karę dożywotniego pozbawienia wolności rozpoznaje sąd w składzie pięciu sędziów.
Art. 30. § 1. (12) Na posiedzeniu sąd rejonowy orzeka jednoosobowo, a sąd okręgowy, sąd apelacyjny i Sąd Najwyższy - w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2. Sąd odwoławczy na posiedzeniu orzeka w składzie trzech sędziów, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 31. § 1. Miejscowo właściwy do rozpoznania sprawy jest sąd, w którego okręgu popełniono przestępstwo.
§ 2. Jeżeli przestępstwo popełniono na polskim statku wodnym lub powietrznym, a § 1 nie może mieć zastosowania, właściwy jest sąd macierzystego portu statku.
§ 3. Jeżeli przestępstwo popełniono w okręgu kilku sądów, właściwy jest ten sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze.
Art. 32. § 1. Jeżeli nie można ustalić miejsca popełnienia przestępstwa, właściwy jest sąd, w którego okręgu:
1) ujawniono przestępstwo,
2) ujęto oskarżonego,
3) oskarżony przed popełnieniem przestępstwa stale mieszkał lub czasowo przebywał
- zależnie od tego, gdzie najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio, jeżeli przestępstwo popełniono za granicą.
§ 3. (13) Jeżeli nie można ustalić właściwości miejscowej sądu według przepisów poprzedzających, sprawę rozpoznaje sąd właściwy dla dzielnicy Śródmieście Miasta stołecznego Warszawy.
Art. 33. § 1. Jeżeli tę samą osobę oskarżono o kilka przestępstw, a sprawy należą do właściwości różnych sądów tego samego rzędu, właściwy jest sąd, w którego okręgu najpierw wszczęto postępowanie przygotowawcze.
§ 2. Jeżeli sprawy należą do właściwości sądów różnego rzędu, sprawę rozpoznaje sąd wyższego rzędu.
Art. 34. § 1. Sąd właściwy dla sprawców przestępstw jest również właściwy dla pomocników, podżegaczy oraz innych osób, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, jeżeli postępowanie przeciwko nim toczy się jednocześnie.
§ 2. Sprawy osób wymienionych w § 1 powinny był połączone we wspólnym postępowaniu; przepis art. 33 stosuje się odpowiednio.
§ 3. Jeżeli zachodzą okoliczności utrudniające łączne rozpoznanie spraw, o których mowa w § 1 i 2, można wyłączyć i odrębnie rozpoznać sprawę poszczególnych osób lub o poszczególne czyny; sprawa wyłączona podlega rozpoznaniu przez sąd właściwy według zasad ogólnych.
orzeczenia sądów
Art. 35. § 1. Sąd bada z urzędu swą właściwość, a w razie stwierdzenia swej niewłaściwości przekazuje sprawę właściwemu sądowi lub innemu organowi.
§ 2. Jeżeli sąd na rozprawie głównej stwierdza, że nie jest właściwy miejscowo lub że właściwy jest sąd niższego rzędu, może przekazać sprawę innemu sądowi jedynie wtedy, gdy powstaje konieczność odroczenia rozprawy.
§ 3. Na postanowienie w kwestii właściwości przysługuje zażalenie.
Art. 36. Sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego.
Art. 37. Sąd Najwyższy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
Art. 38. § 1. Spór o właściwość między sądami równorzędnymi rozstrzyga ostatecznie sąd wyższego rzędu nad sądem, który pierwszy wszczął spór.
§ 2. W czasie trwania sporu każdy z tych sądów przedsiębierze czynności nie cierpiące zwłoki.
Art. 39. Jeżeli sąd wojskowy przekaże sprawę sądowi powszechnemu lub nie przyjmie sprawy przekazanej mu przez sąd powszechny, sprawę rozpoznaje sąd powszechny.
Rozdział 2
Wyłączenie sędziego
Art. 40. § 1. Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli:
1)sprawa dotyczy tego sędziego bezpośrednio,
2)jest małżonkiem strony lub pokrzywdzonego albo ich obrońcy, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego albo pozostaje we wspólnym pożyciu z jedną z tych osób,
3)jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stopnia pomiędzy dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2 albo jest związany z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli,
4)był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy, albo w tej samej sprawie był przesłuchany w charakterze świadka lub występował jako biegły,
5)brał udział w sprawie jako prokurator, obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel ustawowy strony, albo prowadził postępowanie przygotowawcze,
6)(14) brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia lub wydał zaskarżone zarządzenie,
7)(15) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone,
8)(16) (uchylony),
9)brał udział w wydaniu orzeczenia, co do którego wniesiono sprzeciw,
10)(17) prowadził mediację.
§ 2. Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeństwa, wspólnego pożycia, przysposobienia, opieki lub kurateli.
§ 3. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie lub zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać co do tego wniosku&nbsp; lub tej kasacji.
Art. 41. § 1. Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną&nbsp; wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
§ 2. Wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony na podstawie § 1 po rozpoczęciu przewodu sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczyna wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu.
Art. 42. § 1. Wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony.
§ 2. Jeżeli sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z mocy art. 40, wyłącza się, składając oświadczenie na piśmie do akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia.
§ 3. Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o wyłączenie na podstawie art. 41, może złożyć do akt stosowne oświadczenie na piśmie i powstrzymuje się od udziału w sprawie; jest jednak obowiązany przedsięwziąć czynności nie cierpiące zwłoki.
§ 4. Poza wypadkiem określonym w § 2 o wyłączeniu orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie; w składzie orzekającym w kwestii wyłączenia nie może brać udziału sędzia, którego dotyczy wyłączenie. W razie niemożności utworzenia takiego składu sądu, w kwestii wyłączenia orzeka sąd wyższego rzędu.
Art. 43. Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie jest niemożliwe, sąd wyższego rzędu przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu.
Art. 44. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do ławników.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 30-03-2008 18:15

Art. 88. kpk § 1. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio art. 77, 78, 82-84 i 86 § 2.
§ 2. (38) Pełnomocnikiem instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej może być również radca prawny.
§ 3. (39) W zakresie roszczeń majątkowych pełnomocnikiem osoby prawnej innej niż przewidziana w § 2, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, a także osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą może być również radca prawny.
Art. 89. W kwestiach dotyczących pełnomocnika, a nie unormowanych przez przepisy niniejszego kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.

Art. 87. KPC § 1. (49) Pełnomocnikiem może być adwokat lub radca prawny, a w sprawach własności przemysłowej także rzecznik patentowy, a ponadto osoba sprawująca zarząd majątkiem lub interesami strony oraz osoba pozostająca ze stroną w stałym stosunku zlecenia, jeżeli przedmiot sprawy wchodzi w zakres tego zlecenia, współuczestnik sporu, jak również rodzice, małżonek, rodzeństwo lub zstępni strony oraz osoby pozostające ze stroną w stosunku przysposobienia.
§ 2. (50) Pełnomocnikiem osoby prawnej lub przedsiębiorcy, w tym nie posiadającego osobowości prawnej, może być również pracownik tej jednostki albo jej organu nadrzędnego. Osoba prawna prowadząca, na podstawie odrębnych przepisów, obsługę prawną przedsiębiorcy, osoby prawnej lub innej jednostki organizacyjnej może udzielić pełnomocnictwa procesowego - w imieniu podmiotu, którego obsługę prawną prowadzi - adwokatowi lub radcy prawnemu, jeżeli została do tego upoważniona przez ten podmiot.
§ 3. (51) W sprawach o ustalenie ojcostwa i o roszczenia alimentacyjne pełnomocnikiem może być również przedstawiciel właściwego w sprawach z zakresu pomocy społecznej organu jednostki samorządu terytorialnego oraz organizacji społecznej, mającej na celu udzielanie pomocy rodzinie. Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wykaz tych organizacji społecznych.
§ 4. (52) W sprawach związanych z prowadzeniem gospodarstwa rolnego pełnomocnikiem rolnika może być również przedstawiciel organizacji zrzeszającej rolników indywidualnych, której rolnik jest członkiem.
§ 5. (53) W sprawach związanych z ochroną praw konsumentów pełnomocnikiem może być przedstawiciel organizacji, do której zadań statutowych należy ochrona konsumentów.
§ 6. (54) W sprawach związanych z ochroną własności przemysłowej pełnomocnikiem twórcy projektu wynalazczego może być również przedstawiciel organizacji, do której zadań statutowych należą sprawy popierania własności przemysłowej i udzielania pomocy twórcom projektów wynalazczych.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 30-03-2008 23:29

Cytat:Uwaga wszyscy forumowicze a szczególnie Benny .
Wczoraj gadałem z facetem który po 26 latach małżeństwa otrzymał zarzut z art 207kk. Gość na życzenie zony był w psychiatryku...
Znam faceta osobyście i jego historie.

Ma 4 dzieci i jest z Wawi.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 31-03-2008 09:42

Rozdział 2
Wyłączenie sędziego
Art. 40. § 1. Sędzia jest z mocy prawa wyłączony od udziału w sprawie, jeżeli:
1) sprawa dotyczy tego sędziego bezpośrednio,
2) jest małżonkiem strony lub pokrzywdzonego albo ich obrońcy, pełnomocnika lub przedstawiciela ustawowego albo pozostaje we wspólnym pożyciu z jedną z tych osób,
3) jest krewnym lub powinowatym w linii prostej, a w linii bocznej aż do stopnia pomiędzy dziećmi rodzeństwa osób wymienionych w pkt 2 albo jest związany z jedną z tych osób węzłem przysposobienia, opieki lub kurateli,
4) był świadkiem czynu, o który sprawa się toczy, albo w tej samej sprawie był przesłuchany w charakterze świadka lub występował jako biegły,
5) brał udział w sprawie jako prokurator, obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel ustawowy strony, albo prowadził postępowanie przygotowawcze,
6) (14) brał udział w wydaniu zaskarżonego orzeczenia lub wydał zaskarżone zarządzenie,
7) (15) brał udział w wydaniu orzeczenia, które zostało uchylone,
8)(16) (uchylony),
9) brał udział w wydaniu orzeczenia, co do którego wniesiono sprzeciw,
10) (17) prowadził mediację.
§ 2. Powody wyłączenia trwają mimo ustania uzasadniającego je małżeństwa, wspólnego pożycia, przysposobienia, opieki lub kurateli.
§ 3. Sędzia, który brał udział w wydaniu orzeczenia objętego wnioskiem o wznowienie lub zaskarżonego w trybie kasacji, nie może orzekać co do tego wniosku&nbsp; lub tej kasacji.
Art. 41. § 1. Sędzia ulega wyłączeniu, jeżeli istnieje okoliczność tego rodzaju, że mogłaby wywołać uzasadnioną&nbsp; wątpliwość co do jego bezstronności w danej sprawie.
§ 2. Wniosek o wyłączenie sędziego, zgłoszony na podstawie § 1 po rozpoczęciu przewodu sądowego, pozostawia się bez rozpoznania, chyba że przyczyna wyłączenia powstała lub stała się stronie wiadoma dopiero po rozpoczęciu przewodu.
Art. 42. § 1. Wyłączenie następuje na żądanie sędziego, z urzędu albo na wniosek strony.
§ 2. Jeżeli sędzia uznaje, że zachodzi przyczyna wyłączająca go z mocy art. 40, wyłącza się, składając oświadczenie na piśmie do akt, a na jego miejsce wstępuje inny sędzia.
§ 3. Sędzia, co do którego zgłoszono wniosek o wyłączenie na podstawie art. 41, może złożyć do akt stosowne oświadczenie na piśmie i powstrzymuje się od udziału w sprawie; jest jednak obowiązany przedsięwziąć czynności nie cierpiące zwłoki.
§ 4. Poza wypadkiem określonym w § 2 o wyłączeniu orzeka sąd, przed którym toczy się postępowanie; w składzie orzekającym w kwestii wyłączenia nie może brać udziału sędzia, którego dotyczy wyłączenie. W razie niemożności utworzenia takiego składu sądu, w kwestii wyłączenia orzeka sąd wyższego rzędu.
Art. 43. Jeżeli z powodu wyłączenia sędziów rozpoznanie sprawy w danym sądzie jest niemożliwe, sąd wyższego rzędu przekazuje sprawę innemu sądowi równorzędnemu.
Art. 44. Przepisy niniejszego rozdziału stosuje się odpowiednio do ławników.

DZIAŁ III
STRONY, OBROŃCY, PEŁNOMOCNICY, PRZEDSTAWICIEL SPOŁECZNY
Rozdział 3
Oskarżyciel publiczny
Art. 45. § 1. Oskarżycielem publicznym przed wszystkimi sądami jest prokurator.
§ 2. Inny organ państwowy może być oskarżycielem publicznym z mocy szczególnych przepisów ustawy, określających zakres jego działania.
Art. 46. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział prokuratora w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 47. (18) § 1. Przepisy art. 40 § 1 pkt 1-4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41 i 42 stosuje się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących postępowanie przygotowawcze oraz innych oskarżycieli publicznych.
§ 2. Osoby wymienione w § 1 ulegają również wyłączeniu, jeżeli brały udział w sprawie jako obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel społeczny albo przedstawiciel ustawowy strony.
Art. 48. § 1. O wyłączeniu prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze oraz oskarżyciela publicznego orzeka prokurator nadzorujący postępowanie lub bezpośrednio przełożony.
§ 2. Czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tej przyczyny bezskuteczne; jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony, w miarę możności, powtórzyć.
Rozdział 4
Pokrzywdzony
Art. 49. § 1. Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo.
§ 2. Pokrzywdzonym może być także instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, choćby nie miała osobowości prawnej.
§ 3. Za pokrzywdzonego uważa się zakład ubezpieczeń w zakresie, w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobowiązany do jej pokrycia.
§ 4. W sprawach o przestępstwa, którymi wyrządzono szkodę w mieniu instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, jeżeli nie działa organ pokrzywdzonej instytucji, prawa pokrzywdzonego mogą wykonywać organy kontroli państwowej, które w zakresie swojego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania.
Art. 49a. (19) Jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego.
Art. 50. W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określonych w art. 53 i 62 nie może korzystać osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym w art. 497 i 498 § 3.
Art. 51. § 1. Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych dokonuje organ uprawniony do działania w jego imieniu.
§ 2. Jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni albo ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje.
§ 3. (20) Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba nieporadna, w szczególności ze względu na wiek lub stan zdrowia, jego prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje.
Art. 52. (21) § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały, mogą wykonywać osoby najbliższe, a w wypadku ich braku lub nieujawnienia - prokurator, działając z urzędu.
§ 2. W wypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami o osobach najbliższych dla pokrzywdzonego, powinien pouczyć o przysługujących uprawnieniach co najmniej jedną z nich.
Rozdział 5
Oskarżyciel posiłkowy
Art. 53. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego pokrzywdzony może działać jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub zamiast niego.
Art. 54. § 1. Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzywdzony może aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
§ 2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie pozbawia uprawnień oskarżyciela posiłkowego.
Art. 55. § 1. W razie powtórnego wydania przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 4 i art. 397 nie stosuje się.
§ 2. Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata, z zachowaniem warunków określonych w art. 332 i 333 § 1; jeżeli pokrzywdzonym jest instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, akt oskarżenia może sporządzić także radca prawny.
§ 3. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania.
§ 4. W sprawie wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego może brać udział również prokurator.
Art. 56. § 1. Sąd może ograniczyć liczbę oskarżycieli posiłkowych występujących w sprawie, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Sąd orzeka, że oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w postępowaniu, gdy bierze w nim już udział określona przez sąd liczba oskarżycieli.
§ 2. Sąd orzeka także, iż oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w postępowaniu, jeżeli stwierdzi, że nie jest on osobą uprawnioną lub jego akt oskarżenia albo oświadczenie o przystąpieniu do postępowania zostało złożone po terminie.
§ 3. Na postanowienie sądu wydane na podstawie § 1, a także na postanowienie sądu wydane na podstawie § 2, jeżeli dotyczy oskarżyciela posiłkowego określonego w art. 54 lub art. 55 § 3 - zażalenie nie przysługuje.
§ 4. (22) Oskarżyciel posiłkowy, który nie bierze udziału w postępowaniu z przyczyn określonych w § 1, może przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

Art. 57. § 1. W razie odstąpienia oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia nie może on ponownie przyłączyć się do postępowania.
§ 2. O odstąpieniu oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia w sprawie, w której oskarżyciel publiczny nie bierze udziału, sąd zawiadamia prokuratora. Nieprzystąpienie przez niego do oskarżenia w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia powoduje umorzenie postępowania.
Art. 58. § 1. Śmierć oskarżyciela posiłkowego nie tamuje biegu postępowania; osoby najbliższe mogą przystąpić do postępowania w charakterze oskarżyciela posiłkowego w każdym stadium postępowania.
§ 2. W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego, który samodzielnie popierał oskarżenie, stosuje się odpowiednio art. 61.
Rozdział 6
Oskarżyciel prywatny
Art. 59. § 1. Pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego.
§ 2. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do toczącego się postępowania.
Art. 60. § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
§ 2. Postępowanie toczy się wówczas z urzędu, a pokrzywdzony, który przedtem wniósł oskarżenie prywatne, korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego; do pokrzywdzonego, który przedtem nie wniósł oskarżenia prywatnego, stosuje się art. 54, 55 § 3 i art. 58.
§ 3. Jeżeli prokurator, który wstąpił do postępowania, odstąpił potem od oskarżenia, pokrzywdzony powraca w dalszym postępowaniu do praw oskarżyciela prywatnego.
§ 4. Pokrzywdzony, który nie wniósł oskarżenia, może w terminie zawitym 14 dni od daty powiadomienia go o odstąpieniu prokuratora od oskarżenia złożyć akt oskarżenia lub oświadczenie, że podtrzymuje oskarżenie jako prywatne, a jeżeli takiego oświadczenia nie złoży, sąd umarza postępowanie.
Art. 61. § 1. W razie śmierci oskarżyciela prywatnego postępowanie zawiesza się, a osoby najbliższe mogą wstąpić w prawa zmarłego.
§ 2. Jeżeli w terminie zawitym 3 miesięcy od dnia śmierci oskarżyciela prywatnego osoba uprawniona nie wstąpi w prawa zmarłego, sąd umarza postępowanie.
Rozdział 7
Powód cywilny
Art. 62. Pokrzywdzony może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej wytoczyć przeciw oskarżonemu powództwo cywilne w celu dochodzenia w postępowaniu karnym roszczeń majątkowych wynikających bezpośrednio z popełnienia przestępstwa.
Art. 63. § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego osoby najbliższe mogą w terminie określonym w art. 62 wytoczyć powództwo cywilne o przysługujące im roszczenia majątkowe wynikające z popełnienia przestępstwa.
§ 2. W razie śmierci powoda cywilnego osoby najbliższe mogą wstąpić w prawa zmarłego i dochodzić przysługujących im roszczeń. Nie wstąpienie tych osób nie tamuje biegu postępowania; sąd wydając orzeczenie kończące postępowanie pozostawia wówczas powództwo cywilne bez rozpoznania.
Art. 64. Prokurator, w terminie przewidzianym w art. 62, wytacza powództwo cywilne na rzecz pokrzywdzonego lub osoby, o której mowa w art. 63 § 1, albo popiera wytoczone przez pokrzywdzonego lub tę osobę powództwo, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
Art. 65. § 1. Sąd przed rozpoczęciem przewodu sądowego odmawia przyjęcia powództwa cywilnego, jeżeli:
1) powództwo cywilne jest z mocy przepisu szczególnego niedopuszczalne,
2) roszczenie nie ma bezpośredniego związku z zarzutem oskarżenia,
3) powództwo zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną,
4) to samo roszczenie jest przedmiotem innego postępowania lub o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono,
5) po stronie pozwanych zachodzi współuczestnictwo konieczne z instytucją państwową, samorządową lub społeczną albo z osobą, która nie występuje w charakterze oskarżonego,
6) (23) złożono wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego.
§ 2. Jeżeli pozew odpowiada warunkom formalnym, a nie zachodzą okoliczności wymienione w § 1, sąd orzeka o przyjęciu powództwa cywilnego.
§ 3. Mimo przyjęcia powództwa cywilnego sąd pozostawia je bez rozpoznania, jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się okoliczność wymieniona w § 1.
§ 4. Na odmowę przyjęcia powództwa cywilnego lub na pozostawienie go bez rozpoznania na podstawie § 3 zażalenie nie przysługuje.
Art. 66. Powód cywilny może dowodzić istnienia tylko tych okoliczności, na których opiera swoje roszczenie.
Art. 67. § 1. Jeżeli sąd odmówił przyjęcia powództwa cywilnego lub pozostawił je bez rozpoznania, powód cywilny może dochodzić swego roszczenia w postępowaniu cywilnym.
§ 2. Jeżeli w terminie zawitym 30 dni od daty odmowy przyjęcia lub pozostawienia powództwa cywilnego bez rozpoznania powód cywilny wniesie o przekazanie pozwu sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych, za dzień zgłoszenia roszczenia uważa się dzień wniesienia pozwu w postępowaniu karnym.
Art. 68. W razie zawieszenia postępowania sąd na żądanie powoda cywilnego przekazuje wytoczone powództwo sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych.
Art. 69. § 1. Jeżeli powództwo cywilne zostało zgłoszone w toku postępowania przygotowawczego, organ prowadzący postępowanie załącza pozew do akt sprawy, a postanowienie co do przyjęcia powództwa wydaje sąd po wpłynięciu sprawy z aktem oskarżenia; za dzień zgłoszenia roszczenia uważa się wówczas dzień zgłoszenia powództwa.
§ 2. Jeżeli wraz z powództwem cywilnym został zgłoszony wniosek o zabezpieczenie roszczenia, w przedmiocie tego wniosku orzeka prokurator.
§ 3. Na postanowienie co do zabezpieczenia roszczenia przysługuje zażalenie do sądu.
§ 4. W razie umorzenia lub zawieszenia postępowania przygotowawczego pokrzywdzony w terminie zawitym 30 dni od daty doręczenia postanowienia może żądać przekazania sprawy sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych. Jeżeli pokrzywdzony w terminie tym żądania nie zgłosi, zabezpieczenie upada, a wniesiony poprzednio pozew nie wywołuje skutków prawnych.
Art. 70. W kwestiach dotyczących powództwa cywilnego, a nie unormowanych przez przepisy niniejszego kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Rozdział 8
Oskarżony
Art. 71. § 1. Za podejrzanego uważa się osobę, co, do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której bez wydania takiego postanowienia postawiono zarzut w związku z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego.
§ 2. Za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono oskarżenie do sądu, a także osobę, co, do której prokurator złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania.
§ 3. Jeżeli kodeks niniejszy używa w znaczeniu ogólnym określenia "oskarżony", odpowiednie przepisy mają zastosowanie także do podejrzanego.
Art. 72. (24) § 1. Oskarżony ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim.
§ 2. Tłumacza należy wezwać do czynności z udziałem oskarżonego, o którym mowa w § 1.
§ 3. Oskarżonemu, o którym mowa w § 1, postanowienie o przedstawieniu, uzupełnieniu lub zmianie zarzutów, akt oskarżenia oraz orzeczenie podlegające zaskarżeniu lub kończące postępowanie doręcza się wraz z tłumaczeniem; za zgodą oskarżonego można poprzestać na ogłoszeniu przetłumaczonego orzeczenia kończącego postępowanie, jeżeli nie podlega ono zaskarżeniu.
Art. 73. § 1. Oskarżony tymczasowo aresztowany może porozumiewać się ze swym obrońcą podczas nieobecności innych osób oraz korespondencyjnie.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym prokurator udzielając zezwolenia na porozumiewanie się może w szczególnie uzasadnionym wypadku zastrzec, że będzie przy tym obecny sam lub osoba przez niego upoważniona.
§ 3. Prokurator może również zastrzec kontrolę korespondencji podejrzanego z obrońcą.
§ 4. Zastrzeżenia, o których mowa w § 2 i 3, nie mogą być utrzymywane ani dokonane po upływie 14 dni od dnia tymczasowego aresztowania podejrzanego.
Art. 74. § 1. Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść.
§ 2. (25) Oskarżony jest jednak obowiązany poddać się:
1)oględzinom zewnętrznym ciała oraz innym badaniom niepołączonym z naruszeniem integralności ciała; wolno także w szczególności od oskarżonego pobrać odciski, fotografować go oraz okazać w celach rozpoznawczych innym osobom,
2)badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz badaniom połączonym z dokonaniem zabiegów na jego ciele, z wyjątkiem chirurgicznych, pod warunkiem że dokonywane są przez uprawnionego do tego pracownika służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu oskarżonego, jeżeli przeprowadzenie tych badań jest nieodzowne; w szczególności oskarżony jest obowiązany przy zachowaniu tych warunków poddać się pobraniu krwi, włosów lub wydzielin organizmu, z zastrzeżeniem pkt 3,
3)pobraniu przez funkcjonariusza Policji wymazu ze śluzówki policzków, jeżeli jest to nieodzowne i nie zachodzi obawa, że zagrażałoby to zdrowiu oskarżonego lub innych osób.
§ 3. (26) W stosunku do osoby podejrzanej można dokonać badań lub czynności, o których mowa w § 2 pkt 1, a także, przy zachowaniu wymagań określonych w § 2 pkt 2 lub 3, pobrać krew, włosy, wymaz ze śluzówki policzków lub inne wydzieliny organizmu.
§ 4. (27) Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób poddawania oskarżonego oraz osoby podejrzanej badaniom, a także wykonywania z ich udziałem czynności, o których mowa w § 2 pkt 1 i 3 oraz § 3, mając na uwadze, aby gromadzenie, utrwalanie i analiza materiału dowodowego były dokonywane zgodnie z aktualną wiedzą w zakresie kryminalistyki i medycyny sądowej.
Art. 75. § 1. Oskarżony, który pozostaje na wolności, jest obowiązany stawić się na każde wezwanie w toku postępowania karnego oraz zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie miejsca swego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, o czym należy oskarżonego uprzedzić przy pierwszym przesłuchaniu.
§ 2. (28) W razie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego można zatrzymać go i sprowadzić przymusowo.
§ 3. (29) Przepisy art. 246 stosuje się odpowiednio. Zażalenie na postanowienie sądu rozpoznaje ten sam sąd w składzie trzech sędziów.
Art. 76. Jeżeli oskarżony jest nieletni lub ubezwłasnowolniony, jego przedstawiciel ustawowy lub osoba, pod której pieczą oskarżony pozostaje, może podejmować na jego korzyść wszelkie czynności procesowe, a przede wszystkim wnosić środki zaskarżenia, składać wnioski oraz ustanowić obrońcę.
Art. 77. Oskarżony może mieć jednocześnie nie więcej niż trzech obrońców.
Art. 78. § 1. Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.
§ 2. (30) Sąd może cofnąć wyznaczenie obrońcy, jeżeli okaże się, że nie istnieją okoliczności, na podstawie których go wyznaczono.
Art. 79. § 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę,
1)jest nieletni,
2)jest głuchy, niemy lub niewidomy,
3)zachodzi uzasadniona&nbsp; wątpliwość co do jego poczytalności.
4)(31) (uchylony).
§ 2. Oskarżony musi mieć obrońcę również wtedy, gdy sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę.
§ 3. W wypadkach, o których mowa w § 1 i 2, udział obrońcy jest obowiązkowy w rozprawie oraz w tych posiedzeniach, w których obowiązkowy jest udział oskarżonego.
§ 4. (32) Jeżeli w toku postępowania biegli lekarze psychiatrzy stwierdzą, że poczytalność oskarżonego zarówno w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i w czasie postępowania nie budzi wątpliwości, udział obrońcy w dalszym postępowaniu nie jest obowiązkowy. Prezes sądu, a na rozprawie sąd, może wówczas cofnąć wyznaczenie obrońcy.
Art. 80. (33) Oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, jeżeli zarzucono mu zbrodnię lub jest pozbawiony wolności. W takim wypadku udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy, a w rozprawie apelacyjnej i kasacyjnej, jeżeli prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
Art. 81. (34) § 1. Jeżeli w warunkach określonych w art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu.
§ 2. Na uzasadniony wniosek oskarżonego lub jego obrońcy prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może wyznaczyć nowego obrońcę w miejsce dotychczasowego.
Rozdział 9
Obrońcy i pełnomocnicy
Art. 82. Obrońcą może być jedynie osoba uprawniona do obrony według przepisów o ustroju adwokatury.

Art. 83. § 1. Obrońcę ustanawia oskarżony; do czasu ustanowienia obrońcy przez oskarżonego pozbawionego wolności, obrońcę może ustanowić inna osoba, o czym niezwłocznie zawiadamia się oskarżonego.
§ 2. Upoważnienie do obrony może być udzielone na piśmie albo przez oświadczenie do protokołu organu prowadzącego postępowanie karne.
Art. 84. § 1. Ustanowienie obrońcy lub wyznaczenie obrońcy z urzędu uprawnia go do działania w całym postępowaniu, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń.
§ 2. (35) Wyznaczenie obrońcy z urzędu nakłada na obrońcę obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania. Jeżeli jednak czynności należy dokonać poza siedzibą lub miejscem zamieszkania obrońcy z urzędu, prezes sądu, przed którym ma być dokonana czynność, a w postępowaniu przygotowawczym prezes sądu rejonowego miejsca czynności, na uzasadniony wniosek dotychczasowego obrońcy może wyznaczyć dla dokonania tej czynności innego obrońcę spośród miejscowych adwokatów.
§ 3. (36) Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym lub w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien sporządzić i podpisać kasację lub wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji lub wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli kasacja lub wniosek zostaną wniesione, obrońca ten jest uprawniony do udziału w toczącym się postępowaniu.
Art. 85. § 1. Obrońca może bronić kilku oskarżonych, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności.
§ 2. Stwierdzając sprzeczność sąd wydaje postanowienie, zakreślając oskarżonym termin do ustanowienia innych obrońców. W wypadku obrony z urzędu sąd wyznacza innego obrońcę. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
§ 3. (37) W postępowaniu przygotowawczym uprawnienia sądu określone w § 2 przysługują prezesowi sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Art. 86. § 1. Obrońca może przedsiębrać czynności procesowe jedynie na korzyść oskarżonego.
§ 2. Udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego działania w nim oskarżonego.
Art. 87. § 1. Strona inna niż oskarżony może ustanowić pełnomocnika.
§ 2. Osoba nie będąca stroną może ustanowić pełnomocnika, jeżeli wymagają tego jej interesy w toczącym się postępowaniu.
§ 3. Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu pełnomocnika, o którym mowa w § 2, jeżeli uzna, że nie wymaga tego obrona interesów osoby nie będącej stroną.
Art. 88. § 1. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio art. 77, 78, 82-84 i 86 § 2.
§ 2. (38) Pełnomocnikiem instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej może być również radca prawny.
§ 3. (39) W zakresie roszczeń majątkowych pełnomocnikiem osoby prawnej innej niż przewidziana w § 2, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, a także osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą może być również radca prawny.
Art. 89. W kwestiach dotyczących pełnomocnika, a nie unormowanych przez przepisy niniejszego kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Rozdział 10
Przedstawiciel społeczny
Art. 90. § 1. W postępowaniu sądowym do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego udział w postępowaniu może zgłosić przedstawiciel organizacji społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba ochrony interesu społecznego lub ważnego interesu indywidualnego, objętego zadaniami statutowymi tej organizacji, w szczególności ochrony wolności i praw człowieka.
§ 2. W zgłoszeniu organizacja społeczna wskazuje przedstawiciela, który ma reprezentować tę organizację, a przedstawiciel przedkłada sądowi pisemne upoważnienie.
§ 3. Sąd dopuszcza przedstawiciela organizacji społecznej, jeżeli leży to w interesie wymiaru sprawiedliwości.
Art. 91. Dopuszczony do udziału w postępowaniu sądowym przedstawiciel organizacji społecznej może uczestniczyć w rozprawie, wypowiadać się i składać oświadczenia na piśmie.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 31-03-2008 10:24

Czy zatrzymanie podejrzanego w toku postępowania przygotowawczego na podstawie wydanego przez Prokuratora w myśl art. 247 § 1 k.p.k. nakazu zatrzymania i przymusowego doprowadzenia należy uznać za pozbawienie wolności w rozumieniu art. 325c pkt 1 k.p.k. wyłączające możliwość prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia ??

Każde pozbawienie wolności ? w tym również zatrzymanie ? z wyjątkiem zatrzymania lub tymczasowego aresztowania wobec sprawcy ujętego na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem wyłącza, zgodnie z art. 325c pkt 1 k.p.k., możliwość prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia.

Postanowieniem z dnia 21 września 2005 roku (sygn. akt I KZP 28/05) Sąd Najwyższy stwierdził, iż ?...Sformułowanie treści normy zawartej w art. 325c pkt 1 k.p.k. nie powinnonasuwać, zdaniem Sądu Najwyższego, żadnych wątpliwości. Zgodnie z linią orzeczniczą Sądu Najwyższego zawsze punktem wyjścia w procesie wykładni powinna być analiza kontekstu językowego danego przepisu; jeżeli przepis jednoznacznie formułuje normę postępowania, to tak właśnie należy ów przepis rozumieć. Pierwszeństwo językowych reguł wykładni jest wręcz podstawowym warunkiem funkcjonowania prawa w państwie prawnym. Podobną rangę nadaje się założeniu o racjonalnym działaniu ustawodawcy w procesie stanowienia prawa. Jeśli wbrew jasnemu, pod względem językowym, sformułowaniu przepisu nadawałoby mu się jakieś inne znaczenie, aniżeli to oczywiste znaczenie językowe, wówczas rola ustawodawcy byłaby li tylko pozorna (por. J. Wróblewski: Rozumienie prawa i jego wykładnia, Wrocław 1990, s. 66 i n.; Z. Ziembiński: O stanowieniu i obowiązywaniu prawa. Zagadnienia podstawowe, Warszawa 1995, s. 82; uchwała SN z dnia 20 czerwca 2000 r., I KZP 16/00, OSNKW 2000, z. 7-8, poz. 60).

W tym miejscu na marginesie należy stwierdzić, iż zgodnie z utrwalonym poglądem doktryny, jak i Sądu Najwyższego, pozbawieniem wolności w rozumieniu art. 325c k.p.k. jest każde, wynikające z decyzji właściwego organu, uniemożliwienie osobie swobodnego poruszania się przez poddanie nadzorowi straży, polegające zazwyczaj ponadto na umieszczeniu jej w miejscu odosobnienia. Pozbawieniem wolności jest zatrzymanie, tymczasowe aresztowanie, odbywanie zasadniczej lub zastępczej kary pozbawienia wolności, zasadniczego lub zastępczego aresztu, kary porządkowej aresztowania, zamknięcie w zakładzie zamkniętym tytułem środka zabezpieczającego, pobyt w zakładzie leczniczym w celu przeprowadzenia obserwacji psychiatrycznej (por. uchwała SN z dnia 23 czerwca 1960 r., VI KO 26/60, OSN 1960, z. 4, poz. 55). Nie ma zatem znaczenia podstawa prawna pozbawienia wolności, a istotny jest sam fakt, iż osoba jest pozbawiona wolności. Zatrzymanie wyłącza możliwość prowadzenia dochodzenia nie tylko wtedy, gdy ma charakter procesowy, ale i tzw. zatrzymanie porządkowe, np. zatrzymanie w izbie wytrzeźwień, zatrzymanie przez policję ze względów porządkowych. Nie znajduje uzasadnienia postulowane wyłączenie z zakresu pojęcia ?pozbawienie wolności? zatrzymania z tego tylko względu, że jest to zdarzenie krótkotrwałe, a norma art. 325c pkt 1 k.p.k. ma znaczenie gwarancyjne (zob. H. Gajewska-Kraczkowska: Postępowania szczególne w kodeksie postępowania karnego [w:] Nowe uregulowania prawne w kodeksie postępowania karnego z 1997 r., pod red. P. Kruszyńskiego, Warszawa 1999, s. 322-323). W tej sytuacji Sąd Najwyższy podziela stanowisko wyrażone we wniosku Prokuratora Prokuratury Krajowej w przedmiocie zasadniczej wykładni ustawy, iż każde pozbawienie wolności ? w tym również zatrzymanie ? z wyjątkiem zatrzymania lub tymczasowego aresztowania wobec sprawcy ujętego na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem wyłącza, zgodnie z art. 325c pkt 1 k.p.k., możliwość prowadzenia postępowania przygotowawczego w formie dochodzenia.

Źródło: http://www.sn.pl


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 01-04-2008 06:41

KSIĘGA PIERWSZA Kodeksu Cywilnego
CZĘŚĆ OGÓLNA
Tytuł I. PRZEPISY WSTĘPNE
Art. 1. (1) Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi.
Art. 2. (2) (skreślony).
Art. 3. Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu.
Art. 4. (3) (skreślony).
Art. 5. (4) Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 6. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 7. Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Tytuł II. OSOBY
DZIAŁ I. OSOBY FIZYCZNE
Rozdział I
Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych
Art. 8. § 1. (5) Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną.
§ 2. (6) (skreślony).
Art. 9. W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe.
Art. 10. § 1. Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście.
§ 2. Przez zawarcie małżeństwa małoletni uzyskuje pełnoletność. Nie traci jej w razie unieważnienia małżeństwa.
Art. 11. Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności.
Art. 12. Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie.
Art. 13. § 1. Osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem.
§ 2. Dla ubezwłasnowolnionego całkowicie ustanawia się opiekę, chyba że pozostaje on jeszcze pod władzą rodzicielską.
Art. 14. § 1. Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych, jest nieważna.
§ 2. Jednakże gdy osoba niezdolna do czynności prawnych zawarła umowę należącą do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, umowa taka staje się ważna z chwilą jej wykonania, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie osoby niezdolnej do czynności prawnych.
Art. 15. Ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo.

Art. 16. § 1. Osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw.
§ 2. Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się kuratelę.
Art. 17. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego.
Art. 18. § 1. Ważność umowy, która została zawarta przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, zależy od potwierdzenia umowy przez tego przedstawiciela.
§ 2. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może sama potwierdzić umowę po uzyskaniu pełnej zdolności do czynności prawnych.
§ 3. Strona, która zawarła umowę z osobą ograniczoną w zdolności do czynności prawnych, nie może powoływać się na brak zgody jej przedstawiciela ustawowego. Może jednak wyznaczyć temu przedstawicielowi odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.
Art. 19. Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna.
Art. 20. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego.
Art. 21. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem, chyba że sąd opiekuńczy z ważnych powodów inaczej postanowi.
Art. 22. Jeżeli przedstawiciel ustawowy osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych oddał jej określone przedmioty majątkowe do swobodnego użytku, osoba ta uzyskuje pełną zdolność w zakresie czynności prawnych, które tych przedmiotów dotyczą. Wyjątek stanowią czynności prawne, do których dokonania nie wystarcza według ustawy zgoda przedstawiciela ustawowego.
Art. 221. (7) Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.
. U. z dnia 18 maja 1964 r.)
KSIĘGA PIERWSZA
CZĘŚĆ OGÓLNA
Tytuł I. PRZEPISY WSTĘPNE
Art. 1. (1) Kodeks niniejszy reguluje stosunki cywilnoprawne między osobami fizycznymi i osobami prawnymi.
Art. 2. (2) (skreślony).
Art. 3. Ustawa nie ma mocy wstecznej, chyba że to wynika z jej brzmienia lub celu.
Art. 4. (3) (skreślony).
Art. 5. (4) Nie można czynić ze swego prawa użytku, który by był sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub z zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 6. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 7. Jeżeli ustawa uzależnia skutki prawne od dobrej lub złej wiary, domniemywa się istnienie dobrej wiary.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Tytuł II. OSOBY
DZIAŁ I. OSOBY FIZYCZNE
Rozdział I
Zdolność prawna i zdolność do czynności prawnych
Art. 8. § 1. (5) Każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną.
§ 2. (6) (skreślony).
Art. 9. W razie urodzenia się dziecka domniemywa się, że przyszło ono na świat żywe.
Art. 10. § 1. Pełnoletnim jest, kto ukończył lat osiemnaście.
§ 2. Przez zawarcie małżeństwa małoletni uzyskuje pełnoletność. Nie traci jej w razie unieważnienia małżeństwa.
Art. 11. Pełną zdolność do czynności prawnych nabywa się z chwilą uzyskania pełnoletności.
Art. 12. Nie mają zdolności do czynności prawnych osoby, które nie ukończyły lat trzynastu, oraz osoby ubezwłasnowolnione całkowicie.
Art. 13. § 1. Osoba, która ukończyła lat trzynaście, może być ubezwłasnowolniona całkowicie, jeżeli wskutek choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, nie jest w stanie kierować swym postępowaniem.
§ 2. Dla ubezwłasnowolnionego całkowicie ustanawia się opiekę, chyba że pozostaje on jeszcze pod władzą rodzicielską.
Art. 14. § 1. Czynność prawna dokonana przez osobę, która nie ma zdolności do czynności prawnych, jest nieważna.
§ 2. Jednakże gdy osoba niezdolna do czynności prawnych zawarła umowę należącą do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego, umowa taka staje się ważna z chwilą jej wykonania, chyba że pociąga za sobą rażące pokrzywdzenie osoby niezdolnej do czynności prawnych.
Art. 15. Ograniczoną zdolność do czynności prawnych mają małoletni, którzy ukończyli lat trzynaście, oraz osoby ubezwłasnowolnione częściowo.

Art. 16. § 1. Osoba pełnoletnia może być ubezwłasnowolniona częściowo z powodu choroby psychicznej, niedorozwoju umysłowego albo innego rodzaju zaburzeń psychicznych, w szczególności pijaństwa lub narkomanii, jeżeli stan tej osoby nie uzasadnia ubezwłasnowolnienia całkowitego, lecz potrzebna jest pomoc do prowadzenia jej spraw.
§ 2. Dla osoby ubezwłasnowolnionej częściowo ustanawia się kuratelę.
Art. 17. Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do ważności czynności prawnej, przez którą osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych zaciąga zobowiązanie lub rozporządza swoim prawem, potrzebna jest zgoda jej przedstawiciela ustawowego.
Art. 18. § 1. Ważność umowy, która została zawarta przez osobę ograniczoną w zdolności do czynności prawnych bez wymaganej zgody przedstawiciela ustawowego, zależy od potwierdzenia umowy przez tego przedstawiciela.
§ 2. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może sama potwierdzić umowę po uzyskaniu pełnej zdolności do czynności prawnych.
§ 3. Strona, która zawarła umowę z osobą ograniczoną w zdolności do czynności prawnych, nie może powoływać się na brak zgody jej przedstawiciela ustawowego. Może jednak wyznaczyć temu przedstawicielowi odpowiedni termin do potwierdzenia umowy; staje się wolna po bezskutecznym upływie wyznaczonego terminu.
Art. 19. Jeżeli osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych dokonała sama jednostronnej czynności prawnej, do której ustawa wymaga zgody przedstawiciela ustawowego, czynność jest nieważna.
Art. 20. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego zawierać umowy należące do umów powszechnie zawieranych w drobnych bieżących sprawach życia codziennego.
Art. 21. Osoba ograniczona w zdolności do czynności prawnych może bez zgody przedstawiciela ustawowego rozporządzać swoim zarobkiem, chyba że sąd opiekuńczy z ważnych powodów inaczej postanowi.
Art. 22. Jeżeli przedstawiciel ustawowy osoby ograniczonej w zdolności do czynności prawnych oddał jej określone przedmioty majątkowe do swobodnego użytku, osoba ta uzyskuje pełną zdolność w zakresie czynności prawnych, które tych przedmiotów dotyczą. Wyjątek stanowią czynności prawne, do których dokonania nie wystarcza według ustawy zgoda przedstawiciela ustawowego.
Art. 221. (7) Za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową.
Art. 23. Dobra osobiste człowieka, jak w szczególności zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska, pozostają pod ochroną prawa cywilnego niezależnie od ochrony przewidzianej w innych przepisach.
Art. 24. § 1. (8)Ten, czyje dobro osobiste zostaje zagrożone cudzym działaniem, może żądać zaniechania tego działania, chyba&nbsp; że nie jest ono bezprawne. W razie dokonanego naruszenia może on także żądać, ażeby osoba, która dopuściła się naruszenia, dopełniła czynności potrzebnych do usunięcia jego skutków, w szczególności ażeby złożyła oświadczenie odpowiedniej treści i w odpowiedniej formie. Na zasadach przewidzianych w kodeksie może on również żądać zadośćuczynienia pieniężnego lub zapłaty odpowiedniej sumy pieniężnej na wskazany cel społeczny.
§ 2. Jeżeli wskutek naruszenia dobra osobistego została wyrządzona szkoda majątkowa, poszkodowany może żądać jej naprawienia na zasadach ogólnych.

§ 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.


§ 3. Przepisy powyższe nie uchybiają uprawnieniom przewidzianym w innych przepisach, w szczególności w prawie autorskim oraz w prawie wynalazczym.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 01-04-2008 09:28

Wyrok

z dnia 18 stycznia 1984 r.

Sąd Najwyższy

I CR 400/1983

Otwarty katalog dóbr osobistych (art. 23 i art. 24 k.c.) obejmuje także dobra osobiste związane ze sferą życia prywatnego, rodzinnego, ze strefą intymności. Ochrona w tym zakresie może odnosić się do wypadków ujawnienia faktów z życia osobistego i rodzinnego, nadużywania uzyskanych informacji, zbierania w drodze prywatnych wywiadów informacji i ocen ze sfery intymności, aby je opublikować lub w inny sposób rozgłaszać.
Dążenie prasy (reportaże) do osiągnięcia zamierzeń moralizatorskich powinno mieć swoje granice w wartościach nadrzędnych związanych z jednostką ludzką. Nie wolno nikogo przedstawiać w fałszywym świetle.

Wyrok

z dnia 13 grudnia 2005 r.

sąd apelacyjny w Poznaniu

I ACa 568/2005


1. Nieprawdziwe twierdzenie o zastosowaniu środka przymusu bezpośredniego w postaci skucia kajdankami niewątpliwie godzi w cześć i dobre imię osoby fizycznej. Samo ograniczenie wolności we wspomniany sposób jest powszechnie odbierane jako coś wstydliwego, tym bardziej, że środek ten z założenia stosuje się do osób, które podczas wykonywanych wobec nich czynności policji zachowują się niewłaściwie. Nie budzi wątpliwości, że pozwani naruszyli dobra osobiste powoda w sposób zawiniony, skoro nie dysponowali oni zgodą powoda na opublikowanie jego danych osobowych.
2. Okoliczność, że dana osoba jest jedynym udziałowcem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością nie daje tej osobie legitymacji do dochodzenia we własnym imieniu odszkodowania za straty poniesione przez wymienioną osobę prawną.
Dz.U.84.5.24: art. 12; art. 13
Dz.U.64.16.93: art. 23; art. 24; art. 43


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 01-04-2008 09:40

mniej więcej powinno to wyglądać tak
na podstawie art 23i 24&nbsp; kc wnosimy&nbsp; o zadość uczynienie za straty moralne przeciwko matce małoletniego o to ze&nbsp; poprzez nierespektowanie postanowienia o kontaktach z dzieckiem doszło do naruszenia prawa, straty materialnej, pogorszenia stanu zdrowia i utraty więzi rodzinnej z małoletnim naruszyła dobra powoda polegające na poniżaniu i traktowaniu ojca dziecka jako samca mającego spełnić swoją role z możliwością znęcania sie nad moją osobą.
żądam zadość uczynienie za naruszenie dóbr osobistych&nbsp; bowiem&nbsp; nic nie odda utraty honoru godności i czci które poprzez
karygodne zachowanie matki dziecka&nbsp; utraciłem .
Dla uznania sądu pozostawiam cel na jaki miałaby trafić ewentualna nawiązka....

2 część na telefon dla zaufanych


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - motyl77 - 01-04-2008 14:47

Igancy ,
i właśnie o to chodzi !!!!
Brawo!!!


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 02-04-2008 07:28

DZIAŁ III kpk
STRONY, OBROŃCY, PEŁNOMOCNICY, PRZEDSTAWICIEL SPOŁECZNY

Rozdział 3
Oskarżyciel publiczny
Art. 45. § 1. Oskarżycielem publicznym przed wszystkimi sądami jest prokurator.
§ 2. Inny organ państwowy może być oskarżycielem publicznym z mocy szczególnych przepisów ustawy, określających zakres jego działania.
Art. 46. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego udział prokuratora w rozprawie jest obowiązkowy, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Art. 47. (18) § 1. Przepisy art. 40 § 1 pkt 1-4, 6 i 10, § 2 oraz art. 41 i 42 stosuje się odpowiednio do prokuratora, innych osób prowadzących postępowanie przygotowawcze oraz innych oskarżycieli publicznych.
§ 2. Osoby wymienione w § 1 ulegają również wyłączeniu, jeżeli brały udział w sprawie jako obrońca, pełnomocnik, przedstawiciel społeczny albo przedstawiciel ustawowy strony.
Art. 48. § 1. O wyłączeniu prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze oraz oskarżyciela publicznego orzeka prokurator nadzorujący postępowanie lub bezpośrednio przełożony.
§ 2. Czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tej przyczyny bezskuteczne; jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony, w miarę możności, powtórzyć.
Rozdział 4
Pokrzywdzony
Art. 49. § 1. Pokrzywdzonym jest osoba fizyczna lub prawna, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez przestępstwo.
§ 2. Pokrzywdzonym może być także instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, choćby nie miała osobowości prawnej.
§ 3. Za pokrzywdzonego uważa się zakład ubezpieczeń w zakresie, w jakim pokrył szkodę wyrządzoną pokrzywdzonemu przez przestępstwo lub jest zobowiązany do jej pokrycia.
§ 4. W sprawach o przestępstwa, którymi wyrządzono szkodę w mieniu instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, jeżeli nie działa organ pokrzywdzonej instytucji, prawa pokrzywdzonego mogą wykonywać organy kontroli państwowej, które w zakresie swojego działania ujawniły przestępstwo lub wystąpiły o wszczęcie postępowania.
Art. 49a. (19) Jeżeli nie wytoczono powództwa cywilnego, pokrzywdzony, a także prokurator, może aż do zakończenia pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego na rozprawie głównej złożyć wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego.
Art. 50. W postępowaniu sądowym z uprawnień pokrzywdzonego określonych w art. 53 i 62 nie może korzystać osoba występująca w tej samej sprawie w charakterze oskarżonego, z wyjątkiem przewidzianym w art. 497 i 498 § 3.
Art. 51. § 1. Za pokrzywdzonego, który nie jest osobą fizyczną, czynności procesowych dokonuje organ uprawniony do działania w jego imieniu.
§ 2. Jeżeli pokrzywdzonym jest małoletni albo ubezwłasnowolniony całkowicie lub częściowo, prawa jego wykonuje przedstawiciel ustawowy albo osoba, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje.
§ 3. (20) Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba nieporadna, w szczególności ze względu na wiek lub stan zdrowia, jego prawa może wykonywać osoba, pod której pieczą pokrzywdzony pozostaje.
Art. 52. (21) § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały, mogą wykonywać osoby najbliższe, a w wypadku ich braku lub nieujawnienia - prokurator, działając z urzędu.
§ 2. W wypadku gdy organ prowadzący postępowanie dysponuje informacjami o osobach najbliższych dla pokrzywdzonego, powinien pouczyć o przysługujących uprawnieniach co najmniej jedną z nich.
Rozdział 5
Oskarżyciel posiłkowy
Art. 53. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia publicznego pokrzywdzony może działać jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub zamiast niego.
Art. 54. § 1. Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel publiczny, pokrzywdzony może aż do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej złożyć oświadczenie, że będzie działał w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
§ 2. Odstąpienie oskarżyciela publicznego od oskarżenia nie pozbawia uprawnień oskarżyciela posiłkowego.
Art. 55. § 1. W razie powtórnego wydania przez prokuratora postanowienia o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu postępowania w wypadku, o którym mowa w art. 330 § 2, pokrzywdzony może w terminie miesiąca od doręczenia mu zawiadomienia o postanowieniu wnieść akt oskarżenia do sądu, dołączając po jednym odpisie dla każdego oskarżonego oraz dla prokuratora. Przepis art. 488 § 2 stosuje się odpowiednio. Przepisów art. 339 § 3 pkt 4 i art. 397 nie stosuje się.
§ 2. Akt oskarżenia wniesiony przez pokrzywdzonego powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata, z zachowaniem warunków określonych w art. 332 i 333 § 1; jeżeli pokrzywdzonym jest instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, akt oskarżenia może sporządzić także radca prawny.
§ 3. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do postępowania.
§ 4. W sprawie wszczętej na podstawie aktu oskarżenia wniesionego przez oskarżyciela posiłkowego może brać udział również prokurator.
Art. 56. § 1. Sąd może ograniczyć liczbę oskarżycieli posiłkowych występujących w sprawie, jeżeli jest to konieczne dla zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania. Sąd orzeka, że oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w postępowaniu, gdy bierze w nim już udział określona przez sąd liczba oskarżycieli.
§ 2. Sąd orzeka także, iż oskarżyciel posiłkowy nie może brać udziału w postępowaniu, jeżeli stwierdzi, że nie jest on osobą uprawnioną lub jego akt oskarżenia albo oświadczenie o przystąpieniu do postępowania zostało złożone po terminie.
§ 3. Na postanowienie sądu wydane na podstawie § 1, a także na postanowienie sądu wydane na podstawie § 2, jeżeli dotyczy oskarżyciela posiłkowego określonego w art. 54 lub art. 55 § 3 - zażalenie nie przysługuje.
§ 4. (22) Oskarżyciel posiłkowy, który nie bierze udziału w postępowaniu z przyczyn określonych w § 1, może przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.

Art. 57. § 1. W razie odstąpienia oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia nie może on ponownie przyłączyć się do postępowania.
§ 2. O odstąpieniu oskarżyciela posiłkowego od oskarżenia w sprawie, w której oskarżyciel publiczny nie bierze udziału, sąd zawiadamia prokuratora. Nieprzystąpienie przez niego do oskarżenia w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia powoduje umorzenie postępowania.
Art. 58. § 1. Śmierć oskarżyciela posiłkowego nie tamuje biegu postępowania; osoby najbliższe mogą przystąpić do postępowania w charakterze oskarżyciela posiłkowego w każdym stadium postępowania.
§ 2. W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego, który samodzielnie popierał oskarżenie, stosuje się odpowiednio art. 61.
Rozdział 6
Oskarżyciel prywatny
Art. 59. § 1. Pokrzywdzony może jako oskarżyciel prywatny wnosić i popierać oskarżenie o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego.
§ 2. Inny pokrzywdzony tym samym czynem może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej przyłączyć się do toczącego się postępowania.
Art. 60. § 1. W sprawach o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego prokurator wszczyna postępowanie albo wstępuje do postępowania już wszczętego, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
§ 2. Postępowanie toczy się wówczas z urzędu, a pokrzywdzony, który przedtem wniósł oskarżenie prywatne, korzysta z praw oskarżyciela posiłkowego; do pokrzywdzonego, który przedtem nie wniósł oskarżenia prywatnego, stosuje się art. 54, 55 § 3 i art. 58.
§ 3. Jeżeli prokurator, który wstąpił do postępowania, odstąpił potem od oskarżenia, pokrzywdzony powraca w dalszym postępowaniu do praw oskarżyciela prywatnego.
§ 4. Pokrzywdzony, który nie wniósł oskarżenia, może w terminie zawitym 14 dni od daty powiadomienia go o odstąpieniu prokuratora od oskarżenia złożyć akt oskarżenia lub oświadczenie, że podtrzymuje oskarżenie jako prywatne, a jeżeli takiego oświadczenia nie złoży, sąd umarza postępowanie.
Art. 61. § 1. W razie śmierci oskarżyciela prywatnego postępowanie zawiesza się, a osoby najbliższe mogą wstąpić w prawa zmarłego.
§ 2. Jeżeli w terminie zawitym 3 miesięcy od dnia śmierci oskarżyciela prywatnego osoba uprawniona nie wstąpi w prawa zmarłego, sąd umarza postępowanie.
Rozdział 7
Powód cywilny
Art. 62. Pokrzywdzony może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej wytoczyć przeciw oskarżonemu powództwo cywilne w celu dochodzenia w postępowaniu karnym roszczeń majątkowych wynikających bezpośrednio z popełnienia przestępstwa.
Art. 63. § 1. W razie śmierci pokrzywdzonego osoby najbliższe mogą w terminie określonym w art. 62 wytoczyć powództwo cywilne o przysługujące im roszczenia majątkowe wynikające z popełnienia przestępstwa.
§ 2. W razie śmierci powoda cywilnego osoby najbliższe mogą wstąpić w prawa zmarłego i dochodzić przysługujących im roszczeń. Nie wstąpienie tych osób nie tamuje biegu postępowania; sąd wydając orzeczenie kończące postępowanie pozostawia wówczas powództwo cywilne bez rozpoznania.
Art. 64. Prokurator, w terminie przewidzianym w art. 62, wytacza powództwo cywilne na rzecz pokrzywdzonego lub osoby, o której mowa w art. 63 § 1, albo popiera wytoczone przez pokrzywdzonego lub tę osobę powództwo, jeżeli wymaga tego interes społeczny.
Art. 65. § 1. Sąd przed rozpoczęciem przewodu sądowego odmawia przyjęcia powództwa cywilnego, jeżeli:
1) powództwo cywilne jest z mocy przepisu szczególnego niedopuszczalne,
2) roszczenie nie ma bezpośredniego związku z zarzutem oskarżenia,
3) powództwo zostało wniesione przez osobę nieuprawnioną,
4) to samo roszczenie jest przedmiotem innego postępowania lub o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono,
5) po stronie pozwanych zachodzi współuczestnictwo konieczne z instytucją państwową, samorządową lub społeczną albo z osobą, która nie występuje w charakterze oskarżonego,
6) (23) złożono wniosek, o którym mowa w art. 46 § 1 Kodeksu karnego.
§ 2. Jeżeli pozew odpowiada warunkom formalnym, a nie zachodzą okoliczności wymienione w § 1, sąd orzeka o przyjęciu powództwa cywilnego.
§ 3. Mimo przyjęcia powództwa cywilnego sąd pozostawia je bez rozpoznania, jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się okoliczność wymieniona w § 1.
§ 4. Na odmowę przyjęcia powództwa cywilnego lub na pozostawienie go bez rozpoznania na podstawie § 3 zażalenie nie przysługuje.
Art. 66. Powód cywilny może dowodzić istnienia tylko tych okoliczności, na których opiera swoje roszczenie.
Art. 67. § 1. Jeżeli sąd odmówił przyjęcia powództwa cywilnego lub pozostawił je bez rozpoznania, powód cywilny może dochodzić swego roszczenia w postępowaniu cywilnym.
§ 2. Jeżeli w terminie zawitym 30 dni od daty odmowy przyjęcia lub pozostawienia powództwa cywilnego bez rozpoznania powód cywilny wniesie o przekazanie pozwu sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych, za dzień zgłoszenia roszczenia uważa się dzień wniesienia pozwu w postępowaniu karnym.
Art. 68. W razie zawieszenia postępowania sąd na żądanie powoda cywilnego przekazuje wytoczone powództwo sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych.
Art. 69. § 1. Jeżeli powództwo cywilne zostało zgłoszone w toku postępowania przygotowawczego, organ prowadzący postępowanie załącza pozew do akt sprawy, a postanowienie co do przyjęcia powództwa wydaje sąd po wpłynięciu sprawy z aktem oskarżenia; za dzień zgłoszenia roszczenia uważa się wówczas dzień zgłoszenia powództwa.
§ 2. Jeżeli wraz z powództwem cywilnym został zgłoszony wniosek o zabezpieczenie roszczenia, w przedmiocie tego wniosku orzeka prokurator.
§ 3. Na postanowienie co do zabezpieczenia roszczenia przysługuje zażalenie do sądu.
§ 4. W razie umorzenia lub zawieszenia postępowania przygotowawczego pokrzywdzony w terminie zawitym 30 dni od daty doręczenia postanowienia może żądać przekazania sprawy sądowi właściwemu do rozpoznawania spraw cywilnych. Jeżeli pokrzywdzony w terminie tym żądania nie zgłosi, zabezpieczenie upada, a wniesiony poprzednio pozew nie wywołuje skutków prawnych.
Art. 70. W kwestiach dotyczących powództwa cywilnego, a nie unormowanych przez przepisy niniejszego kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Rozdział 8
Oskarżony
Art. 71. § 1. Za podejrzanego uważa się osobę, co, do której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo której bez wydania takiego postanowienia postawiono zarzut w związku z przystąpieniem do przesłuchania w charakterze podejrzanego.
§ 2. Za oskarżonego uważa się osobę, przeciwko której wniesiono oskarżenie do sądu, a także osobę, co, do której prokurator złożył wniosek o warunkowe umorzenie postępowania.
§ 3. Jeżeli kodeks niniejszy używa w znaczeniu ogólnym określenia "oskarżony", odpowiednie przepisy mają zastosowanie także do podejrzanego.
Art. 72. (24) § 1. Oskarżony ma prawo do korzystania z bezpłatnej pomocy tłumacza, jeżeli nie włada w wystarczającym stopniu językiem polskim.
§ 2. Tłumacza należy wezwać do czynności z udziałem oskarżonego, o którym mowa w § 1.
§ 3. Oskarżonemu, o którym mowa w § 1, postanowienie o przedstawieniu, uzupełnieniu lub zmianie zarzutów, akt oskarżenia oraz orzeczenie podlegające zaskarżeniu lub kończące postępowanie doręcza się wraz z tłumaczeniem; za zgodą oskarżonego można poprzestać na ogłoszeniu przetłumaczonego orzeczenia kończącego postępowanie, jeżeli nie podlega ono zaskarżeniu.
Art. 73. § 1. Oskarżony tymczasowo aresztowany może porozumiewać się ze swym obrońcą podczas nieobecności innych osób oraz korespondencyjnie.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym prokurator udzielając zezwolenia na porozumiewanie się może w szczególnie uzasadnionym wypadku zastrzec, że będzie przy tym obecny sam lub osoba przez niego upoważniona.
§ 3. Prokurator może również zastrzec kontrolę korespondencji podejrzanego z obrońcą.
§ 4. Zastrzeżenia, o których mowa w § 2 i 3, nie mogą być utrzymywane ani dokonane po upływie 14 dni od dnia tymczasowego aresztowania podejrzanego.
Art. 74. § 1. Oskarżony nie ma obowiązku dowodzenia swej niewinności ani obowiązku dostarczania dowodów na swoją niekorzyść.
§ 2. (25) Oskarżony jest jednak obowiązany poddać się:
1) oględzinom zewnętrznym ciała oraz innym badaniom niepołączonym z naruszeniem integralności ciała; wolno także w szczególności od oskarżonego pobrać odciski, fotografować go oraz okazać w celach rozpoznawczych innym osobom,
2) badaniom psychologicznym i psychiatrycznym oraz badaniom połączonym z dokonaniem zabiegów na jego ciele, z wyjątkiem chirurgicznych, pod warunkiem że dokonywane są przez uprawnionego do tego pracownika służby zdrowia z zachowaniem wskazań wiedzy lekarskiej i nie zagrażają zdrowiu oskarżonego, jeżeli przeprowadzenie tych badań jest nieodzowne; w szczególności oskarżony jest obowiązany przy zachowaniu tych warunków poddać się pobraniu krwi, włosów lub wydzielin organizmu, z zastrzeżeniem pkt 3,
3) pobraniu przez funkcjonariusza Policji wymazu ze śluzówki policzków, jeżeli jest to nieodzowne i nie zachodzi obawa, że zagrażałoby to zdrowiu oskarżonego lub innych osób.
§ 3. (26) W stosunku do osoby podejrzanej można dokonać badań lub czynności, o których mowa w § 2 pkt 1, a także, przy zachowaniu wymagań określonych w § 2 pkt 2 lub 3, pobrać krew, włosy, wymaz ze śluzówki policzków lub inne wydzieliny organizmu.
§ 4. (27) Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki i sposób poddawania oskarżonego oraz osoby podejrzanej badaniom, a także wykonywania z ich udziałem czynności, o których mowa w § 2 pkt 1 i 3 oraz § 3, mając na uwadze, aby gromadzenie, utrwalanie i analiza materiału dowodowego były dokonywane zgodnie z aktualną wiedzą w zakresie kryminalistyki i medycyny sądowej.
Art. 75. § 1. Oskarżony, który pozostaje na wolności, jest obowiązany stawić się na każde wezwanie w toku postępowania karnego oraz zawiadamiać organ prowadzący postępowanie o każdej zmianie miejsca swego zamieszkania lub pobytu trwającego dłużej niż 7 dni, o czym należy oskarżonego uprzedzić przy pierwszym przesłuchaniu.
§ 2. (28) W razie nie usprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego można zatrzymać go i sprowadzić przymusowo.
§ 3. (29) Przepisy art. 246 stosuje się odpowiednio. Zażalenie na postanowienie sądu rozpoznaje ten sam sąd w składzie trzech sędziów.
Art. 76. Jeżeli oskarżony jest nieletni lub ubezwłasnowolniony, jego przedstawiciel ustawowy lub osoba, pod której pieczą oskarżony pozostaje, może podejmować na jego korzyść wszelkie czynności procesowe, a przede wszystkim wnosić środki zaskarżenia, składać wnioski oraz ustanowić obrońcę.
Art. 77. Oskarżony może mieć jednocześnie nie więcej niż trzech obrońców.
Art. 78. § 1. Oskarżony, który nie ma obrońcy z wyboru, może żądać, aby mu wyznaczono obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny.
§ 2. (30) Sąd może cofnąć wyznaczenie obrońcy, jeżeli okaże się, że nie istnieją okoliczności, na podstawie których go wyznaczono.
Art. 79. § 1. W postępowaniu karnym oskarżony musi mieć obrońcę, jeżeli:
1) jest nieletni,
2) jest głuchy, niemy lub niewidomy,
3) zachodzi uzasadniona&nbsp; wątpliwość co do jego poczytalności.
4) (31) (uchylony).
§ 2. Oskarżony musi mieć obrońcę również wtedy, gdy sąd uzna to za niezbędne ze względu na okoliczności utrudniające obronę.
§ 3. W wypadkach, o których mowa w § 1 i 2, udział obrońcy jest obowiązkowy w rozprawie oraz w tych posiedzeniach, w których obowiązkowy jest udział oskarżonego.
§ 4. (32) Jeżeli w toku postępowania biegli lekarze psychiatrzy stwierdzą, że poczytalność oskarżonego zarówno w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu, jak i w czasie postępowania nie budzi wątpliwości, udział obrońcy w dalszym postępowaniu nie jest obowiązkowy. Prezes sądu, a na rozprawie sąd, może wówczas cofnąć wyznaczenie obrońcy.
Art. 80. (33) Oskarżony musi mieć obrońcę w postępowaniu przed sądem okręgowym jako sądem pierwszej instancji, jeżeli zarzucono mu zbrodnię lub jest pozbawiony wolności. W takim wypadku udział obrońcy w rozprawie głównej jest obowiązkowy, a w rozprawie apelacyjnej i kasacyjnej, jeżeli prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
Art. 81. (34) § 1. Jeżeli w warunkach określonych w art. 78 § 1, art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu.
§ 2. Na uzasadniony wniosek oskarżonego lub jego obrońcy prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy może wyznaczyć nowego obrońcę w miejsce dotychczasowego.
Rozdział 9
Obrońcy i pełnomocnicy
Art. 82. Obrońcą może być jedynie osoba uprawniona do obrony według przepisów o ustroju adwokatury.

Art. 83. § 1. Obrońcę ustanawia oskarżony; do czasu ustanowienia obrońcy przez oskarżonego pozbawionego wolności, obrońcę może ustanowić inna osoba, o czym niezwłocznie zawiadamia się oskarżonego.
§ 2. Upoważnienie do obrony może być udzielone na piśmie albo przez oświadczenie do protokołu organu prowadzącego postępowanie karne.
Art. 84. § 1. Ustanowienie obrońcy lub wyznaczenie obrońcy z urzędu uprawnia go do działania w całym postępowaniu, nie wyłączając czynności po uprawomocnieniu się orzeczenia, jeżeli nie zawiera ograniczeń.
§ 2. (35) Wyznaczenie obrońcy z urzędu nakłada na obrońcę obowiązek podejmowania czynności procesowych do prawomocnego zakończenia postępowania. Jeżeli jednak czynności należy dokonać poza siedzibą lub miejscem zamieszkania obrońcy z urzędu, prezes sądu, przed którym ma być dokonana czynność, a w postępowaniu przygotowawczym prezes sądu rejonowego miejsca czynności, na uzasadniony wniosek dotychczasowego obrońcy może wyznaczyć dla dokonania tej czynności innego obrońcę spośród miejscowych adwokatów.
§ 3. (36) Obrońca wyznaczony z urzędu w postępowaniu kasacyjnym lub w postępowaniu o wznowienie postępowania powinien sporządzić i podpisać kasację lub wniosek o wznowienie postępowania albo poinformować na piśmie sąd, że nie stwierdził podstaw do wniesienia kasacji lub wniosku o wznowienie postępowania. Jeżeli kasacja lub wniosek zostaną wniesione, obrońca ten jest uprawniony do udziału w toczącym się postępowaniu.
Art. 85. § 1. Obrońca może bronić kilku oskarżonych, jeżeli ich interesy nie pozostają w sprzeczności.
§ 2. Stwierdzając sprzeczność sąd wydaje postanowienie, zakreślając oskarżonym termin do ustanowienia innych obrońców. W wypadku obrony z urzędu sąd wyznacza innego obrońcę. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
§ 3. (37) W postępowaniu przygotowawczym uprawnienia sądu określone w § 2 przysługują prezesowi sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Art. 86. § 1. Obrońca może przedsiębrać czynności procesowe jedynie na korzyść oskarżonego.
§ 2. Udział obrońcy w postępowaniu nie wyłącza osobistego działania w nim oskarżonego.
Art. 87. § 1. Strona inna niż oskarżony może ustanowić pełnomocnika.
§ 2. Osoba nie będąca stroną może ustanowić pełnomocnika, jeżeli wymagają tego jej interesy w toczącym się postępowaniu.
§ 3. Sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może odmówić dopuszczenia do udziału w postępowaniu pełnomocnika, o którym mowa w § 2, jeżeli uzna, że nie wymaga tego obrona interesów osoby nie będącej stroną.
Art. 88. § 1. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio art. 77, 78, 82-84 i 86 § 2.
§ 2. (38) Pełnomocnikiem instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej może być również radca prawny.
§ 3. (39) W zakresie roszczeń majątkowych pełnomocnikiem osoby prawnej innej niż przewidziana w § 2, jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, a także osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą może być również radca prawny.
Art. 89. W kwestiach dotyczących pełnomocnika, a nie unormowanych przez przepisy niniejszego kodeksu, stosuje się odpowiednio przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym.
Rozdział 10
Przedstawiciel społeczny
Art. 90. § 1. W postępowaniu sądowym do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego udział w postępowaniu może zgłosić przedstawiciel organizacji społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba ochrony interesu społecznego lub ważnego interesu indywidualnego, objętego zadaniami statutowymi tej organizacji, w szczególności ochrony wolności i praw człowieka.
§ 2. W zgłoszeniu organizacja społeczna wskazuje przedstawiciela, który ma reprezentować tę organizację, a przedstawiciel przedkłada sądowi pisemne upoważnienie.
§ 3. Sąd dopuszcza przedstawiciela organizacji społecznej, jeżeli leży to w interesie wymiaru sprawiedliwości.
Art. 91. Dopuszczony do udziału w postępowaniu sądowym przedstawiciel organizacji społecznej może uczestniczyć w rozprawie, wypowiadać się i składać oświadczenia na piśmie.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 02-04-2008 12:26

Rozdział 2. Sprawy o rozwód i o separację(274) KPC
Art. 436. (275) § 1. Jeżeli istnieją widoki na utrzymanie małżeństwa, sąd może skierować strony do mediacji. Skierowanie to jest możliwe także wtedy, gdy postępowanie zostało zawieszone.
§ 2. Przepisy o mediacji stosuje się odpowiednio, z tym że przedmiotem mediacji może być także pojednanie małżonków.
§ 3. Mediatorami mogą być także kuratorzy sądowi oraz osoby wskazane przez rodzinne ośrodki diagnostyczno-konsultacyjne.
§ 4. Jeżeli strony nie uzgodniły osoby mediatora, sąd kieruje je do mediacji prowadzonej przez mediatora, o którym mowa w § 3, albo do stałego mediatora posiadającego wiedzę teoretyczną i umiejętności praktyczne w zakresie prowadzenia mediacji w sprawach rodzinnych.
Art. 437. (276) (uchylony).
Art. 438. (277) (uchylony).
Art. 439. (278) § 1. Powództwo wzajemne o rozwód lub o separację jest niedopuszczalne.
§ 2. W czasie trwania procesu o rozwód lub o separację nie może być wszczęta odrębna sprawa o rozwód albo o separację.
§ 3. Strona pozwana w sprawie o rozwód może jednak również żądać rozwodu albo separacji. Strona pozwana w sprawie o separację może również żądać separacji albo rozwodu.
Art. 440. § 1. Jeżeli sąd nabierze przekonania, że istnieją widoki na utrzymanie pożycia małżeńskiego, zawiesza postępowanie. Zawieszenie takie może nastąpić tylko raz w toku postępowania.
§ 2. Podjęcie postępowania następuje na wniosek jednej ze stron; poza tym stosuje się odpowiednio art. 428 § 2.

Art. 441. Postępowanie dowodowe ma przede wszystkim na celu ustalenie okoliczności dotyczących rozkładu pożycia, jak również okoliczności dotyczących dzieci stron i ich sytuacji, a w razie uznania powództwa - także przyczyn, które skłoniły do tego stronę pozwaną.

Art. 442. (279) Jeżeli pozwany uznaje żądanie pozwu a małżonkowie nie mają wspólnych małoletnich dzieci, sąd może ograniczyć postępowanie dowodowe do przesłuchania stron.

Art. 443. (280) (uchylony).
Art. 444. (281) Małżonek może dochodzić roszczeń alimentacyjnych od drugiego małżonka na wypadek orzeczenia rozwodu, jak również na wypadek orzeczenia separacji. Dochodzenie następuje przez zgłoszenie wniosku na rozprawie w obecności drugiego małżonka albo w piśmie, które należy doręczyć drugiemu małżonkowi.
Art. 445. (282) § 1. W czasie trwania procesu o rozwód lub o separację nie może być wszczęta odrębna sprawa o zaspokojenie potrzeb rodziny i o alimenty pomiędzy małżonkami albo pomiędzy nimi a ich wspólnymi małoletnimi dziećmi co do świadczeń za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację. Pozew lub wniosek o zabezpieczenie w takiej sprawie sąd przekaże sądowi, w którym toczy się sprawa o rozwód lub o separację, w celu rozstrzygnięcia według przepisów o postępowaniu zabezpieczającym.
§ 2. Postępowanie w sprawie o zaspokojenie potrzeb rodziny lub o alimenty, wszczęte przed wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację, ulega z urzędu zawieszeniu z chwilą wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację co do świadczeń za okres od jego wytoczenia. Z chwilą wydania w sprawie o rozwód lub o separację postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia wykonania obowiązku zaspokajania potrzeb rodziny lub o alimenty wstrzymuje się także z mocy prawa wykonanie nieprawomocnych orzeczeń o obowiązku tych świadczeń, wydanych w poprzednio wszczętej sprawie, za okres od wytoczenia powództwa o rozwód lub o separację.
§ 3. Po prawomocnym zakończeniu sprawy o rozwód lub o separację zawieszone postępowanie podejmuje się z mocy prawa, orzeczenia zaś, których wykonanie było wstrzymane, podlegają wykonaniu, jednak tylko co do okresu, za który w sprawie o rozwód lub o separację nie orzeczono o roszczeniach objętych zawieszonym postępowaniem. W pozostałym zakresie postępowanie ulega z mocy prawa umorzeniu.
Art. 4451. (283) § 1. Jeżeli sprawa o rozwód lub o separację jest w toku, nie może być wszczęte odrębne postępowanie dotyczące władzy rodzicielskiej nad wspólnymi małoletnimi dziećmi stron. W razie potrzeby orzeczenia o władzy rodzicielskiej, stosuje się przepisy o postępowaniu zabezpieczającym.
§ 2. Postępowanie w sprawie dotyczącej władzy rodzicielskiej wszczęte przed wytoczeniem powództwa o rozwód lub o separację ulega z urzędu zawieszeniu, a o władzy rodzicielskiej przez cały czas trwania sprawy o rozwód lub o separację sąd orzeka w postępowaniu zabezpieczającym. Sąd postanowi podjąć postępowanie dotyczące władzy rodzicielskiej, jeżeli w prawomocnym orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie o rozwód lub o separację nie orzeczono o władzy rodzicielskiej. W przeciwnym wypadku postępowanie ulega umorzeniu.
Art. 4452. (284) W każdym stanie sprawy o rozwód lub separację sąd może skierować strony do mediacji w celu ugodowego załatwienia spornych kwestii dotyczących zaspokojenia potrzeb rodziny, alimentów, sposobu sprawowania władzy rodzicielskiej, kontaktów z dziećmi oraz spraw majątkowych podlegających rozstrzygnięciu w wyroku orzekającym rozwód lub separację. Przepisy art. 436 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.

Art. 446. W razie śmierci jednego z małżonków postępowanie umarza się.
Rozdział 3. Inne sprawy
Art. 447. § 1. (285) Na wniosek osoby, która po śmierci jednego z małżonków zamierza wytoczyć powództwo o unieważnienie małżeństwa, sąd rejonowy miejsca zamieszkania zmarłego ustanawia kuratora. Jeżeli zmarli obydwoje małżonkowie, ustanawia się dwóch kuratorów.
§ 2. Przepis paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio do powództwa o ustalenie istnienia lub nieistnienia małżeństwa.
Art. 448. § 1. Jeżeli powództwo o unieważnienie małżeństwa wytacza prokurator, pozywa on oboje małżonków, a w wypadku śmierci jednego z nich - kuratora ustanowionego na miejsce zmarłego małżonka.
§ 2. Przepis paragrafu poprzedzającego stosuje się odpowiednio do powództwa prokuratora o ustalenie istnienia lub nieistnienia małżeństwa.
e
Art. 449. § 1. W sprawach o unieważnienie albo o ustalenie istnienia lub nieistnienia małżeństwa odpis pozwu doręcza się prokuratorowi i zawiadamia się go o terminach rozprawy.
§ 2. Jeżeli sprawa taka została wytoczona lub jest popierana przez prokuratora, nie stosuje się przepisów o zawieszeniu postępowania na zgodny wniosek stron lub z powodu niestawiennictwa obu stron.
komentarze
Art. 450. § 1. Postępowanie o unieważnienie małżeństwa w razie śmierci jednego z małżonków zawiesza się.
§ 2. Postępowanie umarza się, jeżeli zstępni małżonka, który wytoczył powództwo, nie zgłoszą w ciągu sześciu miesięcy po wydaniu postanowienia o zawieszeniu wniosku o podjęcie postępowania.
§ 3. W razie śmierci pozwanego małżonka, a jeżeli pozwanymi byli oboje małżonkowie, w razie śmierci jednego z nich, postępowanie podejmuje się po ustanowieniu przez sąd orzekający na posiedzeniu niejawnym kuratora, który wstępuje na miejsce zmarłego małżonka.
Art. 451. Przepisy art. 443, 444 i 445 stosuje się odpowiednio w sprawach o unieważnienie małżeństwa.
Art. 452. W sprawach o zniesienie wspólności majątkowej między małżonkami stosuje się odpowiednio przepisy art. 426, 431, 432, 435 § 1, 441 i 446.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 02-04-2008 13:01

Rozdział XII Kodeks wykroczeń
Wykroczenia przeciwko osobie
Art. 104. Kto skłania do żebrania małoletniego lub osobę bezradną albo pozostającą w stosunku zależności od niego lub oddaną pod jego opiekę,
podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny.
e
Art. 105. § 1. Kto przez rażące naruszenie obowiązków wynikających z władzy rodzicielskiej dopuszcza do popełnienia przez nieletniego czynu zabronionego przez ustawę jako przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe i wskazującego na demoralizację nieletniego,
podlega karze grzywny albo karze nagany.
§ 2. Jeżeli czyn określony w § 1 popełnia osoba, pod której nadzór odpowiedzialny oddano nieletniego,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny albo karze nagany.
§ 3. W wypadkach określonych w § 1 i 2, jeżeli nieletni czynem swym wyrządził szkodę, można orzec nawiązkę do wysokości 1.000 złotych.
Art. 106. Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka,
.
Art. 107. Kto w celu dokuczenia innej osobie złośliwie wprowadza ją w błąd lub w inny sposób złośliwie niepokoi,
podlega karze ograniczenia wolności, grzywny do 1.500 złotych albo karze nagany.

Art. 108. Kto szczuje psem człowieka,


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 02-04-2008 16:48

Art. 106 nie dokończyłeś.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 03-04-2008 07:10

Art. 106.Kodeks wykroczeń&nbsp; Kto, mając obowiązek opieki lub nadzoru nad małoletnim do lat 7 albo nad inną osobą niezdolną rozpoznać lub obronić się przed niebezpieczeństwem, dopuszcza do jej przebywania w okolicznościach niebezpiecznych dla zdrowia człowieka,
podlega karze grzywny albo karze nagany.

Polecam odpowiedź aby&nbsp; sie ustrzec niepotrzebnych nieporozumień.
z art 207 kk słowo uporczywi udręczenie&nbsp;

należy przez to rozumieć takie zachowanie (kk art 115 par 3 przestępstwa podobne )które w szczególnych okolicznościach nie muszą być&nbsp; wcale wielokrotne
1)np zniszczenie samochodu a później zawał
2) wezwanie bezzasdne policji a później zawał

Problem polega jak materiał dowodowy oceni sad a musi to być ocena subiektywna. Sad nie może oceniać jeśli oskarżona to kobieta to może się znęcać ( choć wiemy ze niektóre kobiety z problemami do tego dążą ) bowiem nie odpowiada to art 2 kpk ( zasada prawdy ani duchowi dekalogu który nie wyróżnia ani kobiety ani mężczyzny. Zatem jak przekonać sąd. Sąd mając na uwadze to że nie powinien pomijać żadnych okoliczności bowiem zachowanie sprawcy zależy od zachowania ofiary i jest to więź nierozerwalna jak amen z pacierzem . Karę sad powinien wymierzyć temu który nie zapobiegł swemu zachowaniu i nie odstąpił od swych zamiarów (np utrudniania kontaktów z dzieckiem jako rażąca niesprawiedliwość społeczna czego nie może nie zauważać sąd jako tła czynu zabronionego w świetle uporczywości w swym działaniu osoby pokrzywdzonej lub jej rodziny , znajomych itd. oraz braku oznak&nbsp; zahamowań przed takim działaniem&nbsp; od strony rodziny,&nbsp; znajomych itd) obiektywne spojrzenie sądu powinno być zatem w wyroku właśnie tak opisane bowiem inaczej nie jest to wyrok obiektywny o czym wspomina wyrok SN który powiada że czynem przestępnym jest też postępowanie które nie jest sankcjonowane karnie&nbsp; Kara zaczyn to inna rzecz


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 03-04-2008 07:18

DZIAŁ IV kpk
CZYNNOŚCI PROCESOWE
Rozdział 11
Orzeczenia, zarządzenia i polecenia
Art. 92. Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Art. 93. § 1. Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, sąd wydaje postanowienie.
§ 2. W kwestiach nie wymagających postanowienia prezes sądu, przewodniczący wydziału, przewodniczący składu orzekającego albo upoważniony sędzia wydają zarządzenia.
§ 3. (40) W postępowaniu przygotowawczym postanowienia i zarządzenia wydaje prokurator oraz inny uprawniony organ, a sąd - w wypadkach przewidzianych w ustawie.
§ 4. W wypadkach określonych w ustawie sąd oraz prokurator wydają polecenia Policji lub innym organom.
Art. 94. § 1. Postanowienie powinno zawierać:
1)oznaczenie organu oraz osoby lub osób, wydających postanowienie,
2)datę wydania postanowienia,
3)wskazanie sprawy oraz kwestii, której postanowienie dotyczy,
4)rozstrzygnięcie z podaniem podstawy prawnej,
5)uzasadnienie, chyba&nbsp; że ustawa zwalnia od tego wymagania.
§ 2. Przepis §&nbsp; 1 stosuje się odpowiednio do zarządzeń.
Art. 95. Sąd orzeka na rozprawie w wypadkach przewidzianych przez ustawę, a w innych - na posiedzeniu. Orzeczenia podejmowane na posiedzeniu mogą zapadać również na rozprawie.
Art. 96. (41) § 1. Strony oraz osoby niebędące stronami, jeżeli ma to znaczenie dla ochrony ich praw lub interesów, mają prawo wziąć udział w posiedzeniu wówczas, gdy ustawa tak stanowi, chyba że ich udział jest obowiązkowy.
§ 2. W pozostałych wypadkach mają one prawo wziąć udział w posiedzeniu, jeżeli się stawią, chyba że ustawa stanowi inaczej.

Art. 97. Jeżeli zachodzi potrzeba sprawdzenia okoliczności faktycznych przed wydaniem orzeczenia na posiedzeniu, sąd dokonuje tego sam albo w tym celu wyznacza sędziego ze składu orzekającego bądź zwraca się o wykonanie określonych czynności do sądu miejscowo właściwego.
Art. 98. § 1. Uzasadnienie postanowienia sporządza się na piśmie wraz z samym postanowieniem.
§ 2. W sprawie zawiłej lub z innych ważnych przyczyn można odroczyć sporządzenie uzasadnienia postanowienia na czas do 7 dni.
§ 3. Nie wymaga uzasadnienia dopuszczenie dowodu, jak również uwzględnienie wniosku, któremu inna strona nie sprzeciwiła się, chyba że orzeczenie podlega zaskarżeniu.
Art. 99. § 1. Tryb i formę uzasadnienia wyroku określają przepisy szczególne.
§ 2. Zarządzenie wymaga pisemnego uzasadnienia, jeżeli podlega zaskarżeniu.
Art. 100. § 1. Orzeczenie lub zarządzenie wydane na rozprawie ogłasza się ustnie.
§ 2. Orzeczenie lub zarządzenie wydane poza rozprawą należy doręczyć prokuratorowi, a także stronie i osobie nie będącej stroną, którym przysługuje środek zaskarżenia, jeżeli nie brali oni udziału w posiedzeniu lub nie byli obecni przy ogłoszeniu; w innych wypadkach o treści orzeczenia lub zarządzenia należy powiadomić strony.
§ 3. Wyrok zapadły na posiedzeniu oraz postanowienie z uzasadnieniem w wypadku wskazanym w art. 98 § 2 doręcza się stronom.
§ 4. Jeżeli ustawa nie zwalnia od równoczesnego sporządzenia uzasadnienia, orzeczenie doręcza się lub ogłasza wraz z uzasadnieniem; w wypadku określonym w art. 98 § 2 po ogłoszeniu postanowienia podaje się ustnie najważniejsze powody rozstrzygnięcia.
§ 5. Jeżeli sprawę rozpoznano z wyłączeniem jawności ze względu na ważny interes państwa, zamiast uzasadnienia doręcza się zawiadomienie, że uzasadnienie zostało sporządzone.
§ 6. (42) Po ogłoszeniu lub przy doręczeniu orzeczenia należy pouczyć uczestników postępowania o przysługującym im prawie, terminie i sposobie wniesienia środka zaskarżenia lub o tym, że orzeczenie nie podlega zaskarżeniu. Oskarżonego, o którym mowa w art. 335 lub 387, należy także pouczyć o treści art. 443 w związku z art. 434 § 3.
Art. 101. (43) (uchylony).
Art. 102. (44) (uchylony).
Art. 103. (45) (uchylony).
Art. 104. (46) (uchylony).
Art. 105. § 1. Oczywiste omyłki pisarskie i rachunkowe oraz w obliczeniu terminów w orzeczeniu lub zarządzeniu albo w ich uzasadnieniu można sprostować w każdym czasie.
§ 2. Sprostowania dokonuje organ, który popełnił omyłkę. Jeżeli postępowanie toczy się przed instancją odwoławczą, może ona z urzędu sprostować orzeczenie pierwszej instancji.
§ 3. Sprostowanie orzeczenia lub jego uzasadnienia następuje w drodze postanowienia, a sprostowanie zarządzenia w drodze zarządzenia.
§ 4. Na postanowienie lub zarządzenie co do sprostowania wydane w pierwszej instancji służy zażalenie.
Art. 106. Przepisy art. 100 § 2, 4-6 stosuje się odpowiednio w postępowaniu przygotowawczym.
Art. 107. § 1. Sąd, który orzekał co do roszczeń majątkowych, nadaje na żądanie osoby uprawnionej klauzulę wykonalności orzeczeniu podlegającemu wykonaniu w drodze egzekucji.
§ 2. (47) Za orzeczenia co do roszczeń majątkowych uważa się również orzeczenia nakładające obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz nawiązkę orzeczoną na rzecz pokrzywdzonego, jeżeli nadają się one do egzekucji w myśl przepisów Kodeksu postępowania cywilnego.
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio do obowiązku wynikającego z ugody zawartej przed sądem.
Rozdział 12
Narada i głosowanie
Art. 108. § 1. Przebieg narady i głosowania nad orzeczeniem jest tajny, a zwolnienie od zachowania w tym względzie tajemnicy nie jest dopuszczalne.
§ 2. Podczas narady i głosowania oprócz członków składu orzekającego może być obecny jedynie protokolant, chyba że przewodniczący uzna jego obecność za zbędną.
Art. 109. § 1. Naradą i głosowaniem kieruje przewodniczący, a jeżeli co do porządku i sposobu narady oraz głosowania podniesione zostaną wątpliwości, rozstrzyga je skład orzekający.
§ 2. Po naradzie przewodniczący zbiera głosy poczynając od najmłodszego, najpierw od ławników według ich wieku, następnie od sędziów według ich starszeństwa służbowego, a sam głosuje ostatni. Sprawozdawca, jeżeli nie jest przewodniczącym, głosuje pierwszy.
Art. 110. Narada i głosowanie nad wyrokiem odbywają się osobno co do winy i kwalifikacji prawnej czynu, co do kary, co do środków karnych oraz co do pozostałych kwestii.
Art. 111. § 1. Orzeczenia zapadają większością głosów.
§ 2. Jeżeli zdania tak się podzielą, że żadne z nich nie uzyska większości, zdanie najmniej korzystne dla oskarżonego przyłącza się do zdania najbardziej doń zbliżonego, aż do uzyskania większości.
Art. 112. Sędzia, który głosował przeciwko uznaniu oskarżonego za winnego, może wstrzymać się od głosowania nad dalszymi kwestiami; wówczas głos tego sędziego przyłącza się do zdania najprzychylniejszego dla oskarżonego.
Art. 113. Orzeczenie podpisują wszyscy członkowie składu orzekającego, nie wyłączając przegłosowanego, chyba&nbsp; że orzeczenie zamieszczono w protokole.
Art. 114. § 1. Przy składaniu podpisu członek składu orzekającego ma prawo zaznaczyć na orzeczeniu swoje zdanie odrębne podając, w jakiej części i w jakim kierunku kwestionuje orzeczenie.
§ 2. Zdanie odrębne może dotyczyć również samego uzasadnienia orzeczenia; wówczas zdanie to zaznacza się przy podpisywaniu uzasadnienia.
§ 3. Jeżeli ustawa nie wymaga sporządzenia uzasadnienia wraz z wydaniem orzeczenia, w razie zgłoszenia zdania odrębnego, uzasadnienie należy sporządzić z urzędu w terminie 7 dni od wydania orzeczenia, a składający zdanie odrębne dołącza w ciągu następnych 7 dni jego uzasadnienie; obowiązek ten nie dotyczy ławnika.
Art. 115. § 1. Uzasadnienie orzeczenia podpisują osoby, które orzeczenie wydały, nie wyłączając osoby przegłosowanej.
§ 2. (48) W sprawach rozpoznawanych w składzie sędziego i dwóch ławników uzasadnienie podpisuje tylko przewodniczący, chyba że zgłoszono zdanie odrębne. W sprawach rozpoznawanych w składzie dwóch sędziów i trzech ławników uzasadnienie podpisują obaj sędziowie, chyba że zgłoszono zdanie odrębne.
§ 3. Jeżeli nie można uzyskać podpisu przewodniczącego lub innego członka składu orzekającego, jeden z podpisujących czyni o tym wzmiankę na uzasadnieniu z zaznaczeniem przyczyny tego faktu.
Rozdział 13
Porządek czynności procesowych
Art. 116. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, strony mogą składać wnioski i inne oświadczenia na piśmie albo ustnie do protokołu.
Art. 117. § 1. Uprawnionego do wzięcia udziału w czynności procesowej zawiadamia się o jej czasie i miejscu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Czynności nie przeprowadza się, jeżeli osoba uprawniona nie stawiła się, a brak dowodu, że została o niej powiadomiona, oraz jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że niestawiennictwo wynikło z powodu przeszkód żywiołowych lub innych wyjątkowych przyczyn, a także wtedy, gdy osoba ta usprawiedliwiła należycie niestawiennictwo i wnosi o nie przeprowadzanie czynności bez jej obecności, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2a. (49) Usprawiedliwienie nieobecności z powodu choroby wymaga przedstawienia zaświadczenia, wystawionego przez uprawnionego lekarza, potwierdzającego niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie.
§ 3. W razie niestawiennictwa strony, obrońcy lub pełnomocnika, których stawiennictwo jest obowiązkowe, czynności procesowej nie przeprowadza się, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 4. (50) Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia, warunki i tryb usprawiedliwiania niestawiennictwa oskarżonych, świadków i innych uczestników postępowania z powodu choroby oraz sposób wyznaczania lekarzy uprawnionych do wystawiania zaświadczeń potwierdzających niemożność stawienia się na wezwanie lub zawiadomienie organu prowadzącego postępowanie, mając na uwadze konieczność zapewnienia nieodpłatności przeprowadzenia badania i wystawienia zaświadczenia przez lekarza oraz dostępności takich badań dla osoby badanej.
Art. 118. § 1. Znaczenie czynności procesowej ocenia się według treści złożonego oświadczenia.
§ 2. Niewłaściwe oznaczenie czynności procesowej, a zwłaszcza środka zaskarżenia, nie pozbawia czynności znaczenia prawnego.
§ 3. Pismo w sprawie należącej do właściwości sądu, prokuratora, Policji lub innego organu dochodzenia, skierowane do niewłaściwego organu, przekazuje się właściwemu organowi.
Art. 119. § 1. Pismo procesowe powinno zawierać:
1) oznaczenie organu, do którego jest skierowane, oraz sprawy, której dotyczy,
2) oznaczenie oraz adres wnoszącego pismo,
3) treść wniosku lub oświadczenia, w miarę potrzeby z uzasadnieniem,
4) datę i podpis składającego pismo.
§ 2. Za osobę, która nie może się podpisać, pismo podpisuje osoba przez nią upoważniona, ze wskazaniem przyczyny złożenia swego podpisu.
Art. 120. § 1. Jeżeli pismo nie odpowiada wymaganiom formalnym, przewidzianym w art. 119 lub w przepisach szczególnych, a brak jest tego rodzaju, że pismo nie może otrzymać biegu, albo brak polega na niezłożeniu należytych opłat lub upoważnienia do podjęcia czynności procesowej, wzywa się osobę, od której pismo pochodzi, do usunięcia braku w terminie 7 dni.
§ 2. W razie uzupełnienia braku w terminie, pismo wywołuje skutki od dnia jego wniesienia. W razie nie uzupełnienia braku w terminie, pismo uznaje się za bezskuteczne, o czym należy pouczyć przy doręczeniu wezwania.
Art. 121. Jeżeli osoba uczestnicząca w czynności procesowej odmawia podpisu lub nie może go złożyć, organ dokonujący czynności zaznacza przyczynę braku podpisu.
Rozdział 14
Terminy
Art. 122. § 1. Czynność procesowa dokonana po upływie terminu zawitego jest bezskuteczna.
§ 2. Zawite są terminy do wnoszenia środków zaskarżenia oraz inne, które ustawa za zawite uznaje.
Art. 123. § 1. Do biegu terminu nie wlicza się dnia, od którego liczy się dany termin.
§ 2. Jeżeli termin jest oznaczony w tygodniach, miesiącach lub latach, koniec terminu przypada na ten dzień tygodnia lub miesiąca, który odpowiada początkowi terminu; jeżeli w danym miesiącu nie ma takiego dnia, koniec terminu przypada na ostatni dzień tego miesiąca.
§ 3. Jeżeli koniec terminu przypada na dzień uznany przez ustawę za dzień wolny od pracy, czynność można wykonać następnego dnia.
Art. 124. (51) Termin jest zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego, w polskim urzędzie konsularnym lub złożone przez żołnierza w dowództwie jednostki wojskowej albo przez osobę pozbawioną wolności w administracji odpowiedniego zakładu, a przez członka załogi polskiego statku morskiego kapitanowi statku.
Art. 125. (52) Pismo omyłkowo wniesione przed upływem terminu do niewłaściwego sądu, prokuratora, organu Policji albo innego organu postępowania przygotowawczego uważa się za wniesione z zachowaniem terminu.
Art. 126. § 1. Jeżeli niedotrzymanie terminu zawitego nastąpiło z przyczyn od strony niezależnych, strona w zawitym terminie 7 dni od daty ustania przeszkody może zgłosić wniosek o przywrócenie terminu, dopełniając jednocześnie czynności, która miała być w terminie wykonana; to samo stosuje się do osób&nbsp; nie będących stronami.
§ 2. W kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem organ, przed którym należało dokonać czynności.
§ 3. Na odmowę przywrócenia terminu przysługuje zażalenie.
Art. 127. Wniosek o przywrócenie terminu nie wstrzymuje wykonania orzeczenia, jednakże organ, do którego wniosek złożono, lub organ powołany do rozpoznania środka zaskarżenia może wstrzymać wykonanie orzeczenia; odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.
Rozdział 15
Doręczenia
Art. 128. § 1. Orzeczenia i zarządzenia doręcza się w uwierzytelnionych odpisach, jeżeli ustawa nakazuje ich doręczenie.
§ 2. Wszelkie pisma przeznaczone dla uczestników postępowania doręcza się w taki sposób, by treść ich nie była udostępniona osobom niepowołanym.
Art. 129. § 1. W wezwaniu należy oznaczyć organ wysyłający oraz podać, w jakiej sprawie, w jakim charakterze, miejscu i czasie ma się stawić adresat i czy jego stawiennictwo jest obowiązkowe, a także uprzedzić o skutkach niestawiennictwa.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do zawiadomień.
§ 3. Jeżeli od dnia doręczenia pisma biegnie termin wykonania czynności procesowej, należy pouczyć o tym adresata.
Art. 130. Pisma doręcza się za pokwitowaniem odbioru. Odbierający potwierdza odbiór swym czytelnym podpisem zawierającym imię i nazwisko na zwrotnym pokwitowaniu, na którym doręczający potwierdza swym podpisem sposób doręczenia.

Art. 131. § 1. (53) Wezwania, zawiadomienia oraz inne pisma, od których daty doręczenia biegną terminy, doręcza się przez pocztę lub inny uprawniony podmiot zajmujący się doręczaniem korespondencji albo pracownika organu wysyłającego, a w razie niezbędnej konieczności - przez Policję.
§ 2. Jeżeli w sprawie ustalono tylu pokrzywdzonych, że ich indywidualne zawiadomienie o przysługujących im uprawnieniach spowodowałoby poważne utrudnienie w prowadzeniu postępowania, zawiadamia się ich poprzez ogłoszenie w prasie, radiu lub telewizji.
§ 3. (54) Jeżeli istnieje obowiązek doręczenia postanowienia, przepis § 2 stosuje się odpowiednio. Należy jednak zawsze doręczyć je temu pokrzywdzonemu, który w zawitym terminie 7 dni od dnia ogłoszenia o to się zwróci.
Art. 132. § 1. Pismo doręcza się adresatowi osobiście.
§ 2. W razie chwilowej nieobecności adresata w jego mieszkaniu, pismo doręcza się dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi, jeżeli podejmą się oddać pismo adresatowi.
§ 3. (55) Pismo może być także doręczone za pośrednictwem telefaksu lub poczty elektronicznej. W takim wypadku dowodem doręczenia jest potwierdzenie transmisji danych.
Art. 133. § 1. (56) Jeżeli doręczenia nie można dokonać w sposób wskazany w art. 132, pismo przesłane pocztą pozostawia się w najbliższej placówce pocztowej operatora publicznego, a przesłane w inny sposób - w najbliższej jednostce Policji albo we właściwym urzędzie gminy.
§ 2. (57) O pozostawieniu pisma w myśl § 1 doręczający umieszcza zawiadomienie w skrzynce do doręczania korespondencji bądź na drzwiach mieszkania adresata lub w innym widocznym miejscu ze wskazaniem, gdzie i kiedy pismo pozostawiono oraz że należy je odebrać w ciągu 7 dni; w razie bezskutecznego upływu tego terminu, należy czynność zawiadomienia powtórzyć jeden raz; tak samo należy postąpić w razie doręczenia pisma administracji domu, dozorcy domu lub sołtysowi.
§ 3. Pismo można również pozostawić osobie upoważnionej do odbioru korespondencji w miejscu stałego zatrudnienia adresata.
Art. 134. § 1. (58) Pisma adresowane do żołnierzy oraz funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej i Służby Więziennej można doręczyć adresatom za pośrednictwem ich przełożonych, przy czym wezwania przeznaczone dla żołnierzy pełniących zasadniczą służbę wojskową przesyła się do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, w celu doręczenia i zarządzenia stawienia się stosownie do wezwania.
§ 2. Osobom pozbawionym wolności doręcza się pismo za pośrednictwem administracji odpowiedniego zakładu.
§ 3. Pismo przeznaczone dla adresata nie będącego osobą fizyczną albo dla obrońcy lub pełnomocnika doręcza się w biurze adresata osobie tam zatrudnionej.
Art. 135. Prokuratora zawiadamia się o rozprawach i posiedzeniach przez doręczenie wykazu spraw, które mają być w danym dniu rozpoznane.
Art. 136. § 1. W razie odmowy przyjęcia pisma lub odmowy albo niemożności pokwitowania odbioru przez adresata, doręczający sporządza na zwrotnym pokwitowaniu odpowiednią wzmiankę; wówczas doręczenie uważa się za dokonane.
§ 2. Pismo nie przyjęte przez adresata zwraca się organowi wysyłającemu.
Art. 137. W wypadkach nie cierpiących zwłoki można wzywać lub zawiadamiać osoby telefonicznie albo w inny sposób stosownie do okoliczności, pozostawiając w aktach odpis nadanego komunikatu z podpisem osoby nadającej.
Art. 138. (59) Strona, a także osoba niebędąca stroną, której prawa zostały naruszone, przebywająca za granicą, ma obowiązek wskazać adresata dla doręczeń w kraju; w razie nieuczynienia tego pismo wysłane na ostatnio znany adres w kraju albo, jeżeli adresu tego nie ma, załączone do akt sprawy uważa się za doręczone.
Art. 139. § 1. Jeżeli strona, nie podając nowego adresu, zmienia miejsce zamieszkania lub nie przebywa pod wskazanym przez siebie adresem, pismo wysłane pod tym adresem uważa się za doręczone.
§ 2. (60) (uchylony).
§ 3. (61) Przepis § 1 nie dotyczy pism wysłanych po raz pierwszy po prawomocnym uniewinnieniu oskarżonego.
Art. 140. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, orzeczenia, zarządzenia, zawiadomienia i odpisy, które ustawa nakazuje doręczać stronom, doręcza się również obrońcom, pełnomocnikom i ustawowym przedstawicielom.
Art. 141. (62) Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i tryb doręczania pism sądowych, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej realizacji gwarancji procesowych jego uczestników.
Art. 142. Doręczenie bez zachowania przepisów niniejszego rozdziału uważa się za dokonane, jeżeli osoba, dla której pismo było przeznaczone, oświadczy, że pismo to otrzymała.
Rozdział 16&nbsp;
Protokoły
Art. 143. § 1. (63) Spisania protokołu wymagają:
1)przyjęcie ustnego zawiadomienia o przestępstwie, wniosku o ściganie i jego cofnięcie,
2)przesłuchanie oskarżonego, świadka, biegłego i kuratora,
3)dokonanie oględzin,
4)dokonanie otwarcia zwłok oraz wyjęcie zwłok z grobu,
5)przeprowadzenie eksperymentu, konfrontacji oraz okazania,
6)przeszukanie osoby, miejsca, rzeczy i systemu informatycznego oraz zatrzymanie rzeczy i danych informatycznych,
7)otwarcie korespondencji i przesyłki oraz odtworzenie utrwalonych zapisów,
8)zaznajomienie podejrzanego z materiałami zebranymi w postępowaniu przygotowawczym,
9)przyjęcie poręczenia,
10)przebieg posiedzenia sądu, jeżeli stawią się na nim uprawnione osoby albo ich obecność jest obowiązkowa,
11)przebieg rozprawy.
§ 2. Z innych czynności spisuje się protokół, jeżeli przepis szczególny tego wymaga albo przeprowadzający czynność uzna to za potrzebne. W innych wypadkach można ograniczyć się do sporządzenia notatki urzędowej.
Art. 144. § 1. Protokół rozprawy spisuje aplikant lub pracownik sekretariatu. Protokół może też spisać asesor sądowy, jeżeli nie należy do składu orzekającego.
§ 2. Inny protokół spisać może, poza osobami wymienionymi w § 1, osoba przybrana w charakterze protokolanta przez prowadzącego czynność lub sam przeprowadzający czynność.
§ 3. Od osoby przybranej, która nie jest pracownikiem organu prowadzącego postępowanie, odbiera się przyrzeczenie następującej treści: "Przyrzekam uroczyście, że powierzone mi obowiązki protokolanta wykonam sumiennie".
Art. 145. § 1. (64) Jeżeli czynność procesową utrwala się za pomocą stenogramu, protokół można ograniczyć do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących w niej udział. Stenograf przekłada stenogram na pismo zwykłe, przy czym czyni wzmiankę, jakim posługiwał się systemem; pierwopis stenogramu oraz jego przekład stają się załącznikami do protokołu.
§ 2. Przepis art. 144 § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 146. § 1. Protokolant i stenograf ulegają wyłączeniu z tych samych powodów, co sędzia.
§ 2. O wyłączeniu orzeka w toku rozprawy lub posiedzenia sąd, a w innych wypadkach osoba, która przeprowadza czynność protokołowaną.
Art. 147. § 1. Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony ponadto za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym należy przed uruchomieniem urządzenia uprzedzić osoby uczestniczące w czynności.
§ 2. (65) Jeżeli względy techniczne nie stoją na przeszkodzie:
1)przesłuchanie świadka lub biegłego utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk, gdy:
a)zachodzi niebezpieczeństwo, że przesłuchanie tej osoby nie będzie możliwe w dalszym postępowaniu,
b)przesłuchanie następuje w trybie określonym w art. 396,
2)przesłuchanie pokrzywdzonego, o którym mowa w art. 185a, oraz świadka, o którym mowa w art. 185b, utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz i dźwięk.
§ 3. (66) Jeżeli czynność procesową utrwala się za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, protokół można ograniczyć do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących w niej udział. Zapis obrazu lub dźwięku, a także przekład zapisu dźwięku stają się załącznikami do protokołu.
§ 4. Strona ma prawo otrzymać na swój koszt jedną kopię zapisu dźwięku lub obrazu. Nie dotyczy to przesłuchania na rozprawie odbywającej się z wyłączeniem jawności albo w postępowaniu przygotowawczym.
§ 5. (67) Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje urządzeń i środków technicznych służących do utrwalania obrazu lub dźwięku dla celów procesowych oraz sposób przechowywania, odtwarzania i kopiowania zapisów, mając na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia utrwalonego obrazu lub dźwięku przed utratą dowodu, jego zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 148. § 1. Protokół powinien zawierać:
1)oznaczenie czynności, jej czasu i miejsca oraz osób w niej uczestniczących,
2)przebieg czynności oraz oświadczenia i wnioski jej uczestników,
3)wydane w toku czynności postanowienia i zarządzenia, a jeżeli postanowienie lub zarządzenie sporządzono osobno, wzmiankę o jego wydaniu,
4)w miarę potrzeby stwierdzenie innych okoliczności dotyczących przebiegu czynności.
§ 2. (68) Wyjaśnienia, zeznania, oświadczenia i wnioski oraz stwierdzenia określonych okoliczności przez organ prowadzący postępowanie zamieszcza się w protokole z możliwą dokładnością. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać zamieszczenia w protokole z pełną dokładnością wszystkiego, co dotyczy ich praw lub interesów.
§ 3. W protokole nie wolno zastępować zapisu treści zeznań lub wyjaśnień odwoływaniem się do innych protokołów.
§ 4. Osoby biorące udział w czynności mają prawo żądać odczytania fragmentów ich wypowiedzi wciągniętych do protokołu.
Art. 149. § 1. Protokół rozprawy oraz posiedzenia podpisują niezwłocznie przewodniczący i protokolant.
§ 2. Stenogram oraz jego przekład podpisuje stenograf, a ponadto przewodniczący rozprawy lub przeprowadzający czynność.
§ 3. Jeżeli przewodniczący nie może podpisać protokołu, protokół podpisuje za niego jeden z członków składu orzekającego, zaznaczając przyczynę braku podpisu przewodniczącego.
Art. 150. § 1. Z wyjątkiem protokołu rozprawy lub posiedzenia protokół podpisują osoby biorące udział w czynności. Przed podpisaniem należy go odczytać i uczynić o tym wzmiankę.
§ 2. Osoba uczestnicząca w czynności może podpisując protokół zgłosić jednocześnie zarzuty co do jego treści; zarzuty te należy wciągnąć do protokołu wraz z oświadczeniem osoby wykonującej czynność protokołowaną.
Art. 151. (69) § 1. Skreślenia oraz poprawki i uzupełnienia poczynione w protokole wymagają omówienia podpisanego przez osoby podpisujące protokół.
§ 2. Jeżeli protokół nie został należycie podpisany bezpośrednio po zakończeniu czynności, brakujące podpisy mogą być złożone później, ze wskazaniem daty ich złożenia i przyczyn opóźnienia.
Art. 152. Strony oraz osoby mające w tym interes prawny mogą złożyć wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy i posiedzenia, wskazując na nieścisłości i opuszczenia.
Art. 153. § 1. Przewodniczący po wysłuchaniu protokolanta może przychylić się do wniosku i wydać zarządzenie o sprostowaniu protokołu; w przeciwnym razie w przedmiocie sprostowania protokołu orzeka, po wysłuchaniu protokolanta, sąd w składzie, który rozpoznawał sprawę.
§ 2. Jeżeli nie można utworzyć tego samego składu, postanowienie nie zapada, a poszczególni jego członkowie oraz protokolant składają do akt sprawy oświadczenie, co do zasadności wniosku.
§ 3. W razie uwzględnienia wniosku należy w sprostowanym protokole umieścić odpowiednią wzmiankę, którą podpisują przewodniczący i protokolant.
§ 4. Wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy lub posiedzenia pozostawia się bez rozpoznania, jeżeli został złożony po wysłaniu akt sprawy do wyższej instancji.
Art. 154. Sprostowanie oczywistych omyłek pisarskich lub rachunkowych w protokole może nastąpić na wniosek lub z urzędu w każdym czasie; przepis art. 153 stosuje się odpowiednio.
Art. 155. § 1. O treści sprostowania zawiadamia się strony, a o odmowie sprostowania osobę, która zgłosiła wniosek o sprostowanie.
§ 2. Wniosek o sprostowanie, niezależnie od sposobu jego załatwienia, dołącza się do protokołu.
Rozdział 17
Przeglądanie akt i sporządzanie odpisów
Art. 156. § 1. (70) Stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej i daje możność sporządzenia z nich odpisów. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom.
§ 2. (71) Na wniosek oskarżonego lub jego obrońcy wydaje się odpłatnie kserokopie dokumentów z akt sprawy. Kserokopie takie można wydać odpłatnie, na wniosek, również innym stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym.
§ 3. (72) Prezes sądu może w razie uzasadnionej potrzeby zarządzić wydanie odpłatnie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy.
§ 4. Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo ujawnienia tajemnicy państwowej, przeglądanie akt, sporządzanie odpisów i kserokopii odbywa się z zachowaniem rygorów określonych przez prezesa sądu lub sąd. Uwierzytelnionych odpisów i kserokopii nie wydaje się, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 5. (73) Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów i kserokopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kserokopie tylko za zgodą prowadzącego postępowanie przygotowawcze. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom.
§ 6. (74) Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty za wydanie kserokopii dokumentów oraz uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy, mając na uwadze koszty wykonania takich kserokopii.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 157. § 1. Oskarżonemu na jego żądanie należy wydać bezpłatnie jeden uwierzytelniony odpis każdego orzeczenia. Odpis wydaje się z uzasadnieniem, jeżeli je sporządzono.
§ 2. W sprawach, w których wyłączono jawność ze względu na ważny interes państwa, oskarżonemu wolno wydać tylko odpis orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji, bez uzasadnienia.
§ 3. Nie można odmówić stronie zezwolenia na sporządzenie odpisu protokołu czynności, w której strona uczestniczyła lub miała prawo uczestniczyć, jak również dokumentu pochodzącego od niej lub sporządzonego z jej udziałem.
Art. 158. § 1. Prokurator może przeglądać akta sprawy sądowej w każdym jej stanie oraz żądać przesłania mu ich w tym celu, jeżeli nie tamuje to biegu postępowania i nie ogranicza dostępu do akt innym uczestnikom postępowania, a zwłaszcza oskarżonemu i jego obrońcy.
§ 2. W razie przesłania akt prokuratorowi jest on obowiązany udostępnić je stronie, obrońcy lub pełnomocnikowi.
Art. 159. Na odmowę udostępnienia akt w postępowaniu przygotowawczym przysługuje stronom zażalenie.
Rozdział 18
Odtworzenie zaginionych lub zniszczonych akt
Art. 160. § 1. Postępowanie w wypadku zaginięcia lub zniszczenia w całości lub w części akt sprawy będącej w toku przeprowadza sąd, w którym sprawa ostatnio się toczyła.
§ 2. Sąd Najwyższy przeprowadza takie postępowanie jedynie w zakresie odtworzenia akt tego sądu.
§ 3. Postępowanie w wypadku zaginięcia lub zniszczenia akt sprawy prawomocnie zakończonej przeprowadza sąd, w którym sprawa się toczyła w pierwszej instancji, lub inny sąd wskazany w ustawie.
§ 4. Akta postępowania przygotowawczego odtwarza prokurator, stosując odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału.

Art. 161. Jeżeli zaginęły lub uległy zniszczeniu akta sprawy prawomocnie zakończonej, odtworzenie nastąpi w częściach niezbędnych do wykonania orzeczenia, wznowienia postępowania, przeprowadzenia postępowania w trybie kasacji albo urzeczywistnienia innych uzasadnionych interesów stron.
Art. 162. Prezes sądu wzywa strony do złożenia w oznaczonym terminie wniosków co do sposobu odtworzenia akt sprawy oraz przedstawienia dokumentów umożliwiających ich odtworzenie.
Art. 163. § 1. Prezes sądu wzywa osoby posiadające potrzebne dokumenty do ich przedstawienia sądowi, a w razie potrzeby zarządza ich przymusowe odebranie; przepisy art. 217-236 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Po sporządzeniu uwierzytelnionych odpisów należy dokumenty zwrócić osobie, która je dostarczyła lub od&nbsp; której je odebrano.
Art. 164. (75) W celu odtworzenia akt sąd przeprowadza postępowanie, w tym również dowody, jakie uzna za konieczne. W szczególności sąd bierze pod uwagę wpisy do rejestrów karnych, repertoriów i innych ksiąg biurowych, utrwalenia dźwięku lub obrazu, notatki protokolantów, sędziów, ławników, prokuratorów i adwokatów, którzy uczestniczyli w sprawie. Sąd może też przesłuchać w charakterze świadków wszelkich uczestników sprawy, której akta zaginęły lub uległy zniszczeniu, a także inne osoby, które mogą mieć wiadomości co do treści akt. Strony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
Art. 165. § 1. Postanowienie co do odtworzenia akt sprawy ustala jego zakres lub stwierdza, że odtworzenie akt jest niemożliwe.
§ 2. Na postanowienie to przysługuje zażalenie.
Art. 166. Jeżeli akta sprawy prawomocnie nie ukończonej nie mogą być odtworzone albo zostały odtworzone w części, należy czynności procesowe powtórzyć w zakresie niezbędnym do kontynuowania postępowania.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 04-04-2008 10:11

DZIAŁ V kpk
DOWODY

Rozdział 19
Przepisy ogólne
Art. 167. (76) Dowody przeprowadza się na wniosek stron, podmiotu określonego w art. 416 albo z urzędu.
Art. 168. Fakty powszechnie znane nie wymagają dowodu. To samo dotyczy faktów znanych z urzędu, należy jednak zwrócić na nie uwagę stron. Nie wyłącza to dowodu przeciwnego.
Art. 169. § 1. We wniosku dowodowym należy podać oznaczenie dowodu oraz okoliczności, które mają być udowodnione. Można także określić sposób przeprowadzenia dowodu.
§ 2. Wniosek dowodowy może zmierzać do wykrycia lub oceny właściwego dowodu.
Art. 170. § 1. Oddala się wniosek dowodowy, jeżeli:
1) przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne,
2) okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy albo jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy,
3) dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności,
4) dowodu nie da się przeprowadzić,
5) (77) wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania.
§ 2. Nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić.
§ 3. Oddalenie wniosku dowodowego następuje w formie postanowienia.
§ 4. Oddalenie wniosku dowodowego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu dopuszczeniu dowodu, chociażby nie ujawniły się nowe okoliczności.
Art. 171. (78) § 1. Osobie przesłuchiwanej należy umożliwić swobodne wypowiedzenie się w granicach określonych celem danej czynności, a dopiero następnie można zadawać pytania zmierzające do uzupełnienia, wyjaśnienia lub kontroli wypowiedzi.
§ 2. Prawo zadawania pytań mają, prócz organu przesłuchującego, strony, obrońcy, pełnomocnicy, biegli oraz podmiot określony w art. 416. Pytania zadaje się osobie przesłuchiwanej bezpośrednio, chyba że organ przesłuchujący zarządzi inaczej.
§ 3. Jeżeli osoba przesłuchiwana nie ukończyła 15 lat, czynności z jej udziałem powinny być, w miarę możliwości, przeprowadzone w obecności przedstawiciela ustawowego lub faktycznego opiekuna, chyba że dobro postępowania stoi temu na przeszkodzie.
§ 4. Nie wolno zadawać pytań sugerujących osobie przesłuchiwanej treść odpowiedzi.
§ 5. Niedopuszczalne jest:
1) wpływanie na wypowiedzi osoby przesłuchiwanej za pomocą przymusu lub groźby bezprawnej,
2) stosowanie hipnozy albo środków chemicznych lub technicznych wpływających na procesy psychiczne osoby przesłuchiwanej albo mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji jej organizmu w związku z przesłuchaniem.
§ 6. Organ przesłuchujący uchyla pytania określone w § 4, jak również pytania nieistotne.
§ 7. Wyjaśnienia, zeznania oraz oświadczenia złożone w warunkach wyłączających swobodę wypowiedzi lub uzyskane wbrew zakazom wymienionym w § 5 nie mogą stanowić dowodu.
Art. 172. Osoby przesłuchiwane mogą być konfrontowane w celu wyjaśnienia sprzeczności. Konfrontacja nie jest dopuszczalna w wypadku określonym w art. 184.
Art. 173. § 1. Osobie przesłuchiwanej można okazać inną osobę, jej wizerunek lub rzecz w celu jej rozpoznania. Okazanie powinno być przeprowadzone tak, aby wyłączyć sugestię.
§ 2. W razie potrzeby okazanie można przeprowadzić również tak, aby wyłączyć możliwość rozpoznania osoby przesłuchiwanej przez osobę rozpoznawaną.
§ 3. Podczas okazania osoba okazywana powinna znajdować się w grupie obejmującej łącznie co najmniej cztery osoby.
§ 4. (79) Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, warunki techniczne przeprowadzenia okazania, mając na uwadze konieczność zapewnienia sprawnego toku postępowania, a także właściwej realizacji gwarancji procesowych jej uczestników.
Art. 174. Dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych.
Rozdział 20
Wyjaśnienia oskarżonego
Art. 175. § 1. Oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia; może jednak bez podania powodów odmówić odpowiedzi na poszczególne pytania lub odmówić składania wyjaśnień. O prawie tym należy go pouczyć.
§ 2. Obecny przy czynnościach dowodowych oskarżony ma prawo składać wyjaśnienia&nbsp; co do każdego dowodu.
Art. 176. § 1. W postępowaniu przygotowawczym oskarżonemu należy, na jego żądanie lub jego obrońcy, umożliwić w toku przesłuchania złożenie wyjaśnień na piśmie. Przesłuchujący podejmie w tym wypadku środki zapobiegające porozumieniu się oskarżonego z innymi osobami w czasie spisywania wyjaśnień.
§ 2. Przesłuchujący może z ważnych powodów odmówić zgody na złożenie przez oskarżonego wyjaśnień na piśmie.
§ 3. (80) (uchylony).
§ 4. (81) Pisemne wyjaśnienia oskarżonego, podpisane przez niego, z zaznaczeniem daty ich złożenia, stanowią załącznik do protokołu.
Rozdział 21
Świadkowie
Art. 177. § 1. Każda osoba wezwana w charakterze świadka ma obowiązek stawić się i złożyć zeznania.
§ 1a. (82) Przesłuchanie świadka może nastąpić przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość. W postępowaniu przed sądem w czynności bierze udział sąd, o którym mowa w art. 396 § 2; przepis art. 396 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Świadka, który nie może się stawić na wezwanie z powodu choroby, kalectwa lub innej nie dającej się pokonać przeszkody, można przesłuchać w miejscu jego pobytu.
Art. 178. Nie wolno przesłuchiwać jako świadków:
1) (83) obrońcy lub adwokata działającego na podstawie art. 245 § 1, co do faktów, o których dowiedział się udzielając porady prawnej lub prowadząc sprawę,
2) duchownego co do faktów, o których dowiedział się przy spowiedzi.

Art. 179. § 1. Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy państwowej mogą być przesłuchane co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, tylko po zwolnieniu tych osób od obowiązku zachowania tajemnicy przez uprawniony organ przełożony.
§ 2. Zwolnienia wolno odmówić tylko wtedy, gdyby złożenie zeznania wyrządzić mogło poważną szkodę państwu.
§ 3. Sąd lub prokurator może zwrócić się do właściwego naczelnego organu administracji rządowej o zwolnienie świadka od obowiązku zachowania tajemnicy.
Art. 180. § 1. Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy służbowej lub tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji mogą odmówić zeznań co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, chyba że sąd lub prokurator zwolni te osoby od obowiązku zachowania tajemnicy.
§ 2. (84) Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy notarialnej, adwokackiej, radcy prawnego, lekarskiej lub dziennikarskiej mogą być przesłuchiwane co do faktów objętych tą tajemnicą tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla dobra wymiaru sprawiedliwości, a okoliczność nie może być ustalona na podstawie innego dowodu. W postępowaniu przygotowawczym w przedmiocie przesłuchania lub zezwolenia na przesłuchanie decyduje sąd, na posiedzeniu bez udziału stron, w terminie nie dłuższym niż 7 dni od daty doręczenia wniosku prokuratora. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
§ 3. Zwolnienie dziennikarza od obowiązku zachowania tajemnicy nie może dotyczyć danych umożliwiających identyfikację autora materiału prasowego, listu do redakcji lub innego materiału o tym charakterze, jak również identyfikację osób udzielających informacji opublikowanych lub przekazanych do opublikowania, jeżeli osoby te zastrzegły nieujawnianie powyższych danych.
§ 4. Przepisu § 3 nie stosuje się, jeżeli informacja dotyczy przestępstwa, o którym mowa w art. 240 § 1 Kodeksu karnego.
§ 5. Odmowa przez dziennikarza ujawnienia danych, o których mowa w § 3, nie uchyla jego odpowiedzialności za przestępstwo, którego dopuścił się publikując informację.
Art. 181. § 1. W wypadkach przewidzianych w art. 179 i 180 sąd przesłuchuje taką osobę na rozprawie z wyłączeniem jawności.
§ 2. (85) Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób sporządzania, przechowywania i udostępniania protokołów przesłuchań oskarżonych, świadków, biegłych i kuratorów, a także innych dokumentów lub przedmiotów, na które rozciąga się obowiązek zachowania tajemnicy państwowej, służbowej albo związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji, jak również dopuszczalny sposób powoływania się na takie przesłuchania, dokumenty i przedmioty w orzeczeniach i pismach procesowych, mając na uwadze konieczność zapewnienia właściwej ochrony tajemnicy przed nieuprawnionym ujawnieniem.
akty wykonawcze z Dz.U. i M.P.
Art. 182. § 1. Osoba najbliższa dla oskarżonego może odmówić zeznań.
§ 2. Prawo odmowy zeznań trwa mimo ustania małżeństwa lub przysposobienia.
§ 3. Prawo odmowy zeznań przysługuje także świadkowi, który w innej toczącej się sprawie jest oskarżony o współudział w przestępstwie objętym postępowaniem.
Art. 183. § 1. (86) Świadek może uchylić się od odpowiedzi na pytanie, jeżeli udzielenie odpowiedzi mogłoby narazić jego lub osobę dla niego najbliższą na odpowiedzialność za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
§ 2. Świadek może żądać, aby przesłuchano go na rozprawie z wyłączeniem jawności, jeżeli treść zeznań mogłaby narazić na hańbę jego lub osobę dla niego najbliższą.
Art. 184. (87) § 1. Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może wydać postanowienie o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka, w tym danych osobowych, jeżeli nie mają one znaczenia dla rozstrzygnięcia w sprawie. Postępowanie w tym zakresie toczy się bez udziału stron i objęte jest tajemnicą państwową. W postanowieniu pomija się okoliczności, o których mowa w zdaniu pierwszym.
§ 2. W razie wydania postanowienia określonego w § 1 okoliczności, o których mowa w tym przepisie, pozostają wyłącznie do wiadomości sądu i prokuratora, a gdy zachodzi konieczność - również funkcjonariusza Policji prowadzącego postępowanie. Protokół przesłuchania świadka wolno udostępniać oskarżonemu lub obrońcy tylko w sposób uniemożliwiający ujawnienie okoliczności, o których mowa w § 1.
§ 3. Świadka przesłuchuje prokurator, a także sąd, który może zlecić wykonanie tej czynności sędziemu wyznaczonemu ze swojego składu - w miejscu i w sposób uniemożliwiający ujawnienie okoliczności, o których mowa w § 1. W przesłuchaniu świadka przez sąd lub sędziego wyznaczonego mają prawo wziąć udział prokurator, oskarżony i jego obrońca. Przepis art. 396 § 3 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 4. W razie przesłuchania świadka przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość, w protokole czynności z udziałem specjalistów należy wskazać ich imiona, nazwiska, specjalności i rodzaj wykonywanej czynności. Przepisu art. 205 § 3 nie stosuje się.
§ 5. Na postanowienie w sprawie zachowania w tajemnicy okoliczności, o których mowa w § 1, świadkowi i oskarżonemu, a w postępowaniu przed sądem także prokuratorowi, przysługuje w terminie 3 dni zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd właściwy do rozpoznania sprawy. Postępowanie dotyczące zażalenia toczy się bez udziału stron i objęte jest tajemnicą państwową.
§ 6. W razie uwzględnienia zażalenia protokół przesłuchania świadka podlega zniszczeniu; o zniszczeniu protokołu należy uczynić wzmiankę w aktach sprawy.
§ 7. Świadek może, do czasu zamknięcia przewodu sądowego przed sądem pierwszej instancji, wystąpić z wnioskiem o uchylenie postanowienia, o którym mowa w § 1. Na postanowienie w przedmiocie wniosku służy zażalenie. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio. W razie uwzględnienia wniosku protokół przesłuchania świadka podlega ujawnieniu w całości.
§ 8. Jeżeli okaże się, że w czasie wydania postanowienia, o którym mowa w § 1, nie istniała uzasadniona obawa niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia, wolności albo mienia w znacznych rozmiarach świadka lub osoby dla niego najbliższej albo,że świadek złożył świadomie fałszywe zeznania lub nastąpiło jego ujawnienie, prokurator w postępowaniu przygotowawczym, a w postępowaniu sądowym sąd, na wniosek prokuratora, może uchylić to postanowienie. Przepis § 5 stosuje się odpowiednio. Protokół przesłuchania świadka podlega ujawnieniu w całości.
§ 9. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób i warunki składania wniosku o wydanie postanowienia, o którym mowa w § 1, przesłuchania świadka, co do którego wydano to postanowienie, oraz sporządzania, przechowywania i udostępniania protokołów przesłuchania tego świadka, a także dopuszczalny sposób powoływania się na jego zeznania w orzeczeniach i pismach procesowych, mając na uwadze zapewnienie właściwej ochrony tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka przed nieuprawnionym ujawnieniem.
Art. 185. Można zwolnić od złożenia zeznania lub odpowiedzi na pytania osobę pozostającą z oskarżonym w szczególnie bliskim stosunku osobistym, jeżeli osoba taka wnosi o zwolnienie.
Art. 185a. (88) § 1. (89) W sprawach o przestępstwa określone w rozdziałach XXV i XXVI Kodeksu karnego pokrzywdzonego, który w chwili przesłuchania nie ukończył 15 lat, przesłuchuje się w charakterze świadka tylko raz, chyba że wyjdą na jaw istotne okoliczności, których wyjaśnienie wymaga ponownego przesłuchania, lub zażąda tego oskarżony, który nie miał obrońcy w czasie pierwszego przesłuchania pokrzywdzonego.
§ 2. Przesłuchanie przeprowadza sąd na posiedzeniu z udziałem biegłego psychologa. Prokurator, obrońca oraz pełnomocnik pokrzywdzonego mają prawo wziąć udział w przesłuchaniu. Osoba wymieniona w art. 51 § 2 ma prawo również być obecna przy przesłuchaniu, jeżeli nie ogranicza to swobody wypowiedzi przesłuchiwanego.
§ 3. (90) Protokół przesłuchania odczytuje się na rozprawie głównej; jeżeli został sporządzony zapis obrazu i dźwięku przesłuchania, należy go odtworzyć.
Art. 185b. (91) § 1. Świadka, który w chwili przesłuchania nie ukończył 15 lat, można przesłuchać w warunkach określonych w art. 185a w sprawach o przestępstwa popełnione z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej lub o przestępstwa określone w rozdziale XXV Kodeksu karnego, jeżeli zeznania tego świadka mogą mieć istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do świadka współdziałającego w popełnieniu czynu zabronionego, o który toczy się postępowanie karne.

Art. 186. § 1. (92) Osoba uprawniona do odmowy złożenia zeznań albo zwolniona na podstawie art. 185 może oświadczyć, że chce z tego prawa skorzystać, nie później jednak niż przed rozpoczęciem pierwszego zeznania w postępowaniu sądowym; poprzednio złożone zeznanie tej osoby nie może wówczas służyć za dowód ani być odtworzone.
§ 2. Sporządzone w postępowaniu karnym protokoły oględzin ciała podlegają ujawnieniu na rozprawie, choćby osoba poddana oględzinom odmówiła wyjaśnień lub zeznań albo została od nich zwolniona na podstawie art. 182 lub art. 185.
Art. 187. § 1. Przyrzeczenie od świadka może odebrać tylko sąd lub sędzia wyznaczony.
§ 2. Świadek składa przyrzeczenie przed rozpoczęciem zeznań.
§ 3. Można odstąpić od odebrania przyrzeczenia od świadka, jeżeli obecne strony nie sprzeciwiają się temu.
Art. 188. § 1. Świadek składa przyrzeczenie powtarzając za sędzią słowa: "Świadomy znaczenia moich słów i odpowiedzialności przed prawem przyrzekam uroczyście, że będą mówił szczerą prawdę, niczego nie ukrywając z tego, co mi jest wiadome".
§ 2. W czasie składania przyrzeczenia wszyscy, nie wyłączając sędziów, stoją.
§ 3. Osoby nieme i głuche składają przyrzeczenie przez podpisanie tekstu przyrzeczenia.
§ 4. Świadkowi, który w danej sprawie składał już przyrzeczenie, sąd przypomina je przy przesłuchaniu, chyba że uzna za potrzebne ponowne odebranie przyrzeczenia.
Art. 189. Nie odbiera się przyrzeczenia:
1)od osób, które nie ukończyły 17 lat,
2)gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że świadek z powodu zaburzeń psychicznych nie zdaje sobie należycie sprawy ze znaczenia przyrzeczenia,
3)gdy świadek jest osobą podejrzaną o popełnienie przestępstwa będącego przedmiotem postępowania lub pozostającego w ścisłym związku z czynem stanowiącym przedmiot postępowania albo gdy za to przestępstwo został skazany,
4)gdy świadek był prawomocnie skazany za fałszywe zeznanie lub oskarżenie.
Art. 190. § 1. Przed rozpoczęciem przesłuchania należy uprzedzić świadka o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym świadek podpisuje oświadczenie, że został uprzedzony o tej odpowiedzialności.
Art. 191. § 1. Przesłuchanie rozpoczyna się od zapytania świadka o imię, nazwisko, wiek, zajęcie, miejsce zamieszkania, karalność za fałszywe zeznanie lub oskarżenie oraz stosunek do stron.
§ 2. Świadka należy uprzedzić o treści art. 182, a o treści art. 183 oraz art. 185, jeżeli ujawnią się okoliczności objęte tymi przepisami.
§ 3. Jeżeli zachodzi uzasadniona obawa użycia przemocy lub groźby bezprawnej wobec świadka lub osoby najbliższej w związku z jego czynnościami, może on zastrzec dane dotyczące miejsca zamieszkania do wyłącznej wiadomości prokuratora lub sądu. Pisma procesowe doręcza się wówczas do instytucji, w której świadek jest zatrudniony, lub na inny wskazany przez niego adres.
Art. 192. § 1. Jeżeli karalność czynu zależy od stanu zdrowia pokrzywdzonego, nie może on sprzeciwić się oględzinom i badaniom nie połączonym z zabiegiem chirurgicznym lub obserwacją w zakładzie leczniczym.
§ 2. Jeżeli istnieje wątpliwość co do stanu psychicznego świadka, jego stanu rozwoju umysłowego, zdolności postrzegania lub odtwarzania przez niego postrzeżeń, sąd lub prokurator może zarządzić przesłuchanie świadka z udziałem biegłego lekarza lub biegłego psychologa, a świadek nie może się temu sprzeciwić.
§ 3. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do osób, które odmówiły zeznań lub zostały od nich zwolnione na podstawie art. 182 § 1 i 2 lub art. 185.
§ 4. Dla celów dowodowych można również świadka, za jego zgodą, poddać oględzinom ciała i badaniu lekarskiemu lub psychologicznemu.
Art. 192a. (93) § 1. (94) W celu ograniczenia kręgu osób podejrzanych lub ustalenia wartości dowodowej ujawnionych śladów można pobrać odciski daktyloskopijne, wymaz ze śluzówki policzków, włosy, ślinę, próby pisma, zapach, wykonać fotografię osoby lub dokonać utrwalenia głosu. Po wykorzystaniu w sprawie, w której dokonano pobrania lub utrwalenia, pobrany lub utrwalony materiał zbędny dla postępowania należy niezwłocznie usunąć z akt i zniszczyć.
§ 2. W wypadkach, o których mowa w § 1, za zgodą osoby badanej biegły może również zastosować środki techniczne mające na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu tej osoby.
§ 3. (95) Badania i czynności, o których mowa w § 1 i art. 192 § 1, wykonuje się odpowiednio w warunkach i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 74 § 4.

Rozdział 22
Biegli, tłumacze, specjaliści
Art. 193. § 1. Jeżeli stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy wymaga wiadomości specjalnych, zasięga się opinii biegłego albo biegłych.
§ 2. W celu wydania opinii można też zwrócić się do instytucji naukowej lub specjalistycznej.
§ 3. W wypadku powołania biegłych z zakresu różnych specjalności, o tym, czy mają oni przeprowadzić badania wspólnie i wydać jedną wspólną opinię, czy opinie odrębne, rozstrzyga organ procesowy powołujący biegłych.
Art. 194. O dopuszczeniu dowodu z opinii biegłego wydaje się postanowienie, w którym należy wskazać:
1) imię, nazwisko i specjalność biegłego lub biegłych, a w wypadku opinii instytucji, w razie potrzeby, specjalność i kwalifikacje osób, które powinny wziąć udział w przeprowadzeniu ekspertyzy,
2) przedmiot i zakres ekspertyzy ze sformułowaniem, w miarę potrzeby, pytań szczegółowych,
3) termin dostarczenia opinii.
Art. 195. Do pełnienia czynności biegłego jest obowiązany nie tylko biegły sądowy, lecz także każda osoba, o której wiadomo, że ma odpowiednią wiedzę w danej dziedzinie.
Art. 196. § 1. Nie mogą być biegłymi osoby wymienione w art. 178, 182 i 185 oraz osoby, do których odnoszą się odpowiednie przyczyny wyłączenia wymienione w art. 40 § 1 pkt 1-3 i 5, osoby powołane w sprawie w charakterze świadków, a także osoby, które były świadkiem czynu.
§ 2. Jeżeli ujawnią się przyczyny wyłączenia biegłego wymienione w § 1, wydana przez niego opinia nie stanowi dowodu, a na miejsce biegłego wyłączonego powołuje się innego biegłego.
§ 3. Jeżeli ujawnią się powody osłabiające zaufanie do wiedzy lub bezstronności biegłego albo inne ważne powody, powołuje się innego biegłego.
Art. 197. § 1. Biegły składa przyrzeczenie następującej treści: "Świadomy znaczenia moich słów i odpowiedzialności przed prawem, przyrzekam uroczyście, że powierzone mi obowiązki wykonam z całą sumiennością i bezstronnością".
§ 2. Biegły sądowy powołuje się na przyrzeczenie złożone przy ustanowieniu go w tym charakterze.
§ 3. Do biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 177, 179-181, 187, 188 § 2 i 4, art. 190 oraz art. 191 § 1 i 3.
Art. 198. § 1. (96) W miarę potrzeby udostępnia się biegłemu akta sprawy w zakresie niezbędnym do wydania opinii i wzywa się go do udziału w przeprowadzeniu dowodów.
§ 2. Organ procesowy może zastrzec swoją obecność przy przeprowadzaniu przez biegłego niektórych lub wszystkich badań, jeżeli nie wpłynie to ujemnie na wynik badania.
§ 3. W razie potrzeby organ procesowy może wprowadzić zmiany co do zakresu ekspertyzy lub postawionych pytań oraz stawiać pytania dodatkowe.
Art. 199. Złożone wobec biegłego albo wobec lekarza udzielającego pomocy medycznej oświadczenia oskarżonego, dotyczące zarzucanego mu czynu, nie mogą stanowić dowodu.
Art. 199a. (97) Stosowanie w czasie badania przez biegłego środków technicznych mających na celu kontrolę nieświadomych reakcji organizmu badanej osoby możliwe jest wyłącznie za jej zgodą. Przepisu art. 199 nie stosuje się.
Art. 200. § 1. W zależności od polecenia organu procesowego biegły składa opinię ustnie lub na piśmie.
§ 2. Opinia powinna zawierać:
1) imię, nazwisko, stopień i tytuł naukowy, specjalność i stanowisko zawodowe biegłego,
2) imiona i nazwiska oraz pozostałe dane innych osób, które uczestniczyły w przeprowadzeniu ekspertyzy, ze wskazaniem czynności dokonanych przez każdą z nich,
3) w wypadku opinii instytucji - także pełną nazwę i siedzibę instytucji,
4) czas przeprowadzonych badań oraz datę wydania opinii,
5) sprawozdanie z przeprowadzonych czynności i spostrzeżeń oraz oparte na nich wnioski,
6) podpisy wszystkich biegłych, którzy uczestniczyli w wydaniu opinii.
§ 3. Osoby, które brały udział w wydaniu opinii, mogą być, w razie potrzeby, przesłuchiwane w charakterze biegłych, a osoby, które uczestniczyły tylko w badaniach - w charakterze świadków.
Art. 201. Jeżeli opinia jest niepełna lub niejasna albo gdy zachodzi sprzeczność w samej opinii lub między różnymi opiniami w tej samej sprawie, można wezwać ponownie tych samych biegłych lub powołać innych.
Art. 202. § 1. W celu wydania opinii o stanie zdrowia psychicznego oskarżonego sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, powołuje co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów.
§ 2. Na wniosek psychiatrów do udziału w wydaniu opinii powołuje się ponadto biegłego lub biegłych innych specjalności.
§ 3. Biegli nie mogą pozostawać ze sobą w związku małżeńskim ani w innym stosunku, który mógłby wywołać uzasadnioną wątpliwość co do ich samodzielności.
§ 4. Opinia psychiatrów powinna zawierać stwierdzenia dotyczące zarówno poczytalności oskarżonego w chwili popełnienia czynu, jak i jego aktualnego stanu zdrowia psychicznego oraz zdolności do udziału w postępowaniu, a w razie potrzeby co do okoliczności wymienionych w art. 93 Kodeksu karnego.
Art. 203. § 1. W razie zgłoszenia przez biegłych takiej konieczności, badanie psychiatryczne oskarżonego może być połączone z obserwacją w zakładzie leczniczym.
§ 2. Orzeka o tym sąd, określając miejsce obserwacji. W postępowaniu przygotowawczym sąd orzeka na wniosek prokuratora.
§ 3. Obserwacja w zakładzie leczniczym nie powinna trwać dłużej niż 6 tygodni; na wniosek zakładu sąd może przedłużyć ten termin na czas określony, niezbędny do zakończenia obserwacji. O zakończeniu obserwacji biegli niezwłocznie zawiadamiają sąd.
§ 4. Na postanowienia, o których mowa w § 2 i 3, przysługuje zażalenie.
§ 5. (98) Minister właściwy do spraw zdrowia, w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości, określi, w drodze rozporządzenia, wykaz zakładów psychiatrycznych i zakładów leczenia odwykowego przeznaczonych do wykonywania obserwacji, w tym do wykonywania obserwacji osób pozbawionych wolności, oraz sposób finansowania obserwacji, a także warunki zabezpieczenia zakładów dla osób pozbawionych wolności, mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawnego toku postępowania.
Art. 204. § 1. Należy wezwać tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba przesłuchania:
1) głuchego lub niemego, a nie wystarcza porozumienie się z nim za pomocą pisma,
2) osoby nie władającej językiem polskim.
§ 2. Należy również wezwać tłumacza, jeżeli zachodzi potrzeba przełożenia na język polski pisma sporządzonego w języku obcym lub odwrotnie albo zapoznania oskarżonego z treścią przeprowadzanego dowodu.
§ 3. Do tłumacza stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące biegłych.
Art. 205. § 1. (99) Jeżeli dokonanie oględzin, przesłuchania przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie tej czynności na odległość, eksperymentu, ekspertyzy, zatrzymania rzeczy lub przeszukania wymaga czynności technicznych, w szczególności takich jak wykonanie pomiarów, obliczeń, zdjęć, utrwalenie śladów, można do udziału w nich wezwać specjalistów.
§ 2. Specjalistę nie będącego funkcjonariuszem organów procesowych można wezwać, przed przystąpieniem do czynności, do złożenia następującego przyrzeczenia: "Świadomy znaczenia powierzonej mi czynności i odpowiedzialności przed prawem przyrzekam uroczyście, że powierzone mi obowiązki wykonam z całą sumiennością i bezstronnością".
§ 3. W protokole czynności przeprowadzonej z udziałem specjalistów należy wskazać ich imiona i nazwiska, specjalność, miejsce zamieszkania, miejsce pracy i stanowisko oraz podać rodzaj i zakres czynności wykonanych przez każdego z nich.
Art. 206. § 1. Do specjalistów stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące biegłych, z wyjątkiem art. 194, 197, 200 i 202.
§ 2. W razie potrzeby można przesłuchiwać specjalistów w charakterze świadków.
Rozdział 23
Oględziny. Otwarcie zwłok. Eksperyment procesowy
Art. 207. § 1. W razie potrzeby dokonuje się oględzin miejsca, osoby lub rzeczy.
§ 2. Jeżeli przedmiot może ulec przy badaniu zniszczeniu lub zniekształceniu, część tego przedmiotu należy w miarę możności zachować w stanie nie zmienionym, a gdy to nie jest możliwe - stan ten utrwalić w inny sposób.
Art. 208. Oględzin lub badań ciała, które mogą wywołać uczucie wstydu, powinna dokonać osoba tej samej płci, chyba że łączą się z tym szczególne trudności; inne osoby odmiennej płci mogą być obecne tylko w razie konieczności.
Art. 209. § 1. Jeżeli zachodzi podejrzenie przestępnego spowodowania śmierci, przeprowadza się oględziny i otwarcie zwłok.
§ 2. Oględzin zwłok dokonuje prokurator, a w postępowaniu sądowym sąd, z udziałem biegłego lekarza, w miarę możności z zakresu medycyny sądowej. W wypadkach nie cierpiących zwłoki oględzin dokonuje Policja z obowiązkiem niezwłocznego powiadomienia prokuratora.
§ 3. Oględzin zwłok dokonuje się na miejscu ich znalezienia. Do czasu przybycia biegłego oraz prokuratora lub sądu przemieszczać lub poruszać zwłoki można tylko w razie konieczności.
§ 4. Otwarcia zwłok dokonuje biegły w obecności prokuratora albo sądu. W postępowaniu przed sądem przepisy art. 396 § 1 i 4 stosuje się odpowiednio.
§ 5. Do obecności przy oględzinach i otwarciu zwłok można, w razie potrzeby, oprócz biegłego, wezwać lekarza, który ostatnio udzielił pomocy zmarłemu. Z oględzin i otwarcia zwłok biegły sporządza opinię z zachowaniem wymagań art. 200 § 2.
Art. 210. W celu dokonania oględzin lub otwarcia zwłok prokurator albo sąd może zarządzić wyjęcie zwłok z grobu.
Art. 211. W celu sprawdzenia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy można przeprowadzić, w drodze eksperymentu procesowego, doświadczenie lub odtworzenie przebiegu stanowiących przedmiot rozpoznania zdarzeń lub ich fragmentów.
Art. 212. W toku oględzin lub eksperymentu procesowego można dokonywać również przesłuchań lub innych czynności dowodowych.
Rozdział 24
Wywiad środowiskowy i badanie osoby oskarżonego
Art. 213. § 1. (100) W postępowaniu należy ustalić tożsamość oskarżonego, jego wiek, stosunki rodzinne i majątkowe, wykształcenie, zawód i źródła dochodu oraz dane o jego karalności.
§ 2. (101) Jeżeli podejrzany był już prawomocnie skazany, dla ustalenia, czy przestępstwo zostało popełnione w warunkach art. 64 Kodeksu karnego lub przestępstwo skarbowe - w warunkach art. 37 § 1 pkt 4 Kodeksu karnego skarbowego, dołącza się do akt postępowania odpis lub wyciąg wyroku oraz dane dotyczące odbycia kary; dokumenty te dołącza się także w sprawach o zbrodnie.
§ 3. (102) (skreślony).
Art. 214. (103) § 1. W razie potrzeby, a w szczególności gdy niezbędne jest ustalenie danych co do właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego, sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, zarządza w stosunku do oskarżonego przeprowadzenie wywiadu środowiskowego przez kuratora sądowego lub inny podmiot uprawniony na podstawie odrębnych przepisów, a w szczególnie uzasadnionych wypadkach przez Policję.
§ 2. Przeprowadzenie wywiadu środowiskowego jest obowiązkowe:
1) w sprawach o zbrodnie,
2) w stosunku do oskarżonego, który w chwili czynu nie ukończył 21 roku życia, jeżeli zarzucono mu popełnienie umyślnego występku przeciwko życiu.
§ 3. Wywiadu środowiskowego można nie przeprowadzać w stosunku do oskarżonego, który nie ma w kraju stałego miejsca zamieszkania.
§ 4. Wynik wywiadu środowiskowego powinien w szczególności zawierać:
1) imię i nazwisko osoby przeprowadzającej wywiad,
2) imię i nazwisko oskarżonego,
3) zwięzły opis dotychczasowego życia oskarżonego oraz dokładne informacje o środowisku oskarżonego, w tym rodzinnym, szkolnym lub zawodowym, a nadto informacje o jego stanie majątkowym i źródłach dochodów,
4) informacje dotyczące stanu zdrowia oskarżonego, a także o nadużywaniu przez niego alkoholu, środków odurzających, środków zastępczych lub substancji psychotropowych,
5) własne spostrzeżenia i konkluzje osoby przeprowadzającej wywiad, zwłaszcza dotyczące właściwości i warunków osobistych oraz dotychczasowego sposobu życia oskarżonego.
§ 5. Dane o osobach, które dostarczyły informacji w ramach wywiadu środowiskowego, osoba przeprowadzająca wywiad ujawnia jedynie na żądanie sądu, a w postępowaniu przygotowawczym - prokuratora.
§ 6. Osoby, które dostarczyły informacji w ramach wywiadu środowiskowego, mogą być w razie potrzeby przesłuchane w charakterze świadków.
§ 7. Policja jest obowiązana udzielić osobie przeprowadzającej wywiad pomocy przy wykonywaniu zadań związanych z wywiadem środowiskowym w celu zapewnienia jej bezpieczeństwa.
§ 8. Do osoby powołanej do przeprowadzenia wywiadu środowiskowego stosuje się odpowiednio przepisy o wyłączeniu sędziego. Orzeka o tym sąd, a w postępowaniu przygotowawczym - prokurator.
§ 9. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, regulamin czynności w zakresie przeprowadzania wywiadu środowiskowego oraz wzór kwestionariusza tego wywiadu, mając na uwadze konieczność zapewnienia zebrania wyczerpujących danych o osobie oskarżonego.
Art. 215. W razie potrzeby sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator, może zarządzić badanie oskarżonego przez biegłych psychologów lub lekarzy z zachowaniem zasad określonych w art. 74.
Art. 216. W razie potrzeby można przesłuchiwać w charakterze świadków osoby, które przeprowadziły wywiad.
Rozdział 25
Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie
Art. 217. (104) § 1. Rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie lub podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia kar majątkowych, środków karnych o charakterze majątkowym albo roszczeń o naprawienie szkody należy wydać na żądanie sądu lub prokuratora, a w wypadkach niecierpiących zwłoki - także na żądanie Policji lub innego uprawnionego organu.
§ 2. Osobę mającą rzecz podlegającą wydaniu wzywa się do wydania jej dobrowolnie.
§ 3. W razie zatrzymania rzeczy stosuje się odpowiednio przepis art. 228. Protokołu można nie sporządzać, jeżeli rzecz załącza się do akt sprawy.
§ 4. Jeżeli wydania żąda Policja albo inny uprawniony organ działający we własnym zakresie, osoba, która rzecz wyda, ma prawo niezwłocznie złożyć wniosek o sporządzenie i doręczenie jej postanowienia sądu lub prokuratora o zatwierdzeniu zatrzymania, o czym należy ją pouczyć. Doręczenie powinno nastąpić w terminie 14 dni od zatrzymania rzeczy.
§ 5. W razie odmowy dobrowolnego wydania rzeczy można przeprowadzić jej odebranie. Przepisy art. 220 § 3 i art. 229 stosuje się odpowiednio.
Art. 218. § 1. (105) Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność w dziedzinie poczty lub działalność telekomunikacyjną, urzędy celne oraz instytucje i przedsiębiorstwa transportowe obowiązane są wydać sądowi lub prokuratorowi, na żądanie zawarte w postanowieniu, korespondencję i przesyłki oraz wykaz połączeń telekomunikacyjnych lub innych przekazów informacji, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną, z uwzględnieniem czasu ich dokonania i innych danych związanych z połączeniem lub przekazem, niestanowiących treści rozmowy telefonicznej lub innego przekazu informacji, jeżeli mają znaczenie dla toczącego się postępowania. Tylko sąd lub prokurator mają prawo je otwierać lub zarządzić ich otwarcie.
§ 2. (106) Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się adresatom korespondencji oraz abonentowi telefonu lub nadawcy, którego wykaz połączeń lub innych przekazów informacji został wydany. Doręczenie postanowienia może być odroczone na czas oznaczony, niezbędny ze względu na dobro sprawy, lecz nie później niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
§ 3. Pozbawioną znaczenia dla postępowania karnego korespondencję i przesyłki należy niezwłocznie zwrócić właściwym urzędom, instytucjom lub przedsiębiorstwom wymienionym w § 1.

Art. 218a. (107) § 1. Urzędy, instytucje i podmioty prowadzące działalność telekomunikacyjną obowiązane są niezwłocznie zabezpieczyć, na żądanie sądu lub prokuratora zawarte w postanowieniu, na czas określony, nieprzekraczający jednak 90 dni, dane informatyczne przechowywane w urządzeniach zawierających te dane na nośniku lub w systemie informatycznym. Przepis art. 218 § 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
§ 2. Pozbawione znaczenia dla postępowania karnego dane informatyczne, o których mowa w § 1, należy niezwłocznie zwolnić spod zabezpieczenia.
Art. 218b. (108) Minister Sprawiedliwości w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności, Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych określi, w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania systemów i sieci służących do przekazywania informacji - do gromadzenia wykazów połączeń telefonicznych i innych przekazów informacji, z uwzględnieniem czasu ich dokonania i innych danych związanych z połączeniem lub przekazem, niestanowiących treści rozmowy telefonicznej lub innego przekazu informacji, a także sposoby zabezpieczania danych informatycznych w urządzeniach zawierających te dane oraz w systemach i na nośnikach informatycznych, w tym danych przesyłanych pocztą elektroniczną, mając na uwadze konieczność zabezpieczenia wykazów połączeń telefonicznych i innych przekazów informacji oraz danych informatycznych przed ich utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem.
Art. 219. § 1. W celu wykrycia lub zatrzymania albo przymusowego doprowadzenia osoby podejrzanej, a także w celu znalezienia rzeczy mogących stanowić dowód w sprawie lub podlegających zajęciu w postępowaniu karnym, można dokonać przeszukania pomieszczeń i innych miejsc, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że osoba podejrzana lub wymienione rzeczy tam się znajdują.
§ 2. W celu znalezienia rzeczy wymienionych w § 1 i pod warunkiem określonym w tym przepisie można też dokonać przeszukania osoby, jej odzieży i podręcznych przedmiotów.
Art. 220. § 1. Przeszukania może dokonać prokurator albo na polecenie sądu lub prokuratora Policja, a w wypadkach wskazanych w ustawie - także inny organ.
§ 2. Postanowienie sądu lub prokuratora należy okazać osobie, u której przeszukanie ma być przeprowadzone.
§ 3. (109) W wypadkach nie cierpiących zwłoki, jeżeli postanowienie sądu lub prokuratora nie mogło zostać wydane, organ dokonujący przeszukania okazuje nakaz kierownika swojej jednostki lub legitymację służbową, a następnie zwraca się niezwłocznie do sądu lub prokuratora o zatwierdzenie przeszukania. Postanowienie sądu lub prokuratora w przedmiocie zatwierdzenia należy doręczyć osobie, u której dokonano przeszukania, w terminie 7 dni od daty czynności na zgłoszone do protokołu żądanie tej osoby. O prawie zgłoszenia żądania należy ją pouczyć.
Art. 221. § 1. Przeszukania zamieszkałych pomieszczeń można dokonać w porze nocnej tylko w wypadkach nie cierpiących zwłoki; za porę nocną uważa się czas od godziny 22 do godziny 6.
§ 2. Przeszukanie rozpoczęte za dnia można prowadzić nadal mimo nastania pory nocnej.
§ 3. W porze nocnej można przeszukać lokale dostępne w tym czasie dla nieokreślonej liczby osób albo służące do przechowywania przedmiotów.
Art. 222. § 1. Przy rozpoczęciu przeszukania pomieszczenia lub miejsca zamkniętego, należącego do instytucji państwowej lub samorządowej, należy o zamierzonym przeszukaniu zawiadomić kierownika tej instytucji lub jego zastępcę albo organ nadrzędny i dopuścić ich do udziału w czynności.
§ 2. Przeszukanie pomieszczenia zajętego przez wojsko może nastąpić jedynie w obecności dowódcy lub osoby przez niego wyznaczonej.
Art. 223. Przeszukania osoby i odzieży na niej należy dokonywać w miarę możności za pośrednictwem osoby tej samej płci.
Art. 224. § 1. Osobę, u której ma nastąpić przeszukanie, należy przed rozpoczęciem czynności zawiadomić o jej celu i wezwać do wydania poszukiwanych przedmiotów.
§ 2. Podczas przeszukania ma prawo być obecna osoba wymieniona w § 1 oraz osoba przybrana przez prowadzącego czynność. Ponadto może być obecna osoba wskazana przez tego, u kogo dokonuje się przeszukania, jeżeli nie uniemożliwia to przeszukania albo nie utrudnia go w istotny sposób.
§ 3. Jeżeli przy przeszukaniu nie ma na miejscu gospodarza lokalu, należy do przeszukania przywołać przynajmniej jednego dorosłego domownika lub sąsiada.
Art. 225. § 1. Jeżeli kierownik instytucji państwowej lub samorządowej albo też osoba, u której dokonano zatrzymania rzeczy lub u której przeprowadza się przeszukanie, oświadczy, że wydane lub znalezione przy przeszukaniu pismo lub inny dokument zawiera wiadomości objęte tajemnicą państwową, służbową, zawodową lub inną chronioną ustawą albo ma charakter osobisty, organ przeprowadzający czynność przekazuje niezwłocznie pismo lub inny dokument bez jego odczytania prokuratorowi lub sądowi w opieczętowanym opakowaniu.
§ 2. Tryb wskazany w § 1 nie obowiązuje w stosunku do pism lub innych dokumentów, które dotyczą tajemnicy służbowej, zawodowej lub innej chronionej ustawą, jeżeli ich posiadaczem jest osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa, i do pism lub innych dokumentów o charakterze osobistym, których jest ona posiadaczem, autorem lub adresatem.
§ 3. Jeżeli obrońca lub inna osoba, od której żąda się wydania rzeczy lub u której dokonuje się przeszukania, oświadczy, że wydane lub znalezione w toku przeszukania pisma lub inne dokumenty obejmują okoliczności związane z wykonywaniem funkcji obrońcy, organ dokonujący czynności pozostawia te dokumenty wymienionej osobie bez zapoznawania się z ich treścią lub wyglądem. Jeżeli jednak oświadczenie osoby nie będącej obrońcą budzi wątpliwości, organ dokonujący czynności przekazuje te dokumenty z zachowaniem rygorów określonych w § 1 sądowi, który po zapoznaniu się z dokumentami zwraca je w całości lub w części, z zachowaniem rygorów określonych w § 1, osobie, od której je zabrano, albo wydaje postanowienie o ich zatrzymaniu dla celów postępowania.
§ 4. (110) Wydaną, odebraną lub znalezioną w toku przeszukania dokumentację psychiatryczną organ przeprowadzający czynność przekazuje, z zachowaniem rygorów określonych w § 1, sądowi lub prokuratorowi.
Art. 226. (111) W kwestii wykorzystania dokumentów zawierających tajemnicę państwową, służbową lub zawodową, jako dowodów w postępowaniu karnym, stosuje się odpowiednio zakazy i ograniczenia określone w art. 178-181. Jednakże w postępowaniu przygotowawczym o wykorzystaniu, jako dowodów, dokumentów zawierających tajemnicę lekarską decyduje prokurator.
Art. 227. Przeszukanie lub zatrzymanie rzeczy powinno być dokonane zgodnie z celem tej czynności, z zachowaniem umiaru i poszanowania godności osób, których ta czynność dotyczy, oraz bez wyrządzania niepotrzebnych szkód i dolegliwości.
Art. 228. § 1. Przedmioty wydane lub znalezione w czasie przeszukania należy po dokonaniu oględzin, sporządzeniu spisu i opisu zabrać albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania z zaznaczeniem obowiązku przedstawienia na każde żądanie organu prowadzącego postępowanie.
§ 2. Tak samo należy postąpić ze znalezionymi w czasie przeszukania przedmiotami mogącymi stanowić dowód innego przestępstwa, podlegającymi przepadkowi lub których posiadanie jest zabronione.
§ 3. Osobom zainteresowanym należy natychmiast wręczyć pokwitowanie stwierdzające, jakie przedmioty i przez kogo zostały zatrzymane.
Art. 229. (112) Protokół zatrzymania rzeczy lub przeszukania powinien, oprócz wymagań wymienionych w art. 148, zawierać oznaczenie sprawy, z którą zatrzymanie rzeczy lub przeszukanie ma związek, oraz podanie dokładnej godziny rozpoczęcia i zakończenia czynności, dokładną listę zatrzymanych rzeczy i w miarę potrzeby ich opis, a nadto wskazanie polecenia sądu lub prokuratora. Jeżeli polecenie nie zostało uprzednio wydane, zamieszcza się w protokole wzmiankę o poinformowaniu osoby, u której czynność przeprowadzono, że na jej wniosek otrzyma postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia czynności.
Art. 230. § 1. (113) Jeżeli zatrzymanie rzeczy lub przeszukanie nastąpiło bez uprzedniego polecenia sądu lub prokuratora, a w ciągu 7 dni od dnia czynności nie nastąpiło jej zatwierdzenie, należy niezwłocznie zwrócić zatrzymane rzeczy osobie uprawnionej, chyba że nastąpiło dobrowolne wydanie, a osoba ta nie złożyła wniosku, o którym mowa w art. 217 § 4.
§ 2. Należy również zwrócić osobie uprawnionej zatrzymane rzeczy niezwłocznie po stwierdzeniu ich zbędności dla postępowania karnego. Jeżeli wyniknie spór co do własności rzeczy, a nie ma dostatecznych danych do niezwłocznego rozstrzygnięcia, odsyła się osoby zainteresowane na drogę procesu cywilnego.
§ 3. Rzeczy, których posiadanie jest zabronione, przekazuje się właściwemu urzędowi lub instytucji.
Art. 231. § 1. (114) Jeżeli powstaje wątpliwość, komu należy wydać zatrzymaną rzecz, sąd lub prokurator składa ją do depozytu sądowego albo oddaje osobie godnej zaufania aż do wyjaśnienia uprawnienia do odbioru. Przepisy o likwidacji depozytów i nie odebranych rzeczy stosuje się odpowiednio.
§ 2. Przedmioty o wartości artystycznej lub historycznej oddaje się na przechowanie właściwej instytucji.
Art. 232. § 1. Przedmioty ulegające szybkiemu zniszczeniu lub takie, których przechowywanie byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub nadmiernymi trudnościami albo powodowałoby znaczne obniżenie wartości rzeczy, można sprzedać bez przetargu za pośrednictwem odpowiedniej jednostki handlowej, z zachowaniem przepisów o sprzedaży w drodze egzekucji z ruchomości.
§ 2. Uzyskaną kwotę pieniężną przekazuje się do depozytu sądowego.
§ 3. O czasie i warunkach sprzedaży należy w miarę możności zawiadomić oskarżonego oraz inne zainteresowane osoby.
Art. 232a. (115) § 1. Przedmioty i substancje stwarzające niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia, a w szczególności broń, amunicję, materiały wybuchowe lub łatwopalne, materiały radioaktywne, substancje trujące, duszące lub parzące, środki odurzające, substancje psychotropowe lub prekursory, przechowuje się w miejscu i w sposób zapewniający ich należyte zabezpieczenie.
§ 2. Jeżeli przechowywanie przedmiotów lub substancji, o których mowa w § 1, byłoby połączone z niewspółmiernymi kosztami lub stanowiło źródło zagrożenia dla bezpieczeństwa powszechnego, sąd właściwy do rozpoznania sprawy na wniosek prokuratora może zarządzić ich zniszczenie w całości lub w części.
§ 3. W razie potrzeby przed wydaniem postanowienia zasięga się opinii biegłego.
§ 4. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i miejsce przechowywania przedmiotów i substancji, o których mowa w § 1, oraz warunki i sposób ich zniszczenia, mając na uwadze potrzebę zapewnienia sprawności postępowania i jego koszty.
Art. 233. Oddając na przechowanie krajowe środki płatnicze lub wartości dewizowe, organ, przekazując je, określa charakter depozytu i sposób rozporządzenia oddanymi na przechowanie wartościami.
Art. 234. Rozporządzenia przedmiotem dokonane po jego odebraniu lub zabezpieczeniu są bezskuteczne w stosunku do Skarbu Państwa.
Art. 235. (116) Sąd dokonuje czynności przewidzianych w tym rozdziale w postępowaniu sądowym, a prokurator w postępowaniu przygotowawczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 236. Na postanowienie dotyczące przeszukania i zatrzymania rzeczy oraz na inne czynności przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały naruszone.
Art. 236a. (117) Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do dysponenta i użytkownika urządzenia zawierającego dane informatyczne lub systemu informatycznego, w zakresie danych przechowywanych w tym urządzeniu lub systemie albo na nośniku znajdującym się w jego dyspozycji lub użytkowaniu, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
Rozdział 26
Kontrola i utrwalanie rozmów
Art. 237. § 1. Po wszczęciu postępowania sąd na wniosek prokuratora może zarządzić kontrolę i utrwalanie treści rozmów telefonicznych w celu wykrycia i uzyskania dowodów dla toczącego się postępowania lub zapobieżenia popełnieniu nowego przestępstwa.
§ 2. (118) W wypadkach niecierpiących zwłoki kontrolę i utrwalanie rozmów telefonicznych może zarządzić prokurator, który obowiązany jest zwrócić się w terminie 3 dni do sądu z wnioskiem o zatwierdzenie postanowienia. Sąd wydaje postanowienie w przedmiocie wniosku w terminie 5 dni na posiedzeniu bez udziału stron.
§ 3. Kontrola i utrwalanie treści rozmów telefonicznych są dopuszczalne tylko wtedy, gdy toczące się postępowanie lub uzasadniona obawa popełnienia nowego przestępstwa dotyczy:
1)zabójstwa,
2)narażenia na niebezpieczeństwo powszechne lub sprowadzenia katastrofy,
3)handlu ludźmi,
4)uprowadzenia osoby,
5)wymuszania okupu,
6)uprowadzenia statku powietrznego lub wodnego,
7)119) rozboju, kradzieży rozbójniczej lub wymuszenia rozbójniczego,
8)zamachu na niepodległość lub integralność państwa,
9)zamachu na konstytucyjny ustrój państwa lub jego naczelne organy, albo na jednostkę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej,
10)szpiegostwa lub ujawnienia tajemnicy państwowej,
11)gromadzenia broni, materiałów wybuchowych lub radioaktywnych,
12)(120) fałszowania oraz obrotu fałszywymi pieniędzmi, środkami lub instrumentami płatniczymi albo zbywalnymi dokumentami uprawniającymi do otrzymania sumy pieniężnej, towaru, ładunku albo wygranej rzeczowej albo zawierającymi obowiązek wpłaty kapitału, odsetek, udziału w zyskach lub stwierdzenie uczestnictwa w spółce,
13)(121) wytwarzania, przetwarzania, obrotu i przemytu środków odurzających, prekursorów, środków zastępczych lub substancji psychotropowych,
14)zorganizowanej grupy przestępczej,
15)mienia znacznej wartości,
16)użycia przemocy lub groźby bezprawnej w związku z postępowaniem karnym,
17)(122) łapownictwa i płatnej protekcji,
18)(123) stręczycielstwa, kuplerstwa i sutenerstwa,
19)(124) przestępstw określonych w rozdziale XVI ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.) oraz w art. 5-8 Rzymskiego Statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego, sporządzonego w Rzymie dnia 17 lipca 1998 r. (Dz. U. z 2003 r. Nr 78, poz. 708), zwanego dalej "Statutem".
§ 4. Kontrola i utrwalanie treści rozmów telefonicznych są dopuszczalne w stosunku do osoby podejrzanej, oskarżonego oraz w stosunku do pokrzywdzonego lub innej osoby, z którą może się kontaktować oskarżony albo która może mieć związek ze sprawcą lub z grożącym przestępstwem.
§ 5. (125) Urzędy, instytucje oraz podmioty prowadzące działalność w dziedzinie poczty lub działalność telekomunikacyjną, obowiązane są umożliwić wykonanie postanowienia sądu lub prokuratora w zakresie przeprowadzenia kontroli rozmów telefonicznych oraz zapewnić rejestrowanie faktu przeprowadzenia takiej kontroli.
§ 6. Prawo odtwarzania zapisów ma sąd lub prokurator, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki, za zgodą sądu lub prokuratora, także Policja.
§ 7. Prawo zapoznawania się z rejestrem przeprowadzonych kontroli rozmów telefonicznych ma sąd, a w postępowaniu przygotowawczym - prokurator.
Art. 238. § 1. Kontrola i utrwalanie rozmów telefonicznych mogą być wprowadzone najwyżej na okres 3 miesięcy, z możliwością przedłużenia, w szczególnie uzasadnionym wypadku, na okres najwyżej dalszych 3 miesięcy.
§ 2. Kontrola powinna być zakończona niezwłocznie po ustaniu przyczyn wymienionych w art. 237 § 1-3, najpóźniej jednak z upływem okresu, na który została wprowadzona.
§ 3. Po zakończeniu kontroli sąd zarządza zniszczenie utrwalonych zapisów, jeżeli nie mają znaczenia dla postępowania karnego; zniszczenie utrwalonych zapisów następuje także wówczas, gdy sąd nie zatwierdził postanowienia prokuratora, o którym mowa w art. 237 § 2.
komentarze
Art. 239. Ogłoszenie postanowienia o kontroli i utrwalaniu rozmów telefonicznych osobie, której ono dotyczy, może być odroczone na czas niezbędny ze względu na dobro sprawy, lecz nie później niż do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
Art. 240. (126) Na postanowienie dotyczące kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych przysługuje zażalenie. Osoba, której dotyczy postanowienie, może w zażaleniu domagać się zbadania zasadności oraz legalności kontroli i utrwalania rozmów telefonicznych. Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje sąd.
Art. 241. (127) Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do kontroli oraz do utrwalania przy użyciu środków technicznych treści innych rozmów lub przekazów informacji, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną.
Art. 242. (128) Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw łączności, Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw wewnętrznych, określi, w drodze rozporządzenia, sposób technicznego przygotowania sieci służących do przekazywania informacji, do kontroli rozmów telefonicznych lub innych przekazów informacji dokonywanych z wykorzystaniem tych sieci oraz sposób dokonywania, rejestracji, przechowywania, odtwarzania i niszczenia zapisów z kontrolowanych rozmów telefonicznych oraz treści innych rozmów lub przekazów informacji, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną, mając na uwadze konieczność właściwego zabezpieczenia dokonywanych zapisów przed ich utratą, zniekształceniem lub nieuprawnionym ujawnieniem


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 04-04-2008 10:12

DZIAŁ VIkpk
ŚRODKI PRZYMUSU
Rozdział 27
Zatrzymanie
Art. 243. § 1. Każdy ma prawo ująć osobę na gorącym uczynku przestępstwa lub w pościgu podjętym bezpośrednio po popełnieniu przestępstwa, jeżeli zachodzi obawa ukrycia się tej osoby lub nie można ustalić jej tożsamości.
§ 2. Osobę ujętą należy niezwłocznie oddać w ręce Policji.
Art. 244. § 1. (129) Policja ma prawo zatrzymać osobę podejrzaną, jeżeli istnieje uzasadnione przypuszczenie, że popełniła ona przestępstwo, a zachodzi obawa ucieczki lub ukrycia się tej osoby albo zatarcia śladów przestępstwa bądź też nie można ustalić jej tożsamości albo istnieją przesłanki do przeprowadzenia przeciwko tej osobie postępowania w trybie przyspieszonym.
§ 2. Zatrzymanego należy natychmiast poinformować o przyczynach zatrzymania i o przysługujących mu prawach oraz wysłuchać go.
§ 3. Z zatrzymania sporządza się protokół, w którym należy podać imię, nazwisko i funkcję dokonującego tej czynności, imię i nazwisko osoby zatrzymanej, a w razie niemożności ustalenia tożsamości - jej rysopis oraz dzień, godzinę, miejsce i przyczynę zatrzymania z podaniem, o jakie przestępstwo się ją podejrzewa. Należy także wciągnąć do protokołu złożone przez zatrzymanego oświadczenia oraz zaznaczyć udzielenie mu informacji o przysługujących prawach. Odpis protokołu doręcza się zatrzymanemu.
§ 4. Niezwłocznie po zatrzymaniu osoby podejrzanej należy przystąpić do zebrania niezbędnych danych, a także o zatrzymaniu zawiadomić prokuratora. W razie istnienia podstaw, o których mowa w art. 258 § 1-3, należy wystąpić do prokuratora w sprawie skierowania do sądu wniosku o tymczasowe aresztowanie.
Art. 245. § 1. Zatrzymanemu na jego żądanie należy niezwłocznie umożliwić nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z adwokatem, a także bezpośrednią z nim rozmowę; zatrzymujący może zastrzec, że będzie przy niej obecny.
§ 2. Przepisy art. 261 § 1 i 3 stosuje się odpowiednio, z tym że zawiadomienie następuje na żądanie zatrzymanego.
Art. 246. § 1. (130) Zatrzymanemu przysługuje zażalenie do sądu. W zażaleniu zatrzymany może się domagać zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości jego zatrzymania.
§ 2. Zażalenie przekazuje się niezwłocznie sądowi rejonowemu miejsca zatrzymania lub prowadzenia postępowania, który również niezwłocznie je rozpoznaje.
§ 3. W razie uznania bezzasadności lub nielegalności zatrzymania sąd zarządza natychmiastowe zwolnienie zatrzymanego.
§ 4. (131) W wypadku stwierdzenia bezzasadności, nielegalności lub nieprawidłowości zatrzymania sąd zawiadamia o tym prokuratora i organ przełożony nad organem, który dokonał zatrzymania.
§ 5. W razie zbiegu zażaleń na zatrzymanie i tymczasowe aresztowanie można rozpoznać je łącznie.
Art. 247. § 1. (132) Prokurator może zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie osoby podejrzanej. W tym celu wolno zarządzić przeszukanie. Przepisy art. 220-222 i 224 stosuje się odpowiednio.
§ 2. (133) Do zatrzymania, o którym mowa w § 1, stosuje się odpowiednio art. 246.
§ 3. Zarządzenia dotyczące zatrzymania i przymusowego doprowadzenia żołnierza w czynnej służbie wojskowej wykonują właściwe organy wojskowe.
Art. 248. § 1. Zatrzymanego należy natychmiast zwolnić, gdy ustanie przyczyna zatrzymania, a także jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania przez uprawniony organ nie zostanie on przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania; należy go także zwolnić na polecenie sądu lub prokuratora.
§ 2. Zatrzymanego należy zwolnić, jeżeli w ciągu 24 godzin od przekazania go do dyspozycji sądu nie doręczono mu postanowienia o zastosowaniu wobec niego tymczasowego aresztowania.
§ 3. Ponowne zatrzymanie osoby podejrzanej na podstawie tych samych faktów i dowodów jest niedopuszczalne.
Rozdział 28
Środki zapobiegawcze
Art. 249. § 1. Środki zapobiegawcze można stosować w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania, a wyjątkowo także w celu zapobiegnięcia popełnieniu przez oskarżonego nowego, ciężkiego przestępstwa; można je stosować tylko wtedy, gdy zebrane dowody wskazują na duże prawdopodobieństwo, że oskarżony popełnił przestępstwo.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym można stosować środki zapobiegawcze tylko względem osoby, wobec której wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów.
§ 3. (134) Przed zastosowaniem środka zapobiegawczego sąd albo prokurator stosujący środek przesłuchuje oskarżonego, chyba że jest to niemożliwe z powodu jego ukrywania się lub jego nieobecności w kraju. Należy dopuścić do udziału w przesłuchaniu ustanowionego obrońcę, jeżeli się stawi; zawiadomienie obrońcy o terminie przesłuchania nie jest obowiązkowe, chyba że oskarżony o to wnosi, a nie utrudni to przeprowadzenia czynności. O terminie przesłuchania sąd zawiadamia prokuratora.
§ 4. Środki zapobiegawcze mogą być stosowane aż do chwili rozpoczęcia wykonania kary. Przepis niniejszy stosuje się do tymczasowego aresztowania tylko w razie orzeczenia kary pozbawienia wolności.
§ 5. (135) Prokurator i obrońca mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu dotyczącym przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania oraz rozpoznania zażalenia na zastosowanie lub przedłużenie tego środka zapobiegawczego. Niestawiennictwo obrońcy lub prokuratora należycie zawiadomionych o terminie nie tamuje rozpoznania sprawy.
Art. 250. § 1. Tymczasowe aresztowanie może nastąpić tylko na mocy postanowienia sądu.
§ 2. Tymczasowe aresztowanie stosuje w postępowaniu przygotowawczym na wniosek prokuratora sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie, a w wypadkach nie cierpiących zwłoki także inny sąd rejonowy. Po wniesieniu aktu oskarżenia tymczasowe aresztowanie stosuje sąd, przed którym sprawa się toczy.
§ 3. Prokurator, przesyłając wraz z aktami sprawy wniosek, o którym mowa w § 2, zarządza jednocześnie doprowadzenie podejrzanego do sądu.
§ 4. Inne środki zapobiegawcze stosuje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym także prokurator.
Art. 251. § 1. W postanowieniu o zastosowaniu środka zapobiegawczego należy wymienić osobę, zarzucany jej czyn, jego kwalifikację prawną oraz podstawę prawną zastosowania tego środka.
§ 2. (136) W postanowieniu o zastosowaniu tymczasowego aresztowania należy określić czas jego trwania, a ponadto oznaczyć termin, do którego aresztowanie ma trwać. Obowiązek każdorazowego oznaczenia terminu stosowania tymczasowego aresztowania trwa do uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie. W przedmiocie tymczasowego aresztowania po wydaniu orzeczenia kończącego postępowanie orzeka sąd, który wydał to orzeczenie, a w razie przekazania sprawy do drugiej instancji - sąd odwoławczy.
§ 3. Uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu środka zapobiegawczego powinno zawierać przedstawienie dowodów świadczących o popełnieniu przez oskarżonego przestępstwa oraz przytoczenie okoliczności wskazujących na istnienie podstawy i konieczność zastosowania środka zapobiegawczego. W wypadku tymczasowego aresztowania należy ponadto wyjaśnić, dlaczego nie uznano za wystarczające zastosowanie innego środka zapobiegawczego.
Art. 252. § 1. Na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego przysługuje zażalenie na zasadach ogólnych, z wyjątkiem, o którym mowa w § 2.
§ 2. Na postanowienie prokuratora w przedmiocie środka zapobiegawczego zażalenie przysługuje do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 3. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego sąd rozpoznaje niezwłocznie.
Art. 253. § 1. Środek zapobiegawczy należy niezwłocznie uchylić lub zmienić, jeżeli ustaną przyczyny, wskutek których został on zastosowany, lub powstaną przyczyny uzasadniające jego uchylenie albo zmianę.
§ 2. Zastosowany przez sąd środek zapobiegawczy może być w postępowaniu przygotowawczym uchylony lub zmieniony na łagodniejszy również przez prokuratora.
§ 3. (137) Sąd lub prokurator niezwłocznie zawiadamia pokrzywdzonego, jego przedstawiciela ustawowego lub osobę, pod której stałą pieczą pokrzywdzony pozostaje, o uchyleniu, nieprzedłużeniu lub zmianie tymczasowego aresztowania na inny środek zapobiegawczy, chyba że pokrzywdzony oświadczy, iż z takiego uprawnienia rezygnuje.
Art. 254. (138) § 1. (139) Oskarżony może składać w każdym czasie wniosek o uchylenie lub zmianę środka zapobiegawczego; w przedmiocie wniosku rozstrzyga, najpóźniej w ciągu 3 dni, prokurator, a po wniesieniu aktu oskarżenia do sądu - sąd, przed którym sprawa się toczy.
§ 2. (140) Na postanowienie w przedmiocie wniosku oskarżonemu zażalenie przysługuje tylko wtedy, gdy wniosek został złożony po upływie co najmniej 3 miesięcy od dnia wydania postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania dotyczącego tego samego oskarżonego.
§ 3. (141) Zażalenie na postanowienie sądu rozpoznaje ten sam sąd w składzie trzech sędziów.

Art. 255. Zawieszenie postępowania nie stoi na przeszkodzie orzekaniu co do środków zapobiegawczych.
Art. 256. Nadzór nad prawidłowością zatrzymania i wykonania środków zapobiegawczych sprawuje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym - także prokurator.
Art. 257. § 1. Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, jeżeli wystarczający jest inny środek zapobiegawczy.
§ 2. Stosując tymczasowe aresztowanie sąd może zastrzec, że środek ten ulegnie zmianie z chwilą złożenia, nie później niż w wyznaczonym terminie, określonego poręczenia majątkowego.
Art. 258. § 1. Tymczasowe aresztowanie może nastąpić, jeżeli:
1) zachodzi uzasadniona obawa ucieczki lub ukrywania się oskarżonego, zwłaszcza wtedy, gdy nie można ustalić jego tożsamości albo nie ma on w kraju stałego miejsca pobytu,
2) zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony będzie nakłaniał do składania fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób utrudniał postępowanie karne.
§ 2. Jeżeli oskarżonemu zarzuca się popełnienie zbrodni lub występku zagrożonego karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 8 lat, albo gdy sąd pierwszej instancji skazał go na karę pozbawienia wolności nie niższą niż 3 lata, potrzeba zastosowania tymczasowego aresztowania w celu zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania może być uzasadniona grożącą oskarżonemu surową karą.
§ 3. Tymczasowe aresztowanie może wyjątkowo nastąpić także wtedy, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony, któremu zarzucono popełnienie zbrodni lub umyślnego występku, popełni przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub bezpieczeństwu powszechnemu, a zwłaszcza gdy popełnieniem takiego przestępstwa groził.
§ 4. Przepisy § 1-3 stosuje się odpowiednio do pozostałych środków zapobiegawczych.
Art. 259. § 1. Jeżeli szczególne względy nie stoją temu na przeszkodzie, należy odstąpić od tymczasowego aresztowania, zwłaszcza gdy pozbawienie oskarżonego wolności:
1) spowodowałoby dla jego życia lub zdrowia poważne niebezpieczeństwo,
2) pociągałoby wyjątkowo ciężkie skutki dla oskarżonego lub jego najbliższej rodziny.
§ 2. Tymczasowego aresztowania nie stosuje się, gdy na podstawie okoliczności sprawy można przewidywać, że sąd orzeknie w stosunku do oskarżonego karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania lub karę łagodniejszą albo że okres tymczasowego aresztowania przekroczy przewidywany wymiar kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia.
§ 3. Tymczasowe aresztowanie nie może być stosowane, jeżeli przestępstwo zagrożone jest karą pozbawienia wolności nie przekraczającą roku.
§ 4. (142) Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie mają zastosowania, gdy oskarżony ukrywa się, uporczywie nie stawia się na wezwania lub w inny bezprawny sposób utrudnia postępowanie albo nie można ustalić jego tożsamości.
Art. 260. Jeżeli stan zdrowia oskarżonego tego wymaga, tymczasowe aresztowanie może być wykonywane tylko w postaci umieszczenia w odpowiednim zakładzie leczniczym.
Art. 261. § 1. O zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd jest obowiązany bezzwłocznie zawiadomić osobę najbliższą dla oskarżonego; może to być osoba wskazana przez oskarżonego.
§ 2. Na wniosek oskarżonego można również zawiadomić inną osobę zamiast lub obok osoby wskazanej w § 1.
§ 3. (143) O zastosowaniu tymczasowego aresztowania sąd jest obowiązany niezwłocznie zawiadomić pracodawcę, szkołę lub uczelnię, a w stosunku do żołnierza - jego dowódcę.

Art. 262. § 1. Sąd stosujący tymczasowe aresztowanie ma obowiązek:
1) zawiadomienia o tym sądu opiekuńczego, jeżeli zachodzi potrzeba zapewnienia opieki nad dziećmi aresztowanego,
2) zawiadomienia organu opieki społecznej, jeżeli zachodzi potrzeba roztoczenia opieki nad osobą niedołężną lub chorą, którą aresztowany się opiekował,
3) przedsięwzięcia czynności niezbędnych do ochrony mienia i mieszkania aresztowanego.
§ 2. O poczynionych wystąpieniach i wydanych zarządzeniach należy powiadomić tymczasowo aresztowanego.
Art. 263. (144) § 1. W postępowaniu przygotowawczym sąd, stosując tymczasowe aresztowanie, oznacza jego termin na okres nie dłuższy niż 3 miesiące.
§ 2. Jeżeli ze względu na szczególne okoliczności sprawy nie można było ukończyć postępowania przygotowawczego w terminie określonym w § 1, na wniosek prokuratora, sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania sprawy, gdy zachodzi tego potrzeba, może przedłużyć tymczasowe aresztowanie na okres, który łącznie nie może przekroczyć 12 miesięcy.
§ 3. Łączny okres stosowania tymczasowego aresztowania do chwili wydania pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji nie może przekroczyć 2 lat.
§ 4. (145) Przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na okres oznaczony, przekraczający terminy określone w § 2 i 3, może dokonać sąd apelacyjny, w którego okręgu prowadzi się postępowanie, na wniosek sądu, przed którym sprawa się toczy, a w postępowaniu przygotowawczym na wniosek właściwego prokuratora apelacyjnego - jeżeli konieczność taka powstaje w związku z zawieszeniem postępowania karnego, czynnościami zmierzającymi do ustalenia lub potwierdzenia tożsamości oskarżonego, przedłużającą się obserwacją psychiatryczną oskarżonego, przedłużającym się opracowywaniem opinii biegłego, wykonywaniem czynności dowodowych w sprawie o szczególnej zawiłości lub poza granicami kraju, celowym przewlekaniem postępowania przez oskarżonego.
§ 4a. (146) Sąd apelacyjny, w którego okręgu prowadzi się postępowanie, na wniosek sądu, przed którym sprawa się toczy, może dokonać przedłużenia stosowania tymczasowego aresztowania na okres oznaczony, przekraczający termin określony w § 3, także z powodu innych istotnych przeszkód, których usunięcie było niemożliwe.
§ 5. (147) Na postanowienia sądu apelacyjnego wydane na podstawie § 4 i 4a przysługuje zażalenie do sądu apelacyjnego orzekającego w składzie trzech sędziów.
§ 6. Z wnioskiem o przedłużenie okresu tymczasowego aresztowania należy wystąpić, z jednoczesnym przesłaniem właściwemu sądowi akt sprawy, nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka.
§ 7. (148) Jeżeli zachodzi potrzeba stosowania tymczasowego aresztowania po wydaniu pierwszego wyroku przez sąd pierwszej instancji, każdorazowe jego przedłużenie może następować na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy.
Art. 264. § 1. W razie uniewinnienia oskarżonego, umorzenia lub warunkowego umorzenia postępowania, warunkowego zawieszenia wykonania kary, wymierzenia kary pozbawienia wolności odpowiadającej co najwyżej okresowi tymczasowego aresztowania, skazania na karę łagodniejszą niż pozbawienie wolności albo w razie odstąpienia od wymierzenia kary, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie.
§ 2. W razie skazania oskarżonego tymczasowo aresztowanego na karę inną niż wymieniona w § 1, sąd, po wysłuchaniu obecnych stron, wydaje postanowienie co do dalszego stosowania aresztu.
§ 3. (149) Jeżeli umorzenie postępowania następuje z powodu niepoczytalności oskarżonego, można utrzymać tymczasowe aresztowanie do czasu rozpoczęcia wykonywania środka zabezpieczającego.

Art. 265. Okres tymczasowego aresztowania liczy się od dnia zatrzymania.
Art. 266. § 1. Poręczenie majątkowe w postaci pieniędzy, papierów wartościowych, zastawu lub hipoteki może złożyć oskarżony albo inna osoba.
§ 2. Wysokość, rodzaj i warunki poręczenia majątkowego, a w szczególności termin złożenia przedmiotu poręczenia, należy określić w postanowieniu, mając na względzie sytuację materialną oskarżonego i składającego poręczenie majątkowe, wysokość wyrządzonej szkody oraz charakter popełnionego czynu.
Art. 267. Osobę składającą poręczenie majątkowe zawiadamia się o każdorazowym wezwaniu oskarżonego do stawiennictwa; do osoby składającej poręczenie majątkowe za oskarżonego stosuje się odpowiednio art. 138 i 139 § 1.
Art. 268. § 1. Stanowiące przedmiot poręczenia wartości majątkowe lub zobowiązania ulegają przepadkowi albo ściągnięciu w razie ucieczki lub ukrycia się oskarżonego. W wypadku utrudniania w inny sposób postępowania karnego można orzec przepadek lub ściągnięcie tych wartości.
§ 2. O treści § 1 oraz art. 269 należy uprzedzić osobę składającą poręczenie majątkowe.
Art. 269. § 1. Ulegające przepadkowi przedmioty poręczenia lub ściągnięte sumy poręczenia majątkowego przekazuje się lub przelewa na rzecz Skarbu Państwa; pokrzywdzony ma wówczas pierwszeństwo zaspokojenia na nich swoich roszczeń wynikających z przestępstwa, jeżeli w inny sposób nie można uzyskać naprawienia szkody.
§ 2. Z chwilą ustania poręczenia majątkowego przedmiot poręczenia zwraca się, a sumę poręczenia zwalnia się, pod tym jednak warunkiem, że w razie prawomocnego skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności następuje to z chwilą rozpoczęcia odbywania przez niego kary. W razie niezgłoszenia się na wezwanie do odbycia kary stosuje się art. 268 § 1.
§ 3. Cofnięcie poręczenia majątkowego staje się skuteczne dopiero z chwilą przyjęcia nowego poręczenia majątkowego, zastosowania innego środka zapobiegawczego lub odstąpienia od stosowania tego środka.
§ 4. Przepisy § 2 i 3 nie dotyczą cofnięcia poręczenia majątkowego i zwrotu przedmiotów, jeżeli już zapadło postanowienie o jego przepadku lub o ściągnięciu sumy poręczenia.
Art. 270. § 1. O przepadku przedmiotu poręczenia lub ściągnięciu sumy poręczenia orzeka z urzędu sąd, przed którym postępowanie się toczy, a w postępowaniu przygotowawczym na wniosek prokuratora - sąd właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 2. (150) Oskarżony, poręczający i prokurator mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądowym lub złożyć wyjaśnienia na piśmie. Oskarżonego pozbawionego wolności sprowadza się na posiedzenie, jeżeli prezes sądu lub sąd uzna to za potrzebne.
§ 3. Na postanowienie określone w § 1 przysługuje zażalenie.
Art. 271. § 1. (151) Od pracodawcy, u którego oskarżony jest zatrudniony, od kierownictwa szkoły lub uczelni, których oskarżony jest uczniem lub studentem, od zespołu, w którym oskarżony pracuje lub uczy się, albo od organizacji społecznej, której oskarżony jest członkiem, można, na ich wniosek, przyjąć poręczenie, że oskarżony stawi się na każde wezwanie i nie będzie w sposób bezprawny utrudniał postępowania; jeżeli oskarżony jest żołnierzem, można przyjąć poręczenie od zespołu żołnierskiego, zgłoszone za pośrednictwem właściwego dowódcy.
§ 2. Do wniosku o przyjęcie poręczenia zespół lub organizacja społeczna dołącza wyciąg z protokołu zawierającego uchwałę o podjęciu się poręczenia.
§ 3. We wniosku o przyjęcie poręczenia należy wskazać osobę, która ma wykonywać obowiązki poręczającego; osoba ta składa oświadczenie o przyjęciu tych obowiązków.
Art. 272. (152) Poręczenie, że oskarżony stawi się na każde wezwanie i nie będzie w sposób bezprawny utrudniał postępowania, można także przyjąć od osoby godnej zaufania. Przepis art. 275 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 273. § 1. Przy odbieraniu poręczenia zawiadamia się udzielającego poręczenia lub wykonującego obowiązki poręczającego o treści zarzutu stawianego oskarżonemu oraz o obowiązkach wynikających z poręczenia i skutkach ich niedotrzymania.
§ 2. Poręczający jest obowiązany niezwłocznie powiadomić sąd lub prokuratora o wiadomych mu poczynaniach oskarżonego, zmierzających do uchylenia się od obowiązku stawienia się na wezwanie lub do utrudniania w inny bezprawny sposób postępowania.
Art. 274. (153) Jeżeli mimo poręczenia oskarżony nie stawi się na wezwanie lub w inny bezprawny sposób będzie utrudniał postępowanie, organ stosujący środek zapobiegawczy zawiadomi o tym udzielającego poręczenia, a ponadto może zawiadomić bezpośredniego przełożonego osoby, która złożyła poręczenie, i organizację społeczną, do której należy, a także statutowy organ nadrzędny nad poręczającą organizacją społeczną, jeżeli zostanie stwierdzone zaniedbanie obowiązków wynikających z poręczenia. Przed zawiadomieniem należy osobę, która złożyła poręczenie, wezwać w celu złożenia wyjaśnień.
komentarze
Art. 275. § 1. Tytułem środka zapobiegawczego można oddać oskarżonego pod dozór Policji, a oskarżonego żołnierza - pod dozór przełożonego wojskowego.
§ 2. (154) Oddany pod dozór ma obowiązek stosowania się do wymagań zawartych w postanowieniu sądu lub prokuratora. Obowiązek ten może polegać na zakazie opuszczania określonego miejsca pobytu, zgłaszaniu się do organu dozorującego w określonych odstępach czasu, zawiadamianiu go o zamierzonym wyjeździe oraz o terminie powrotu, a także na innych ograniczeniach jego swobody, niezbędnych do wykonywania dozoru.
Art. 276. Tytułem środka zapobiegawczego można zawiesić oskarżonego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo nakazać powstrzymanie się od określonej działalności lub od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów.
Art. 277. § 1. W razie uzasadnionej obawy ucieczki można zastosować w charakterze środka zapobiegawczego zakaz opuszczania przez oskarżonego kraju, który może być połączony z zatrzymaniem mu paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem wydania takiego dokumentu.
§ 2. Do czasu wydania postanowienia w przedmiocie, o którym mowa w § 1, organ prowadzący postępowanie może zatrzymać dokument, jednakże na czas nie dłuższy niż 7 dni. Do odebrania dokumentów stosuje się odpowiednio przepisy rozdziału 25.
Rozdział 29
Poszukiwanie oskarżonego i list gończy
Art. 278. (155) Jeżeli miejsce pobytu oskarżonego lub osoby podejrzanej nie jest znane, zarządza się jego poszukiwanie. Przepis art. 247 stosuje się odpowiednio.
Art. 279. § 1. Jeżeli oskarżony, w stosunku do którego wydano postanowienie o tymczasowym aresztowaniu, ukrywa się, sąd lub prokurator może wydać postanowienie o poszukiwaniu go listem gończym.
§ 2. Jeżeli postanowienie o tymczasowym aresztowaniu nie było wydane, można postanowienie takie wydać bez względu na to, czy nastąpiło przesłuchanie podejrzanego.
Art. 280. § 1. W liście gończym podaje się:
1) sąd lub prokuratora, który wydał postanowienie o poszukiwaniu listem gończym,
2) dane o osobie, które mogą ułatwić jej poszukiwanie, a przede wszystkim personalia, rysopis, znaki szczególne, miejsce zamieszkania i pracy, z dołączeniem w miarę możliwości fotografii poszukiwanego,
3) informację o treści zarzutu postawionego oskarżonemu oraz o postanowieniu o jego tymczasowym aresztowaniu albo o zapadłym wyroku,
4) wezwanie każdego, kto zna miejsce pobytu poszukiwanego, do zawiadomienia o tym najbliższej jednostki Policji, prokuratora lub sądu,
5) ostrzeżenie o odpowiedzialności karnej za ukrywanie poszukiwanego lub dopomaganie mu w ucieczce.
§ 2. W liście gończym można wyznaczyć nagrodę za ujęcie lub przyczynienie się do ujęcia poszukiwanego, a także udzielić zapewnienia o utrzymaniu tajemnicy co do osoby informującej.
§ 3. List gończy rozpowszechnia się, zależnie od potrzeby, przez rozesłanie, rozplakatowanie lub opublikowanie, w szczególności za pomocą prasy, radia i telewizji.
Rozdział 30
List żelazny
Art. 281. (156) Jeżeli oskarżony przebywający za granicą złoży oświadczenie, że stawi się do sądu lub do prokuratora w oznaczonym terminie pod warunkiem odpowiadania z wolnej stopy, właściwy miejscowo sąd okręgowy może wydać oskarżonemu list żelazny.
Art. 282. § 1. List żelazny zapewnia oskarżonemu pozostawanie na wolności aż do prawomocnego ukończenia postępowania, jeżeli oskarżony:
1) będzie się stawiał w oznaczonym terminie na wezwanie sądu, a w postępowaniu przygotowawczym - także na wezwanie prokuratora,
2) nie będzie się wydalał bez pozwolenia sądu z obranego miejsca pobytu w kraju,
3) nie będzie nakłaniał do fałszywych zeznań lub wyjaśnień albo w inny bezprawny sposób starał się utrudniać postępowanie karne.
§ 2. (157) W razie nie usprawiedliwionego niestawienia się oskarżonego na wezwanie lub naruszenia innych warunków wymienionych w § 1, właściwy miejscowo sąd okręgowy orzeka o odwołaniu listu żelaznego.
Art. 283. § 1. Wydanie listu żelaznego można uzależnić od złożenia poręczenia majątkowego.
§ 2. W razie odwołania listu żelaznego z powodu naruszenia warunków wymienionych w art. 282 § 1, wartości majątkowe udzielone z tytułu poręczenia ulegają przepadkowi lub ściągnięciu; orzeka o tym sąd wymieniony w art. 282 § 2.
Art. 284. § 1. Postanowienia przewidziane w niniejszym rozdziale sąd wydaje jednoosobowo.
§ 2. Na postanowienia sądu wydane w trybie art. 282 § 2 i art. 283 § 2 przysługuje zażalenie.
Rozdział 31
Kary porządkowe
Art. 285. (158) § 1. Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie organu prowadzącego postępowanie albo bez zezwolenia tego organu wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem, można nałożyć karę pieniężną w wysokości do 3.000 złotych.
§ 2. W wypadkach określonych w § 1 można ponadto zarządzić zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie świadka. Zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie biegłego, tłumacza i specjalisty stosuje się tylko wyjątkowo. W stosunku do żołnierza stosuje się art. 247 § 3.
Art. 286. Karę pieniężną należy uchylić, jeżeli ukarany dostatecznie usprawiedliwi swe niestawiennictwo lub samowolne oddalenie się. Usprawiedliwienie może nastąpić w ciągu tygodnia od daty doręczenia postanowienia wymierzającego karę pieniężną.
Art. 287. § 1. Przepis art. 285 § 1 stosuje się odpowiednio do osoby, która bezpodstawnie uchyla się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty, złożenia przyrzeczenia, wydania przedmiotu, dopełnienia obowiązków poręczyciela albo spełnienia innego ciążącego na niej obowiązku w toku postępowania.
§ 2. W razie uporczywego uchylania się od złożenia zeznania, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty oraz wydania przedmiotu można zastosować, niezależnie od kary pieniężnej, aresztowanie na czas nie przekraczający 30 dni.
§ 3. Aresztowanie należy uchylić, jeżeli osoba aresztowana spełni obowiązek albo postępowanie przygotowawcze lub postępowanie w danej instancji ukończono.
§ 4. Przepisów § 1 i 2 nie stosuje się do stron, ich obrońców i pełnomocników, a w zakresie kary za niedopełnienie obowiązku wydania rzeczy - także do osób, które mogą się uchylić od złożenia zeznań.
Art. 288. § 1. W razie uchybienia przez żołnierza w czynnej służbie obowiązkom określonym w art. 285 § 1 i art. 287 sąd lub prokurator występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz ten pełni służbę, o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się choćby za uchybienie, którego dopuścił się żołnierz przed wstąpieniem do wojska, była mu poprzednio wymierzona kara porządkowa, lecz nie została do tego czasu wykonana.
Art. 289. § 1. Osobę, która przez niewykonanie obowiązków wymienionych w art. 285 § 1 i art. 287 § 1 spowodowała dodatkowe koszty postępowania, można obciążyć tymi kosztami; dopuszczalne jest obciążenie kosztami kilku osób solidarnie. Żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową oraz pełniącego służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego nie obciąża się tymi kosztami.
§ 2. W razie uchylenia kary porządkowej ustaje również obowiązek pokrycia kosztów postępowania.
Art. 290. § 1. Postanowienia przewidziane w niniejszym rozdziale wydaje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym także prokurator. Aresztowanie, o którym mowa w art. 287 § 2, w postępowaniu przygotowawczym stosuje na wniosek prokuratora sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 2. (159) Na postanowienia i zarządzenia przewidziane w niniejszym rozdziale przysługuje zażalenie; na zarządzenie prokuratora, o którym mowa w art. 285 § 2, zażalenie przysługuje do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 3. Złożenie zażalenia wstrzymuje wykonanie postanowienia o aresztowaniu.
Rozdział 32
Zabezpieczenie majątkowe
Art. 291. § 1. (160) W razie popełnienia przestępstwa, za które można orzec grzywnę, przepadek, nawiązkę lub świadczenie pieniężne albo nałożyć obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, może z urzędu nastąpić zabezpieczenie wykonania orzeczenia na mieniu oskarżonego.
§ 2. W razie popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu lub wyrządzenia przestępstwem szkody w mieniu, może z urzędu nastąpić zabezpieczenie roszczeń o naprawienie szkody.
Art. 292. § 1. Zabezpieczenie następuje w sposób wskazany w Kodeksie postępowania cywilnego.
§ 2. (161) Zabezpieczenie grożącego przepadku następuje przez zajęcie ruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych oraz przez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości. Zakaz ten podlega ujawnieniu w księdze wieczystej, a w jej braku, w zbiorze złożonych dokumentów. W miarę potrzeby może być ustanowiony zarząd nieruchomości lub przedsiębiorstwa oskarżonego.
Art. 293. § 1. Postanowienie o zabezpieczeniu wydaje sąd, a w postępowaniu przygotowawczym prokurator. W postanowieniu określa się zakres i sposób zabezpieczenia.
§ 2. Na postanowienie co do zabezpieczenia przysługuje zażalenie. Zażalenie na postanowienie prokuratora o zabezpieczeniu rozpoznaje sąd rejonowy, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
Art. 294. § 1. (162) Zabezpieczenie upada, gdy nie zostaną prawomocnie orzeczone: grzywna, przepadek, nawiązka, świadczenie pieniężne lub nie zostanie nałożony obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę ani nie zostaną zasądzone roszczenia o naprawienie szkody, a powództwo o te roszczenia nie zostanie wytoczone przed upływem 3 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
§ 2. W razie wytoczenia powództwa w terminie wskazanym w § 1 zabezpieczenie pozostaje w mocy, jeżeli w postępowaniu cywilnym sąd nie orzeknie inaczej.
Art. 295. § 1. (163) W razie popełnienia przestępstwa, o którym mowa w art. 291, Policja może dokonać tymczasowego zajęcia mienia ruchomego osoby podejrzanej, jeżeli zachodzi obawa usunięcia tego mienia.
§ 2. Przepisy art. 217-235 stosuje się odpowiednio.
§ 3. Tymczasowe zajęcie nie może dotyczyć przedmiotów, które nie podlegają egzekucji.
§ 4. (164) Tymczasowe zajęcie upada, jeżeli w ciągu 7 dni od daty jego dokonania nie zostanie wydane postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym.
Art. 296. (165) (uchylony).


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 04-04-2008 10:17

DZIAŁ VII kpk
POSTĘPOWANIE PRZYGOTOWAWCZE
Rozdział 33
Przepisy ogólne
Art. 297. § 1. Celem postępowania przygotowawczego jest:
1)ustalenie, czy został popełniony czyn zabroniony i czy stanowi on przestępstwo,
2)wykrycie i w razie potrzeby ujęcie sprawcy,
3)zebranie danych stosownie do art. 213 i 214,
4)(166) wyjaśnienie okoliczności sprawy, w tym ustalenie osób pokrzywdzonych i rozmiarów szkody,
5)(167) zebranie, zabezpieczenie i w niezbędnym zakresie utrwalenie dowodów dla sądu.
§ 2. W postępowaniu przygotowawczym należy dążyć także do wyjaśnienia okoliczności, które sprzyjały popełnieniu czynu.
Art. 298. § 1. Postępowanie przygotowawcze prowadzi prokurator, a w zakresie przewidzianym w ustawie - Policja. W wypadkach przewidzianych w ustawie uprawnienia Policji przysługują innym organom.
§ 2. Określone w ustawie czynności w postępowaniu przygotowawczym przeprowadza sąd.
Art. 299. § 1. W postępowaniu przygotowawczym pokrzywdzony i podejrzany są stronami.
§ 2. W wypadkach wskazanych w ustawie określone uprawnienia przysługują również osobom nie będącym stronami.
§ 3. W czynnościach sądowych w postępowaniu przygotowawczym prokuratorowi przysługują prawa strony.
Art. 300. (168) Przed pierwszym przesłuchaniem należy pouczyć podejrzanego o jego uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do składania wniosków o dokonanie czynności śledztwa lub dochodzenia, do korzystania z pomocy obrońcy, do końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania, jak również o uprawnieniu określonym w art. 301 oraz o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych w art. 74, 75, 138 i 139. Pouczenie to należy wręczyć podejrzanemu na piśmie; podejrzany otrzymanie pouczenia potwierdza podpisem.

Art. 301. Na żądanie podejrzanego należy przesłuchać go z udziałem ustanowionego obrońcy. Niestawiennictwo obrońcy nie tamuje przesłuchania.
Art. 302. § 1. Osobom nie będącym stronami przysługuje zażalenie na postanowienia i zarządzenia naruszające ich prawa.
§ 2. Stronom oraz osobom nie będącym stronami służy zażalenie na czynności inne niż postanowienia i zarządzenia naruszające ich prawa.
Rozdział 34
Wszczęcie śledztwa(169)
Art. 303. (170) Jeżeli zachodzi uzasadnione podejrzenie popełnienia przestępstwa, wydaje się z urzędu lub na skutek zawiadomienia o przestępstwie postanowienie o wszczęciu śledztwa, w którym określa się czyn będący przedmiotem postępowania oraz jego kwalifikację prawną.
Art. 304. § 1. Każdy dowiedziawszy się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub Policję. Przepis art. 191 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Instytucje państwowe i samorządowe, które w związku ze swą działalnością dowiedziały się o popełnieniu przestępstwa ściganego z urzędu, są obowiązane niezwłocznie zawiadomić o tym prokuratora lub Policję oraz przedsięwziąć niezbędne czynności do czasu przybycia organu powołanego do ścigania przestępstw lub do czasu wydania przez ten organ stosownego zarządzenia, aby nie dopuścić do zatarcia śladów i dowodów przestępstwa.
§ 3. (171) Zawiadomienie o przestępstwie, co do którego prowadzenie śledztwa przez prokuratora jest obowiązkowe, lub własne dane świadczące o popełnieniu takiego przestępstwa Policja przekazuje wraz z zebranymi materiałami niezwłocznie prokuratorowi.
Art. 304a. (172) Sporządza się wspólny protokół z przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka osoby zawiadamiającej; w protokole tym można również zamieścić wniosek o ściganie.
Art. 305. § 1. (173) Niezwłocznie po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie organ powołany do prowadzenia postępowania przygotowawczego obowiązany jest wydać postanowienie o wszczęciu bądź o odmowie wszczęcia śledztwa.
§ 2. (174) (uchylony).
§ 3. (175) Jeżeli postanowienie o wszczęciu śledztwa wydaje Policja, niezwłocznie przesyła prokuratorowi jego odpis. Postanowienie o odmowie wszczęcia lub o umorzeniu śledztwa wydaje prokurator albo Policja; postanowienie wydane przez Policję zatwierdza prokurator.
§ 4. (176) O wszczęciu, odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa zawiadamia się osobę lub instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, oraz ujawnionego pokrzywdzonego, a o umorzeniu także podejrzanego - z pouczeniem o przysługujących im uprawnieniach.
Art. 306. § 1. (177) Pokrzywdzonemu oraz instytucji wymienionej w art. 305 § 4 przysługuje zażalenie na postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa, a stronom - na postanowienie o jego umorzeniu. Uprawnionym do złożenia zażalenia przysługuje prawo przejrzenia akt.
§ 2. Zażalenie wnosi się do prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem, który wydał lub zatwierdził postanowienie. Jeżeli prokurator nadrzędny nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.
§ 3. (178) Jeżeli osoba lub instytucja, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, nie zostanie w ciągu 6 tygodni powiadomiona o wszczęciu albo odmowie wszczęcia śledztwa, może wnieść zażalenie do prokuratora nadrzędnego albo powołanego do nadzoru nad organem, któremu złożono zawiadomienie.

Art. 307. § 1. (179) Jeżeli zachodzi potrzeba, można zażądać uzupełnienia w wyznaczonym terminie danych zawartych w zawiadomieniu o przestępstwie lub dokonać sprawdzenia faktów w tym zakresie. W tym wypadku postanowienie o wszczęciu śledztwa albo o odmowie wszczęcia należy wydać najpóźniej w terminie 30 dni od otrzymania zawiadomienia.
§ 2. W postępowaniu sprawdzającym nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności wymagających spisania protokołu, z wyjątkiem przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie lub wniosku o ściganie oraz czynności określonej w § 3.
§ 3. Uzupełnienie danych zawartych w zawiadomieniu o przestępstwie może nastąpić również przez przesłuchanie w charakterze świadka osoby zawiadamiającej.
§ 4. (180) (uchylony).
§ 5. (181) Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w wypadku podejmowania przez organy ścigania przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa sprawdzenia własnych informacji, nasuwających przypuszczenie, że popełniono przestępstwo.

Art. 308. (182) § 1. W granicach koniecznych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa przed ich utratą, zniekształceniem lub zniszczeniem, prokurator albo Policja może w każdej sprawie, w wypadkach niecierpiących zwłoki, jeszcze przed wydaniem postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, przeprowadzić w niezbędnym zakresie czynności procesowe, a zwłaszcza dokonać oględzin, w razie potrzeby z udziałem biegłego, przeszukania lub czynności wymienionych w art. 74 § 2 pkt 1 w stosunku do osoby podejrzanej, a także przedsięwziąć wobec niej inne niezbędne czynności, nie wyłączając pobrania krwi, włosów i wydzielin organizmu. Po dokonaniu tych czynności, w sprawach, w których prowadzenie śledztwa przez prokuratora jest obowiązkowe, prowadzący postępowanie przekazuje sprawę niezwłocznie prokuratorowi.
§ 2. W wypadkach niecierpiących zwłoki, w szczególności wtedy, gdy mogłoby to spowodować zatarcie śladów lub dowodów przestępstwa, można w toku czynności wymienionych w § 1 przesłuchać osobę podejrzaną o popełnienie przestępstwa w charakterze podejrzanego przed wydaniem postanowienia o przedstawieniu zarzutów, jeżeli zachodzą warunki do sporządzenia takiego postanowienia. Przesłuchanie rozpoczyna się od informacji o treści zarzutu.
§ 3. W wypadku przewidzianym w § 2, w sprawach, w których prowadzenie śledztwa jest obowiązkowe, najpóźniej w ciągu 5 dni od dnia przesłuchania wydaje się postanowienie o przedstawieniu zarzutów albo, w razie braku warunków do jego sporządzenia, umarza się postępowanie w stosunku do osoby przesłuchanej.
§ 4. W sprawach, w których obowiązkowe jest prowadzenie śledztwa przez prokuratora, postanowienie przewidziane w § 3 wydaje prokurator.
§ 5. Czynności, o których mowa w § 1 i 2, mogą być dokonywane tylko w ciągu 5 dni od dnia pierwszej czynności.
§ 6. W wypadkach określonych w § 1 i 2 czas trwania śledztwa lub dochodzenia liczy się od dnia pierwszej czynności.
Rozdział 35
Przebieg śledztwa(183)
Art. 309. (184) Śledztwo prowadzi się w sprawach:
1)o zbrodnie,
2)(185) o występki - gdy osobą podejrzaną jest sędzia, prokurator, funkcjonariusz Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego lub Centralnego Biura Antykorupcyjnego,
3)(186) o występki - gdy osobą podejrzaną jest funkcjonariusz Straży Granicznej, Żandarmerii Wojskowej, finansowego organu postępowania przygotowawczego lub organu nadrzędnego nad finansowym organem postępowania przygotowawczego, w zakresie spraw należących do właściwości tych organów lub o występki popełnione przez tych funkcjonariuszy w związku z wykonywaniem czynności służbowych,
4)o występki, w których nie prowadzi się dochodzenia,
5)o występki, w których prowadzi się dochodzenie, jeżeli prokurator tak postanowi ze względu na wagę lub zawiłość sprawy.
Art. 310. (187) § 1. Śledztwo powinno być ukończone w ciągu 3 miesięcy.
§ 2. W uzasadnionych wypadkach okres śledztwa może być przedłużony na dalszy czas oznaczony przez prokuratora nadzorującego śledztwo lub prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem, który prowadzi śledztwo, nie dłuższy jednak niż rok. W szczególnie uzasadnionych wypadkach właściwy prokurator nadrzędny nad prokuratorem nadzorującym lub prowadzącym śledztwo może przedłużyć jego okres na dalszy czas oznaczony.
Art. 311. (188) § 1. Śledztwo prowadzi Policja, jeżeli nie prowadzi go prokurator.
§ 2. Prokurator prowadzi śledztwo w wypadkach określonych w art. 309 pkt 2 i 3 oraz w sprawach o przestępstwo określone w art. 148 Kodeksu karnego.
§ 3. Jeżeli prokurator wszczął śledztwo, może powierzyć Policji jego przeprowadzenie w całości lub w określonym zakresie albo dokonanie poszczególnych czynności śledztwa; w wypadkach określonych w art. 309 pkt 2 i 3 nie można powierzyć Policji prowadzenia śledztwa w całości.
§ 4. W sytuacji, o której mowa w § 3, Policja może dokonać innych czynności, jeżeli wyłoni się taka potrzeba.
§ 5. Prokurator może zastrzec do osobistego wykonania jakąkolwiek czynność śledztwa, a w szczególności czynności wymagające postanowienia, związane z przedstawieniem zarzutów, zmianą postanowienia o przedstawieniu zarzutów lub zamknięciem śledztwa.

Art. 312. (189) Uprawnienia Policji przysługują także:
1)(190) organom Straży Granicznej, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Centralnego Biura Antykorupcyjnego, w zakresie ich właściwości,
2)innym organom przewidzianym w przepisach szczególnych.
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 313. § 1. (191) Jeżeli dane istniejące w chwili wszczęcia śledztwa lub zebrane w jego toku uzasadniają dostatecznie podejrzenie, że czyn popełniła określona osoba, sporządza się postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie podejrzanemu i przesłuchuje się go, chyba że ogłoszenie postanowienia lub przesłuchanie podejrzanego nie jest możliwe z powodu jego ukrywania się lub nieobecności w kraju.
§ 2. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera wskazanie podejrzanego, dokładne określenie zarzucanego mu czynu i jego kwalifikacji prawnej.
§ 3. (192) Podejrzany może do czasu zawiadomienia go o terminie zaznajomienia z materiałami śledztwa żądać podania mu ustnie podstaw zarzutów, a także sporządzenia uzasadnienia na piśmie, o czym należy go pouczyć. Uzasadnienie doręcza się podejrzanemu i ustanowionemu obrońcy w terminie 14 dni.
§ 4. W uzasadnieniu należy w szczególności wskazać, jakie fakty i dowody zostały przyjęte za podstawę zarzutów.
Art. 314. (193) Jeżeli w toku śledztwa okaże się, że podejrzanemu należy zarzucić czyn nie objęty wydanym uprzednio postanowieniem o przedstawieniu zarzutów albo czyn w zmienionej w istotny sposób postaci lub też, że czyn zarzucany należy zakwalifikować z surowszego przepisu, wydaje się niezwłocznie nowe postanowienie, ogłasza się je podejrzanemu oraz przesłuchuje się go. Przepis art. 313 § 3 i 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 315. § 1. (194) Podejrzany i jego obrońca oraz pokrzywdzony i jego pełnomocnik mogą składać wnioski o dokonanie czynności śledztwa.
§ 2. Stronie, która złożyła wniosek, oraz jej obrońcy lub pełnomocnikowi nie można odmówić wzięcia udziału w czynności, jeżeli tego żądają. Przepis art. 318 zdanie drugie stosuje się.

Art. 316. § 1. (195) Jeżeli czynności śledztwa nie będzie można powtórzyć na rozprawie, należy podejrzanego, pokrzywdzonego i ich przedstawicieli ustawowych, a obrońcę i pełnomocnika, jeżeli są już w sprawie ustanowieni, dopuścić do udziału w czynności, chyba że zachodzi niebezpieczeństwo utraty lub zniekształcenia dowodu w razie zwłoki.
§ 2. Podejrzanego pozbawionego wolności nie sprowadza się wtedy, gdy zwłoka grozi utratą lub zniekształceniem dowodu.
§ 3. Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo, że świadka nie będzie można przesłuchać na rozprawie, strona lub prokurator albo inny organ prowadzący postępowanie mogą zwrócić się do sądu z żądaniem przesłuchania go przez sąd.

Art. 317. (196) § 1. Strony, a obrońcę lub pełnomocnika, gdy są już w sprawie ustanowieni, należy także na żądanie dopuścić do udziału w innych czynnościach śledztwa.
§ 2. W szczególnie uzasadnionym wypadku prokurator może postanowieniem odmówić dopuszczenia do udziału w czynności ze względu na ważny interes śledztwa albo odmówić sprowadzenia oskarżonego pozbawionego wolności, gdy spowodowałoby to poważne trudności.
Art. 318. Gdy dopuszczono dowód z opinii biegłych albo instytucji naukowej lub specjalistycznej, podejrzanemu i jego obrońcy oraz pokrzywdzonemu i jego pełnomocnikowi doręcza się postanowienie o dopuszczeniu tego dowodu i zezwala na wzięcie udziału w przesłuchaniu biegłych oraz na zapoznanie się z opinią, jeżeli złożona została na piśmie. Podejrzanego pozbawionego wolności nie sprowadza się, gdy spowodowałoby to poważne trudności.
Art. 319. (197) (uchylony).
Art. 320. (198) (uchylony).
Rozdział 36
Zamknięcie śledztwa(199)
Art. 321. § 1. (200) Jeżeli istnieją podstawy do zamknięcia śledztwa, na wniosek podejrzanego lub jego obrońcy o końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania, prowadzący postępowanie powiadamia podejrzanego i obrońcę o terminie końcowego zaznajomienia, pouczając ich o prawie uprzedniego przejrzenia akt w terminie odpowiednim do wagi lub zawiłości sprawy, określonym przez organ procesowy.
§ 2. Termin zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania powinien być tak wyznaczony, aby od doręczenia zawiadomienia o nim podejrzanemu i jego obrońcy upłynęło co najmniej 7 dni.
§ 3. (201) W czynnościach zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania ma prawo uczestniczyć obrońca.
§ 4. (202) Nie usprawiedliwione niestawiennictwo podejrzanego lub jego obrońcy nie tamuje dalszego postępowania.
§ 5. (203) W terminie 3 dni od daty zaznajomienia podejrzanego z materiałami postępowania strony mogą składać wnioski o uzupełnienie śledztwa. Przepis art. 315 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 6. (204) Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia śledztwa, wydaje się postanowienie o jego zamknięciu i ogłasza się je lub o jego treści zawiadamia się podejrzanego oraz jego obrońcę.
Art. 322. § 1. (205) Jeżeli postępowanie nie dostarczyło podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, a nie zachodzą warunki określone w art. 324, umarza się śledztwo bez konieczności uprzedniego zaznajomienia z materiałami postępowania i jego zamknięcia.
§ 2. (206) Postanowienie o umorzeniu śledztwa powinno zawierać, oprócz danych wymienionych w art. 94, dokładne określenie czynu i jego kwalifikacji prawnej oraz wskazanie przyczyn umorzenia.
§ 3. Jeżeli umorzenie następuje po wydaniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów albo przesłuchaniu osoby w charakterze podejrzanego, postanowienie o umorzeniu powinno zawierać także imię i nazwisko podejrzanego oraz w razie potrzeby inne dane o jego osobie.
Art. 323. § 1. (207) W razie umorzenia śledztwa prokurator wydaje postanowienie co do dowodów rzeczowych stosownie do przepisów art. 230-233.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie podejrzanemu, pokrzywdzonemu i osobie, od której przedmioty te odebrano lub która zgłosiła do nich roszczenie.
§ 3. (208) Po uprawomocnieniu się postanowienia o umorzeniu śledztwa prokurator, w razie istnienia podstaw określonych w art. 99 § 1 i art. 100 Kodeksu karnego lub w art. 43 § 1 i 2 oraz art. 47 § 4 Kodeksu karnego skarbowego, występuje do sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku tytułem środka zabezpieczającego. Z takim wnioskiem prokurator może wystąpić również w wypadku umorzenia postępowania wobec niewykrycia sprawcy przestępstwa, przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, o ile przepis przewiduje orzeczenie przepadku.
orzeczenia sądów
Art. 324. (209) § 1. Jeżeli zostanie ustalone, że podejrzany dopuścił się czynu w stanie niepoczytalności, a istnieją podstawy do zastosowania środków zabezpieczających, prokurator po zamknięciu śledztwa kieruje sprawę do sądu z wnioskiem o umorzenie postępowania i zastosowanie środków zabezpieczających. Przepis art. 321 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli sąd nie znajduje podstaw do uwzględnienia wniosku, o którym mowa w § 1, przekazuje sprawę prokuratorowi do dalszego prowadzenia.
§ 3. Na postanowienie sądu przysługuje zażalenie.
Art. 325. (210) Postanowienie o zawieszeniu śledztwa, jeżeli nie zostało wydane przez prokuratora, wymaga jego pisemnego zatwierdzenia.
Rozdział 36a(211)
Dochodzenie
Art. 325a. Przepisy dotyczące śledztwa stosuje się odpowiednio do dochodzenia, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 325b. § 1. Dochodzenie prowadzi się w sprawach o przestępstwa należące do właściwości sądu rejonowego:
1)zagrożone karą&nbsp; nieprzekraczającą 5 lat pozbawienia wolności, z tym że w wypadku przestępstw przeciwko mieniu tylko wówczas, gdy wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 50.000 złotych,
2)przewidziane w art. 159 i 262 § 2 Kodeksu karnego,
3)przewidziane w art. 279 § 1, art. 286 § 1 i 2 oraz w art. 289 § 2 Kodeksu karnego, jeżeli wartość przedmiotu przestępstwa albo szkoda wyrządzona lub grożąca nie przekracza 50.000 złotych.
§ 2. Spośród spraw o przestępstwa wymienione w § 1 pkt 1 nie prowadzi się dochodzenia w sprawach o przestępstwa określone w Kodeksie karnym w art. 155, 156 § 2, art. 157a § 1, art. 164 § 2, art. 165 § 2, art. 168, 174 § 2, art. 175, 181-184, 186, 187, 197 § 2, art. 201, 228 § 2, art. 229 § 2, art. 230 § 2, art. 230a § 2, art. 231 § 1 i 3, art. 233 § 1 i 4, art. 234, 235, 240 § 1, art. 250a § 1-3, art. 258 § 1 i 2, art. 265 § 1 i 3, art. 266 § 2, art. 271 § 1 i 2 oraz w rozdziale XXXVI i XXXVII.
Art. 325c. Dochodzenia nie prowadzi się:
1)w stosunku do oskarżonego pozbawionego wolności w tej lub innej sprawie, chyba że zastosowano zatrzymanie lub tymczasowe aresztowanie wobec sprawcy ujętego na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem; przepisu art. 259 § 3 nie stosuje się,
2)jeżeli zachodzą okoliczności wymienione w art. 79 § 1.
Art. 325d. Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z właściwymi ministrami, określi, w drodze rozporządzenia, organy uprawnione obok Policji do prowadzenia dochodzeń oraz organy uprawnione do wnoszenia i popierania oskarżenia przed sądem pierwszej instancji w sprawach podlegających rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, jak również zakres spraw zleconych tym organom, mając na uwadze określony przez ustawę zakres kompetencji tych organów.
Art. 325e. § 1. Postanowienia o wszczęciu dochodzenia, odmowie wszczęcia dochodzenia, umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw, umorzeniu dochodzenia oraz o jego zawieszeniu wydaje prowadzący postępowanie. Mogą one zostać zamieszczone w protokole, o którym mowa w art. 304a, i nie wymagają uzasadnienia.
§ 2. Postanowienia, o których mowa w § 1, z wyjątkiem postanowienia o wszczęciu dochodzenia, zatwierdza prokurator. Prokurator stosuje art. 323 § 1.
§ 3. Nie jest wymagane powiadomienie prokuratora o wszczęciu dochodzenia.
Art. 325f. § 1. Jeżeli dane uzyskane w toku czynności, o których mowa w art. 308 § 1, lub prowadzonego przez okres co najmniej 5 dni dochodzenia nie stwarzają dostatecznych podstaw do wykrycia sprawcy w drodze dalszych czynności procesowych, można wydać postanowienie o umorzeniu dochodzenia i wpisaniu sprawy do rejestru przestępstw.
§ 2. Po wydaniu postanowienia, o którym mowa w § 1, Policja, na podstawie odrębnych przepisów, prowadzi czynności w celu wykrycia sprawcy i uzyskania dowodów.
§ 3. Jeżeli zostaną ujawnione dane pozwalające na wykrycie sprawcy, Policja wydaje postanowienie o podjęciu na nowo dochodzenia. Przepis art. 305 § 4 stosuje się odpowiednio; przepisów art. 305 § 3 zdanie pierwsze oraz art. 327 § 1 nie stosuje się.
§ 4. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie na zasadach ogólnych.
Art. 325g. § 1. Nie jest wymagane sporządzenie postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz wydanie postanowienia o zamknięciu dochodzenia, chyba że podejrzany jest zatrzymany lub tymczasowo aresztowany.
§ 2. Przesłuchanie osoby podejrzanej zaczyna się od powiadomienia jej o treści zarzutu wpisanego do protokołu przesłuchania. Osobę tę od chwili rozpoczęcia przesłuchania uważa się za podejrzanego.
§ 3. Podejrzanemu należy umożliwić przygotowanie się do obrony, a zwłaszcza ustanowienie lub wyznaczenie obrońcy.
Art. 325h. Dochodzenie można ograniczyć do ustalenia, czy zachodzą wystarczające podstawy do wniesienia aktu oskarżenia lub innego zakończenia postępowania. Należy jednak dokonać czynności przewidzianych w art. 321 § 1-5 oraz w art. 325g § 2, przesłuchać podejrzanego i pokrzywdzonego oraz przeprowadzić i utrwalić w protokołach czynności, których nie będzie można powtórzyć. Utrwalenie innych czynności dowodowych następuje w formie protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących udział w czynności; przepisu art. 148 § 2 zdanie pierwsze nie stosuje się.
Art. 325i. § 1. Dochodzenie powinno być ukończone w ciągu 2 miesięcy. Prokurator może przedłużyć ten okres do 3 miesięcy. W razie niezakończenia dochodzenia we wskazanym terminie dalsze postępowanie przygotowawcze prowadzi się w formie śledztwa.
§ 2. Organ prowadzący dochodzenie ma uprawnienia prokuratora, o których mowa w art. 23a.
§ 3. Uprawnienia prokuratora określone w art. 335 § 1, art. 336 i 387 § 2 przysługują także organom, o których mowa w art. 325d.
Rozdział 37
Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym
Art. 326. § 1. (212) Prokurator sprawuje nadzór nad postępowaniem przygotowawczym w zakresie, w jakim go sam nie prowadzi; prokurator może także objąć nadzorem postępowanie, o którym mowa w art. 307.
§ 2. Prokurator jest obowiązany czuwać nad prawidłowym i sprawnym przebiegiem całego nadzorowanego przez siebie postępowania.
§ 3. Z tytułu sprawowanego nadzoru prokurator może w szczególności:
1)zaznajamiać się z zamierzeniami prowadzącego postępowanie, wskazywać kierunki postępowania oraz wydawać co do tego zarządzenia,
2)żądać przedstawienia sobie materiałów zbieranych w toku postępowania,
3)uczestniczyć w czynnościach dokonywanych przez prowadzących postępowanie, osobiście je przeprowadzać albo przejąć sprawę do swego prowadzenia,
4)wydawać postanowienia, zarządzenia lub polecenia oraz zmieniać i uchylać postanowienia i zarządzenia wydane przez prowadzącego postępowanie.
§ 4. W razie niewykonania przez organ nie będący prokuratorem postanowienia, zarządzenia lub polecenia wydanego przez prokuratora sprawującego nadzór, na jego żądanie przełożony funkcjonariusza wszczyna postępowanie służbowe; o wyniku postępowania informuje się prokuratora.
Art. 327. § 1. Umorzone postępowanie przygotowawcze może być w każdym czasie podjęte na nowo na mocy postanowienia prokuratora, jeżeli nie będzie się toczyć przeciw osobie, która w poprzednim postępowaniu występowała w charakterze podejrzanego. Przepis ten stosuje się odpowiednio w sprawie, w której odmówiono wszczęcia śledztwa lub dochodzenia.
§ 2. (213) Prawomocnie umorzone postępowanie przygotowawcze wznawia się przeciwko osobie, która występowała w charakterze podejrzanego, na mocy postanowienia prokuratora nadrzędnego nad tym, który wydał lub zatwierdził postanowienie o umorzeniu, tylko wtedy, gdy ujawnią się nowe istotne fakty lub dowody nie znane w poprzednim postępowaniu albo gdy zachodzi okoliczność określona w art. 11 § 3. Przewidziane w ustawie ograniczenia okresu tymczasowego aresztowania stosuje się wówczas do łącznego czasu trwania tego środka.
§ 3. Przed wydaniem postanowienia o podjęciu lub wznowieniu, prokurator może przedsięwziąć osobiście lub zlecić Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych w celu sprawdzenia okoliczności uzasadniających wydanie postanowienia.
§ 4. Po wniesieniu aktu oskarżenia sąd umarza postępowanie, jeżeli stwierdzi, że postępowanie przygotowawcze wznowiono mimo braku podstaw.

Art. 328. § 1. Prokurator Generalny może uchylić prawomocne postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego w stosunku do osoby, która występowała w charakterze podejrzanego, jeżeli stwierdzi, że umorzenie postępowania było niezasadne. Nie dotyczy to wypadku, w którym sąd utrzymał w mocy postanowienie o umorzeniu.
§ 2. Po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu Prokurator Generalny może uchylić lub zmienić postanowienie albo jego uzasadnienie jedynie na korzyść podejrzanego.
Rozdział 38
Czynności sądowe w postępowaniu przygotowawczym
Art. 329. § 1. Przewidzianych w ustawie czynności w postępowaniu przygotowawczym dokonuje na posiedzeniu sąd powołany do rozpoznania sprawy w pierwszej instancji, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2. Sąd dokonuje czynności jednoosobowo także wtedy, gdy rozpoznaje zażalenie na czynności postępowania przygotowawczego, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 330. § 1. Uchylając postanowienie o umorzeniu postępowania przygotowawczego lub odmowie jego wszczęcia, sąd wskazuje powody uchylenia, a w miarę potrzeby także okoliczności, które należy wyjaśnić, lub czynności, które należy przeprowadzić. Wskazania te są dla prokuratora wiążące.
§ 2. Jeżeli prokurator nadal nie znajduje podstaw do wniesienia aktu oskarżenia, wydaje ponownie postanowienie o umorzeniu postępowania lub odmowie jego wszczęcia. Postanowienie to podlega zaskarżeniu tylko do prokuratora nadrzędnego. W razie utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, pokrzywdzony, który wykorzystał uprawnienia przewidziane w art. 306 § 1 i 2, może wnieść akt oskarżenia określony w art. 55 § 1 - o czym należy go pouczyć.
§ 3. W razie wniesienia przez pokrzywdzonego aktu oskarżenia prezes sądu przesyła jego odpis prokuratorowi, wzywając go do nadesłania w terminie 14 dni akt postępowania przygotowawczego.

Rozdział 39
Akt oskarżenia
Art. 331. (214) § 1. W ciągu 14 dni od daty zamknięcia śledztwa albo od otrzymania aktu oskarżenia sporządzonego przez Policję w dochodzeniu, prokurator sporządza akt oskarżenia lub zatwierdza akt oskarżenia sporządzony przez Policję w dochodzeniu i wnosi go do sądu albo sam wydaje postanowienie o umorzeniu, o zawieszeniu albo o uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia.
§ 2. Organ, o którym mowa w art. 325d, może wnieść akt oskarżenia bezpośrednio do sądu, chyba że prokurator postanowi inaczej.
§ 3. Jeżeli podejrzany jest tymczasowo aresztowany, termin wymieniony w § 1 wynosi 7 dni.
§ 4. W sprawie, w której wobec podejrzanego stosowane jest tymczasowe aresztowanie, akt oskarżenia należy wnieść nie później niż 14 dni przed upływem dotychczas określonego terminu stosowania tego środka.

Art. 332. § 1. Akt oskarżenia powinien zawierać:
1)imię i nazwisko oskarżonego, inne dane o jego osobie oraz dane o zastosowaniu środka zapobiegawczego,
2)dokładne określenie zarzucanego oskarżonemu czynu ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okoliczności jego popełnienia oraz skutków, a zwłaszcza wysokości powstałej szkody,
3)(215) wskazanie, że czyn został popełniony w warunkach wymienionych w art. 64 Kodeksu karnego albo art. 37 § 1 pkt 4 Kodeksu karnego skarbowego
4)wskazanie przepisów ustawy karnej, pod które zarzucany czyn podpada,
5)wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy i trybu postępowania,
6)uzasadnienie oskarżenia.
§ 2. W uzasadnieniu należy przytoczyć fakty i dowody, na których oskarżenie się opiera, a w miarę potrzeby wyjaśnić podstawę prawną oskarżenia i omówić okoliczności, na które powołuje się oskarżony w swej obronie.
§ 3. (216) Akt oskarżenia sporządzony przez Policję lub organ, o którym mowa w art. 325d, może nie zawierać uzasadnienia.
Art. 333. § 1. Akt oskarżenia powinien także zawierać:
1)listę osób, których wezwania oskarżyciel żąda,
2)wykaz innych dowodów, których przeprowadzenia na rozprawie głównej domaga się oskarżyciel.
§ 2. Prokurator może wnieść o zaniechanie wezwania i odczytanie na rozprawie zeznań świadków przebywających za granicą lub mających stwierdzić okoliczności, którym oskarżony w wyjaśnieniach swych nie zaprzeczył, a okoliczności te nie są tak doniosłe, aby konieczne było bezpośrednie przesłuchanie świadków na rozprawie. Nie dotyczy to osób wymienionych w art. 182.
§ 3. Do aktu oskarżenia dołącza się, do wiadomości sądu, listę ujawnionych osób pokrzywdzonych z podaniem ich adresów, a także adresy osób, o których mowa w § 1 pkt 1.
§ 4. Prokurator może także dołączyć do aktu oskarżenia wniosek o zobowiązanie podmiotu określonego w art. 52 Kodeksu karnego do zwrotu na rzecz Skarbu Państwa uzyskanej korzyści majątkowej oraz zawiadomienie tego podmiotu o terminie rozprawy; wniosek powinien zawierać uzasadnienie.
Art. 334. § 1. Z aktem oskarżenia przesyła się sądowi akta postępowania przygotowawczego wraz z załącznikami, a także po jednym odpisie aktu oskarżenia dla każdego oskarżonego.
§ 2. (217) O przesłaniu aktu oskarżenia do sądu oraz o treści przepisów art. 335 i 387 oskarżyciel publiczny zawiadamia oskarżonego i ujawnionego pokrzywdzonego, a także osobę lub instytucję, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie. Pokrzywdzonego należy pouczyć o uprawnieniach związanych z dochodzeniem roszczeń majątkowych, a w razie potrzeby także o prawie do zgłoszenia oświadczenia o działaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
Art. 335. (218) § 1. Prokurator może umieścić w akcie oskarżenia wniosek o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie uzgodnionych z oskarżonym kary lub środka karnego za występek zagrożony karą nieprzekraczającą 10 lat pozbawienia wolności bez przeprowadzenia rozprawy, jeżeli okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości, a postawa oskarżonego wskazuje, że cele postępowania zostaną osiągnięte.
§ 2. Jeżeli zachodzą warunki do wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w § 1, a w świetle zebranych dowodów wyjaśnienia podejrzanego nie budzą wątpliwości, dalszych czynności dowodowych w postępowaniu przygotowawczym można nie przeprowadzać; przeprowadza się jednak czynności, co do których zachodzi niebezpieczeństwo, że nie będzie można ich przeprowadzić na rozprawie.
§ 3. Uzasadnienie aktu oskarżenia można ograniczyć do wskazania okoliczności, o których mowa w § 1.
Art. 336. § 1. Jeżeli spełnione są przesłanki uzasadniające warunkowe umorzenie postępowania, prokurator może zamiast aktu oskarżenia sporządzić i skierować do sądu wniosek o takie umorzenie.
§ 2. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy art. 332 § 1 pkt 1, 2, 4 i 5. Uzasadnienie wniosku można ograniczyć do wskazania dowodów świadczących o tym, że wina oskarżonego nie budzi wątpliwości, a nadto okoliczności przemawiających za warunkowym umorzeniem.
§ 3. Prokurator może wskazać proponowany okres próby, obowiązki, które należy nałożyć na oskarżonego i, stosownie do okoliczności, wnioski co do dozoru.
§ 4. (219) Do wniosku dołącza się, do wiadomości sądu, listę ujawnionych osób pokrzywdzonych z podaniem ich adresów. Przepis art. 334 stosuje się odpowiednio.
§ 5. Do wniosku o warunkowe umorzenie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące aktu oskarżenia zawarte w rozdziale 40.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 06-04-2008 16:22

Wykładnia uznawania niektórych materiałów tajnych Policji za dowody w rozumieniu karno-procesowym
Biuro Kryminalne KGP uzyskało odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie przeciwko Robertowi N. oskarżonemu "o kierowanie zorganizowaną grupą, mającą na celu popełnianie przestępstw, polegających na wytwarzaniu substancji narkotykowych i wprowadzaniu ich, w znacznych ilościach, do obrotu".
Uzasadnienie wyroku zawiera istotną wykładnię uznawania niektórych materiałów tajnych Policji za dowody w rozumieniu karno-procesowym. Sąd I instancji ustaleń faktycznych dokonał w oparciu o niekompletny (w jego ocenie) materiał dowodowy ? z pominięciem znacznej części materiałów niejawnych zgromadzonych dla potrzeb sprawy w trybie art. 19 i 19a ustawy o Policji, uznając, że sporządzane przez policjantów notatki nie mogły stanowić dowodu w sprawie. Wyrok sądu zaskarżył prokurator, zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, mający wpływ na jego treść. Sąd odwoławczy uwzględnił apelację Prokuratora i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, uzasadniając m.in. tym, że:
"(...) Materiały stanowiące podstawę wszczęcia w sprawie zgromadzone zostały w trybie art. 19 i 19a ustawy o Policji, a więc w toku kontroli operacyjnej i czynności operacyjno-rozpoznawczych zmierzających do ustalenia sprawców i uzyskania dowodów przestępstwa określonego w ust. 1 art. 19 ustawy. Zgodnie z ust. 15 art. 19 i ust. 7 art. 19a, jeżeli w wykonaniu czynności operacyjno-rozpoznawczych uzyskano dowody pozwalające na wszczęcie postępowania karnego, wszystkie zgromadzone materiały przekazuje się prokuratorowi okręgowemu ?, a przed sądem, w odniesieniu do tych materiałów, stosuje się odpowiednio przepisy art. 393 § 1 zd. pierwsze k.p.k.
Zgodnie z kolei z delegacją ustawową z ust. 9 art. 19a ustawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał w dniu 13 marca 2002 r. rozporządzenie (Dz. U. z 2002 r., Nr 23, poz. 240) w sprawie sposobu przeprowadzania i dokumentowania przez Policję czynności operacyjno-rozpoznawczych polegających na dokonaniu w sposób niejawny nabycia, zbycia lub przejęcia przedmiotów pochodzących z przestępstwa, ulegających przepadkowi albo których wytwarzanie, posiadanie, przewożenie lub którymi obrót są zabronione, a także na przyjęciu lub wręczeniu korzyści majątkowej, oraz sposobu przekazywania, przetwarzania i niszczenia materiałów uzyskanych podczas stosowania tych czynności.
Z treści powyższego rozporządzenia wynika m.in., że dokumentację wskazanych czynności stanowi m.in. notatka służbowa sporządzona przez policjanta prowadzącego sprawę (§ 4.1 pkt 7). Określa ono notatkę jako dokument i wskazuje elementy, które winna zawierać (vide: § 4 ust. 3 i 4).
Podobnie, zgodnie z delegacją ustawową ? art. 19 ust. 21 ? uregulowano rozporządzeniem MSWiA z dnia 18 marca 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 24, poz. 252) sposób dokumentowania prowadzonej przez Policję kontroli operacyjnej (tu: mowa o notatce urzędowej).
Powyższe regulacje prawne stanowią o specyfice czynności operacyjno-rozpoznawczych i uzyskiwania w ich wyniku materiałów stanowiących dowody w postępowaniu karnym, Bez wątpienia notatka służbowa (urzędowa) funkcjonariusza Policji stanowi w tym rozumieniu dokument urzędowy, o jakim mowa w art. 393 § 1 k.p.k. (o ile oczywiście wytworzona zastała zgodnie z wymogami wspomnianych rozporządzeń i w toku czynności spełniających wymogi art. 19, bądź 19a ustawy o Policji).
(...) od 1990 r. począwszy, poprzez kolejne ustawy nowelizujące ustawę o Policji wprowadzono szczególne ustawowe regulacje prawne, które nadają materiałom zgromadzonym podczas stosowania kontroli operacyjnej(art. 19 ust. 15) i wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych (art. 19a ust. 7) wprost rangę dowodów, w rozumieniu Kodeksu postępowania karnego ? stąd uprawnienie do stosowania w postępowaniu przed sądem, do tych materiałów, przepisów art. 393 § 1 k.p.k. (...)
Niewątpliwie bowiem do obu rodzajów notatek nie ma zastosowania zakaz zawarty w zdaniu 2 § 1 art. 393 k.p.k. Z czynności, których przebieg te notatki dokumentują nie sporządza się przecież protokołu, a właśnie notatkę, jak regulują to wskazane rozporządzenia.
Jeśli sąd orzekający doszedłby do przekonania, że notatka taka nie podlega odczytaniu na podstawie art. 19 ust. 15 (art. 19a ust. 7) ustawy o Policji, gdyż nie może być utożsamiana ze zgromadzonymi materiałami stanowiącymi wprost dowód w postępowaniu karnym (za taką interpretacją może przemawiać rozróżnienie w rozporządzeniu z dnia 13 marca 2002 r. pojęcia materiałów uzyskanych podczas stosowania czynności operacyjnych i dokumentów z czynności - § 4 rozporządzenia) winien rozważyć, czy uprawnienie do odczytania notatki nie wynika wprost z Kodeksu postępowania karnego ? z art. 393 § 1 k.p.k. Niewątpliwie bowiem jest ona w rozumieniu tego przepisu dokumentem urzędowym złożonym w niniejszym postępowaniu, a sporządzonym w trybie i w sposób określony aktem wykonawczym wydanym na podstawie upoważnienia ustawowego, dokumentuje zaś czynności, z których nie jest wymagane sporządzenie protokołu.
(...) notatka służbowa (urzędowa) sporządzona przez funkcjonariusza Policji w trybie wykonywania czynności operacyjnych z art. 19 i 19a ustawy o Policji jest dokumentem urzędowym złożonym w postępowaniu przygotowawczym dokumentującym czynności, z których przeprowadzenia nie jest wymagane sporządzenie protokołu, a co więcej nie zastępuje ona zeznania świadka (w rozumieniu art. 174 k.p.k.).
W tej sytuacji Sąd nie tylko, że ma prawo, ale gdy notatka dotyczy okoliczności
istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obowiązek uczynienie jej podstawą rozstrzygnięcia. (...) Będzie miał przy tym na uwadze, że notatka służbowa (urzędowa) może być uznana za dowód tylko tego, że sporządziła ją wskazana osoba i podała w niej określone informacje, a nie tego, że wskazane okoliczności rzeczywiście miały miejsce i przebiegały w sposób opisany w notatce. To bowiem udowodnić można, w zgodzie z regułami postępowania karnego, dopiero w drodze przesłuchania autora notatki w charakterze świadka na okoliczności tyczące treści w niej zawartych. (...)"

za stron komendy Głownej (Dla SM) i jeszcze nagranie orzz ewentualny sprzeciw dla nieprawdziosci notatki


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 06-04-2008 16:56

ROZPORZĄDZENIE RADY MINISTRÓW
z dnia 26 lipca 2005 r.
w sprawie sposobu postępowania przy wykonywaniu niektórych
uprawnień policjantów
Na podstawie art. 15 ust. 8 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz.
58, z późn. zm. ) zarządza się, co następuje:
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 1. Rozporządzenie określa sposób postępowania oraz wzory dokumentów stosowanych przy
wykonywaniu przez policjantów uprawnień określonych w art. 15 ust. 1 pkt 1, 2a, 3, 3a lit. b, pkt 3b, 5,
5a, 6 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, zwanej dalej ?ustawą?:
1) legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości;
2) zatrzymywania osób:
a) pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły areszt śledczy
albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły do niego,
b) stwarzających w sposób oczywisty bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, a
także dla mienia;
3) pobierania od osób wymazu ze śluzówki policzków w celu identyfikacji osób o nieustalonej
tożsamości oraz osób usiłujących ukryć swoją tożsamość, jeżeli ustalenie tożsamości w inny sposób
nie jest możliwe;
4) pobierania materiału biologicznego ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości;
5) dokonywania kontroli osobistej, a także przeglądania zawartości bagaży i sprawdzania ładunku w
portach i na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, powietrznego i wodnego, w razie
istnienia uzasadnionego podejrzenia popełnienia czynu zabronionego pod groźbą kary;
6) obserwowania i rejestrowania przy użyciu środków technicznych obrazu zdarzeń w miejscach
publicznych, a w przypadku czynności operacyjno-rozpoznawczych i administracyjno-porządkowych
podejmowanych na podstawie ustawy - także i dźwięku towarzyszącego tym zdarzeniom;
7) żądania niezbędnej pomocy od instytucji państwowych, organów administracji rządowej i
samorządu terytorialnego oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie
użyteczności publicznej, a także zwracania się o niezbędną pomoc do innych jednostek
gospodarczych i organizacji społecznych, w zakresie obowiązujących przepisów prawa;
8)zwracania się w nagłych wypadkach do każdej osoby o udzielenie doraźnej pomocy, w ramach
obowiązujących przepisów prawa.
§ 2. 1. Policjant, który przystępuje do czynności służbowych związanych z wykonywaniem
uprawnień określonych w § 1 pkt 1-3, 5, 7 i 8, jest obowiązany podać swój stopień, imię i nazwisko w
sposób umożliwiający odnotowanie tych danych, a także podstawę prawną i przyczynę podjęcia
czynności służbowej.
2. Policjant nieumundurowany przy wykonywaniu uprawnień, o których mowa w ust. 1, innych niż
określone w art. 61 ustawy, okazuje ponadto legitymację służbową, a na żądanie osoby, wobec której
podjęto wykonywanie tych uprawnień, umożliwia odnotowanie danych w niej zawartych.
3. Po zakończeniu wykonywania czynności służbowych, o których mowa w § 1 pkt 1-3 i 5,
policjant ustnie informuje osobę, wobec której czynności te podjęto, o prawie złożenia zażalenia do
właściwego miejscowo prokuratora na sposób przeprowadzenia tych czynności.
§ 3. 1. Policjant zwraca się pisemnie lub ustnie do osób posiadających wiedzę specjalistyczną o
udzielenie pomocy w wykonaniu czynności służbowych, o których mowa w § 1 pkt 3-5 i 6, jeżeli jest to
konieczne dla zapewnienia prawidłowego rezultatu tych czynności.
2. Jeżeli przedmioty ujawnione w wyniku czynności służbowych, o których mowa w § 1,
stwarzają niebezpieczeństwo dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia, policjant jest obowiązany, w
granicach dostępnych środków, niezwłocznie podjąć czynności ochronne, a w szczególności
zabezpieczyć miejsce zagrożone przed dostępem osób postronnych oraz powiadomić dyżurnego
właściwej miejscowo jednostki organizacyjnej Policji o konieczności zarządzenia działań usuwających
to niebezpieczeństwo.
Rozdział 2
Legitymowanie osób
§ 4. Policjant ustala tożsamość osoby legitymowanej na podstawie:
1) dowodu osobistego;
2) paszportu;
3) zagranicznego dokumentu tożsamości;
4) innego niebudzącego wątpliwości dokumentu zaopatrzonego w fotografię i oznaczonego numerem
lub serią;
5) oświadczenia innej osoby, której tożsamość została ustalona na podstawie dokumentów, o których
mowa w pkt 1-4.
§ 5. 1. W przypadku legitymowania osoby znajdującej się w pojeździe, policjant może, ze
względów bezpieczeństwa, żądać opuszczenia pojazdu przez tę osobę oraz inne osoby znajdujące
się w pojeździe.
2. W przypadku następującego bezpośrednio po sobie legitymowania z tej samej przyczyny
kolejnych osób znajdujących się w pobliżu, policjant umundurowany jednokrotnie wykonuje czynności
określone w § 2 ust. 1 3, łącznie wobec wszystkich tych osób.
§ 6. Policjant może odstąpić od legitymowania osoby, która jest mu znana osobiście.
§ 7. Policjant dokumentuje legitymowanie osoby w notatniku służbowym lub na odpowiednim
nośniku technicznym albo w notatce służbowej, określając datę, czas, miejsce i przyczynę
legitymowania oraz następujące dane osoby legitymowanej:
1) imię (imiona) i nazwisko oraz adres zamieszkania lub pobytu;
2) numer PESEL, a w przypadku braku informacji o numerze PESEL: datę i miejsce urodzenia
oraz imiona rodziców i nazwisko rodowe;
3) rodzaj i cechy identyfikacyjne dokumentu, na podstawie którego ustalono tożsamość osoby
legitymowanej.
Rozdział 3
Zatrzymywanie osób
§ 8. 1. Policjant przy zatrzymywaniu osoby jest obowiązany podjąć wobec niej kolejno następujące
czynności:
1) określone w § 2 ust. 1;
2) sprawdzić, czy osoba zatrzymywana posiada przy sobie broń lub inne niebezpieczne przedmioty
mogące służyć do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo przedmioty mogące stanowić
dowody w postępowaniu lub podlegające przepadkowi;
3) odebrać broń i przedmioty, o których mowa w pkt 2;
4) wylegitymować osobę zatrzymywaną;
5) poinformować osobę zatrzymywaną o zatrzymaniu oraz uprzedzić o obowiązku podporządkowania
się wydawanym poleceniom, a także o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego w
przypadku niepodporządkowania się wydanym poleceniom;
6) doprowadzić osobę zatrzymaną do jednostki organizacyjnej Policji.
2. W przypadku zatrzymywania osoby, co do której z posiadanych informacji lub okoliczności
faktycznych wynika, że może posiadać broń palną lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć
do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo mogące stanowić dowody w postępowaniu lub
podlegające przepadkowi, policjant, przystępując do zatrzymania, poprzedza je okrzykiem ?Policja?, a
następnie w kolejności:
1) sprawdza, czy osoba zatrzymywana posiada przy sobie broń lub inne niebezpieczne
przedmioty mogące służyć do popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo przedmioty mogące
stanowić dowody w postępowaniu lub podlegające przepadkowi;
2) odbiera broń i przedmioty, o których mowa w pkt 1;
3) wykonuje czynności określone w § 2 ust. 1;
4) informuje osobę zatrzymywaną o zatrzymaniu oraz uprzedza o obowiązku podporządkowania
się wydawanym poleceniom, a także o możliwości użycia środków przymusu bezpośredniego w
przypadku niepodporządkowania się wydanym poleceniom;
5) doprowadza osobę zatrzymaną do jednostki organizacyjnej Policji.
§ 9. 1. Policjant jest obowiązany udzielić, w granicach dostępnych środków, pierwszej pomocy
medycznej osobie zatrzymanej, która ma widoczne obrażenia ciała lub utraciła przytomność.
2. Osobie zatrzymanej należy zapewnić badanie lekarskie w przypadku:
1) wymienionym w ust. 1;
2) żądania przez osobę zatrzymaną niezwłocznego zbadania przez lekarza;
3) oświadczenia osoby zatrzymanej, że cierpi ona na schorzenia wymagające stałego lub
okresowego leczenia, którego przerwanie zagrażałoby życiu lub zdrowiu;
4) gdy z posiadanych przez Policję informacji lub z okoliczności zatrzymania wynika, że osoba
zatrzymana jest chora zakaźnie;
5) zatrzymania kobiety ciężarnej.
§ 10. 1. Po doprowadzeniu osoby zatrzymanej do jednostki organizacyjnej Policji policjant
wykonuje kolejno następujące czynności:
1) poucza osobę zatrzymaną z powodu stworzenia w sposób oczywisty bezpośredniego
zagrożenia życia, zdrowia ludzkiego lub mienia o prawie do:
a) wniesienia, w terminie 7 dni, zażalenia na zatrzymanie do sądu rejonowego właściwego dla
miejsca zatrzymania,
b) wypowiedzenia się co do przyczyn zatrzymania,
c) zawiadomienia o zatrzymaniu wskazanej osoby najbliższej oraz pracodawcy, uczelni lub
szkoły,
d) nawiązania w dostępnej formie kontaktu z adwokatem, a także bezpośredniej z nim rozmowy
w obecności policjanta,
e) nawiązania w dostępnej formie kontaktu z właściwym urzędem konsularnym lub
przedstawicielstwem dyplomatycznym, jeżeli osoba zatrzymana jest cudzoziemcem;
2) wysłuchuje osoby zatrzymanej na okoliczność zatrzymania;
3) sporządza protokół zatrzymania osoby;
4) doręcza osobie zatrzymanej kopię protokołu zatrzymania, za potwierdzeniem odbioru;
5) podejmuje czynności mające na celu realizację praw, o których mowa w pkt 1, jeżeli tego
żądała osoba zatrzymana;
6) powiadamia o zatrzymaniu miejscowo właściwego prokuratora,
7) powiadamia dowódcę jednostki wojskowej, w razie powzięcia wiadomości, że osoba
zatrzymana jest żołnierzem.
2. Czynności wymienionych w ust. 1 pkt 1 i 5 nie wykonuje się w odniesieniu do osób
zatrzymanych pozbawionych wolności, które na podstawie zezwolenia właściwego organu opuściły
areszt śledczy albo zakład karny i w wyznaczonym terminie nie powróciły do niego.
3. Jeżeli zachowanie osoby zatrzymanej wskazuje na to, że jest ona pod wpływem alkoholu lub
innego podobnie działającego środka albo z innych powodów ma zakłóconą świadomość, czynności
określone w ust. 1 pkt 1 i 4 wykonuje się po ustaniu przyczyn zakłócających świadomość osoby
zatrzymanej.
4. Wzór protokołu zatrzymania osoby określa załącznik nr 1 do rozporządzenia
§ 11. Zażalenie na zatrzymanie wniesione przez osobę zatrzymaną niezwłocznie przekazuje się
właściwemu ze względu na miejsce zatrzymania sądowi rejonowemu, wraz z kopią protokołu
zatrzymania oraz materiałami uzasadniającymi zatrzymanie.
§ 12. Osobę zatrzymaną umieszcza się w pomieszczeniu jednostki organizacyjnej Policji
przeznaczonym dla osób zatrzymanych, z tym że osobę, o której mowa w § 1 pkt 2 lit. a, jedynie na
czas trwania przeszkody uniemożliwiającej doprowadzenie do aresztu śledczego lub zakładu karnego,
stosownie do art. 253 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90,
poz. 557, z późn. zm. ).
Rozdział 4
Pobieranie od osób wymazu ze śluzówki policzków oraz pobieranie
materiału biologicznego ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości
§ 13. 1. Wymaz ze śluzówki policzków od osób lub materiał biologiczny ze zwłok ludzkich o
nieustalonej tożsamości pobiera się przy użyciu przeznaczonych specjalnie do tych celów pakietów
kryminalistycznych, oznakowanych indywidualnym kodem kreskowym.
2. Z pobrania od osób wymazu ze śluzówki policzków policjant sporządza protokół według wzoru
stanowiącego załącznik nr 2 do rozporządzenia. W przypadku zastosowania środków przymusu
bezpośredniego wobec osoby w celu pobrania wymazu ze śluzówki policzków, fakt ten odnotowuje
się w protokole pobrania wymazu.
3. Z pobrania materiału biologicznego ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości policjant
sporządza protokół według wzoru stanowiącego załącznik nr 3 do rozporządzenia.
4. Wymaz ze śluzówki policzków pobrany od osób lub materiał biologiczny pobrany ze zwłok
ludzkich o nieustalonej tożsamości umieszcza się w pojemniku oznaczonym tym samym kodem
kreskowym, jakim został oznaczony pakiet kryminalistyczny użyty do pobrania.
5. Protokoły, o których mowa w ust. 2 i 3, oznacza się tym samym kodem kreskowym, jakim
został oznaczony pakiet kryminalistyczny użyty do pobrania.
§ 14. Pobrania wymazu ze śluzówki policzków od osób dokonuje policjant przeszkolony w tym
zakresie albo, na pisemny lub ustny wniosek policjanta, uprawniony pracownik służby zdrowia albo
instytucji naukowej lub specjalistycznej powołanej do przeprowadzania badań genetycznych.
§ 15. 1. Policjant prowadzący czynności służbowe w sprawie identyfikacji zwłok ludzkich o
nieustalonej tożsamości jest obowiązany podjąć czynności zmierzające do pobrania ze zwłok
materiału biologicznego w postaci próbek z tkanek.
2. Próbki z tkanek ze zwłok ludzkich o nieustalonej tożsamości pobiera w obecności policjanta
uprawniony pracownik służby zdrowia albo instytucji naukowej lub specjalistycznej powołanej do
przeprowadzenia badań genetycznych.
3. W przypadkach niecierpiących zwłoki policjant może pobrać ze zwłok ludzkich o nieustalonej
tożsamości próbkę z tkanek w postaci włosów z cebulkami oraz częścią dokorzeniową o długości co
najmniej 1 cm, jeżeli został przeszkolony w tym zakresie.
Rozdział 5
Kontrola osobista, przeglądanie zawartości bagaży i sprawdzanie
ładunków w portach i na dworcach oraz w środkach transportu
lądowego, powietrznego i wodnego
§ 16. 1. Policjant przy przeprowadzaniu kontroli osobistej wykonuje kolejno następujące czynności:
1) określone w § 2 ust. 1 2;
2) sprawdza zawartość odzieży osoby kontrolowanej i przedmioty, które znajdują się na jej ciele, nie
odsłaniając przykrytej odzieżą powierzchni ciała;
3) sprawdza zawartość podręcznego bagażu oraz innych przedmiotów, które posiada przy sobie
osoba kontrolowana;
4) odbiera osobie kontrolowanej posiadaną broń lub inne niebezpieczne przedmioty mogące służyć do
popełnienia przestępstwa lub wykroczenia albo przedmioty mogące stanowić dowody w postępowaniu
lub podlegające przepadkowi;
5) legitymuje osobę kontrolowaną.
2. Kontrolę osobistą powinien przeprowadzać policjant:
1) tej samej płci, co osoba kontrolowana;
2) w miejscu niedostępnym w czasie wykonywania kontroli dla osób postronnych.
3. Jeżeli kontrola osobista musi być przeprowadzona niezwłocznie, w szczególności ze względu
na okoliczności mogące stanowić zagrożenie dla życia, zdrowia ludzkiego lub mienia, może jej
dokonać policjant płci odmiennej, także bez zachowania warunku, o którym mowa w ust. 2 pkt 2, ze
szczególnym uwzględnieniem art. 15 ust. 6 ustawy.
4. Osoba poddana kontroli osobistej może przybrać do tej czynności osobę przez siebie
wskazaną. Policjant jest obowiązany dopuścić osobę wskazaną do udziału w czynności, chyba że jej
obecność utrudniałaby lub uniemożliwiałaby przeprowadzenie czynności.
5. Policjant może przybrać do obecności przy kontroli osobistej osobę trzecią, jeżeli uzna to za
konieczne dla uzyskania celu kontroli.
§ 17. 1. Policjant przegląda zawartość bagaży lub sprawdza ładunek znajdujący się w portach,
na dworcach oraz w środkach transportu lądowego, wodnego i powietrznego w obecności posiadacza
bagaży lub ładunku albo przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego.
2. Policjant przegląda zawartość bagażu lub sprawdza ładunek przyjęty do przewozu wyłącznie
w obecności przedstawiciela przewoźnika, spedytora lub agenta morskiego.
3. W przypadku braku możliwości zapewnienia natychmiastowej obecności osób, o których
mowa w ust. 1 i 2, policjant może przejrzeć zawartość bagaży lub sprawdzić ładunek bez ich
obecności, jeżeli z posiadanych informacji wynika, że zwłoka może spowodować zagrożenie dla życia,
zdrowia ludzkiego lub mienia, lub gdy istnieje uzasadniona obawa zniszczenia bądź utracenia rzeczy
mogących stanowić dowód w sprawie albo podlegających zajęciu w postępowaniu karnym.
§ 18. 1. Policjant dokumentuje czynności służbowe, o których mowa w § 16 i 17, w notatniku
służbowym, określając datę, czas, miejsce i przyczynę ich przeprowadzenia oraz dane dotyczące
osób objętych czynnościami i w nich uczestniczących, a także rodzaj i wynik czynności.
2. Na żądanie osoby poddanej kontroli osobistej albo przedstawiciela właściciela, przewoźnika,
spedytora lub agenta morskiego policjant sporządza protokół z przeprowadzonych czynności, którego
wzór określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.
Rozdział 6
Obserwowanie i rejestrowanie obrazu i dźwięku zdarzeń w miejscach
publicznych
§ 19. Policjant podczas czynności służbowych wykonuje uprawnienie do obserwowania i rejestrowania
obrazu lub dźwięku zdarzeń, planowo lub doraźnie oraz w sposób:
1) bezpośredni - w przypadku obecności policjantów w miejscu prowadzenia obserwacji i rejestracji
obrazu lub dźwięku zdarzeń;
2) zdalny - przy użyciu urządzeń teleinformatycznych przekazujących obraz lub dźwięk zdarzeń na
odległość;
3) jawny lub przy użyciu metod uniemożliwiających osobom nieupoważnionym ustalenie faktu
prowadzenia obserwacji i rejestracji.
§ 20. Policjant dokumentuje czynności służbowe, o których mowa w § 19, stosownie do
okoliczności i wyników obserwacji oraz dyspozycji podmiotu decydującego o podjęciu obserwacji, w
notatniku służbowym, notatce służbowej, notatce urzędowej, komunikacie, meldunku lub na
odpowiednim nośniku technicznym, określając miejsce i czas ich rozpoczęcia i zakończenia oraz
rodzaj użytych środków technicznych.
Rozdział 7
Żądanie niezbędnej pomocy oraz zwracanie się o niezbędną lub
doraźną pomoc
§ 21. 1. Policjant zwraca się o niezbędną pomoc od instytucji państwowych, organów administracji
publicznej oraz jednostek gospodarczych prowadzących działalność w zakresie użyteczności
publicznej, zgłaszając żądanie udzielenia pomocy do osób pełniących funkcje tych organów albo
kierowników tych instytucji lub jednostek gospodarczych albo innych osób upoważnionych do
podejmowania decyzji koniecznych do udzielenia żądanej pomocy lub w danym czasie dysponujących
możliwościami jej udzielenia.
2. Żądanie, o którym mowa w ust. 1, jest doręczane lub przekazywane drogą elektroniczną przez
właściwy organ Policji lub policjanta działającego z upoważnienia tego organu.
3. Żądanie, o którym mowa w ust. 2, powinno zawierać powołanie podstawy prawnej żądania,
określenie rodzaju i zakresu niezbędnej pomocy, wskazanie policjanta korzystającego z pomocy oraz
pouczenie o odpowiedzialności karnej funkcjonariusza publicznego w razie niedopełnienia obowiązku
udzielenia pomocy.
§ 22. 1. Żądanie, o którym mowa w § 21, może być zgłoszone ustnie przez każdego policjanta
potrzebującego niezbędnej pomocy:
1) w sytuacjach niecierpiących zwłoki, a zwłaszcza w przypadku wykonywania przez policjanta
czynności służbowych w celu ratowania życia, zdrowia lub wolności człowieka albo ochrony mienia
oraz w trakcie pościgu za sprawcą czynu zabronionego pod groźbą kary;
2) jeżeli policjant wykonuje czynności służbowe na pisemne polecenie sądu, prokuratora lub
organu administracji publicznej.
2. Policjant zgłaszający ustne żądanie udzielenia niezbędnej pomocy powiadamia osobę, do
której zgłasza żądanie, o działaniu w sytuacji niecierpiącej zwłoki albo na polecenie sądu, prokuratora
lub organu administracji publicznej oraz przekazuje tej osobie informacje określone w § 21 ust. 3.
3. Żądanie zgłoszone ustnie potwierdza się niezwłocznie w sposób określony w § 21 ust. 2.
§ 23. 1. Policjant, zwracając się o udzielnie niezbędnej pomocy do jednostek gospodarczych
innych niż wymienione w § 21 ust. 1 lub do organizacji społecznych, kieruje wystąpienie do osób
pełniących funkcje kierowników lub członków zarządu w tych jednostkach lub organizacjach albo do
innych osób upoważnionych do podejmowania decyzji koniecznych do udzielenia pomocy lub w
danym czasie dysponujących możliwościami jej udzielenia.
2. W zakresie formy zwracania się o pomoc, o której mowa w ust. 1, stosuje się odpowiednio
przepisy § 21 ust. 2 i § 22.
§ 24. W nagłych wypadkach policjant zwraca się ustnie do każdej osoby o udzielenie doraźnej
pomocy, powiadamiając tę osobę o nagłym wypadku oraz przekazując jej informacje, o których mowa
w § 21 ust. 3.
§ 25. 1. W przypadku wykonywania niejawnych czynności służbowych policjant uprzedza każdą
osobę udzielającą pomocy w ramach tych czynności o obowiązku zachowania w tajemnicy faktu
udzielenia pomocy i wszelkich szczegółów z tym związanych oraz o odpowiedzialności karnej w razie
nieuprawnionego ujawnienia informacji stanowiących tajemnicę państwową lub służbową, pobierając
na tę okoliczność pisemne oświadczenie sporządzone własnoręcznie przez osobę udzielającą
pomocy, jeżeli pozwalają na to okoliczności wykonywania czynności służbowych. O konieczności
złożenia takiego oświadczenia policjant uprzedza przed skorzystaniem z pomocy tej osoby.
2. O wystąpieniu okoliczności uniemożliwiających pobranie oświadczenia, o którym mowa w ust.
1, policjant informuje swojego bezpośredniego przełożonego raportem, wskazującym osobę
udzielającą pomocy oraz zakres informacji, jakie zostały tej osobie udostępnione.
§ 26. Po zakończeniu czynności służbowych policjant składa bezpośredniemu przełożonemu
szczegółowy raport zawierający informację o wystąpieniu z żądaniem lub zwróceniu się o udzielenie
pomocy.
§ 27. 1. Policjant jest obowiązany sporządzić pisemne pokwitowanie na użyczone w ramach
pomocy rzeczy lub dokumenty.
2. Pokwitowanie powinno zawierać:
1) stopień, imię i nazwisko policjanta oraz jego numer identyfikacyjny, a także określenie
jednostki organizacyjnej Policji, w której pełni on służbę;
2) miejsce, datę i godzinę przejęcia rzeczy lub dokumentu;
3) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres właściciela (posiadacza) rzeczy lub dokumentu;
4) opis rzeczy lub dokumentu z uwzględnieniem ewentualnych uszkodzeń, a w odniesieniu do
pojazdu - z podaniem marki, typu, modelu, numeru rejestracyjnego, ilości paliwa w zbiorniku oraz
przebiegu według wskazań liczników zainstalowanych w pojeździe;
5) pouczenie o prawie do odszkodowania z tytułu uszkodzenia lub zniszczenia rzeczy lub
dokumentu;
6) określenie miejsca i, w miarę możliwości, terminu zwrotu rzeczy lub dokumentu;
7) podpisy policjanta oraz właściciela (posiadacza) rzeczy lub dokumentu albo innej osoby
upoważnionej do dysponowania rzeczą lub dokumentem.
3. Pokwitowanie, o którym mowa w ust. 1, sporządza się w 2 egzemplarzach: przeznaczonych
dla właściciela (posiadacza) użyczonej rzeczy lub dokumentu oraz do akt sprawy, w ramach której
nastąpiło udzielenie pomocy.
4. W przypadkach uzasadnionych koniecznością niezwłocznego działania, w szczególności w
celu ratowania życia, zdrowia ludzkiego lub mienia albo prowadzenia pościgu za sprawcą czynu
zabronionego pod groźbą kary, policjant może odstąpić od wydania pisemnego pokwitowania i ustnie
poinformować właściciela (posiadacza) rzeczy lub dokumentu o danych określonych w ust. 2 pkt 1, 5 i
6.
5. Jeżeli w pokwitowaniu nie określono terminu zwrotu rzeczy lub dokumentu oraz w sytuacji, o
której mowa w ust. 4, policjant jest obowiązany zwrócić rzecz lub dokument niezwłocznie po
wykonaniu czynności służbowych albo po ustaniu potrzeby dalszego korzystania z rzeczy lub
dokumentu.
§ 28. 1. Zwrot rzeczy lub dokumentu odbywa się protokolarnie w terminie i miejscu uzgodnionym
z właścicielem (posiadaczem).
2. Protokół zwrotu rzeczy lub dokumentu powinien zawierać:
1) stopień, imię i nazwisko policjanta dokonującego zwrotu oraz określenie jednostki
organizacyjnej Policji, w której pełni on służbę;
2) miejsce, datę i godzinę zwrotu rzeczy lub dokumentu;
3) imię i nazwisko lub nazwę oraz adres właściciela (posiadacza) albo osoby upoważnionej do
odbioru rzeczy lub dokumentu;
4) opis stanu rzeczy lub dokumentu przed i po użyciu przez policjanta, ze wskazaniem
ewentualnych uszkodzeń powstałych w trakcie użycia, a w odniesieniu do pojazdu - z podaniem
marki, typu, modelu, numeru rejestracyjnego, szacunkowej ilości paliwa oraz przebiegu według
wskazań liczników zainstalowanych w pojeździe;
5) oświadczenie osoby, o której mowa w pkt 3, o stanie odbieranej rzeczy lub dokumentu;
6) podpisy policjanta dokonującego zwrotu rzeczy lub dokumentu oraz osoby, o której mowa w
pkt 3.
3. W razie zgłoszenia przez osobę, o której mowa w ust. 2 pkt 3, zastrzeżeń co do określonych w
protokole danych dotyczących stopnia uszkodzenia albo zużycia rzeczy lub dokumentu, jednostka
organizacyjna Policji dokonująca zwrotu, o ile nie uwzględniono tych zastrzeżeń, powołuje
rzeczoznawcę w celu ich rozpatrzenia.
Rozdział 8
Przepisy końcowe
§ 29. Formularze protokołów według wzorów określonych w dotychczasowych przepisach mogą być
stosowane przez okres 5 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia.
§ 30. Tracą moc:
1) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 8 lutego 2005 r. w sprawie sposobu postępowania przy
wykonywaniu niektórych uprawnień Policji oraz wzorów dokumentów stosowanych w tych sprawach
(Dz. U. Nr 25, poz. 204);
2) rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 13 sierpnia 1996 r. w sprawie szczegółowego trybu
korzystania przez policjantów z pomocy instytucji państwowych, organów administracji rządowej i
samorządu terytorialnego, jednostek gospodarczych i organizacji społecznych oraz osób (Dz. U. Nr
107, poz. 501).
§ 31. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
Załączniki do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lipca 2005 r.
(poz. 1186)
Załącznik nr 1
WZÓR
ZAPOZNAŁEM SIĘ
...........................................................
(pieczęć i podpis przełożonego)
................................................................................
..................
(znak sprawy)
PROTOKÓŁ ZATRZYMANIA
OSOBY
...........................................................
(imię i nazwisko osoby zatrzymanej)
................................................................................
.................
(nazwa jednostki organizacyjnej Policji prowadzącej sprawę)
na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2a lub/i 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002
r. Nr 7, poz. 58, z późn. zm.).
Czas zatrzymania osoby: ................................................................................
...........
(godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
Miejsce zatrzymania: ................................................................................
..................
(miejsce czynności - adres lub inne określenie miejsca zatrzymania albo nazwa jednostki
organizacyjnej Policji)
Zatrzymania dokonał: .................................................. z ...........................................
(stopień, imię i nazwisko policjanta) (nazwa jednostki organizacyjnej Policji)
Miejsce i czas sporządzenia protokołu: .......................................................................
(miejscowość, godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
Osoby uczestniczące w czynności: ............................................................................
(charakter obecności, np. tłumacz, protokolant, inny)
...
Zatrzymany(a) ...
(imię i nazwisko) (nazwisko rodowe)
syn/córka ...
(nazwisko rodowe matki)
zamieszkały(a) w ...
(adres)
Tożsamość zatrzymanego(ej) ustalono na podstawie .........................................................
...
(nazwa, seria, data wydania, nr dokumentu tożsamości oraz nazwa organu wydającego)
................................................................................
, numer PESEL ................................
...
(ewentualnie odnotowanie braku dokumentu tożsamości; oświadczenia lub oświadczenia innych
osób)
Rysopis ...
(cechy rysopisowe i znaki szczególne, np. przybliżony wiek, płeć, kolor oczu, włosów, wzrost blizny,
tatuaże i inne)
...
...
...
...
Przyczyna(y) zatrzymania ................................................................................
.....
(szczegółowo opisać przyczynę zatrzymania, w szczególności wskazać, na czym polegało
...
stworzenie w sposób oczywisty bezpośredniego zagrożenia dla życia lub zdrowia ludzkiego, a także
dla mienia)
...
...
...
Oświadczenie zatrzymanego
Zostałem(am) pouczony(a) o przysługującym mi na mocy art. 244 § 2, art. 245, 246 § 1 2 art. 612 §
2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn.
zm.) prawie: wniesienia do Sądu ....................................... w....................................., w terminie 7 dni
od zatrzymania, zażalenia, w którym mogę się domagać zbadania zasadności, legalności (nie
dotyczy osoby, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji) oraz
prawidłowości zatrzymania; żądania: umożliwienia wypowiedzenia się co do przyczyn zatrzymania;
powiadomienia o zatrzymaniu osoby najbliższej, pracodawcy, uczelni lub szkoły; kontaktu z
adwokatem i bezpośredniej z nim rozmowy w obecności policjanta (nie dotyczy osoby, o której
mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji); nawiązania kontaktu z
urzędem konsularnym lub przedstawicielstwem dyplomatycznym oraz na podstawie art. 15 ust. 7
ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji o prawie złożenia zażalenia do miejscowo właściwego
prokuratora na sposób przeprowadzenia zatrzymania
............................................
(podpis zatrzymanego(ej))
Po pouczeniu zatrzymany(a) oświadczył(a), co następuje: ...................................
...
...
Oświadczenie osoby w związku z zatrzymaniem: ...............................................
...
Oświadczenia zatrzymanego(ej) o stanie zdrowia, z uwzględnieniem opisu i przyczyn ewentualnych
obrażeń: ................................................................................
.....
...
Zatrzymany(a) był(a)  nie był(a)  badany(a) przez lekarza .....................................
Powód badania/odstąpienia od badania : ..............................................................
Omówienie skreśleń i poprawek: ............................................................................
...
Zgłoszone przez osoby uczestniczące w czynności zarzuty co do treści protokołu oraz
oświadczenie policjanta prowadzącego czynność: ......................................................
Do protokołu załączono: ................................................................................
......
(liczba i rodzaj załączników)
Czynność zakończono: ................................................................................
.......
(godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
Protokół osobiście odczytałem/odczytano mi
...............................
(podpis policjanta)
......................................................................
(podpis osoby uczestniczącej w czynności)
..........................................
(podpis zatrzymanego(ej))
Kopię niniejszego protokołu otrzymałem(am) ......................................................
(podpis zatrzymanego(ej))
O zatrzymaniu zawiadomiono Prokuratora ........................ w .............................
w dniu ....................... o godzinie ..................... telefonicznie/drogą teleinformatyczną .
(dzień, miesiąc, rok) (godzina, minuta)
Zatrzymanego(ą) ................................................................................
..............
zwolniono/przekazano do dyspozycji Sądu ............................. w ..................................
w dniu ............................... o godzinie ............................ ...........................................
(dzień, miesiąc, rok) (godzina, minuta) (pozycja książki zatrzymań)
................................................................................
....
(podpis osoby przybranej, tłumacza, protokolanta)
..............................
(podpis policjanta)
Załącznik nr 2
WZÓR
PROTOKÓŁ POBRANIA WYMAZU
ZE ŚLUZÓWKI POLICZKÓW
................................................................................
..........
(znak sprawy)
 OD OSOBY O NIEUSTALONEJ
TOŻSAMOŚCI
 OD OSOBY USIŁUJĄCEJ UKRYĆ
SWOJĄ TOŻSAMOŚĆ
................................................................................
..........
(nazwa jednostki organizacyjnej Policji prowadzącej
sprawę)
na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3a lit. b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r.
Nr 7, poz. 58, z późn. zm.).
Miejsce i czas rozpoczęcia czynności ...............................................................................
(miejscowość, godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
Rysopis osoby, od której pobrano wymaz: .........................................................................
(cechy rysopisowe i znaki szczególne, np. przybliżony wiek,
...
płeć, kolor włosów, oczu, wzrost, blizny, tatuaże i inne)
...
Dane personalne i adresowe podane przez osobę, od której pobrano wymaz: ......................
...
Wymaz pobrany przez:
...
(stopień, imię i nazwisko policjanta)
z ...
(nazwa jednostki organizacyjnej Policji)
Osoby uczestniczące w czynności:
...
(charakter obecności, np. protokolant, tłumacz, stenograf, inny)
...
Środki przymusu bezpośredniego: zastosowano/nie zastosowano
...
(opis zastosowanych środków przymusu bezpośredniego)
Sposób zabezpieczenia próbki
miejsce na umieszczenie kodu
kreskowego pakietu kryminalistycznego
Sposób zapakowania próbki:
...
...
Omówienie skreśleń i poprawek:
...
...
Zgłoszone przez osoby uczestniczące w czynności zarzuty co do treści protokołu oraz
oświadczenie policjanta przeprowadzającego czynność:
...
...
Do protokołu załączono:
...
(liczba i rodzaj załączników)
Czynność zakończono:
...
(dzień, miesiąc, rok, godzina)
................................................................................
.......
(podpis policjanta dokonującego pobrania wymazu)
..................................................................
(podpis osoby, od której pobrano wymaz)
Oświadczenie osoby, od której pobrano wymaz:
Zostałem(am) poinformowany(a) o przysługującym mi na mocy art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 6
kwietnia 1990 r. o Policji prawie złożenia zażalenia do miejscowo właściwego prokuratora na sposób
przeprowadzenia czynności.
..................................................................
(podpis osoby, od której pobrano wymaz)
Podpisy innych osób biorących udział w czynności:
1. .......................... 2. ........................... 3. ......................... 4. ..........................
Załącznik nr 3
WZÓR
_____________________________
(pieczęć instytucji, w której
dokonano pobrania)
PROTOKÓŁ POBRANIA
MATERIAŁU BIOLOGICZNEGO ZE
ZWŁOK LUDZKICH
..........................................................................
(znak sprawy)
................................................................................
.................
(nazwa jednostki organizacyjnej Policji prowadzącej sprawę)
na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 3b ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7,
poz. 58, z późn. zm.).
Miejsce i czas rozpoczęcia czynności: ................................................................................
..
(miejscowość, godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
Rodzaj miejsca, w którym znajdują się zwłoki: .......................................................................
(np. prosektorium ze wskazaniem nazwy i adresu, miejsce publiczne,
...
inne miejsce i adres miejsca)
Rodzaj pobranego materiału biologicznego: ............................................................................
(np. krew, cebulki włosów, inna tkanka)
Materiał biologiczny pobrany przez: ................................................................................
.......
(imię, nazwisko, zawód pobierającego materiał)
w obecności: ...
(charakter obecności, np. protokolant, tłumacz)
...
Nazwa organu polecającego pobranie: ................................................................................
....
(wskazać jednostkę organizacyjną Policji, prokuraturę, sąd)
Sposób zabezpieczenia próbki
miejsce na umieszczenie kodu
kreskowego pakietu kryminalistycznego
Sposób zapakowania próbki: ................................................................................
............
...
...
Omówienie skreśleń i poprawek:
...
...
...
Zgłoszone przez osoby uczestniczące w czynności zarzuty co do treści protokołu oraz
oświadczenie policjanta przeprowadzającego czynność:
...
Do protokołu załączono: ................................................................................
..................
(liczba i rodzaj załączników)
Czynność zakończono: ...
(dzień, miesiąc, rok, godzina, minuta)
...
(podpis/pieczęć pobierającego próbkę)
Podpisy policjanta i innych osób biorących udział w czynności:
1. ......................................... 2. .......................................... 3. ........................................
Załącznik nr 4
WZÓR
PROTOKÓŁ
 KONTROLI OSOBISTEJ ................................................................................
............
(znak sprawy)
 PRZEGLĄDANIA
ZAWARTOŚCI BAGAŻU
 SPRAWDZANIA
ŁADUNKU
................................................................................
............
(nazwa jednostki organizacyjnej Policji prowadzącej sprawę)
na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7,
poz. 58, z późn. zm.).
Miejsce i czas rozpoczęcia czynności: ............................................................................
(miejscowość, godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
Czynności dokonał: ............................................................ z ........................................
(stopień, imię i nazwisko policjanta) (nazwa jednostki organizacyjnej Policji)
w obecności: osoby wskazanej przez osobę, która jest poddawana kontroli osobistej, właściciela
bagażu lub ładunku, przedstawiciela przewoźnika, spedytora, agenta morskiego, osoby przybranej
przez policjanta
...
(imię i nazwisko osoby, seria i nr oraz data wydania dokumentu tożsamości albo odnotowanie braku
dokumentu tożsamości;
...
oświadczenia lub oświadczenia innych osób)
...
...
(imię i nazwisko osoby podlegającej kontroli osobistej, właściciela bagażu/ładunku) (nazwisko
rodowe)
syn/córka ...
(nazwisko rodowe matki)
zamieszkały(a) w ...
(adres)
Tożsamość osoby ustalono na podstawie ................................................................................
......
..., numer PESEL .......................
(nazwa, seria, data wydania, numer dokumentu tożsamości oraz nazwa organu wydającego)
...
(ewentualnie odnotowanie braku dokumentu tożsamości; oświadczenia lub oświadczenia innych
osób)
Przyczyna dokonania czynności i jej przebieg: ................................................................
(uwzględnić rodzaj, oznaczenie, ilość ładunkuczbę bagaży )
...
...
...
W wyniku przeprowadzonej czynności znaleziono/nie znaleziono następujące(ych)
przedmioty(ów):
...
...
...
...
...
...
Czynności podjęte w związku ze znalezieniem przedmiotów: ..........................................
...
...
...
Omówienie skreśleń i poprawek: ................................................................................
..
...
...
...
Zgłoszone przez osoby uczestniczące w czynności zarzuty co do treści protokołu oraz
oświadczenia policjanta prowadzącego czynność:
...
...
...
Czynność zakończono: ................................................................................
...............
(godzina, minuta, dzień, miesiąc, rok)
...............................
(podpis policjanta)
...........................................
(podpis osoby przybranej)
..............................................................
(podpis osoby, wobec której czynność
została przeprowadzona)
Oświadczenie osoby, wobec której czynność została przeprowadzona:
Zostałem(am) poinformowany(a) o przysługującym mi na mocy art. 15 ust. 7 ustawy z dnia 6
kwietnia 1990 r. o Policji prawie złożenia zażalenia do miejscowo właściwego prokuratora na sposób
przeprowadzenia czynności.
................................................................................
...........
(podpis osoby, wobec której przeprowadzono czynność)
Kopię niniejszego protokołu otrzymałem(am) w dniu ............... 20 ..... r. o godz. ..............
.............................................................................
(podpis osoby, której wydano kopię protokołu)


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 06-04-2008 18:48

Wąchock dnia 18-03-2008r
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Sąd Rejonowy
Adres
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Wg właściwości miejscowej&nbsp;

pokrzywdzona: ??????..
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Zam;&nbsp;
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

Oskarżony :. Imię i&nbsp; nazwisko
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Adres

Oskarżyciel publiczny ( np. Policja* , prokuratura*)
Oskarżyciel prywatny. Imię i nazwisko*
&nbsp; &nbsp; Adres
Data wniosku o przyłączenie się do oskarżenia publicznego&nbsp; jako oskarżyciel publiczny&nbsp;


sygnatura akt policji ?..(wypełnic&nbsp; lub przekreślić&nbsp; ) np. 2Ds800/07( sygnatura zgodna z rozoprzadzeniem)
sygnatura akt prokuratury Ds. /2008??..( nie skreślać lub przekreslić)
sygnatura akt sądu ? ( nie skreślać)

Wniosek oskarżonego w sprawie oznaczonej sygnaturą akt na podstawie art.
Zażalenie podejrzanego&nbsp; w sprawie (oznaczonej&nbsp; sygnaturą akt VIIK ?/08) ?
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Skarga&nbsp; zatrzymanego na czynności policji na podstawie art.
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Skarga oskarżonego na bezczynność policji na podstawia
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Wniosek oskarżonego o podjęcie czynności na podstawie Wniosek oskarżonego w sprawie ozn sygn&nbsp; o udzielenie informacji o przebiegu czynności&nbsp; na podst art.
Wniosek oskarżonego na okoliczność&nbsp; umożliwienia przesłuchania świadka w trakcie postępowania przygotowawczaego
W imieniu własnym zaskarżam zasadność legalność oraz prawidłowość zatrzymania mojej osoby :
1)Na podstawie. art.246kpk zarzucam błędy w czynnościach Policji polegających na :
a ) zatrzymaniu&nbsp; mojej osoby poprzez podstępne&nbsp; wprowadzenie mnie w błąd w poorze nocnej , naruszenie miru domowego art. 193kk,&nbsp; nie pouczenie o przysługujących mi prawach art. 16 kpk np. do odmowy zeznań, zeznań w obecności&nbsp; adwokata i wyłudzenie zeznań w momencie kiedy byłem zszokowany interwencją.
b) danie wiary kobiecie z która zamieszkuje bez możliwości analizy zebranego materiału dowodowego&nbsp; pod kątem konfabulacji tejże kobiety
c) wadliwe pouczenie mnie o drodze zaskarżania zatrzymanie art. 16 kpk poprzez niepodanie sygnatury akt sprawy oraz niepodanie adresu sądu właściwego rzeczowo i miejscowo&nbsp; art. 24 kpk
2) na podstawie art. 167. kpk 169 kpk. wnoszę o przeprowadzenie dowodu z bilingu rozmów tel. Komórkowego i sms-ów z nr użytkownika wykazanie&nbsp; połączeń między godziną ?.a ??. z innymi&nbsp; numerami&nbsp; na okoliczność tworzenia fałszywych dowodów( art. 234 kk) poprzez świadome wprowadzenie w błąd&nbsp; funkcjonariuszy&nbsp; policji i niezasadne zgłoszenie potrzeby interwencji policji działając na moja szkodę i naruszając tym moje dobra osobiste poprzez fałszywe oskarżenie.
3) na podstawie art. 177kpk wnoszę o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków tj sąsiadów na okoliczność rzekomej awantury w porze nocnej tj. XYZ zam
4) na podstawie art. 184 wnoszę o zastrzeżenie danych świadka ze względu na możliwe matactwo i zastraszanie świadka
5) na podstawie art. 123§3 wnoszę o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia
W imieniu własnym wnoszę o :
1) Sprowadzenie dowodu


&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Uzasadnienie



Wobec powyższych faktów wnoszę jak w petitum .


Załączniki wg&nbsp; spisu dowodów&nbsp; poz. 1do&nbsp; 4 :


Otrzymujący odpisy&nbsp;
1)Sąd&nbsp; Rejonowy w miejscowości&nbsp; , np. IV wydział karny ul&nbsp;
2). Oskarżony&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 07-04-2008 07:18

DZIAŁ VIIIkpk
POSTĘPOWANIE PRZED SĄDEM PIERWSZEJ INSTANCJI

Rozdział 40
Wstępna kontrola oskarżenia
Art. 337. § 1. (220) Jeżeli akt oskarżenia nie odpowiada warunkom formalnym wymienionym w art. 119, 332, 333 lub 335, a także gdy nie zostały spełnione warunki wymienione w art. 334, prezes sądu zwraca go oskarżycielowi w celu usunięcia braków w terminie 7 dni.
§ 2. Na zarządzenie, o którym mowa w § 1, oskarżycielowi przysługuje zażalenie do sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
§ 3. Oskarżyciel publiczny, który nie wnosi zażalenia, jest obowiązany wnieść w terminie wskazanym w § 1 poprawiony lub uzupełniony akt oskarżenia.
Art. 338. § 1. (221) Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom formalnym, prezes sądu zarządza doręczenie jego odpisu oskarżonemu, wzywając go do składania wniosków dowodowych w terminie 7 dni od doręczenia mu aktu oskarżenia. Jeżeli akt oskarżenia zawiera wniosek, o którym mowa w art. 335 § 1, jego odpis doręcza się ujawnionemu pokrzywdzonemu.
§ 2. Oskarżony ma prawo wniesienia, w terminie 7 dni od doręczenia mu aktu oskarżenia, pisemnej odpowiedzi na akt oskarżenia, o czym należy go pouczyć.
§ 3. Jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo ujawnienia tajemnicy państwowej, oskarżonemu doręcza się odpis aktu oskarżenia bez uzasadnienia. Uzasadnienie aktu oskarżenia udostępnia się jednak z zachowaniem rygorów określonych przez prezesa sądu lub sąd.
Art. 339. § 1. Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli:
1)prokurator złożył wniosek o orzeczenie środków zabezpieczających,
2)zachodzi potrzeba rozważenia kwestii warunkowego umorzenia postępowania,
3)(222) akt oskarżenia zawiera wniosek, o którym mowa w art. 335.
§ 2. Jeżeli akt oskarżenia wniósł oskarżyciel posiłkowy, prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie w celu zbadania, czy nie zachodzi potrzeba wydania orzeczenia, o którym mowa w § 3 pkt 2, a także w art. 56 § 1.
§ 3. Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie także wtedy, gdy zachodzi potrzeba innego rozstrzygnięcia przekraczającego jego uprawnienia, a zwłaszcza:
1)umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 2-11,
2)umorzenia postępowania z powodu oczywistego braku faktycznych podstaw oskarżenia,
3)wydania postanowienia o niewłaściwości sądu lub o zmianie wskazanego w akcie oskarżenia trybu postępowania,
4)zwrotu sprawy prokuratorowi w celu usunięcia istotnych braków postępowania przygotowawczego,
5)wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania,
6)wydania postanowienia w przedmiocie tymczasowego aresztowania lub innego środka przymusu,
7) (223) wydania wyroku nakazowego.
§ 4. (224) Prezes sądu kieruje sprawę na posiedzenie ponadto, gdy zachodzi potrzeba rozważenia możliwości przekazania jej do postępowania mediacyjnego; przepis art. 23a stosuje się odpowiednio.
§ 5. (225) Strony, obrońcy i pełnomocnicy mogą wziąć udział w posiedzeniach wymienionych w § 1 oraz w § 3 pkt 1, 2 i 6, z tym że udział prokuratora i obrońcy w posiedzeniu w przedmiocie orzeczenia środka zabezpieczającego określonego w art. 94 albo 95 Kodeksu karnego jest obowiązkowy.
Art. 340. § 1. W kwestii umorzenia postępowania stosuje się odpowiednio art. 322 oraz art. 323 § 1 i 2.
§ 2. (226) W razie istnienia podstaw określonych w art. 99 § 1 Kodeksu karnego lub w art. 43 § 1 pkt 1 Kodeksu karnego skarbowego sąd, umarzając postępowanie lub rozpoznając wniosek prokuratora wymieniony w art. 323 § 3, orzeka przepadek.
§ 3. Osoba roszcząca sobie prawo do korzyści lub przedmiotów, których przepadek orzeczono tytułem środka zabezpieczającego, może dochodzić swych roszczeń tylko w postępowaniu cywilnym.
Art. 341. § 1. (227) Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Udział ich jest obowiązkowy, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 2. (228) Jeżeli oskarżony sprzeciwia się warunkowemu umorzeniu, jak również wtedy, gdy sąd uznaje, że warunkowe umorzenie byłoby nieuzasadnione, kieruje sprawę na rozprawę. Wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania zastępuje akt oskarżenia. W terminie 7 dni prokurator dokonuje czynności określonych w art. 333 § 1-2.
§ 3. Jeżeli sąd uzna za celowe ze względu na możliwość porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, może odroczyć posiedzenie, wyznaczając stronom odpowiedni termin. Na wniosek oskarżonego i pokrzywdzonego, uzasadniony potrzebą dokonania uzgodnień, sąd zarządza stosowną przerwę lub odracza posiedzenie.
§ 4. Sąd orzekając o warunkowym umorzeniu bierze pod uwagę wyniki porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii wskazanej w § 3.
§ 5. (229) W przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu wyrokiem.
Art. 342. (230) § 1. W wyroku warunkowo umarzającym postępowanie należy dokładnie określić czyn oskarżonego, wskazać przepis ustawy karnej, pod który czyn podpada, oraz oznaczyć okres próby.
§ 2. W wyroku sąd określa także nałożone na oskarżonego obowiązki oraz sposób i termin ich wykonania, a w razie uznania za celowe - również dozór kuratora, osoby godnej zaufania albo instytucji lub organizacji społecznej.
§ 3. Wyrok powinien w razie potrzeby zawierać rozstrzygnięcie co do dowodów rzeczowych. Sąd stosuje odpowiednio art. 230 § 2 i 3 oraz art. 231-233, uwzględniając potrzebę zabezpieczenia dowodów na wypadek podjęcia postępowania.
§ 4. Zawarte w wyroku rozstrzygnięcie, o którym mowa w § 3, może być zaskarżone zażaleniem przez osoby wskazane w art. 323 § 2.
§ 5. Wyrok doręcza się także pokrzywdzonemu
Art. 343. (231) § 1. Uwzględniając wniosek, o którym mowa w art. 335, sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, warunkowo zawiesić jej wykonanie albo orzec wyłącznie środek karny wymieniony w art. 39 pkt 1-3, 5-8 Kodeksu karnego.
§ 2. W wypadku określonym w § 1:
1)nadzwyczajne złagodzenie kary może nastąpić również w innych wypadkach niż przewidziane w art. 60 § 1-4 Kodeksu karnego,
2)warunkowe zawieszenie wykonania kary może nastąpić niezależnie od przesłanek określonych w art. 69 § 1-3 Kodeksu karnego, przy czym nie stosuje się go do kary pozbawienia wolności w wymiarze powyżej lat 5, a okres próby nie może przekroczyć 10 lat,
3)ograniczenie skazania do orzeczenia środka karnego może nastąpić, jeżeli przypisany oskarżonemu występek jest zagrożony karą nie przekraczającą&nbsp; 5 lat pozbawienia wolności.
§ 3. Jeżeli nie ma zastosowania art. 46 Kodeksu karnego, sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od naprawienia szkody w całości albo w części lub od zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Przepis art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Postępowania dowodowego nie prowadzi się. Przepis art. 394 stosuje się jednak odpowiednio.
§ 5. Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Pokrzywdzony może najpóźniej na tym posiedzeniu złożyć oświadczenie, o którym mowa w art. 54 § 1. Udział prokuratora, oskarżonego lub pokrzywdzonego w posiedzeniu jest obowiązkowy, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 6. Sąd, uwzględniając wniosek, skazuje oskarżonego wyrokiem.
§ 7. Jeżeli sąd uzna, że nie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych.
Art. 344. Jeżeli oskarżony jest tymczasowo aresztowany, sąd z urzędu rozstrzyga o utrzymaniu, zmianie lub uchyleniu tego środka. W razie potrzeby orzeka także o innych środkach zapobiegawczych.
Art. 345. § 1. Sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu uzupełnienia śledztwa lub dochodzenia, jeżeli akta sprawy wskazują na istotne braki tego postępowania, zwłaszcza na potrzebę poszukiwania dowodów, zaś dokonanie niezbędnych czynności przez sąd powodowałoby znaczne trudności.
§ 2. Przekazując sprawę prokuratorowi sąd wskazuje kierunek uzupełnienia, a w razie potrzeby także odpowiednie czynności, jakie należy przedsięwziąć.
§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy stronom zażalenie.
Art. 346. Po uzupełnieniu śledztwa lub dochodzenia oskarżyciel publiczny składa nowy akt oskarżenia albo podtrzymuje poprzedni, albo zwraca sądowi akta sprawy z wnioskiem o warunkowe umorzenie postępowania lub postępowanie umarza.
Art. 347. W dalszym postępowaniu sąd nie jest związany ani oceną faktyczną, ani prawną przyjętą za podstawę postanowień i zarządzeń wydanych na posiedzeniu.

Rozdział 41
Przygotowanie do rozprawy głównej
Art. 348. Rozprawę należy wyznaczyć i przeprowadzić bez nieuzasadnionej zwłoki.
Art. 349. Prezes sądu może wnieść sprawę na posiedzenie, jeżeli ze względu na zawiłość sprawy lub z innych ważnych powodów uzna, że może to przyczynić się do usprawnienia postępowania, a zwłaszcza należytego przygotowania i organizacji rozprawy głównej.
Art. 350. § 1. Prezes sądu wydaje pisemne zarządzenie o wyznaczeniu rozprawy głównej, w którym wskazuje:
1)sędziego albo członków składu orzekającego,
2)dzień, godzinę i salę rozprawy,
3)strony i inne osoby, które należy wezwać na rozprawę lub zawiadomić o jej terminie,
4)inne czynności konieczne do przygotowania rozprawy.
§ 2. Co do oskarżonego pozbawionego wolności należy w każdym wypadku wydać zarządzenie doprowadzenia go na rozprawę.
Art. 351. § 1. (232) Sędziego albo sędziów powołanych do orzekania w sprawie wyznacza się w kolejności według wpływu sprawy oraz jawnej dla stron listy sędziów danego sądu lub wydziału. Odstępstwo od tej kolejności jest dopuszczalne tylko z powodu choroby sędziego lub z innej ważnej przyczyny, co należy zaznaczyć w zarządzeniu o wyznaczeniu rozprawy.
§ 2. Gdy w akcie oskarżenia zarzuca się popełnienie zbrodni zagrożonej karą 25 lat pozbawienia wolności albo dożywotniego pozbawienia wolności, wyznaczenia składu orzekającego dokonuje się na wniosek prokuratora lub obrońcy w drodze losowania, przy którym mają oni prawo być obecni. Prokurator może złożyć wniosek nie później niż w ciągu 7 dni po wniesieniu do sądu aktu oskarżenia, a obrońca w ciągu 7 dni od dnia doręczenia mu odpisu aktu oskarżenia.
§ 3. (233) Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady wyznaczania i losowania składu orzekającego, mając na uwadze konieczność zagwarantowania równego prawdopodobieństwa udziału w składzie orzekającym w każdej sprawie wszystkim sędziom danego sądu lub wydziału.
Art. 352. (234) Prezes sądu po rozważeniu wniosków stron i podmiotu, o którym mowa w art. 416 lub z urzędu dopuszcza dowody i zarządza ich sprowadzenie na rozprawę. Przepis art. 368 stosuje się odpowiednio.
Art. 353. § 1. Pomiędzy doręczeniem zawiadomienia a terminem rozprawy głównej powinno upłynąć&nbsp; co najmniej 7 dni.
§ 2. W razie niezachowania tego terminu w stosunku do oskarżonego lub jego obrońcy rozprawa na ich wniosek, zgłoszony przed rozpoczęciem przewodu sądowego, ulega odroczeniu.
Art. 354. W wypadku wniosku prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i o zastosowanie środków zabezpieczających stosuje się odpowiednio przepisy niniejszego rozdziału z następującymi zmianami:
1)nie stosuje się przepisów o oskarżycielu posiłkowym, a powództwo cywilne jest niedopuszczalne,
2)(235) wniosek kieruje się na rozprawę, chyba że w świetle materiałów postępowania przygotowawczego popełnienie czynu zabronionego przez podejrzanego i jego niepoczytalność w chwili czynu nie budzą wątpliwości, a prezes sądu uzna za celowe rozpoznanie sprawy na posiedzeniu z udziałem prokuratora, obrońcy i podejrzanego; podejrzany nie bierze udziału w posiedzeniu, jeżeli z opinii biegłych wynika, że byłoby to niewskazane, chyba że sąd uzna jego udział za konieczny; pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w posiedzeniu,
3)w razie umorzenia postępowania stosuje się art. 322 § 2 i 3.
Rozdział 42
Jawność rozprawy głównej
Art. 355. Rozprawa odbywa się jawnie. Ograniczenia jawności określa ustawa.
Art. 356. § 1. Na rozprawie oprócz osób biorących udział w postępowaniu mogą być obecne tylko osoby pełnoletnie, nie uzbrojone.
§ 2. Przewodniczący może zezwolić na obecność na rozprawie małoletnim oraz osobom obowiązanym do noszenia broni.
§ 3. Nie mogą być obecne na rozprawie osoby znajdujące się w stanie nie licującym z powagą sądu.
Art. 357. § 1. Sąd może zezwolić przedstawicielom radia, telewizji, filmu i prasy na dokonywanie za pomocą aparatury utrwaleń obrazu i dźwięku z przebiegu rozprawy, gdy uzasadniony interes społeczny za tym przemawia, dokonywanie tych czynności nie będzie utrudniać prowadzenia rozprawy, a ważny interes uczestnika postępowania temu się nie sprzeciwia.
§ 2. Sąd może określić warunki, od których uzależnia wydanie zezwolenia przewidzianego w § 1.
Art. 358. Jeżeli nie przemawia przeciw temu wzgląd na prawidłowość postępowania, sąd na wniosek strony wyraża zgodę na utrwalenie przez nią przebiegu rozprawy za pomocą urządzenia rejestrującego dźwięk.
Art. 359. Niejawna jest rozprawa, która dotyczy:
1)wniosku prokuratora o umorzenie postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy i zastosowanie środka zabezpieczającego,
2)sprawy o pomówienie lub znieważenie; na wniosek pokrzywdzonego rozprawa odbywa się jednak jawnie.
Art. 360. § 1. Sąd wyłącza jawność rozprawy w całości albo w części, jeżeli jawność mogłaby:
1)wywołać zakłócenie spokoju publicznego,
2)obrażać dobre obyczaje,
3)ujawnić okoliczności, które ze względu na ważny interes państwa powinny być zachowane w tajemnicy,
4)naruszyć ważny interes prywatny.
§ 2. Sąd wyłącza jawność całości lub części rozprawy także na żądanie osoby, która złożyła wniosek o ściganie.
§ 3. (236) Sąd może wyłączyć jawność całości albo części rozprawy, jeżeli choćby jeden z oskarżonych jest nieletni lub na czas przesłuchania świadka, który nie ukończył 15 lat.
Art. 361. § 1. W razie wyłączenia jawności mogą być obecne na rozprawie, oprócz osób biorących udział w postępowaniu, po dwie osoby wskazane przez oskarżyciela publicznego, oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciela prywatnego i oskarżonego. Jeżeli jest kilku oskarżycieli lub oskarżonych, każdy z nich może żądać pozostawienia na sali rozpraw po jednej osobie.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli zachodzi obawa ujawnienia tajemnicy państwowej.
§ 3. W razie wyłączenia jawności przewodniczący może zezwolić poszczególnym osobom na obecność na rozprawie.
Art. 362. Przewodniczący poucza obecnych o obowiązku zachowania w tajemnicy okoliczności ujawnionych na rozprawie toczącej się z wyłączeniem jawności i uprzedza o skutkach niedopełnienia tego obowiązku.
Art. 363. Z chwilą zgłoszenia wniosku o wyłączenie jawności rozprawa w zakresie tego wniosku odbywa się z wyłączeniem jawności, jeżeli o to wnosi strona lub sąd uzna to za potrzebne.
Art. 364. § 1. Ogłoszenie wyroku odbywa się jawnie.
§ 2. Jeżeli jawność rozprawy wyłączono w całości lub w części, przytoczenie powodów wyroku może nastąpić również z wyłączeniem jawności w całości lub w części.

Rozdział 43
Przepisy ogólne o rozprawie głównej
Art. 365. Rozprawa odbywa się ustnie.
Art. 366. § 1. Przewodniczący kieruje rozprawą i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem, bacząc, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy, a w miarę możności także okoliczności sprzyjające popełnieniu przestępstwa.
§ 2. Przewodniczący powinien dążyć do tego, aby rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło na pierwszej rozprawie głównej.
Art. 367. § 1. Przewodniczący umożliwia stronom wypowiedzenie się co do każdej kwestii podlegającej rozstrzygnięciu.
§ 2. Jeżeli w jakiejkolwiek kwestii jedna ze stron zabiera głos, prawo głosu przysługuje również wszystkim innym stronom. Obrońcy oskarżonego i oskarżonemu przysługuje głos ostatni.
Art. 368. O przychylnym załatwieniu wniosku dowodowego strony, któremu inna strona nie sprzeciwiła się, rozstrzyga ostatecznie przewodniczący; w innych wypadkach sąd wydaje postanowienie.
Art. 369. Dowody na poparcie oskarżenia powinny być w miarę możności przeprowadzone przed dowodami służącymi do obrony.
Art. 370. § 1. (237) Po swobodnym wypowiedzeniu się osoby przesłuchiwanej na wezwanie przewodniczącego, stosownie do art. 171 § 1, mogą zadawać jej pytania w następującym porządku: oskarżyciel publiczny, oskarżyciel posiłkowy, pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, oskarżyciel prywatny, pełnomocnik oskarżyciela prywatnego, powód cywilny, pełnomocnik powoda cywilnego, biegły, podmiot, o którym mowa w art. 416, obrońca, oskarżony, członkowie składu orzekającego.
§ 2. Strona, na której wniosek świadek został dopuszczony, zadaje pytania przed pozostałymi stronami.
§ 3. (238) W razie potrzeby członkowie składu orzekającego mogą zadawać dodatkowe pytania poza kolejnością.
§ 4. (239) Przewodniczący uchyla pytania, o których mowa w art. 171 § 6, lub gdy z innych powodów uznaje je za niestosowne.
Art. 371. § 1. Przy przesłuchaniu świadka nie powinni być obecni świadkowie, którzy jeszcze nie zostali przesłuchani.
§ 2. Przewodniczący powinien przedsiębrać środki zapobiegające porozumiewaniu się osób przesłuchanych z osobami, które jeszcze nie zostały przesłuchane.
Art. 372. Przewodniczący wydaje wszelkie zarządzenia niezbędne do utrzymania na sali sądowej spokoju i porządku.
Art. 373. Od zarządzeń przewodniczącego wydanych na rozprawie głównej przysługuje odwołanie do składu orzekającego.
Art. 374. § 1. Obecność oskarżonego na rozprawie głównej jest obowiązkowa, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
§ 2. Przewodniczący może wydać zarządzenie w celu uniemożliwienia oskarżonemu wydalenia się z sądu przed zakończeniem rozprawy.
Art. 375. § 1. Jeżeli oskarżony pomimo upomnienia go przez przewodniczącego zachowuje się nadal w sposób zakłócający porządek rozprawy lub godzący w powagę sądu, przewodniczący może wydalić go na pewien czas z sali rozprawy.
§ 2. Zezwalając oskarżonemu na powrót, przewodniczący niezwłocznie informuje go o przebiegu rozprawy w czasie jego nieobecności oraz umożliwia mu złożenie wyjaśnień co do przeprowadzonych w czasie jego nieobecności dowodów.
Art. 376. § 1. (240) Jeżeli oskarżony, który złożył już wyjaśnienia, opuścił salę rozprawy bez zezwolenia przewodniczącego, sąd może prowadzić rozprawę w dalszym ciągu pomimo nieobecności oskarżonego, a wyroku wydanego w tym wypadku nie uważa się za zaoczny. Sąd zarządza zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie oskarżonego, jeżeli uznaje jego obecność za niezbędną. Na postanowienie przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu tego sądu.
§ 2. Przepis ten stosuje się odpowiednio, jeżeli oskarżony po złożeniu wyjaśnień, zawiadomiony o terminie rozprawy odroczonej lub przerwanej, nie stawił się na tę rozprawę bez usprawiedliwienia.
§ 3. Jeżeli na rozprawę odroczoną lub przerwaną nie stawił się współoskarżony, który usprawiedliwił swoje niestawiennictwo, sąd może prowadzić rozprawę w zakresie nie dotyczącym bezpośrednio nieobecnego oskarżonego, jeżeli nie ograniczy to jego prawa do obrony.
Art. 377. § 1. Jeżeli oskarżony wprawił się ze swej winy w stan niezdolności do udziału w rozprawie lub w posiedzeniu, w którym jego udział jest obowiązkowy, sąd może prowadzić postępowanie pomimo jego nieobecności, nawet jeżeli nie złożył jeszcze wyjaśnień.
§ 2. (241) Przed wydaniem postanowienia, o którym mowa w § 1, sąd zapoznaje się ze świadectwem lekarza, który stwierdził stan takiej niezdolności, lub przesłuchuje go w charakterze biegłego. Stan niezdolności oskarżonego do udziału w rozprawie można stwierdzić także na podstawie badania niepołączonego z naruszeniem integralności ciała, przeprowadzonego za pomocą stosownego urządzenia.
§ 3. (242) Jeżeli oskarżony zawiadomiony o terminie rozprawy oświadcza, że nie weźmie udziału w rozprawie, uniemożliwia doprowadzenie go na rozprawę albo zawiadomiony o niej osobiście nie stawia się na rozprawę bez usprawiedliwienia, sąd może prowadzić postępowanie bez jego udziału, chyba że uzna obecność oskarżonego za niezbędną; przepis art. 376 § 1 zdanie drugie stosuje się.
§ 4. (243) Jeżeli oskarżony nie złożył jeszcze wyjaśnień przed sądem, można zastosować art. 396 § 2 lub uznać za wystarczające odczytanie jego poprzednio złożonych wyjaśnień.
§ 5. Jeżeli rozprawę przerwano lub odroczono wyznaczając nowy jej termin, sąd powiadamia o tym oskarżonego, a jeżeli oskarżony się stawi - przepis art. 375 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 6. Wyroku nie uważa się w tym wypadku za zaoczny.
Art. 378. (244) § 1. Jeżeli w sprawie, w której oskarżony musi mieć obrońcę i korzysta z obrony z wyboru, obrońca lub oskarżony wypowiada stosunek obrończy, sąd zakreśla oskarżonemu odpowiedni termin do powołania nowego obrońcy, a po bezskutecznym upływie tego terminu prezes sądu lub sąd wyznacza obrońcę z urzędu. W razie potrzeby rozprawę przerywa się lub odracza.
§ 2. W sprawie, w której oskarżony korzysta z obrońcy z urzędu, sąd na uzasadniony wniosek obrońcy lub oskarżonego zwalnia obrońcę z jego obowiązków i wyznacza oskarżonemu innego obrońcę z urzędu.
§ 3. Wyznaczając nowego obrońcę, sąd jednocześnie podejmuje decyzję, czy dotychczasowy obrońca może bez uszczerbku dla prawa oskarżonego do obrony pełnić swe obowiązki do czasu podjęcia obrony przez nowego obrońcę.
Art. 379. § 1. Gdy sąd wchodzi na salę lub ją opuszcza, wszyscy obecni wstają.
§ 2. Wstaje również każda osoba, do której sąd się zwraca lub która do sądu przemawia, chyba że przewodniczący zwolni ją od tego obowiązku.
Art. 380. Przepisy dotyczące oskarżonego stosuje się odpowiednio do osoby, której prokurator zarzuca popełnienie czynu zabronionego w stanie niepoczytalności i wnosi o umorzenie postępowania oraz o zastosowanie wobec niej środków zabezpieczających.

Rozdział 44
Rozpoczęcie rozprawy głównej
Art. 381. Rozprawę główną rozpoczyna wywołanie sprawy. Następnie przewodniczący sprawdza, czy wszyscy wezwani stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy.
Art. 382. (245) W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego, którego obecność jest obowiązkowa, przewodniczący zarządza jego natychmiastowe zatrzymanie i doprowadzenie lub przerywa w tym celu rozprawę albo też sąd ją odracza. Przepis art. 376 § 1 zdanie trzecie stosuje się.
Art. 383. W razie niestawiennictwa powoda cywilnego do chwili rozpoczęcia przewodu sądowego, sąd pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania, chyba że powód złożył wniosek o rozpoznanie pomimo jego nieobecności.
komentarze
Art. 384. § 1. Po sprawdzeniu obecności przewodniczący zarządza opuszczenie sali rozpraw przez świadków. Biegli pozostają na sali, jeżeli przewodniczący nie zarządzi inaczej.
§ 2. (246) Pokrzywdzony ma prawo wziąć udział w rozprawie, jeżeli się stawi, i pozostać na sali, choćby miał składać zeznania jako świadek. W tym wypadku sąd przesłuchuje go w pierwszej kolejności.
§ 3. Uznając to za celowe sąd może zobowiązać pokrzywdzonego do obecności na rozprawie lub jej części.
§ 4. (247) Przepisy § 2 i 3 stosuje się odpowiednio do podmiotu, o którym mowa w art. 416.
Rozdział 45
Przewód sądowy
Art. 385. § 1. Przewód sądowy rozpoczyna się od odczytania przez oskarżyciela aktu oskarżenia.
§ 2. (248) Za zgodą obecnych stron, a w wypadku szczególnie obszernego uzasadnienia aktu oskarżenia bez ich zgody, można poprzestać na przedstawieniu podstaw oskarżenia.
§ 3. Jeżeli wniesiono odpowiedź na akt oskarżenia, przewodniczący informuje o jej treści.
Art. 386. § 1. Po odczytaniu aktu oskarżenia przewodniczący poucza oskarżonego o prawie składania wyjaśnień, odmowy wyjaśnień lub odpowiedzi na pytania, po czym pyta go, czy przyznaje się do zarzucanego mu czynu oraz czy chce złożyć wyjaśnienia i jakie.
§ 2. Po przesłuchaniu oskarżonego przewodniczący poucza go o prawie zadawania pytań osobom przesłuchiwanym oraz składania wyjaśnień co do każdego dowodu.
Art. 387. § 1. (249) Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania wszystkich oskarżonych na rozprawie głównej oskarżony, któremu zarzucono występek, może złożyć wniosek o wydanie wyroku skazującego i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego bez przeprowadzania postępowania dowodowego; jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, sąd może, na jego wniosek, wyznaczyć mu obrońcę z urzędu.
§ 2. (250) Sąd może uwzględnić wniosek oskarżonego o wydanie wyroku skazującego, gdy okoliczności popełnienia przestępstwa nie budzą wątpliwości i cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy w całości; uwzględnienie takiego wniosku jest możliwe jedynie wówczas, gdy nie sprzeciwią się temu prokurator, a także pokrzywdzony należycie powiadomiony o terminie rozprawy oraz pouczony o możliwości zgłoszenia przez oskarżonego tego wniosku.
§ 3. Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku oskarżonego od dokonania w nim wskazanej przez siebie zmiany. Przepis art. 341 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Przychylając się do wniosku sąd może uznać za ujawnione dowody wymienione w akcie oskarżenia lub dokumenty przedłożone przez stronę.
§ 5. Jeżeli wniosek złożono przed rozpoczęciem rozprawy, sąd rozpoznaje go na rozprawie.
Art. 388. Za zgodą obecnych stron sąd może przeprowadzić postępowanie dowodowe tylko częściowo, jeżeli wyjaśnienia oskarżonego przyznającego się do winy nie budzą wątpliwości.
Art. 389. § 1. (251) Jeżeli oskarżony odmawia wyjaśnień lub wyjaśnia odmiennie niż poprzednio albo oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta, wolno na rozprawie odczytywać tylko w odpowiednim zakresie protokoły jego wyjaśnień złożonych poprzednio w charakterze oskarżonego w tej lub innej sprawie w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
§ 2. Po odczytaniu protokołu przewodniczący zwraca się do oskarżonego o wypowiedzenie się co do jego treści i o wyjaśnienie zachodzących sprzeczności.
Art. 390. § 1. Oskarżony ma prawo być obecny przy wszystkich czynnościach postępowania dowodowego.
§ 2. W wyjątkowych wypadkach, gdy należy się obawiać, że obecność oskarżonego mogłaby oddziaływać krępująco na wyjaśnienia współoskarżonego albo na zeznania świadka lub biegłego, przewodniczący może zarządzić, aby na czas przesłuchania danej osoby oskarżony opuścił salę sądową. Przepis art. 375 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 391. § 1. (252) Jeżeli świadek bezpodstawnie odmawia zeznań, zeznaje odmiennie niż poprzednio albo oświadczy, że pewnych okoliczności nie pamięta, albo przebywa za granicą lub nie można mu było doręczyć wezwania, albo nie stawił się z powodu niedających się usunąć przeszkód lub prezes sądu zaniechał wezwania świadka na podstawie art. 333 § 2, a także wtedy, gdy świadek zmarł, wolno odczytywać w odpowiednim zakresie protokoły złożonych poprzednio przez niego zeznań w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem w tej lub innej sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę.
§ 2. W warunkach określonych w § 1, a także w wypadku określonym w art. 182 § 3, wolno również odczytywać na rozprawie protokoły złożonych poprzednio przez świadka wyjaśnień w charakterze oskarżonego.
§ 3. Przepis art. 389 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 392. (253) § 1. Sąd może odczytywać na rozprawie głównej protokoły przesłuchania świadków i oskarżonych, sporządzone w postępowaniu przygotowawczym lub przed sądem albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę, gdy bezpośrednie przeprowadzenie dowodu nie jest niezbędne, a żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia.
§ 2. Sprzeciw strony, której zeznania lub wyjaśnienia nie dotyczą, nie stoi na przeszkodzie odczytaniu protokołu.
Art. 393. § 1. (254) Wolno odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania i zatrzymania rzeczy, opinie biegłych, instytutów, zakładów lub instytucji, dane o karalności, wyniki wywiadu środowiskowego oraz wszelkie dokumenty urzędowe złożone w postępowaniu przygotowawczym lub sądowym albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Nie wolno jednak odczytywać notatek dotyczących czynności, z których wymagane jest sporządzenie protokołu.
§ 2. (255) Wolno również odczytywać zawiadomienie o przestępstwie, chyba że zostało złożone do protokołu, o którym mowa w art. 304a.
§ 3. Mogą być odczytywane na rozprawie wszelkie dokumenty prywatne, powstałe poza postępowaniem karnym i nie dla jego celów, w szczególności oświadczenia, publikacje, listy oraz notatki.
§ 4. Wolno odczytywać na rozprawie protokoły zeznań świadka przesłuchanego w warunkach określonych w art. 184. Rozprawa jest wówczas niejawna; przepisu art. 361 § 1 nie stosuje się.
Art. 393a. (256) W warunkach określonych w art. 389 § 1, art. 391 § 1 i 2, art. 392 i 393 wolno również odczytywać lub odtwarzać zapisy, o których mowa w art. 145 § 1 i art. 147 § 3.
Art. 394. § 1. Dane dotyczące osoby oskarżonego oraz wyniki wywiadu środowiskowego uznaje się za ujawnione bez odczytywania. Należy je jednak odczytać na żądanie oskarżonego lub obrońcy.
§ 2. (257) Protokoły i dokumenty podlegające odczytaniu na rozprawie można uznać bez ich odczytania za ujawnione w całości lub w części. Należy jednak je odczytać, jeżeli którakolwiek ze stron o to wnosi. Przepis art. 392 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 395. Jeżeli nie stoją temu na przeszkodzie właściwości dowodów rzeczowych, sprowadza się je na salę rozpraw i udostępnia stronom, a w razie potrzeby - świadkom i biegłym.
Art. 396. § 1. Jeżeli zapoznanie się z dowodem rzeczowym lub przeprowadzenie oględzin przez pełny skład sądu napotyka znaczne trudności albo jeżeli strony wyrażają na to zgodę, sąd wyznacza do tej czynności sędziego ze swego składu albo sąd wezwany.
§ 2. Sąd może zlecić przesłuchanie świadka sędziemu wyznaczonemu ze swego składu lub sądowi wezwanemu, w którego okręgu świadek przebywa, jeżeli świadek nie stawił się z powodu przeszkód zbyt trudnych do usunięcia.
§ 3. W czynnościach wskazanych w § 1 i 2 mają prawo brać udział strony, obrońcy i pełnomocnicy. Oskarżonego pozbawionego wolności sprowadza się tylko wtedy, gdy sąd uzna to za konieczne.
§ 4. Sędzia wyznaczony lub sąd wezwany może przeprowadzić także inny dowód, którego potrzeba wyłoni się w toku czynności wskazanej w § 1 lub 2.
Art. 397. (258) § 1. Jeżeli dopiero w toku rozprawy ujawnią się istotne braki postępowania przygotowawczego, a ich usunięcie przez sąd uniemożliwiałoby wydanie prawidłowego orzeczenia w rozsądnym terminie, zaś przeszkód tych nie można usunąć stosując przepis art. 396, sąd może przerwać albo odroczyć rozprawę zakreślając oskarżycielowi publicznemu termin do przedstawienia dowodów, których przeprowadzenie pozwoliłoby na usunięcie dostrzeżonych braków.
§ 2. Oskarżyciel publiczny w celu zebrania dowodów, o których mowa w § 1, może przedsięwziąć osobiście, a prokurator także zlecić Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych.
§ 3. Oskarżyciel publiczny w wypadku niemożności dotrzymania zakreślonego terminu może zwrócić się do sądu o jego przedłużenie.
§ 4. Jeżeli oskarżyciel publiczny w wyznaczonym terminie nie przedstawi stosownych dowodów, sąd rozstrzyga na korzyść oskarżonego wątpliwości wynikające z nieprzeprowadzenia tych dowodów.

Art. 398. § 1. Jeżeli na podstawie okoliczności, które wyszły na jaw w toku rozprawy, oskarżyciel zarzucił oskarżonemu inny czyn oprócz objętego aktem oskarżenia, sąd może za zgodą oskarżonego rozpoznać nowe oskarżenie na tej samej rozprawie, chyba że zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania przygotowawczego co do nowego czynu.
§ 2. W razie odroczenia rozprawy oskarżyciel wnosi nowy lub dodatkowy akt oskarżenia.
Art. 399. § 1. Jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony.
§ 2. Na wniosek oskarżonego można przerwać rozprawę w celu umożliwienia mu przygotowania się do obrony.
Art. 400. (259) Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego ujawni się, że czyn oskarżonego stanowi wykroczenie, sąd, nie przekazując sprawy właściwemu sądowi, rozpoznaje ją w tym samym składzie, stosując w dalszym jej toku przepisy Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.
Art. 401. § 1. Przewodniczący może przerwać rozprawę główną dla sprowadzenia dowodu albo dla wypoczynku lub z innej ważnej przyczyny.
§ 2. Każdorazowa przerwa w rozprawie może trwać nie dłużej niż 35 dni.
Art. 402. § 1. Jeżeli przewodniczący, zarządzając przerwę, oznaczy jednocześnie czas i miejsce dalszego ciągu rozprawy, osoby obecne na rozprawie przerwanej są obowiązane stawić się w nowym terminie bez wezwania. Przepis art. 285 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Rozprawę przerwaną prowadzi się po przerwie w dalszym ciągu, a od początku - jeżeli skład sądu uległ zmianie albo sąd uzna to za konieczne.
§ 3. W razie przekroczenia terminu przerwy rozprawę uważa się za odroczoną.
Art. 403. Orzeczenia zapadające w czasie przerwy w rozprawie wydaje się w składzie rozpoznającym sprawę, a w wypadku niemożności jego utworzenia - w takim samym składzie.
Art. 404. § 1. Sąd może odroczyć rozprawę tylko wtedy, gdy zarządzenie przerwy nie byłoby wystarczające.
§ 2. (260) Rozprawę odroczoną prowadzi się w nowym terminie od początku. Sąd może wyjątkowo prowadzić rozprawę odroczoną w dalszym ciągu, chyba że skład sądu uległ zmianie.
§ 3. (261) W wypadku podjęcia postępowania zawieszonego przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 405. Po przeprowadzeniu dowodów dopuszczonych w sprawie przewodniczący zapytuje strony, czy wnoszą o uzupełnienie postępowania dowodowego i w razie odpowiedzi przeczącej - zamyka przewód sądowy.
Rozdział 46
Głosy stron
Art. 406. § 1. (262) Po zamknięciu przewodu sądowego przewodniczący udziela głosu stronom, ich przedstawicielom oraz w miarę potrzeby przedstawicielowi społecznemu, który przemawia przed obrońcą i oskarżonym. Głos zabierają w następującej kolejności: oskarżyciel publiczny, oskarżyciel posiłkowy, oskarżyciel prywatny, powód cywilny, podmiot, o którym mowa w art. 416, obrońca oskarżonego i oskarżony. Przedstawiciele procesowi stron zabierają głos przed stronami.
§ 2. Jeżeli oskarżyciel lub powód cywilny ponownie zabiera głos, należy również udzielić głosu obrońcy i oskarżonemu.

Art. 407. (263) (uchylony).
Rozdział 47
Wyrokowanie
Art. 408. Po wysłuchaniu głosów stron sąd niezwłocznie przystępuje do narady.
Art. 409. Sąd aż do ogłoszenia wyroku może wznowić przewód sądowy, zwłaszcza w wypadku przewidzianym w art. 399, albo też udzielić dodatkowego głosu stronom.
Art. 410. Podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej.
Art. 411. § 1. W sprawie zawiłej albo z innych ważnych powodów sąd może odroczyć wydanie wyroku na czas nie przekraczający 7 dni.
§ 2. W razie przekroczenia tego terminu rozprawę prowadzi się od początku.
§ 3. W postanowieniu o odroczeniu wydania wyroku należy wskazać czas i miejsce jego ogłoszenia.
Art. 412. Niezwłocznie po ukończeniu głosowania sąd sporządza wyrok na piśmie.
Art. 413. § 1. Każdy wyrok powinien zawierać:
1)oznaczenie sądu, który go wydał, oraz sędziów, ławników, oskarżycieli i protokolanta,
2)datę oraz miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku,
3)imię, nazwisko oraz inne dane określające tożsamość oskarżonego,
4)przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu, którego popełnienie oskarżyciel zarzucił oskarżonemu,
5)rozstrzygnięcie sądu,
6)wskazanie zastosowanych przepisów ustawy karnej.
§ 2. Wyrok skazujący powinien ponadto zawierać:
1)dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną,
2)rozstrzygnięcia co do kary i środków karnych, a w razie potrzeby, co do zaliczenia na ich poczet tymczasowego aresztowania i zatrzymania oraz środków zapobiegawczych wymienionych w art. 276.
Art. 414. § 1. W razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wyłączającej ściganie lub danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd wyrokiem umarza postępowanie albo umarza je warunkowo. Jednakże w razie stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 sąd wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca w chwili czynu był niepoczytalny.
§ 2. Umarzając postępowanie sąd stosuje odpowiednio art. 322 § 2 i 3, art. 323 § 1 i 2 oraz art. 340 § 2 i 3.
§ 3. (264) Sąd stosuje środek zabezpieczający wskazany w art. 99 § 1 Kodeksu karnego lub w art. 43 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli wyniki przewodu sądowego to uzasadniają, a umorzenie następuje z powodu niepoczytalności sprawcy w chwili popełnienia czynu.
§ 4. Umarzając postępowanie warunkowo, sąd stosuje odpowiednio art. 341.
§ 5. Przewidując możliwość warunkowego umorzenia postępowania albo możliwość orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, sąd może wznowić przewód sądowy celem odpowiedniego zastosowania art. 341 § 3; wówczas sąd może zarządzić przerwę.
Art. 415. (265) § 1. W razie skazania oskarżonego sąd uwzględnia albo oddala powództwo cywilne w całości albo w części.
§ 2. W razie innego rozstrzygnięcia sąd pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania.
§ 3. Sąd orzeka o pozostawieniu powództwa cywilnego bez rozpoznania, również jeżeli materiał dowodowy ujawniony w toku rozprawy nie wystarcza do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego, a uzupełnienie tego materiału spowodowałoby znaczną przewlekłość postępowania.
§ 4. W razie skazania oskarżonego sąd może także z urzędu zasądzić odszkodowanie na rzecz pokrzywdzonego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zasądzenie odszkodowania z urzędu nie jest dopuszczalne, jeżeli zachodzą okoliczności wymienione w art. 65 § 1 pkt 2, 4 lub 5.
§ 5. W razie skazania oskarżonego lub warunkowego umorzenia postępowania w wypadkach wskazanych w ustawie sąd orzeka nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, obowiązku naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę nie orzeka się, jeżeli roszczenie wynikające z popełnienia przestępstwa jest przedmiotem innego postępowania albo o roszczeniu tym prawomocnie orzeczono.
§ 6. Jeżeli zasądzone odszkodowanie, obowiązek naprawienia szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę albo nawiązka orzeczona na rzecz pokrzywdzonego nie pokrywają całej szkody lub nie stanowią pełnego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, pokrzywdzony może dochodzić dodatkowych roszczeń w postępowaniu cywilnym.
§ 7. W razie orzeczenia przez sąd obowiązku naprawienia szkody, zadośćuczynienia za doznaną krzywdę lub nawiązki na rzecz pokrzywdzonego, nie stosuje się § 1 i 4.
Art. 416. § 1. W razie skazania oskarżonego sąd, uwzględniając wniosek prokuratora, zobowiązuje w wyroku podmiot, który uzyskał korzyść majątkową w warunkach określonych w art. 52 Kodeksu karnego, do jej zwrotu w całości lub w części na rzecz Skarbu Państwa. Uniewinniając oskarżonego albo skazując go za przestępstwo, które takiej korzyści nie przyniosło, lub umarzając postępowanie - sąd pozostawia wniosek prokuratora bez rozpoznania.
§ 2. Przed zakończeniem przewodu sądowego sąd przesłuchuje w charakterze świadka podmiot określony w art. 52 Kodeksu karnego. Jeżeli podmiotem tym nie jest osoba fizyczna, przesłuchuje się organ uprawniony do działania w jego imieniu.
§ 3. Osoba, o której mowa w § 2, może odmówić zeznań.
§ 4. Przepisy art. 72, 75, 87 i 89 stosuje się odpowiednio.
Art. 417. Zaliczeniu na poczet orzeczonej kary podlega również okres tymczasowego aresztowania odbytego przez oskarżonego w innej sprawie, w której postępowanie toczyło się równocześnie, a zapadł w niej prawomocny wyrok uniewinniający, umorzono postępowanie albo odstąpiono od wymierzenia kary.
Art. 418. § 1. Po podpisaniu wyroku przewodniczący ogłasza go publicznie; w czasie ogłaszania wyroku wszyscy obecni, z wyjątkiem sądu, stoją.
§ 2. Zgłoszenie zdania odrębnego podaje się do wiadomości, a jeżeli członek składu orzekającego, który zgłosił zdanie odrębne, wyraził na to zgodę, także jego nazwisko.
§ 3. Po ogłoszeniu przewodniczący lub jeden z członków składu orzekającego podaje ustnie najważniejsze powody wyroku.
Art. 418a. (266) W wypadku wyrokowania poza rozprawą, treść wyroku udostępnia się publicznie przez złożenie jego odpisu na okres 7 dni w sekretariacie sądu, o czym należy uczynić wzmiankę w protokole posiedzenia.
Art. 419. § 1. Niestawiennictwo stron, ich obrońców i pełnomocników nie stoi na przeszkodzie ogłoszeniu wyroku.
§ 2. Jeżeli oskarżony pozbawiony wolności nie był obecny przy ogłoszeniu na rozprawie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, a nie miał obrońcy, orzeczenie to doręcza się oskarżonemu. Przepis&nbsp; art. 100 § 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 420. § 1. (267) Jeżeli wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia co do przepadku, zaliczenia tymczasowego aresztowania, zatrzymania lub środków zapobiegawczych wymienionych w art. 276 albo dowodów rzeczowych, sąd orzeka o tym postanowieniem na posiedzeniu.
§ 2. (268) Jeżeli sąd nieprawidłowo zaliczył okres tymczasowego aresztowania na poczet orzeczonej kary, stosuje się odpowiednio przepis § 1.
§ 3. Strony mają prawo wziąć udział w tym posiedzeniu. Oskarżonego aresztowanego sprowadza się na posiedzenie tylko wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
§ 4. Na postanowienia, o których mowa w § 1 i § 2, przysługuje zażalenie.
Art. 421. Osobie nie będącej oskarżonym, która zgłasza roszczenie do mienia objętego przepadkiem przedmiotów, przysługuje prawo dochodzenia swych roszczeń tylko w drodze postępowania cywilnego.
Art. 422. § 1. (269) W terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia wyroku strona, podmiot określony w art. 416, a w wypadku wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, także pokrzywdzony, mogą złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Sporządzenie uzasadnienia z urzędu nie zwalnia strony, wymienionego podmiotu oraz pokrzywdzonego od złożenia wniosku o doręczenie uzasadnienia. Wniosek składa się na piśmie. Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien wskazywać tego z oskarżonych, którego dotyczy.
§ 2. Dla oskarżonego pozbawionego wolności, który nie ma obrońcy i nie był obecny podczas ogłoszenia wyroku, termin wymieniony w § 1 biegnie od daty doręczenia mu wyroku.
§ 3. Prezes sądu odmawia przyjęcia wniosku złożonego przez osobę nieuprawnioną lub po terminie. Na zarządzenie prezesa przysługuje zażalenie.
Art. 423. § 1. (270) Uzasadnienie wyroku powinno być sporządzone w ciągu 14 dni od daty złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia, a w wypadku sporządzenia uzasadnienia z urzędu - od daty ogłoszenia wyroku; w sprawie zawiłej, w razie niemożności sporządzenia uzasadnienia w terminie, prezes sądu może przedłużyć ten termin na czas oznaczony.
§ 1a. (271) W wypadku złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku w części odnoszącej się do niektórych oskarżonych sąd może ograniczyć zakres uzasadnienia do tych tylko części wyroku, których wniosek dotyczy.
§ 2. (272) Wyrok z uzasadnieniem doręcza się stronie i podmiotowi, o którym mowa w art. 416, które złożyły wniosek na podstawie art. 422. Przepis art. 100 § 5 stosuje się.
Art. 424. § 1. Uzasadnienie powinno zawierać:
1)wskazanie, jakie fakty sąd uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich w tej mierze oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych,
2)wyjaśnienie podstawy prawnej wyroku.
§ 2. W uzasadnieniu wyroku należy ponadto przytoczyć okoliczności, które sąd miał na względzie przy wymiarze kary, a zwłaszcza przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary, środków zabezpieczających, uwzględnieniu powództwa cywilnego oraz przy innych rozstrzygnięciach zawartych w wyroku.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 07-04-2008 07:21

DZIAŁ IX kpk
POSTĘPOWANIE ODWOŁAWCZE

Rozdział 48
Przepisy ogólne
Art. 425. § 1. (273) Od orzeczenia wydanego w pierwszej instancji przysługuje środek odwoławczy stronom, podmiotowi określonemu w art. 416 oraz innym osobom wskazanym w przepisach ustawy.
§ 2. Orzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części. Można także zaskarżyć samo uzasadnienie orzeczenia.
§ 3. Odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom. Ograniczenie to nie dotyczy oskarżyciela publicznego.
§ 4. Oskarżyciel publiczny ma prawo wnieść środek odwoławczy także na korzyść oskarżonego.
Art. 426. § 1. Od orzeczeń wydanych przez sąd odwoławczy na skutek odwołania nie przysługuje środek odwoławczy.
§ 2. Od innych orzeczeń sądu odwoławczego oraz od orzeczeń wydanych przez Sąd Najwyższy nie przysługuje środek odwoławczy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 3. Od wydanych w toku postępowania odwoławczego postanowień o przeprowadzeniu obserwacji w zakładzie leczniczym, o zastosowaniu środka zapobiegawczego oraz nałożeniu kary porządkowej przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego.
Art. 427. § 1. Odwołujący się powinien wskazać zaskarżone rozstrzygnięcie lub ustalenie, a także podać, czego się domaga.
§ 2. Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego, obrońcy lub pełnomocnika, powinien ponadto zawierać wskazanie zarzutów stawianych rozstrzygnięciu oraz uzasadnienie.
§ 3. Odwołujący się może również wskazać nowe fakty lub dowody.
Art. 428. § 1. Środek odwoławczy wnosi się na piśmie do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie.
§ 2. Strona może złożyć pisemną odpowiedź na środek odwoławczy.
Art. 429. § 1. Prezes sądu pierwszej instancji odmawia przyjęcia środka odwoławczego, jeżeli wniesiony został po terminie lub przez osobę nieuprawnioną albo jest niedopuszczalny z mocy ustawy.
§ 2. Na zarządzenie odmawiające przyjęcia środka odwoławczego na podstawie § 1 lub art. 120 § 2 przysługuje zażalenie.
Art. 430. § 1. Sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania przyjęty środek odwoławczy, jeżeli zachodzą okoliczności określone w art. 429 § 1 albo jeżeli przyjęcie tego środka nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu.
§ 2. Na postanowienie przysługuje zażalenie do innego równorzędnego składu sądu odwoławczego, chyba że zostało wydane przez Sąd Najwyższy.
Art. 431. § 1. Środek odwoławczy można cofnąć.
§ 2. Oskarżony może cofnąć wniesiony na jego korzyść środek odwoławczy, chyba że wniósł go oskarżyciel publiczny lub zachodzi wypadek przewidziany w art. 79.
§ 3. Środka odwoławczego wniesionego na korzyść oskarżonego nie można bez jego zgody cofnąć.

Art. 432. (274) Cofnięty środek odwoławczy sąd odwoławczy pozostawia bez rozpoznania, chyba że zachodzi jedna z przyczyn wymienionych w art. 439 lub art. 440.
Art. 433. § 1. Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę w granicach środka odwoławczego, a w zakresie szerszym o tyle, o ile ustawa to przewiduje.
§ 2. Sąd odwoławczy jest obowiązany rozważyć wszystkie wnioski i zarzuty wskazane w środku odwoławczym, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 434. § 1. Sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na jego niekorzyść środek odwoławczy, a także tylko w granicach zaskarżenia, chyba że ustawa stanowi inaczej. Jeżeli środek odwoławczy pochodzi od oskarżyciela publicznego lub pełnomocnika, sąd odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego ponadto tylko w razie stwierdzenia uchybień podniesionych w środku odwoławczym lub podlegających uwzględnieniu z urzędu.
§ 2. Środek odwoławczy wniesiony na niekorzyść oskarżonego może spowodować orzeczenie także na korzyść oskarżonego.
§ 3. (275) Określonego w § 1 zakazu orzekania na niekorzyść oskarżonego nie stosuje się w wypadkach określonych w art. 60 § 3 i 4 Kodeksu karnego lub w art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego oraz w wypadkach skazania z zastosowaniem art. 343 lub art. 387 Kodeksu postępowania karnego albo art. 156 Kodeksu karnego skarbowego.
Art. 435. Sąd odwoławczy uchyla lub zmienia orzeczenie na korzyść współoskarżonych, choćby nie wnieśli środka odwoławczego, jeżeli je uchylił lub zmienił na rzecz współoskarżonego, którego środek odwoławczy dotyczył, gdy te same względy przemawiają za uchyleniem lub zmianą na rzecz tamtych.
Art. 436. Sąd może ograniczyć rozpoznanie środka odwoławczego tylko do poszczególnych uchybień, podniesionych przez stronę lub podlegających uwzględnieniu z urzędu, jeżeli rozpoznanie w tym zakresie jest wystarczające do wydania orzeczenia, a rozpoznanie pozostałych uchybień byłoby przedwczesne lub bezprzedmiotowe dla dalszego toku postępowania.
Art. 437. § 1. Po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd orzeka o utrzymaniu w mocy, zmianie lub uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całości lub w części. Dotyczy to odpowiednio rozpoznania środka odwoławczego od uzasadnienia orzeczenia.
§ 2. Jeżeli pozwalają na to zebrane dowody, sąd odwoławczy zmienia zaskarżone orzeczenie, orzekając odmiennie co do istoty, lub uchyla je i umarza postępowanie; w innych wypadkach uchyla orzeczenie i przekazuje sprawę sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania; przepis art. 397 stosuje się odpowiednio.
Art. 438. Orzeczenie ulega uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia:
1)obrazy przepisów prawa materialnego,
2)obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia,
3)błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia,
4)rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka.
orzeczenia sądów
Art. 439. (276) § 1. Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów oraz wpływu uchybienia na treść orzeczenia sąd odwoławczy na posiedzeniu uchyla zaskarżone orzeczenie, jeżeli:
1)w wydaniu orzeczenia brała udział osoba nieuprawniona lub niezdolna do orzekania bądź podlegająca wyłączeniu na podstawie art. 40,
2)sąd był nienależycie obsadzony lub którykolwiek z jego członków nie był obecny na całej rozprawie,
3)sąd powszechny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu szczególnego albo sąd szczególny orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu powszechnego,
4)sąd niższego rzędu orzekł w sprawie należącej do właściwości sądu wyższego rzędu,
5)orzeczono karę, środek karny lub środek zabezpieczający nieznan ustawie,
6)zapadło z naruszeniem zasady większości głosów lub nie zostało podpisane przez którąkolwiek z osób biorących udział w jego wydaniu,
7)zachodzi sprzeczność w treści orzeczenia, uniemożliwiająca jego wykonanie,
8)zostało wydane pomimo to, że postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało już prawomocnie zakończone,
9)zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 17 § 1 pkt 5, 6 i 8-11,
10)(277) oskarżony w postępowaniu sądowym nie miał obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 517i § 1 lub obrońca nie brał udziału w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy,
11)sprawę rozpoznano podczas nieobecności oskarżonego, którego obecność była obowiązkowa.
§ 2. Uchylenie orzeczenia jedynie z powodów określonych w § 1 pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.
§ 3. W posiedzeniu mają prawo wziąć udział strony, obrońcy i pełnomocnicy. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
Art. 439a. (278) Orzeczenia w sprawie o wykroczenie nie uchyla się z tego tylko powodu, że sąd orzekł w postępowaniu karnym zamiast w postępowaniu w sprawach o wykroczenia.
Art. 440. Jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe, podlega ono zmianie na korzyść oskarżonego albo uchyleniu niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów.
Art. 441. § 1. Jeżeli przy rozpoznawaniu środka odwoławczego wyłoni się zagadnienie prawne wymagające zasadniczej wykładni ustawy, sąd odwoławczy może odroczyć rozpoznanie sprawy i przekazać zagadnienie do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu.
§ 2. Sąd Najwyższy może przekazać rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego powiększonemu składowi tego sądu.
§ 3. Uchwała Sądu Najwyższego jest w danej sprawie wiążąca.
§ 4. (279) Prokurator, obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu.
§ 5. Sąd Najwyższy może przejąć sprawę do swego rozpoznania.
Art. 442. § 1. Sąd, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania, orzeka w granicach, w jakich nastąpiło przekazanie. Uchylenie wyroku tylko w zakresie rozstrzygnięcia o karze albo innym środku nie stoi na przeszkodzie uniewinnieniu oskarżonego lub umorzeniu postępowania.
§ 2. (280) W wypadku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania sąd orzekający w pierwszej instancji, przeprowadzając postępowanie w zakresie dowodów, które nie miały wpływu na uchylenie wyroku, może poprzestać na ich ujawnieniu.
§ 3. Zapatrywania prawne i wskazania sądu odwoławczego co do dalszego postępowania są wiążące dla sądu, któremu sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.
Art. 443. (281) W razie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania wolno w dalszym postępowaniu wydać orzeczenie surowsze niż uchylone tylko wtedy, gdy orzeczenie to było zaskarżone na niekorzyść oskarżonego albo gdy zachodzą okoliczności określone w art. 434 § 3. Nie dotyczy to orzekania o środkach wymienionych w art. 93 i 94 Kodeksu karnego.
Rozdział 49
Apelacja
Art. 444. (282) Od wyroku sądu pierwszej instancji stronom, podmiotowi określonemu w art. 416, a pokrzywdzonemu od wyroku warunkowo umarzającego postępowanie, wydanego na posiedzeniu, przysługuje apelacja, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 445. § 1. Termin do wniesienia apelacji wynosi 14 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.
§ 2. Apelacja wniesiona przed upływem terminu złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wywołuje skutki określone w art. 422 i podlega rozpoznaniu; apelację taką można uzupełnić w terminie określonym w § 1.
Art. 446. § 1. (283) Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora lub osoby wymienionej w art. 88 § 2 i 3, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata.
§ 2. Do apelacji sporządzonej przez prokuratora, obrońcę lub pełnomocnika dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla stron przeciwnych; do apelacji wnoszonej do sądu apelacyjnego dołącza się dodatkowo jeden odpis.
Art. 447. § 1. Apelację co do winy uważa się za zwróconą przeciwko całości wyroku.
§ 2. Apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych.
§ 3. W apelacji można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub nie mogły stanowić przedmiotu zażalenia.
Art. 448. § 1. O przyjęciu apelacji zawiadamia się prokuratora oraz obrońców i pełnomocników, a także strony, po czym akta przekazuje się niezwłocznie sądowi odwoławczemu.
§ 2. W wypadku wniesienia apelacji przez prokuratora, obrońcę lub pełnomocnika dołącza się do zawiadomienia odpis apelacji strony przeciwnej, chyba że w sprawie była wyłączona jawność rozprawy ze względu na tajemnicę państwową.
Art. 449. Sąd odwoławczy rozpoznaje sprawę na rozprawie, a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - na posiedzeniu.

Art. 449a. (284) W wypadku określonym w art. 423 § 1a przed wydaniem orzeczenia sąd odwoławczy może zwrócić sprawę sądowi pierwszej instancji w celu sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku w niezbędnym zakresie, jeżeli ma to zapewnić prawidłowe wyrokowanie w sprawie.
Art. 450. § 1. Udział w rozprawie prokuratora, a obrońcy w wypadkach określonych w art. 79 i 80 jest obowiązkowy.
§ 2. Udział w rozprawie innych stron i ich pełnomocników oraz obrońcy w wypadkach nie wymienionych w § 1 jest obowiązkowy wtedy, gdy prezes sądu lub sąd uzna to za konieczne.
§ 3. Niestawiennictwo należycie zawiadomionych o terminie rozprawy stron, obrońców lub pełnomocników nie tamuje rozpoznania sprawy, chyba że ich udział jest obowiązkowy.
Art. 451. (285) Sąd odwoławczy, na wniosek oskarżonego pozbawionego wolności, zarządza sprowadzenie go na rozprawę, chyba że uzna za wystarczającą obecność obrońcy. O prawie złożenia wniosku należy pouczyć oskarżonego. Jeżeli sąd nie zarządza sprowadzenia oskarżonego, który nie ma obrońcy, wyznacza obrońcę z urzędu.
Art. 452. § 1. Sąd odwoławczy nie może przeprowadzić postępowania dowodowego co do istoty sprawy.
§ 2. Sąd odwoławczy może jednak w wyjątkowych wypadkach, uznając potrzebę uzupełnienia przewodu sądowego, przeprowadzić dowód na rozprawie, jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, a nie jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości lub w znacznej części. Dowód można dopuścić również przed rozprawą.
Art. 453. § 1. Przewód sądowy w sądzie odwoławczym rozpoczyna ustne sprawozdanie, w którym sędzia sprawozdawca przedstawia przebieg i wyniki dotychczasowego postępowania, a w szczególności treść zaskarżonego wyroku oraz zarzuty i wnioski apelacyjne, jak również kwestie wymagające rozstrzygnięcia z urzędu. W miarę potrzeby odczytuje się z akt poszczególne ich części.
§ 2. Strony mogą składać wyjaśnienia, oświadczenia i wnioski ustnie lub na piśmie; złożone na piśmie podlegają odczytaniu, przy czym przepis art. 394 stosuje się.
§ 3. Przewodniczący udziela głosu stronom w kolejności przez siebie ustalonej, przy czym najpierw udziela głosu skarżącemu. Oskarżonemu i jego obrońcy nie można odmówić zabrania głosu po przemówieniach innych stron.
Art. 454. § 1. Sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, który został uniewinniony w pierwszej instancji lub co do którego w pierwszej instancji umorzono lub warunkowo umorzono postępowanie.
§ 2. Sąd odwoławczy może orzec surowszą karę pozbawienia wolności tylko wtedy, gdy nie zmienia ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku.
§ 3. (286) Sąd odwoławczy nie może zaostrzyć kary przez wymierzenie kary dożywotniego pozbawienia wolności.
Art. 455. Nie zmieniając ustaleń faktycznych, sąd odwoławczy poprawia błędną kwalifikację prawną niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Poprawienie kwalifikacji prawnej na niekorzyść oskarżonego może nastąpić tylko wtedy, gdy wniesiono środek odwoławczy na jego niekorzyść.
Art. 456. O utrzymaniu w mocy, uchyleniu lub zmianie wyroku sądu pierwszej instancji sąd odwoławczy orzeka wyrokiem.
Art. 457. (287) § 1. Uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie 14 dni.
§ 2. Jeżeli sąd utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną, uzasadnienie sporządza się na wniosek strony, chyba że zostało zgłoszone zdanie odrębne. Przepisy art. 422 i 423 stosuje się odpowiednio.
§ 3. W uzasadnieniu należy podać, czym kierował się sąd wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji sąd uznał za zasadne albo niezasadne.

Art. 458. Przepisy dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji stosuje się odpowiednio w postępowaniu przed sądem odwoławczym, chyba że przepisy niniejszego rozdziału stanowią inaczej.
Rozdział 50
Zażalenie
Art. 459. § 1. Zażalenie przysługuje na postanowienia sądu zamykające drogę do wydania wyroku, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Zażalenie przysługuje także na postanowienia co do środka zabezpieczającego oraz na inne postanowienia w wypadkach przewidzianych w ustawie.
§ 3. Zażalenie przysługuje stronom, a także osobie, której postanowienie bezpośrednio dotyczy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 460. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia - od daty doręczenia. Dotyczy to również zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów lub opłat zawarte w wyroku; jeżeli jednak odwołujący się złoży wniosek o sporządzenie na piśmie oraz doręczenie uzasadnienia wyroku, zażalenie można wnieść w terminie przewidzianym do wniesienia apelacji.
Art. 461. § 1. Do zażalenia na postanowienie kończące postępowanie, sporządzonego przez prokuratora, obrońcę, lub pełnomocnika, dołącza się odpowiednią liczbę odpisów dla osób, których dotyczy zaskarżone postanowienie. Odpisy te doręcza się tym osobom niezwłocznie.
§ 2. Jeżeli zażalenie pochodzi od osób nie wymienionych w § 1, o jego wniesieniu zawiadamia się osoby, których dotyczy zaskarżone postanowienie.
Art. 462. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, zażalenie nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego postanowienia; sąd jednak, który je wydał, lub sąd powołany do rozpoznania zażalenia może wstrzymać wykonanie postanowienia.
§ 2. Odmowa wstrzymania nie wymaga uzasadnienia.

Art. 463. § 1. Sąd, na którego postanowienie złożono zażalenie, może je uwzględnić, jeżeli orzeka w tym samym składzie, w którym wydał zaskarżone postanowienie; w innych wypadkach prezes sądu przekazuje zażalenie niezwłocznie, wraz z aktami lub niezbędnymi odpisami z akt sprawy, sądowi powołanemu do rozpoznania zażalenia.
§ 2. Zażalenie na postanowienie w przedmiocie tymczasowego aresztowania oraz zabezpieczenia majątkowego powinno być przekazane do rozpoznania w ciągu 48 godzin.
Art. 464. (288) § 1. Strony oraz obrońcy i pełnomocnicy mają prawo wziąć udział w posiedzeniu sądu odwoławczego rozpoznającego zażalenie na postanowienie kończące postępowanie oraz na zatrzymanie. Mają oni prawo do udziału w posiedzeniu sądu odwoławczego także wtedy, gdy przysługuje im prawo udziału w posiedzeniu sądu pierwszej instancji.
§ 2. W innych wypadkach sąd odwoławczy może zezwolić stronom lub obrońcy albo pełnomocnikowi na wzięcie udziału w posiedzeniu.
§ 3. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio, gdy przedmiotem posiedzenia ma być rozpoznanie zażalenia na postanowienie kończące postępowanie oraz na zatrzymanie.
Art. 465. § 1. (289) Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia sądu stosuje się odpowiednio do zażaleń na postanowienia prokuratora i prowadzącego postępowanie przygotowawcze.
§ 2. (290) Zażalenie na postanowienie prokuratora rozpoznaje prokurator nadrzędny, a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - sąd.
§ 3. Zażalenie na postanowienie prowadzącego postępowanie przygotowawcze, jeżeli nie jest nim prokurator, rozpoznaje prokurator sprawujący nadzór nad tym postępowaniem.
Art. 466. § 1. Przepisy dotyczące zażaleń na postanowienia stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia.
§ 2. Zażalenie na zarządzenie prezesa rozpoznaje sąd odwoławczy.
Art. 467. § 1. Przepisy rozdziału niniejszego stosuje się odpowiednio do przewidzianych w ustawie zażaleń na czynności lub zaniechanie czynności.
§ 2. Uznając zasadność zażalenia, organ odwoławczy stwierdza niezgodność czynności z prawem lub brak czynności i zarządza, co należy, zwłaszcza w celu naprawienia skutków uchybienia oraz zapobieżenia podobnym uchybieniom w przyszłości, a także podejmuje inne przewidziane w ustawie środki


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 08-04-2008 08:45

DZIAŁ Xkpk
POSTĘPOWANIA SZCZEGÓLNE
Rozdział 51
Postępowanie uproszczone
Art. 468. W postępowaniu uproszczonym stosuje się przepisy o postępowaniu zwyczajnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 469. (291) Sąd rozpoznaje w trybie uproszczonym sprawy, w których było prowadzone dochodzenie. Dokończenie postępowania przygotowawczego w formie śledztwa z przyczyn określonych w art. 325i § 1 nie stanowi przeszkody w rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym.
Art. 470. (292) (uchylony).
Art. 471. (293) (uchylony).
Art. 472. (294) (uchylony).
Art. 473. (295) (uchylony).
Art. 474. (296) (uchylony).
Art. 474a. (297) § 1. Wniosek oskarżonego, o którym mowa w art. 387 § 1, złożony przed rozprawą, sąd może rozpoznać na posiedzeniu.
§ 2. O terminie posiedzenia zawiadamia się strony, przesyłając im odpis wniosku.
§ 3. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo pokrzywdzonego lub oskarżyciela publicznego nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli spełnione są pozostałe warunki określone w art. 387.
§ 4. W razie rozpoznania wniosku na rozprawie przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 475. Jeżeli akt oskarżenia odpowiada warunkom formalnym, a sprawę skierowano na rozprawę główną, odpis aktu oskarżenia można doręczyć oskarżonemu&nbsp; łącznie z wezwaniem na rozprawę.
Art. 476. § 1. (298) Sąd rozpoznaje sprawę jednoosobowo. Prezes sądu rejonowego może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, jeżeli jest to uzasadnione jej okolicznościami. Prezes sądu okręgowego może zarządzić rozpoznanie sprawy jednoosobowo, jeżeli była rozpoznana w pierwszej instancji w takim składzie.
§ 2. Jeżeli sąd rozpoznaje sprawę jednoosobowo, sędzia ma prawa i obowiązki przewodniczącego.
Art. 477. Niestawiennictwo oskarżyciela nie tamuje toku rozprawy ani posiedzenia.
Art. 478. Jeżeli w sprawie z oskarżenia publicznego nie bierze udziału w rozprawie oskarżyciel, akt oskarżenia odczytuje protokolant.
Art. 479. § 1. Jeżeli oskarżony, któremu doręczono wezwanie, nie stawi się na rozprawę główną, sąd może prowadzić postępowanie bez jego udziału, a jeżeli nie stawił się również obrońca - wydać wyrok zaoczny.
§ 2. Jeżeli oskarżony nie stawił się na rozprawę, odczytuje się uprzednio złożone jego wyjaśnienia. Przepis art. 396 § 2-4 stosuje się odpowiednio.

Art. 480. Rozprawy głównej nie można przeprowadzić w czasie nieobecności oskarżonego, jeżeli usprawiedliwiwszy swe niestawiennictwo wnosił o odroczenie rozprawy.
Art. 481. (299) Wyrokiem zaocznym można orzec tytułem środka zabezpieczającego jedynie przepadek przedmiotów.
Art. 482. § 1. Wyrok zaoczny doręcza się oskarżonemu. W terminie 7 dni od doręczenia odpisu wyroku zaocznego oskarżony może wnieść sprzeciw, w którym powinien usprawiedliwić swoją nieobecność na rozprawie. Może on połączyć ze sprzeciwem wniosek o uzasadnienie wyroku na wypadek nieprzyjęcia lub nieuwzględnienia sprzeciwu.
§ 2. Sąd nie uwzględni sprzeciwu, jeżeli uzna nieobecność oskarżonego na rozprawie za nie usprawiedliwioną. Na postanowienie to służy zażalenie.
§ 3. Uwzględnienie sprzeciwu powoduje ponowne rozpoznanie sprawy. Wyrok zaoczny traci moc, gdy oskarżony lub jego obrońca stawi się na rozprawę.

Art. 483. Jeżeli po rozpoczęciu przewodu sądowego okaże się, że sprawa nie podlega rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, sąd za zgodą oskarżonego rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu w postępowaniu zwyczajnym w tym samym składzie.
Art. 484. § 1. (300) Każdorazowa przerwa w rozprawie może trwać nie dłużej niż 21 dni.
§ 2. Jeżeli sprawy nie można rozpoznać w terminie wskazanym w § 1, sąd rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu w postępowaniu zwyczajnym w tym samym składzie.
Rozdział 52
Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego
Art. 485. W sprawach z oskarżenia prywatnego stosuje się przepisy o postępowaniu uproszczonym, z zachowaniem przepisów niniejszego rozdziału. Przepisu art. 470 nie stosuje się.
Art. 486. § 1. Sprawy z oskarżenia prywatnego sąd rejonowy rozpoznaje jednoosobowo. Prezes sądu może zarządzić rozpoznanie sprawy w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, jeżeli ze względu na okoliczności uzna to za stosowne.
§ 2. Sprawy o przestępstwa określone w art. 212 Kodeksu karnego sąd rozpoznaje w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.
Art. 487. Akt oskarżenia może ograniczyć się do oznaczenia osoby oskarżonego, zarzucanego mu czynu oraz wskazania dowodów, na których opiera się oskarżenie.
Art. 488. § 1. Policja na żądanie pokrzywdzonego przyjmuje ustną lub pisemną skargę i w razie potrzeby zabezpiecza dowody, po czym przesyła skargę do właściwego sądu.
§ 2. Na polecenie sądu Policja dokonuje określonych przez sąd czynności dowodowych, po czym ich wyniki przekazuje sądowi. Przepis art. 308 stosuje się odpowiednio.
Art. 489. § 1. Rozprawę główną poprzedza posiedzenie pojednawcze, które prowadzi sędzia.
§ 2. (301) Na wniosek lub za zgodą stron sąd może zamiast posiedzenia pojednawczego wyznaczyć odpowiedni termin dla przeprowadzenia postępowania mediacyjnego. Przepis art. 23a stosuje się odpowiednio.
Art. 490. § 1. Posiedzenie pojednawcze rozpoczyna się wezwaniem stron do pojednania.
§ 2. W protokole posiedzenia pojednawczego należy w szczególności zaznaczyć stanowisko stron wobec wezwania do pojednania oraz wyniki przeprowadzonego posiedzenia pojednawczego; jeżeli doszło do pojednania, protokół podpisują także strony.
Art. 491. § 1. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika na posiedzenie pojednawcze bez usprawiedliwionej przyczyny uważa się za odstąpienie od oskarżenia; w takim wypadku prowadzący posiedzenie postępowanie umarza.
§ 2. W razie nieusprawiedliwionego niestawiennictwa oskarżonego prowadzący posiedzenie pojednawcze kieruje sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin.
Art. 492. § 1. W razie pojednania stron postępowanie umarza się.
§ 2. Jeżeli do pojednania doszło w wyniku mediacji, przepis art. 490 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 493. W toku posiedzenia pojednawczego lub w wyniku mediacji dopuszczalne jest pojednanie się obejmujące również inne sprawy z oskarżenia prywatnego, toczące się pomiędzy tymi samymi stronami.
komentarze
Art. 494. § 1. Równocześnie z pojednaniem strony mogą zawrzeć ugodę, której przedmiotem mogą być również roszczenia pozostające w związku z oskarżeniem.
§ 2. Ugoda zawarta na posiedzeniu pojednawczym jest tytułem egzekucji sądowej po nadaniu przez sąd klauzuli wykonalności.
Art. 495. § 1. W razie niedojścia do pojednania kieruje się sprawę na rozprawę główną, a w miarę możności wyznacza od razu jej termin, chyba że zachodzi potrzeba skierowania sprawy na posiedzenie w celu innego rozstrzygnięcia.
§ 2. Strony obecne na posiedzeniu powinny zgłosić wnioski dowodowe.
§ 3. Sąd może postanowić, że ze względu na okoliczności sprawy będzie ona rozpoznana z udziałem ławników.
Art. 496. § 1. Postępowanie w sprawach z oskarżenia prywatnego umarza się za zgodą oskarżonego, jeżeli oskarżyciel prywatny odstąpi od oskarżenia przed prawomocnym zakończeniem postępowania.
§ 2. Zgoda oskarżonego nie jest wymagana, jeżeli oskarżyciel prywatny odstąpi od oskarżenia przed rozpoczęciem przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.
§ 3. Niestawiennictwo oskarżyciela prywatnego i jego pełnomocnika na rozprawie głównej bez usprawiedliwionych powodów uważa się za odstąpienie od oskarżenia.
Art. 497. § 1. Oskarżony może aż do rozpoczęcia przewodu sądowego na rozprawie głównej wnieść przeciwko oskarżycielowi prywatnemu będącemu pokrzywdzonym wzajemny akt oskarżenia o ścigany z oskarżenia prywatnego czyn, pozostający w związku z czynem mu zarzucanym. Sąd rozpoznaje wówczas łącznie obie sprawy.
§ 2. Odstąpienie jednego z oskarżycieli prywatnych od oskarżenia powoduje umorzenie postępowania tylko w części dotyczącej wniesionego przezeń oskarżenia.
§ 3. Obaj oskarżyciele prywatni korzystają z uprawnień oskarżonego. Pierwszeństwo zadawania pytań i przemówień przysługuje temu oskarżycielowi prywatnemu, który pierwszy wniósł akt oskarżenia. Sąd w wyroku zaznacza, że postępowanie toczyło się z powodu oskarżeń wzajemnych.
Art. 498. § 1. Oskarżenie wzajemne jest niedopuszczalne, jeżeli prokurator wcześniej wszczął postępowanie albo przyłączył się do postępowania.
§ 2. Jeżeli po wniesieniu oskarżenia wzajemnego prokurator przyłączy się do jednego z oskarżeń wzajemnych, sąd wyłącza oskarżenie przeciwne do osobnego postępowania. Przepis art. 60 § 2 stosuje się.
§ 3. W razie objęcia przez prokuratora obu oskarżeń wzajemnych postępowanie toczy się z urzędu, zaś oskarżeni korzystają w odpowiednim zakresie również z uprawnień oskarżycieli posiłkowych.
Art. 499. Przepisy art. 492-494 stosuje się odpowiednio również na rozprawie.
Rozdział 53
Postępowanie nakazowe
Art. 500. § 1. (302) W sprawach o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, uznając na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne, sąd może w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny wydać wyrok nakazowy.
§ 2. W postępowaniu nakazowym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu uproszczonym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
§ 3. (303) Sąd może wydać wyrok nakazowy, jeżeli na podstawie zebranych dowodów okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości.
§ 4. (304) Sąd wydaje wyrok nakazowy jednoosobowo na posiedzeniu bez udziału stron.
Art. 501. (305) Wydanie wyroku nakazowego jest niedopuszczalne:
1)w stosunku do osoby pozbawionej wolności w tej lub innej sprawie,
2)w sprawie z oskarżenia prywatnego,
3)jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 79 § 1.
Art. 502. (306) § 1. Wyrokiem nakazowym można orzec karę ograniczenia wolności lub grzywnę w wysokości do 100 stawek dziennych albo do 200.000 złotych.
§ 2. Obok kary określonej w § 1 można, w wypadkach przewidzianych w ustawie, orzec środek karny.
§ 3. Sąd może poprzestać na orzeczeniu środka karnego, jeżeli zachodzą warunki orzeczenia tylko tego środka.
Art. 503. § 1. (307) Wydając wyrok nakazowy sąd zasądza w całości roszczenie zgłoszone w powództwie cywilnym lub odszkodowanie pieniężne na podstawie art. 415 § 5.
§ 2. Jeżeli materiał dowodowy zebrany w postępowaniu przygotowawczym nie wystarcza do rozstrzygnięcia powództwa cywilnego, sąd pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania.
Art. 504. (308) § 1. Wyrok nakazowy powinien zawierać:
1)oznaczenie sądu i sędziego, który go wydał,
2)datę wydania wyroku,
3)imię i nazwisko oraz inne dane określające tożsamość oskarżonego,
4)dokładne określenie czynu przypisanego przez sąd oskarżonemu, ze wskazaniem zastosowanych przepisów ustawy karnej,
5)wymiar kary i inne niezbędne rozstrzygnięcia.
§ 2. Wyrok nakazowy może nie zawierać uzasadnienia.
Art. 505. (309) Odpis wyroku nakazowego doręcza się oskarżycielowi, a oskarżonemu i jego obrońcy - wraz z odpisem aktu oskarżenia. W każdym wypadku odpis tego wyroku doręcza się prokuratorowi. Wraz z odpisem wyroku doręczyć należy pouczenie przytaczające przepisy o prawie, terminie i sposobie wniesienia sprzeciwu oraz skutkach jego niewniesienia.
Art. 506. § 1. (310) Oskarżonemu i oskarżycielowi przysługuje prawo wniesienia sprzeciwu do sądu, który wydał wyrok nakazowy, w terminie zawitym 7 dni od doręczenia tego wyroku.
§ 2. Prezes sądu odmawia przyjęcia sprzeciwu, jeżeli został wniesiony po terminie lub przez osobę nieuprawnioną.
§ 3. (311) W razie wniesienia sprzeciwu wyrok nakazowy traci moc; sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych.
§ 4. (312) Jeżeli w sprzeciwie podniesiono wyłącznie zarzuty przeciwko rozstrzygnięciu o roszczeniu cywilnym, wyrok nakazowy traci moc tylko w tej części, a sąd na posiedzeniu pozostawia powództwo cywilne bez rozpoznania.
§ 5. Sprzeciw może być cofnięty do czasu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie głównej.
§ 6. (313) Sąd rozpoznający sprawę po wniesieniu sprzeciwu nie jest związany treścią wyroku nakazowego, który utracił moc.
Art. 507. (314) Wyrok nakazowy, od którego nie wniesiono sprzeciwu lub sprzeciw cofnięto, staje się prawomocny.
Rozdział 54(315) (skreślony).
Art. 508. (skreślony).
Art. 509. (skreślony).
Art. 510. (skreślony).
Art. 511. (skreślony).
Art. 512. (skreślony).
Art. 513. (skreślony).
Art. 514. (skreślony).
Art. 515. (skreślony).
Art. 516. (skreślony).
Art. 517. (skreślony).
Rozdział 54a(316)
Postępowanie przyspieszone
Art. 517a. W postępowaniu przyspieszonym stosuje się przepisy o postępowaniu zwyczajnym, jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej.
Art. 517b. § 1. W postępowaniu przyspieszonym mogą być rozpoznawane sprawy o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w trybie uproszczonym, jeżeli sprawca został ujęty na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa lub bezpośrednio potem, zatrzymany oraz w ciągu 48 godzin doprowadzony przez Policję i przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w postępowaniu przyspieszonym, zwanym dalej "wnioskiem o rozpoznanie".
§ 2. Postępowanie przyspieszone toczy się w trybie publicznoskargowym także o przestępstwa ścigane z oskarżenia prywatnego, jeżeli miały one charakter chuligański.
§ 3. Dochodzenia można zaniechać lub przeprowadzić je w niezbędnym zakresie. W wypadku prowadzenia dochodzenia czynności procesowych określonych w art. 303, 313 i 321 można nie dokonywać. W razie przesłuchania osoby podejrzanej w charakterze podejrzanego poucza się ją o uprawnieniach: do składania wyjaśnień, do odmowy składania wyjaśnień lub odmowy odpowiedzi na pytania, do korzystania z pomocy obrońcy, jak również o obowiązkach i konsekwencjach wskazanych w art. 74, 75, 138 i 139. Otrzymanie tego pouczenia osoba przesłuchiwana potwierdza podpisem.
§ 4. Jeżeli zachodzą wystarczające podstawy do sporządzenia wniosku o rozpoznanie, funkcjonariusz Policji przedstawia ten wniosek na piśmie prokuratorowi, który go zatwierdza, a następnie kieruje do sądu; wniosek o rozpoznanie zastępuje akt oskarżenia. W razie odmowy zatwierdzenia prokurator podejmuje decyzję co do dalszego biegu sprawy.
§ 5. Przed podjęciem decyzji, o których mowa w § 4, prokurator przesłuchuje osobę podejrzaną lub - w razie wcześniejszego jej przesłuchania - podejrzanego.
§ 6. Wniosek o rozpoznanie powinien zawierać dane, o których mowa w art. 332 § 1 pkt 1-5; przepisy art. 333 § 1-3 i art. 334 § 1 stosuje się odpowiednio; art. 334 § 2 nie stosuje się. Policja doręcza pokrzywdzonemu pisemne pouczenie o uprawnieniach wynikających z art. 49a i 387 oraz o prawie do złożenia oświadczenia o działaniu w postępowaniu w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
§ 7. Odpis wniosku o rozpoznanie prezes sądu doręcza oskarżonemu oraz jego obrońcy, oznaczając czas na przygotowanie do obrony. Oskarżonemu należy umożliwić kontakt z obrońcą bez udziału osób trzecich.
§ 8. Powództwo cywilne jest niedopuszczalne.
§ 9. Zatrzymanego należy natychmiast zwolnić, gdy ustanie przyczyna zatrzymania, a także jeżeli w ciągu 48 godzin od chwili zatrzymania przez uprawniony organ nie zostanie on przekazany do dyspozycji sądu wraz z wnioskiem o rozpoznanie; należy go także zwolnić na polecenie sądu lub prokuratora. Przepisy art. 248 § 2 i 3 stosuje się.
§ 10. Sąd przystępuje niezwłocznie do rozpoznania sprawy; przepisów art. 335, 339 § 1 i § 3-5, art. 351 § 1 oraz art. 353 nie stosuje się.
§ 11. Sąd rejonowy rozpoznaje sprawę jednoosobowo. W postępowaniu odwoławczym prezes sądu okręgowego może zarządzić rozpoznanie sprawy jednoosobowo, jeżeli jest to uzasadnione jej szczególnymi okolicznościami. Jeżeli sąd rozpoznaje sprawę jednoosobowo, sędzia ma prawa i obowiązki przewodniczącego.
§ 12. Każda osoba wezwana przez Policję w charakterze świadka, biegłego, tłumacza lub specjalisty jest obowiązana stawić się w sądzie we wskazanym terminie.
Art. 517c. § 1. Postępowanie przyspieszone prowadzi się również w razie jednorazowej przerwy w rozprawie trwającej nie dłużej niż 14 dni; zarządzając przerwę, sąd rozstrzyga w przedmiocie zastosowania środka zapobiegawczego. W sprawie o występek o charakterze chuligańskim sąd stosuje środek zapobiegawczy, przy czym chuligański charakter czynu stanowi samoistną podstawę zastosowania tego środka; przepisu art. 259 § 3 nie stosuje się.
§ 2. Jeżeli sąd przed rozprawą główną lub w jej toku stwierdzi, że sprawa nie podlega rozpoznaniu w trybie przyspieszonym albo nie można jej rozpoznać w terminie 14 dni, rozpoznaje sprawę w dalszym ciągu w trybie uproszczonym w tym samym składzie. W razie niemożności rozpoznania sprawy także w trybie uproszczonym, sąd rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego.
§ 3. Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd stwierdzi, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego, zaś dokonanie niezbędnych czynności w postępowaniu sądowym powodowałoby znaczne trudności, przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych, zawiadamiając o tym pokrzywdzonego; przed przekazaniem sprawy sąd rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego.
§ 4. W razie skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania sąd, po wysłuchaniu stron, rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego. Chuligański charakter czynu stanowi samoistną podstawę zastosowania tego środka; przepisu art. 259 § 3 nie stosuje się.
Art. 517d. Jeżeli na podstawie okoliczności ujawnionych po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd przewiduje możliwość wymierzenia kary powyżej 2 lat pozbawienia wolności, rozstrzyga w przedmiocie środka zapobiegawczego i przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych; sędzia, który brał udział w wydaniu postanowienia, jest z mocy prawa wyłączony od dalszego udziału w sprawie.
Art. 517e. W postępowaniu przyspieszonym przepisów art. 98 § 2 i art. 411 § 1 nie stosuje się.
Art. 517f. § 1. W terminie zawitym 3 dni od daty ogłoszenia wyroku strona może złożyć wniosek o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wniosek ten może być zgłoszony ustnie do protokołu albo sporządzony na piśmie. Wniosek niepochodzący od oskarżonego powinien wskazywać tego z oskarżonych, którego dotyczy.
§ 2. Termin do wniesienia apelacji wynosi 7 dni i biegnie dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem.
Art. 517g. § 1. Sąd sporządza uzasadnienie wyroku w terminie 3 dni od daty złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia.
§ 2. Akta przekazuje się niezwłocznie sądowi odwoławczemu, który rozpoznaje sprawę najpóźniej w ciągu miesiąca od otrzymania akt sprawy wraz z apelacją. Przepisu art. 448 nie stosuje się.
§ 3. W wypadku wniesienia apelacji przez prokuratora, obrońcę lub pełnomocnika sąd odwoławczy dołącza do zawiadomienia o terminie rozprawy apelacyjnej odpis apelacji strony przeciwnej.
Art. 517h. § 1. Jeżeli po rozpoznaniu środka odwoławczego sąd stwierdza, że zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego co do istoty sprawy, może przekazać sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.
§ 2. W wypadku uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania dalsze postępowanie toczy się w trybie uproszczonym. W razie niemożności rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym, uchylając wyrok, sąd przekazuje sprawę prokuratorowi w celu przeprowadzenia postępowania przygotowawczego na zasadach ogólnych.
Art. 517i. § 1. W postępowaniu przyspieszonym przed sądem oskarżony musi mieć obrońcę. Przepis art. 79 § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli oskarżony nie ma obrońcy z wyboru, prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy wyznacza mu obrońcę z urzędu; przepis art. 81 § 2 stosuje się.
§ 3. Jeżeli w sprawie, w której oskarżony korzysta z obrońcy z wyboru, obrońca lub oskarżony wypowiada stosunek obrończy, prezes sądu lub sąd wyznacza obrońcę z urzędu, o ile oskarżony nie ustanowił niezwłocznie obrońcy z wyboru.
§ 4. Dla realizacji prawa oskarżonego do korzystania z pomocy obrońcy w postępowaniu przyspieszonym ustanawia się obowiązek pełnienia przez adwokatów dyżurów w czasie i miejscu ustalonym w odrębnych przepisach. Obrońcę z urzędu prezes sądu lub sąd wyznacza spośród adwokatów pełniących dyżur, a w razie braku takiej możliwości z przyczyn obiektywnych może go wyznaczyć spośród innych adwokatów.
Art. 517j. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, sposób zapewnienia oskarżonemu możliwości korzystania z pomocy obrońcy, w tym organizacji dyżurów, o których mowa w art. 517i § 4, mając na uwadze konieczność udziału obrońcy w postępowaniu przyspieszonym.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 09-04-2008 07:11

DZIAŁ XI kpk
NADZWYCZAJNE ŚRODKI ZASKARŻENIA

Rozdział 55
Kasacja
Art. 518. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, do postępowania w trybie kasacji stosuje się odpowiednio przepisy działu IX.
Art. 519. Od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie może być wniesiona kasacja. Przepisu art. 425 § 2 zdanie drugie nie stosuje się.
Art. 520. § 1. Do wniesienia kasacji uprawnione są strony.
§ 2. Strona, która nie zaskarżyła orzeczenia sądu pierwszej instancji, nie może wnieść kasacji od orzeczenia sądu odwoławczego, jeżeli orzeczenie sądu pierwszej instancji utrzymano w mocy lub zmieniono na jej korzyść.
§ 3. Ograniczenie, o którym mowa w § 2, nie dotyczy uchybień wymienionych w art. 439.

Art. 521. (317) Prokurator Generalny, a także Rzecznik Praw Obywatelskich, może wnieść kasację od każdego prawomocnego orzeczenia sądu kończącego postępowanie.
Art. 522. Kasację w stosunku do tego samego oskarżonego i od tego samego orzeczenia każdy uprawniony może wnieść tylko raz.
Art. 523. (318) § 1. Kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia; kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary.
§ 2. Kasację na korzyść można wnieść jedynie w razie skazania oskarżonego za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania.
§ 3. Kasację na niekorzyść można wnieść jedynie w razie uniewinnienia oskarżonego albo umorzenia postępowania z przyczyn wskazanych w art. 17 § 1 pkt 3 i 4 oraz z powodu niepoczytalności sprawcy.
§ 4. Ograniczenia przewidziane w § 2 i 3 nie dotyczą kasacji:
1) wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439,
2) w wypadku określonym w art. 521.
Art. 524. § 1. Termin do wniesienia kasacji dla stron wynosi 30 dni od daty doręczenia orzeczenia z uzasadnieniem. Wniosek o doręczenie orzeczenia z uzasadnieniem należy zgłosić w sądzie, który wydał orzeczenie, w terminie zawitym 7 dni od daty ogłoszenia orzeczenia. Przepis art. 445 § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 2. (319) Terminu do wniesienia kasacji, wskazanego w § 1, nie stosuje się do kasacji wnoszonej przez Prokuratora Generalnego i Rzecznika Praw Obywatelskich.
§ 3. Niedopuszczalne jest uwzględnienie kasacji na niekorzyść oskarżonego wniesionej po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
Art. 525. § 1. Strona wnosi kasację do Sądu Najwyższego za pośrednictwem sądu odwoławczego.
§ 2. W wypadku określonym w art. 521 kasację wnosi się bezpośrednio do Sądu Najwyższego.
Art. 526. § 1. W kasacji należy podać, na czym polega zarzucane uchybienie.
§ 2. (320) Jeżeli kasacja nie pochodzi od prokuratora, Prokuratora Generalnego albo Rzecznika Praw Obywatelskich, powinna być sporządzona i podpisana przez obrońcę lub pełnomocnika będącego adwokatem albo radcą prawnym.
Art. 527. § 1. Do kasacji strona dołącza dowód uiszczenia opłaty sądowej; nie dotyczy to prokuratora.
§ 2. Osoba pozbawiona wolności nie uiszcza opłaty przy wnoszeniu kasacji; w wypadku pozostawienia bez rozpoznania albo oddalenia wniesionej przez nią kasacji zasądza się od niej opłatę.
§ 3. Żołnierz odbywający zasadniczą służbę wojskową lub pełniący służbę wojskową w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego nie uiszcza opłaty.
§ 4. (321) Opłata ulega zwrotowi stronie, która ją uiściła, jeżeli kasacja zostanie uwzględniona, chociażby w części, albo zostanie cofnięta.
§ 5. (322) Minister Sprawiedliwości określa, w drodze rozporządzenia, wysokość opłaty, mając na uwadze faktyczne koszty postępowania oraz zasadę dostępu do sądu.
Art. 528. § 1. Środek odwoławczy nie przysługuje na odmowę:
1) zwolnienia od uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 527 § 1,
2) (323) wyznaczenia adwokata lub radcy prawnego w celu sporządzenia kasacji,
3) (324) przywrócenia terminu, o którym mowa w art. 524 § 1 zdanie pierwsze.
§ 2. Przepis art. 447 § 3 stosuje się odpowiednio.
Art. 529. Wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania.

Art. 530. (325) § 1. W wypadku określonym w art. 525 § 1, przyjmując kasację, prezes sądu doręcza jej odpis pozostałym stronom oraz, po złożeniu przez prokuratora pisemnej odpowiedzi na kasację, niezwłocznie przesyła akta sądowi właściwemu do rozpoznania kasacji, jeżeli sąd, do którego wniesiono kasację, nie jest uprawniony do jej rozpoznania.
§ 2. Prezes sądu, do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia, jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 lub w art. 429 § 1, albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1.
§ 3. (326) Na zarządzenie, o którym mowa w § 2, zażalenie przysługuje do Sądu Najwyższego. Sąd Najwyższy rozpoznaje zażalenie jednoosobowo. Sąd kasacyjny wydaje postanowienie bez udziału stron, chyba że Prezes Sądu Najwyższego zarządzi inaczej.
§ 4. W wypadku przyjęcia kasacji, której prokurator nie uznał za oczywiście bezzasadną, odpis pisemnej odpowiedzi prokuratora na kasację doręcza się pozostałym stronom, ich obrońcom i pełnomocnikom. Dalsze pisma procesowe wnosi się bezpośrednio do sądu kasacyjnego.
§ 5. Prokurator, uznając kasację za oczywiście bezzasadną, przesyła odpis odpowiedzi na kasację pozostałym stronom, ich obrońcom i pełnomocnikom, którzy w terminie 14 dni od otrzymania odpowiedzi prokuratora mogą przedstawić sądowi na piśmie swoje stanowisko.
Art. 531. § 1. (327) Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 § 2 lub gdy przyjęcie kasacji nastąpiło na skutek niezasadnego przywrócenia terminu. Sąd kasacyjny wydaje postanowienie bez udziału stron, chyba że prezes Sądu Najwyższego zarządzi inaczej.
§ 2. Sąd Najwyższy może jednak zwrócić akta sprawy sądowi odwoławczemu, jeżeli stwierdzi, że nie zostały dopełnione czynności zmierzające do usunięcia braków formalnych wniesionej kasacji.
§ 3. (328) Przepis § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio w wypadku cofnięcia kasacji.
Art. 532. § 1. W razie wniesienia kasacji Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jak i innego orzeczenia, którego wykonanie zależy od rozstrzygnięcia kasacji.
§ 2. Wstrzymanie wykonania orzeczenia można połączyć z zastosowaniem środków określonych w art. 266, 271, 272, 275 i 277.
§ 3. (329) Sąd kasacyjny wydaje postanowienie na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes Sądu Najwyższego zarządzi inaczej.

Art. 533. Jeżeli kasację wniesiono na niekorzyść oskarżonego, Sąd Najwyższy może zastosować środek zapobiegawczy, chyba że oskarżony był uniewinniony.
Art. 534. § 1. Jeżeli ustawa nie wymaga wydania wyroku, Sąd Najwyższy orzeka jednoosobowo, chyba że Prezes Sądu Najwyższego zarządzi rozpoznanie sprawy w składzie trzech sędziów.
§ 2. Jeżeli kasacja dotyczy orzeczenia Sądu Najwyższego, podlega rozpoznaniu w składzie siedmiu sędziów, chyba że orzeczenie zostało wydane jednoosobowo; w takim wypadku Sąd Najwyższy orzeka w składzie trzech sędziów.
Art. 535. (330) § 1. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację na rozprawie, a w wypadkach przewidzianych przez ustawę - na posiedzeniu bez udziału stron.
§ 2. Strony pozbawionej wolności nie sprowadza się na rozprawę, chyba że Prezes Sądu Najwyższego lub Sąd Najwyższy uzna to za konieczne.
§ 3. Oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej nie wymaga pisemnego uzasadnienia; jeżeli postanowienie zostało wydane na posiedzeniu oraz wtedy, gdy zostało wydane na rozprawie a strona pozbawiona wolności nie miała przedstawiciela procesowego i nie została sprowadzona na rozprawę, uzasadnienie sporządza się na jej wniosek. Przepisy art. 422 i 423 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Kasację wniesioną na podstawie art. 521 Sąd Najwyższy rozpoznaje na rozprawie.
§ 5. Kasacja wniesiona na korzyść oskarżonego może być uwzględniona w całości na posiedzeniu bez udziału stron, w razie jej oczywistej zasadności.
Art. 536. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym - tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455.
Art. 537. § 1. Sąd Najwyższy po rozpoznaniu sprawy oddala kasację albo zaskarżone orzeczenie uchyla w całości lub w części.
§ 2. Uchylając zaskarżone orzeczenie Sąd Najwyższy przekazuje sprawę właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania albo umarza postępowanie, a jeżeli skazanie jest oczywiście niesłuszne - uniewinnia oskarżonego.
Art. 538. § 1. Z chwilą uchylenia wyroku wykonanie kary ustaje; karę już wykonaną - w wypadku późniejszego ponownego skazania - zalicza się na poczet nowo orzeczonej kary.
§ 2. Sąd może zastosować środek zapobiegawczy.
Art. 539. Niedopuszczalna jest kasacja od orzeczenia Sądu Najwyższego zapadłego w następstwie rozpoznania kasacji.
Rozdział 56
Wznowienie postępowania
Art. 540. § 1. Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem wznawia się, jeżeli:
1) w związku z postępowaniem dopuszczono się przestępstwa, a istnieje uzasadniona podstawa do przyjęcia, że mogło to mieć wpływ na treść orzeczenia,
2) po wydaniu orzeczenia ujawnią się nowe fakty lub dowody nie znane przedtem sądowi, wskazujące na to, że:
a) skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze,
b) skazano go za przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary,
c) sąd umorzył lub warunkowo umorzył postępowanie karne błędnie przyjmując popełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.
§ 2. (331) Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, jeżeli w wyniku orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego stracił moc lub uległ zmianie przepis prawny będący podstawą skazania lub warunkowego umorzenia.
§ 3. Postępowanie wznawia się na korzyść oskarżonego, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na mocy umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską.
Art. 540a. (332) Postępowanie sądowe zakończone prawomocnym orzeczeniem można wznowić, jeżeli:
1) (333) skazany, do którego zastosowano przepis art. 60 § 3 lub 4 Kodeksu karnego lub art. 36 § 3 Kodeksu karnego skarbowego, nie potwierdził w postępowaniu karnym ujawnionych przez siebie informacji,
2) zachodzi okoliczność określona w art. 11 § 3.
Art. 541. § 1. Czyn, o którym mowa w art. 540 § 1 pkt 1, musi być ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że orzeczenie takie nie może zapaść z powodu przyczyn wymienionych w art. 17 § 1 pkt 3-11 lub w art. 22.
§ 2. W tym wypadku wniosek o wznowienie postępowania powinien wskazywać wyrok skazujący lub orzeczenie zapadłe w postępowaniu karnym, stwierdzające niemożność wydania wyroku skazującego.
Art. 542. § 1. (334) Wznowienie postępowania może nastąpić na wniosek strony lub z urzędu.
§ 2. Wniosek o wznowienie na korzyść złożyć może w razie śmierci skazanego osoba najbliższa.
§ 3. (335) Postępowanie wznawia się z urzędu tylko w razie ujawnienia się jednego z uchybień wymienionych w art. 439 § 1, przy czym wznowienie postępowania jedynie z powodów określonych w pkt 9-11 może nastąpić tylko na korzyść oskarżonego.
§ 4. (336) Wznowienie nie może nastąpić z przyczyn wymienionych w § 3, jeżeli były one przedmiotem rozpoznania w trybie kasacji.
§ 5. (337) Niedopuszczalne jest wznowienie postępowania z urzędu na niekorzyść oskarżonego po upływie 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się orzeczenia.
Art. 543. § 1. Wznowienie postępowania, ograniczone wyłącznie do orzeczenia o roszczeniach majątkowych wynikających z przestępstwa, może nastąpić tylko przez sąd właściwy do orzekania w sprawach cywilnych.
§ 2. Do wznowienia oraz dalszego postępowania po wznowieniu sąd właściwy do orzekania w sprawach cywilnych stosuje odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania cywilnego.
Art. 544. § 1. (338) W kwestii wznowienia postępowania orzeka sąd okręgowy, zaś w kwestii wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem sądu okręgowego - sąd apelacyjny. Sąd orzeka w składzie trzech sędziów.
§ 2. W kwestii wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem sądu apelacyjnego lub Sądu Najwyższego orzeka Sąd Najwyższy w składzie trzech sędziów.
§ 3. (339) W kwestii wznowienia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu bez udziału stron, chyba że prezes sądu lub sąd postanowi inaczej.

Art. 545. § 1. (340) W postępowaniu o wznowienie stosuje się odpowiednio art. 425 § 2 zdanie pierwsze, § 3 i 4, art. 429, 430 § 1, art. 431, 432, 435, 442, 456, 529, 530, 532 i 538, a w razie wznowienia postępowania na korzyść oskarżonego stosuje się odpowiednio art. 434 i 443.
§ 2. (341) Wniosek o wznowienie postępowania, jeżeli nie pochodzi od prokuratora, powinien być sporządzony i podpisany przez adwokata albo radcę prawnego. Przepis art. 446 § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 546. Jeżeli sąd zarządził sprawdzenie okoliczności w trybie art. 97, strony mają prawo wziąć udział w czynnościach sprawdzających.
Art. 547. § 1. Na postanowienie oddalające wniosek lub pozostawiające go bez rozpoznania przysługuje zażalenie, chyba że orzekł o tym sąd apelacyjny lub Sąd Najwyższy.
§ 2. Orzekając o wznowieniu postępowania, sąd uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania. Od tego orzeczenia środek odwoławczy nie przysługuje.
§ 3. Uchylając zaskarżone orzeczenie, sąd może wyrokiem uniewinnić oskarżonego, jeżeli nowe fakty lub dowody wskazują na to, że orzeczenie to jest oczywiście niesłuszne, albo też postępowanie umorzyć. Od wyroku uniewinniającego lub umarzającego postępowanie przysługuje środek odwoławczy.
§ 4. Od orzeczeń, o których mowa w § 3, wydanych przez Sąd Najwyższy, środek odwoławczy nie przysługuje.
Art. 548. Jeżeli postępowanie wznowiono na skutek wniosku na korzyść oskarżonego i toczy się ono po jego śmierci lub jeżeli zachodzi przyczyna zawieszenia postępowania, prezes sądu wyznacza do obrony praw oskarżonego obrońcę z urzędu, chyba że wnioskodawca ustanowił już obrońcę.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 10-04-2008 07:28

DZIAŁ XII kpk
POSTĘPOWANIE PO UPRAWOMOCNIENIU SIĘ ORZECZENIA

Rozdział 57
Podjęcie postępowania warunkowo umorzonego
Art. 549. (342) O podjęciu postępowania warunkowo umorzonego sąd orzeka na wniosek oskarżyciela, pokrzywdzonego lub kuratora sądowego albo z urzędu.
Art. 550. § 1. W kwestii podjęcia postępowania warunkowo umorzonego orzeka sąd pierwszej instancji właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 2. (343) W posiedzeniu ma prawo wziąć udział prokurator, oskarżony i jego obrońca oraz pokrzywdzony i jego pełnomocnik.
§ 3. Na postanowienie o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania oraz w kwestii podjęcia postępowania przysługuje zażalenie.
§ 4. O podjęciu postępowania warunkowo umorzonego należy powiadomić poręczającego.
Art. 551. (344) W razie podjęcia postępowania warunkowo umorzonego, sprawa toczy się od nowa na zasadach ogólnych, przed sądem właściwym do jej rozpoznania. Przepis art. 341 § 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
Rozdział 58
Odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie
Art. 552. § 1. (345) Oskarżonemu, który w wyniku wznowienia postępowania lub kasacji został uniewinniony lub skazany na łagodniejszą karę, służy od Skarbu Państwa odszkodowanie za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, wynikłe z wykonania względem niego w całości lub w części kary, której nie powinien był ponieść.
§ 2. (346) Przepis § 1 stosuje się także, jeżeli po uchyleniu skazującego orzeczenia postępowanie umorzono wskutek okoliczności, których nie uwzględniono we wcześniejszym postępowaniu.
§ 3. Prawo do odszkodowania i zadośćuczynienia powstaje również w związku z zastosowaniem środka zabezpieczającego w warunkach określonych w § 1 i 2.
§ 4. Odszkodowanie i zadośćuczynienie przysługuje również w wypadku niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania lub zatrzymania.
Art. 553. § 1. Roszczenie o odszkodowanie lub zadośćuczynienie nie przysługuje temu, kto w zamiarze wprowadzenia w błąd sądu lub organu ścigania złożył fałszywe zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa lub fałszywe wyjaśnienie i spowodował tym niekorzystne dla siebie orzeczenie w przedmiocie skazania, tymczasowego aresztowania, zastosowania środka zabezpieczającego albo zatrzymanie.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się do osób składających oświadczenie w warunkach określonych w art. 171 § 3, 4 i 6, jak również gdy szkoda lub krzywda powstała na skutek przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązku przez funkcjonariusza państwowego.
§ 3. W wypadku przyczynienia się przez oskarżonego do wydania orzeczenia, o którym mowa w § 1, art. 362 Kodeksu cywilnego stosuje się odpowiednio.
Art. 554. (347) § 1. Żądanie odszkodowania należy zgłosić w sądzie okręgowym, w którego okręgu wydano orzeczenie w pierwszej instancji, a w wypadku określonym w art. 552 § 4 - w sądzie okręgowym właściwym ze względu na miejsce, w którym nastąpiło zwolnienie tymczasowo aresztowanego lub zwolnienie zatrzymanego.
§ 2. Sąd okręgowy orzeka wyrokiem na rozprawie w składzie trzech sędziów; sprawy o odszkodowanie powinny być rozpoznawane w pierwszej kolejności; postępowanie wolne jest od kosztów.
Art. 555. Roszczenia przewidziane w niniejszym rozdziale przedawniają się po upływie roku od daty uprawomocnienia się orzeczenia dającego podstawę do odszkodowania i zadośćuczynienia, w wypadku tymczasowego aresztowania - od daty uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, w razie zaś zatrzymania - od daty zwolnienia.
Art. 556. § 1. W razie śmierci oskarżonego prawo do odszkodowania przysługuje temu, kto wskutek wykonania kary lub niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania utracił:
1)należne mu od&nbsp; uprawnionego z mocy ustawy utrzymanie,
2)stale dostarczane mu przez zmarłego utrzymanie, jeżeli względy słuszności przemawiają za przyznaniem odszkodowania.
§ 2. Żądanie odszkodowania należy zgłosić w terminie przewidzianym w art. 555 lub w ciągu roku od śmierci oskarżonego.
§ 3. Żądający odszkodowania może ustanowić pełnomocnika. Przepisy art. 78-81 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Upoważnienie do obrony udzielone obrońcy w sprawie zachowuje moc jako upoważnienie do działania w charakterze pełnomocnika.
Art. 557. § 1. W razie naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za krzywdę, Skarb Państwa ma roszczenie zwrotne do osób, które swoim bezprawnym działaniem spowodowały niesłuszne skazanie, zastosowanie środka zabezpieczającego, niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie.
§ 2. Powództwo dotyczące roszczeń, o których mowa w § 1, może wytoczyć w postępowaniu cywilnym prokurator lub organ, który jest powołany do reprezentowania Skarbu Państwa. Jeżeli prokurator nie dopatrzy się podstaw do wytoczenia powództwa, wydaje w tej kwestii postanowienie i zawiadamia o tym uprawniony organ.

Art. 558. W sprawach o odszkodowanie za niesłuszne skazanie, tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie przepisy Kodeksu postępowania cywilnego stosuje się tylko w kwestiach nie uregulowanych w niniejszym kodeksie.
Art. 559. Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do cudzoziemców na zasadzie wzajemności.
Rozdział 59
Ułaskawienie
Art. 560. § 1. Prośbę o ułaskawienie skazanego może wnieść on sam, osoba uprawniona do składania na jego korzyść środków odwoławczych, krewni w linii prostej, przysposabiający lub przysposobiony, rodzeństwo, małżonek i osoba pozostająca ze skazanym we wspólnym pożyciu.
§ 2. Prośbę o ułaskawienie wniesioną przez osobę nieuprawnioną lub niedopuszczalną z mocy ustawy sąd pozostawia bez rozpoznania.
§ 3. (348) Osoba, która wniosła prośbę o ułaskawienie, może ją cofnąć.

Art. 561. § 1. Prośbę o ułaskawienie przedstawia się sądowi, który wydał wyrok w pierwszej instancji.
§ 2. Sąd, o którym mowa w § 1, powinien rozpoznać prośbę o ułaskawienie w ciągu 2 miesięcy od daty jej otrzymania.
Art. 562. § 1. Sąd rozpoznaje prośbę o ułaskawienie w takim samym składzie, w jakim orzekał. W skład sądu powinni w miarę możności wchodzić sędziowie i ławnicy, którzy brali udział w wydaniu wyroku.
§ 2. Jeżeli sąd orzekał jednoosobowo, prośbę o ułaskawienie rozpoznaje się w składzie jednego sędziego i dwóch ławników.
Art. 563. Rozpoznając prośbę o ułaskawienie sąd w szczególności ma na względzie zachowanie się skazanego po wydaniu wyroku, rozmiary wykonanej już kary, stan zdrowia skazanego i jego warunki rodzinne, naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem, a przede wszystkim szczególne wydarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu wyroku.
Art. 564. § 1. Jeżeli w sprawie, w której wniesiono prośbę o ułaskawienie, orzekał tylko sąd pierwszej instancji i wyda on opinię pozytywną - przesyła Prokuratorowi Generalnemu akta sprawy lub niezbędne ich części wraz ze swoją opinią, a w razie braku podstaw do wydania opinii pozytywnej - pozostawia prośbę bez dalszego biegu.
§ 2. Jeżeli w sprawie, w której wniesiono prośbę o ułaskawienie, orzekał sąd odwoławczy, sąd pierwszej instancji przesyła mu akta lub niezbędne ich części wraz ze swoją opinią.
§ 3. Sąd odwoławczy pozostawia prośbę bez dalszego biegu tylko wtedy, gdy wydaje opinię negatywną, a opinię taką wydał już sąd pierwszej instancji; w innych wypadkach sąd odwoławczy przesyła Prokuratorowi Generalnemu akta wraz z opiniami.
§ 4. Opinie pozytywne nie są dostępne dla osób wymienionych w art. 560.
Art. 565. § 1. Jeżeli prośbę o ułaskawienie choćby jeden sąd zaopiniował pozytywnie, Prokurator Generalny przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej prośbę o ułaskawienie wraz z aktami sprawy i swoim wnioskiem.
§ 2. Prośbę o ułaskawienie skierowaną bezpośrednio do Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej przekazuje się Prokuratorowi Generalnemu w celu nadania jej biegu zgodnie z art. 561 albo art. 567.
Art. 566. Ponowna prośba o ułaskawienie, wniesiona przed upływem roku od negatywnego załatwienia poprzedniej prośby, może być przez sąd pozostawiona bez rozpoznania.
Art. 567. § 1. Postępowanie o ułaskawienie może wszcząć z urzędu Prokurator Generalny, który może żądać przedstawienia sobie akt sprawy z opiniami sądów albo przedstawić akta Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej bez zwracania się o opinię.
§ 2. Prokurator Generalny przedstawia Prezydentowi Rzeczypospolitej Polskiej akta sprawy lub wszczyna z urzędu postępowanie o ułaskawienie w każdym wypadku, kiedy Prezydent tak zadecyduje.
Art. 568. Uznając, że szczególnie ważne powody przemawiają za ułaskawieniem, zwłaszcza gdy uzasadnia to krótki okres pozostałej do odbycia kary, sąd wydający opinię oraz Prokurator Generalny mogą wstrzymać wykonanie kary lub zarządzić przerwę w jej wykonaniu do czasu ukończenia postępowania o ułaskawienie.
Rozdział 60
Wyrok łączny
Art. 569. § 1. Jeżeli zachodzą warunki do orzeczenia kary łącznej w stosunku do osoby prawomocnie skazanej wyrokami różnych sądów, właściwy do wydania wyroku łącznego jest sąd, który wydał ostatni wyrok skazujący w pierwszej instancji.
§ 2. Jeżeli w pierwszej instancji orzekały sądy różnego rzędu, wyrok łączny wydaje sąd wyższego rzędu.
§ 3. W razie zbiegu wyroków sądu powszechnego i szczególnego, o karze łącznej orzeka ten z sądów, który wymierzył karę surowszą podlegającą łączeniu.
Art. 570. Wyrok łączny sąd wydaje z urzędu lub na wniosek skazanego albo prokuratora.
Art. 571. § 1. Sąd w razie potrzeby zwraca się do zakładów karnych, w których skazany przebywał, o nadesłanie opinii o zachowaniu się skazanego w okresie odbywania kary, jak również informacji o warunkach rodzinnych, majątkowych i co do stanu zdrowia skazanego oraz danych o odbyciu kary z poszczególnych wyroków.
§ 2. Wniosek o wydanie wyroku łącznego pochodzący od prokuratora powinien zawierać dane, o których mowa w § 1.
Art. 572. Jeżeli brak warunków do wydania wyroku łącznego, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania.
Art. 573. § 1. Wyrok łączny wydaje się po przeprowadzeniu rozprawy.
§ 2. (349) Stawiennictwo osobiste skazanego nie jest obowiązkowe, chyba że sąd postanowi inaczej. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
§ 3. Przepisu art. 84 § 1 nie stosuje się.
orzeczenia sądów
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 574. W kwestiach nie uregulowanych przepisami niniejszego rozdziału do postępowania o wydanie wyroku łącznego stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu zwyczajnym przed sądem pierwszej instancji. Przepis art. 422 § 2 stosuje się.
Art. 575. § 1. Jeżeli po wydaniu wyroku łącznego zachodzi potrzeba wydania nowego wyroku łącznego, z chwilą jego wydania poprzedni wyrok łączny traci moc.
§ 2. Jeżeli choćby jeden z wyroków stanowiących podstawę wyroku łącznego ulega uchyleniu lub zmianie, wyrok łączny traci moc, a sąd w miarę potrzeby wydaje nowy wyrok łączny.
Art. 576. § 1. Z chwilą uprawomocnienia się wyroku łącznego, wyroki podlegające połączeniu nie ulegają wykonaniu w zakresie objętym wyrokiem łącznym.
§ 2. W wypadku wymierzenia w wyroku łącznym kary niższej od okresu odbytych i połączonych już kar pozbawienia wolności lub równej temu okresowi, przewodniczący niezwłocznie zarządza zwolnienie skazanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie. Przesyłając zarządzenie do wykonania, załącza się wydany wyrok łączny.
Art. 577. W wyroku łącznym należy oznaczyć w miarę potrzeby datę, od której należy liczyć początek odbywania kary orzeczonej wyrokiem łącznym, oraz wymienić okresy zaliczone na poczet kary łącznej.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 11-04-2008 07:00

DZIAŁ XIII kpk
POSTĘPOWANIE W SPRAWACH KARNYCH ZE STOSUNKÓW MIĘDZYNARODOWYCH

Rozdział 61
Immunitety osób należących do przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych państw obcych
Art. 578. Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów karnych:
1)uwierzytelnieni w Rzeczypospolitej Polskiej szefowie przedstawicielstw dyplomatycznych państw obcych,
2)osoby należące do personelu dyplomatycznego tych przedstawicielstw,
3)osoby należące do personelu administracyjnego i technicznego tych przedstawicielstw,
4)członkowie rodzin osób wymienionych w pkt 1-3, jeżeli pozostają z nimi we wspólnocie domowej,
5)inne osoby korzystające z immunitetów dyplomatycznych na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.
Art. 579. § 1. Nie podlegają orzecznictwu polskich sądów karnych w zakresie czynności pełnionych podczas i w związku z wykonywaniem ich funkcji urzędowych, a na zasadzie wzajemności w pozostałym zakresie:
1)kierownicy urzędów konsularnych i inni urzędnicy konsularni państw obcych,
2)osoby zrównane z nimi na podstawie umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych.
§ 2. Kierownik urzędu konsularnego oraz inni urzędnicy konsularni państw obcych podlegają zatrzymaniu lub tymczasowemu aresztowaniu jedynie w razie zarzutu popełnienia zbrodni. O ich zatrzymaniu lub tymczasowym aresztowaniu zawiadamia się niezwłocznie Ministra Spraw Zagranicznych.
§ 3. Poza wypadkiem określonym w § 2 osoby te mogą być pozbawione wolności tylko w wykonaniu prawomocnego wyroku sądu polskiego.

Art. 580. § 1. Przepisów art. 578 i 579 nie stosuje się, gdy państwo wysyłające zrzeknie się w sposób wyraźny immunitetu w stosunku do osoby wymienionej w tych przepisach.
§ 2. W stosunku do funkcjonariuszy organizacji międzynarodowych korzystających z immunitetu o zrzeczeniu, o którym mowa w § 1, rozstrzyga właściwa organizacja międzynarodowa.
Art. 581. § 1. Osoby wymienione w art. 578 nie są obowiązane do składania zeznań w charakterze świadka lub do występowania w charakterze biegłego lub tłumacza; można jednak zwrócić się o wyrażenie przez te osoby zgody na złożenie zeznań albo na wystąpienie w charakterze biegłego lub tłumacza.
§ 2. W razie wyrażenia zgody, o której mowa w § 1, wezwania doręczone tym osobom nie mogą zawierać zagrożenia stosowaniem środków przymusu, a w razie niestawiennictwa na wezwanie lub odmowy złożenia zeznań nie można wobec nich stosować tych środków.
Art. 582. § 1. Do osób wymienionych w art. 579 stosuje się odpowiednio art. 581, jeżeli okoliczności, których zeznania lub opinie mają dotyczyć, związane są z wykonywaniem przez te osoby funkcji urzędowych lub służbowych, a na zasadzie wzajemności także w zakresie innych okoliczności.
§ 2. Osoby wymienione w art. 578 i 579 nie są obowiązane do przedstawienia korespondencji i dokumentów odnoszących się do tych funkcji.

Art. 583. § 1. Przeszukania pomieszczeń przedstawicielstwa dyplomatycznego można dokonać tylko za zgodą szefa tego przedstawicielstwa lub osoby czasowo pełniącej jego funkcję.
§ 2. Do przeszukania pomieszczeń konsularnych konieczna jest zgoda kierownika urzędu konsularnego lub osoby czasowo pełniącej jego funkcje albo szefa przedstawicielstwa dyplomatycznego.
Art. 584. Przepisów art. 578-583 nie stosuje się do osób w nich wymienionych, w zakresie czynności nie pełnionych podczas i w związku z wykonywaniem ich funkcji urzędowych, jeżeli są obywatelami polskimi lub mają w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania.
Rozdział 62
Pomoc prawna i doręczenia w sprawach karnych
Art. 585. W drodze pomocy prawnej mogą być dokonywane niezbędne czynności postępowania karnego, a w szczególności:
1)doręczanie pism osobom przebywającym za granicą lub instytucjom mającym siedzibę za granicą,
2)przesłuchiwanie osób w charakterze oskarżonych, świadków lub biegłych,
3)dokonywanie oględzin oraz przeszukiwanie pomieszczeń, innych miejsc i osób, zajęcie przedmiotów i wydawanie przedmiotów tych za granicę,
4)wzywanie osób przebywających za granicą do osobistego dobrowolnego stawiennictwa przed sądem lub prokuratorem w celu przesłuchania świadka lub konfrontacji, jak również doprowadzanie w tym celu osób pozbawionych w tym czasie wolności,
5)udostępnianie akt i dokumentów oraz informacji o karalności oskarżonych,
6)udzielanie informacji o prawie.
Art. 586. § 1. O doręczenie pisma przebywającej za granicą osobie, która ma obywatelstwo polskie, lub o przesłuchanie takiej osoby w charakterze oskarżonego, świadka lub biegłego sąd lub prokurator zwraca się do polskiego przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego.
§ 2. W razie niemożności dokonania czynności w sposób określony w § 1, można zwracać się o dokonanie tych czynności do sądu, prokuratury lub innego właściwego organu państwa obcego. W wypadku przeszukania, zajęcia i wydania przedmiotu należy do wniosku dołączyć odpis postanowienia sądu lub prokuratora nakazującego przeprowadzenie tej czynności w danej sprawie.
Art. 587. Sporządzone na wniosek polskiego sądu lub prokuratora protokoły oględzin, przesłuchań osób w charakterze oskarżonych, świadków, biegłych lub protokoły innych czynności dowodowych, dokonanych przez sądy lub prokuratorów państw obcych albo organy działające pod ich nadzorem, mogą być odczytywane na rozprawie na zasadach określonych w art. 389, 391 i 393, jeżeli sposób przeprowadzenia czynności nie jest sprzeczny z zasadami porządku prawnego w Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 588. § 1. Sądy i prokuratorzy udzielają pomocy prawnej na wniosek sądów i prokuratorów państw obcych.
§ 2. Sąd i prokurator odmawiają udzielenia pomocy prawnej i przekazują odmowę właściwym organom obcego państwa, jeżeli żądana czynność byłaby sprzeczna z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej albo naruszałaby jej suwerenność.
§ 3. Sąd i prokurator mogą odmówić udzielenia pomocy prawnej, jeżeli:
1)wykonanie żądanej czynności nie należy do zakresu działania sądu lub prokuratora według prawa polskiego,
2)państwo, od którego wniosek o udzielenie pomocy prawnej pochodzi, nie zapewnia w tym zakresie wzajemności,
3)wniosek dotyczy czynu, który nie jest przestępstwem według prawa polskiego.
§ 4. Do czynności procesowych, dokonywanych na wniosek sądu lub prokuratora państwa obcego, stosuje się ustawy polskie. Należy jednak uczynić zadość życzeniu tych organów, aby przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 5. Koszty udzielania pomocy prawnej ustala się zgodnie z art. 616-619.
Art. 589. § 1. Wezwany z zagranicy świadek lub biegły nie będący obywatelem polskim, który stawi się dobrowolnie przed sądem, nie może być ani ścigany, ani zatrzymany, ani też tymczasowo aresztowany z powodu przestępstwa będącego przedmiotem danego postępowania karnego i jakiegokolwiek innego przestępstwa popełnionego przed przekroczeniem polskiej granicy państwowej. Nie może być także w stosunku do niego wykonana kara orzeczona za takie przestępstwo.
§ 2. Świadek lub biegły traci ochronę przewidzianą w § 1, jeżeli nie opuści terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, chociaż mógł to uczynić, w ciągu 7 dni od czasu, gdy sąd oznajmił mu, że obecność jego stała się zbędna.
§ 3. Wezwanemu świadkowi lub biegłemu przysługuje zwrot kosztów podróży i pobytu oraz zwrot utraconego zarobku, a biegłemu - wynagrodzenie za sporządzenie opinii.
§ 4. W wezwaniu doręczonym świadkowi lub biegłemu stale przebywającemu za granicą należy zamieścić pouczenie o treści przepisów § 1-3. Nie należy natomiast zamieszczać zagrożenia stosowaniem środków przymusu z powodu niestawiennictwa.
komentarze
Art. 589a. (350) § 1. Wobec osoby pozbawionej wolności na terytorium państwa obcego, czasowo wydanej w celu złożenia zeznań w charakterze świadka lub dokonania z jej udziałem innej czynności procesowej przed polskim sądem lub prokuratorem, sąd okręgowy miejsca wykonania czynności zarządza umieszczenie osoby wydanej w polskim zakładzie karnym lub areszcie śledczym na czas jej pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nieprzekraczający jednak czasu pozbawienia wolności określonego w państwie wydającym.
§ 2. Na postanowienie sądu zażalenie nie przysługuje.
Art. 589b. (351) § 1. Pomoc prawna w postępowaniu przygotowawczym między polskimi organami uprawnionymi do prowadzenia tego postępowania oraz właściwymi organami państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub innego państwa, jeżeli pozwala na to umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, albo na zasadach wzajemności, może także polegać na wykonywaniu czynności śledztwa w ramach wspólnego zespołu śledczego, zwanego dalej "zespołem".
§ 2. Zespół powołują, w drodze porozumienia, Prokurator Generalny oraz właściwy organ państwa, o którym mowa w § 1, zwanego dalej "państwem współpracującym", na potrzeby określonego postępowania przygotowawczego, na czas oznaczony.
§ 3. Porozumienie o powołaniu zespołu powinno określać:
1)przedmiot, cel, miejsce i okres współpracy,
2)skład zespołu, ze wskazaniem osoby kierującej,
3)zadania poszczególnych członków zespołu.
§ 4. W porozumieniu o powołaniu zespołu można zastrzec możliwość dopuszczenia do prac w zespole, w określonych warunkach, przedstawiciela instytucji międzynarodowej powołanej do zwalczania przestępczości.
§ 5. Okres współpracy w ramach zespołu, wskazany w porozumieniu o powołaniu zespołu, może być przedłużony na dalszy czas oznaczony, niezbędny do osiągnięcia celu tej współpracy; przedłużenie wymaga zgody wszystkich stron porozumienia.
Art. 589c. (352) § 1. Zespół, w ramach którego współpraca odbywa się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zwany dalej "zespołem polskim", można powołać w szczególności, gdy:
1)w toku prowadzonego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowania przygotowawczego w sprawie o przestępstwo o charakterze terrorystycznym, handlu ludźmi, obrotu środkami odurzającymi, substancjami psychotropowymi lub ich prekursorami albo o inne ciężkie przestępstwo ujawniono, że sprawca działał lub następstwa jego czynu wystąpiły na terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium tego państwa lub z udziałem jego organu,
2)prowadzone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie przygotowawcze pozostaje w związku przedmiotowym lub podmiotowym z postępowaniem przygotowawczym o przestępstwo wymienione w pkt 1, prowadzonym na terytorium innego państwa i zachodzi potrzeba wykonania większości czynności śledztwa w obu postępowaniach na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. Pracami zespołu polskiego kieruje polski prokurator.
§ 3. W skład zespołu polskiego mogą wchodzić inni polscy prokuratorzy i przedstawiciele innych organów uprawnionych do prowadzenia śledztwa oraz funkcjonariusze właściwych organów państwa współpracującego, zwani dalej "funkcjonariuszami delegowanymi".
§ 4. Do czynności w postępowaniu przygotowawczym wykonywanych w ramach zespołu polskiego stosuje się przepisy prawa krajowego, z zastrzeżeniem § 5-8 oraz art. 589e.
§ 5. Funkcjonariusze delegowani mogą być obecni przy wszystkich czynnościach procesowych wykonywanych w ramach zespołu polskiego, chyba że w szczególnym wypadku, uzasadnionym potrzebą ochrony ważnego interesu Rzeczypospolitej Polskiej lub praw jednostki, osoba kierująca tym zespołem zarządzi inaczej.
§ 6. Za zgodą stron porozumienia o utworzeniu zespołu polskiego osoba kierująca tym zespołem może powierzyć funkcjonariuszowi delegowanemu wykonanie określonej czynności śledztwa, z wyłączeniem wydawania postanowień przewidzianych w niniejszym kodeksie. W takim wypadku w czynności uczestniczy polski członek zespołu i sporządza z niej protokół.
§ 7. Jeżeli zachodzi potrzeba wykonania czynności śledztwa na terytorium państwa współpracującego, z wnioskiem o pomoc prawną zwraca się do właściwej instytucji lub organu funkcjonariusz delegowany przez to państwo. Do sporządzonych w wykonaniu tego wniosku protokołów stosuje się odpowiednio przepis art. 587.
§ 8. W granicach określonych w porozumieniu o powołaniu zespołu polskiego przedstawicielowi instytucji międzynarodowej, o którym mowa w art. 589b § 4, przysługują uprawnienia określone w § 5.
Art. 589d. (353) § 1. Prokurator lub przedstawiciel innego organu uprawnionego do prowadzenia śledztwa może być delegowany do zespołu na terytorium innego państwa współpracującego w wypadkach określonych przepisami państwa, na którego terytorium odbywa się współpraca zespołu. O delegowaniu decyduje odpowiednio Prokurator Generalny albo inny właściwy organ.
§ 2. Członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, będącemu polskim prokuratorem przysługują uprawnienia prokuratora państwa obcego określone w art. 588 § 1. Przepisu art. 613 § 1 nie stosuje się.
§ 3. Instytucje i organy Rzeczypospolitej Polskiej, inne niż prokurator, o którym mowa w § 2, udzielają niezbędnej pomocy polskiemu członkowi zespołu, o którym mowa w § 1, w granicach i z zastosowaniem przepisów prawa krajowego.
Art. 589e. (354) § 1. Informacje uzyskane przez członka zespołu w związku z udziałem w pracach zespołu, niedostępne w innym trybie dla państwa, które go delegowało, mogą być wykorzystane przez właściwy organ tego państwa także w celu:
1)przeprowadzenia postępowania karnego we własnym zakresie - za zgodą państwa współpracującego, którego instytucja lub organ udzieliły informacji,
2)zapobiegnięcia bezpośredniemu, poważnemu zagrożeniu dla bezpieczeństwa publicznego,
3)innym niż wymienione w pkt 1 i 2, jeżeli tak stanowi porozumienie o powołaniu zespołu.
§ 2. Zgoda, o której mowa w § 1 pkt 1, może być cofnięta wyłącznie wtedy, gdy wykorzystanie informacji mogłoby zagrażać dobru postępowania przygotowawczego prowadzonego w państwie współpracującym, którego instytucja lub organ udzieliły informacji, oraz w wypadku, w którym państwo to mogłoby odmówić wzajemnej pomocy.
Art. 589f. (355) § 1. Za szkodę wyrządzoną przez członka zespołu w związku z wykonywanymi czynnościami odpowiada państwo, które go delegowało, na zasadach określonych w przepisach państwa, na którego terytorium odbywała się współpraca zespołu.
§ 2. Jeżeli szkoda wyrządzona innej osobie jest następstwem działania lub zaniechania członka zespołu delegowanego przez inne państwo współpracujące, kwotę pieniężną stanowiącą równowartość odszkodowania tymczasowo wypłaca poszkodowanemu właściwy organ państwa, na którego terytorium odbywała się współpraca zespołu.
§ 3. W wypadku określonym w § 2 wypłacona kwota pieniężna podlega zwrotowi organowi, który ją tymczasowo wypłacił, na jego wniosek.
Rozdział 62a(356)
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia
Art. 589g. § 1. W razie ustalenia, że mogące stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencja, przesyłki, wykazy połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub dane przechowywane w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencja przesyłana pocztą elektroniczną, albo mienie podlegające zajęciu w celu zabezpieczenia wykonania postanowienia o przepadku znajdują się na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, sąd właściwy do rozpoznania sprawy albo prokurator może wystąpić o wykonanie postanowienia o ich zatrzymaniu albo zabezpieczeniu bezpośrednio do właściwego organu sądowego tego państwa.
§ 2. Przekazując do wykonania postanowienie o zatrzymaniu dowodów, właściwy sąd lub prokurator występuje jednocześnie do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia z wnioskiem o ich wydanie.
§ 3. Niezwłocznie po uprawomocnieniu się postanowienia o przepadku zabezpieczonego mienia, o którym mowa w § 1, właściwy sąd występuje do właściwego organu sądowego państwa wykonania postanowienia z wnioskiem o wykonanie tego przepadku.
§ 4. Wystąpienie o wydanie dowodów oraz wykonanie przepadku, o których mowa odpowiednio w § 2 i 3, odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.
§ 5. Do postanowienia, o którym mowa w § 1, dołącza się zaświadczenie zawierające wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie.
§ 6. Przekazywane dokumenty powinny zostać przetłumaczone na język urzędowy państwa wykonania postanowienia albo na inny język wskazany przez to państwo.
§ 7. Przekazanie postanowienia oraz zaświadczenia, o którym mowa w § 5, może nastąpić również z wykorzystaniem urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności tych dokumentów.
§ 8. W razie trudności w ustaleniu właściwego organu państwa wykonania postanowienia właściwy sąd albo prokurator może również zwracać się do właściwych jednostek organizacyjnych Europejskiej Sieci Sądowej.
§ 9. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór zaświadczenia, o którym mowa w § 5, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu wykonania postanowienia wszystkich niezbędnych informacji, w tym informacji o terminie, do którego ma trwać zatrzymanie dowodów albo zabezpieczenie mienia.
Art. 589h. Wydane dowody zwraca się państwu wykonania postanowienia niezwłocznie po wykorzystaniu, jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium tego państwa.
komentarze
Art. 589i. W razie uchylenia postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub zabezpieczeniu mienia właściwy sąd albo prokurator o jego treści niezwłocznie zawiadamia właściwy organ państwa członkowskiego Unii Europejskiej.
komentarze
Art. 589j. § 1. Na postanowienie, o którym mowa w art. 589g § 1, wydane przez prokuratora, przysługuje zażalenie do sądu rejonowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie. Termin do wniesienia zażalenia biegnie od daty doręczenia postanowienia.
§ 2. Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.
Art. 589k. § 1. Jeżeli według prawa państwa wykonania postanowienia państwo to ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem postanowienia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez polski sąd albo prokuratora, na wniosek właściwego organu tego państwa Skarb Państwa zwraca mu kwotę pieniężną stanowiącą równowartość wypłaconego odszkodowania.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub zaniechania organu państwa wykonania postanowienia.
Rozdział 62b(357)
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o wykonanie orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia
Art. 589l. § 1. Właściwy miejscowo sąd rejonowy albo prokurator wykonuje niezwłocznie wydane przez właściwy organ sądowy innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej orzeczenie o zatrzymaniu mogących stanowić dowód w sprawie rzeczy, korespondencji, przesyłek, wykazów połączeń telefonicznych lub innych przekazów informacji lub danych przechowywanych w systemie informatycznym lub na nośniku, w tym korespondencji przesyłanej pocztą elektroniczną, albo orzeczenie o zajęciu mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia o przepadku, jeżeli rzeczy te, korespondencja, przesyłki, wykazy, dane lub mienie znajdują się lub są przechowywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. Jeżeli sąd albo prokurator, do którego zostało skierowane orzeczenie, nie jest właściwy do nadania mu biegu, przekazuje je właściwemu organowi i powiadamia o tym właściwy organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który wystąpił z orzeczeniem.
§ 3. Jeżeli przepisy niniejszego rozdziału nie stanowią inaczej, przy wykonywaniu orzeczeń, o których mowa w § 1, stosuje się przepisy prawa polskiego.
Art. 589m. § 1. Można odmówić wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów, o którym mowa w art. 589l § 1, jeżeli:
1)czyn, w związku z którym wydano to orzeczenie, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej w tym samym wymiarze,
2)dowody, których dotyczy orzeczenie, nie mogą być zajęte z przyczyn faktycznych, w szczególności z uwagi na ich utratę, zniszczenie lub niemożność odnalezienia,
3)do orzeczenia o zatrzymaniu dowodów nie dołączono zaświadczenia zawierającego wszystkie istotne informacje umożliwiające jego prawidłowe wykonanie albo zaświadczenie to jest niekompletne lub oczywiście nie odpowiada treści orzeczenia,
4)z treści zaświadczenia, określonego w pkt 3, w oczywistym stopniu wynika, że przekazane do wykonania orzeczenie dotyczy tego samego czynu tej samej osoby, co do którego postępowanie karne zostało prawomocnie zakończone,
5)wykonanie orzeczenia nie jest możliwe z powodu odmowy przedstawienia korespondencji i dokumentów na podstawie art. 582 § 2.
§ 2. Można odmówić wykonania orzeczenia mającego na celu zabezpieczenie mienia, o którym mowa w art. 589l § 1:
1)jeżeli według prawa polskiego w sprawie o przestępstwo, w związku z którym wydano to orzeczenie, zabezpieczenie wykonania przepadku byłoby niedopuszczalne, chyba że zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej w tym samym wymiarze,
2)w wypadkach określonych w § 1 pkt 2-4.
§ 3. Przepisów § 1 pkt 1 oraz § 2 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.
§ 4. W wypadku określonym w § 1 pkt 2, właściwy sąd albo prokurator, przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia, konsultuje się z organem, który je wydał, dla uzyskania wszystkich istotnych informacji, umożliwiających odnalezienie tych dowodów albo mienia. Jeżeli uzyskane informacje nie przyczyniły się do odnalezienia tych dowodów albo mienia, sąd lub prokurator powiadamia niezwłocznie właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o niemożności wykonania orzeczenia.
§ 5. W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 3, właściwy sąd albo prokurator może wyznaczyć organowi, który wydał orzeczenie, termin do przekazania zaświadczenia, określonego w § 1 pkt 3, jego uzupełnienia lub sprostowania.
§ 6. W razie niedotrzymania terminu, o którym mowa w § 5, postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia wydaje się w oparciu o informacje przekazane wcześniej.
Art. 589n. § 1. Postanowienie w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, o których mowa w art. 589l § 1, właściwy sąd albo prokurator wydaje niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia.
§ 2. Postanowienie, o którym mowa w § 1, doręcza się wraz z pouczeniem o uprawnieniach wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 589l § 1.
§ 3. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie osobom, których prawa zostały naruszone. Osobom tym przysługuje także zażalenie na czynności związane z zatrzymaniem dowodów lub zabezpieczeniem mienia, co nie narusza uprawnień skarżącego wynikających z przepisów państwa wydania orzeczenia. W zażaleniu na czynność skarżący może domagać się wyłącznie zbadania prawidłowości jej przeprowadzenia.
§ 4. O wniesieniu zażalenia, jak również o treści rozstrzygnięcia zapadłego w wyniku jego rozpoznania, należy niezwłocznie powiadomić właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia.
§ 5. Przepis art. 589g § 6 stosuje się odpowiednio.
komentarze
Art. 589o. Wydając postanowienie o wykonaniu orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, właściwy sąd albo prokurator może jednocześnie wstrzymać jego wykonanie, jeżeli:
1)wykonanie orzeczenia mogłoby utrudnić inne, toczące się postępowanie karne - na czas niezbędny dla zabezpieczenia prawidłowego toku tego postępowania,
2)dowód albo mienie, których dotyczy orzeczenie, zostały wcześniej zatrzymane albo zajęte dla potrzeb innego toczącego się postępowania karnego - do czasu zwolnienia spod zatrzymania albo zajęcia.
Art. 589p. § 1. O treści postanowienia w przedmiocie wykonania orzeczenia o zatrzymaniu dowodów lub mającego na celu zabezpieczenie mienia powiadamia się niezwłocznie, w miarę możliwości w ciągu 24 godzin od otrzymania orzeczenia, właściwy organ sądowy państwa wydania tego orzeczenia. Powiadomienie to może być przekazane również przy użyciu urządzeń służących do automatycznego przesyłania danych, w sposób umożliwiający stwierdzenie autentyczności przekazanych dokumentów.
§ 2. W wypadkach, o których mowa w art. 589o, należy także wskazać przyczyny wstrzymania wykonania postanowienia oraz, jeżeli jest to możliwe, jego przewidywany okres.
§ 3. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w razie ustania przyczyn wstrzymania wykonania postanowienia określonego w art. 589o. W takim wypadku należy poinformować właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia o zatrzymaniu lub zabezpieczeniu dowodów albo mienia dla potrzeb innego postępowania, lub podjętych działaniach zmierzających do wykonania orzeczenia.
komentarze
Art. 589r. § 1. Wykonując orzeczenie o zatrzymaniu dowodów lub mające na celu zabezpieczenie mienia, należy uczynić zadość życzeniu organu, który wydał to orzeczenie, aby przy dokonaniu czynności zastosowano szczególny tryb postępowania lub szczególną formę, jeżeli nie jest to sprzeczne z zasadami porządku prawnego Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. Protokół zatrzymania dowodów lub zajęcia mienia należy niezwłocznie przekazać właściwemu organowi sądowemu państwa wydania orzeczenia. Przepis art. 589p § 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.
Art. 589s. § 1. Zatrzymanie dowodów oraz zajęcie mienia w celu zabezpieczenia wykonania orzeczenia o przepadku trwa do czasu rozstrzygnięcia w przedmiocie wystąpienia właściwego organu sądowego państwa wydania orzeczenia, odpowiednio o wydanie dowodów albo o wykonanie wniosku o wykonanie prawomocnego orzeczenia o przepadku.
§ 2. Przez wzgląd na okoliczności sprawy właściwy sąd albo prokurator może jednak, po konsultacji z właściwym organem sądowym państwa wydania orzeczenia, wyznaczyć temu organowi nieprzekraczalny termin do przekazania żądania określonego w § 1, po upływie którego może nastąpić zwolnienie spod zatrzymania albo zajęcia.
§ 3. Przed upływem terminu, o którym mowa w § 2, właściwy sąd albo prokurator informuje właściwy organ sądowy państwa wykonania orzeczenia o zamiarze zwolnienia spod zatrzymania albo zajęcia, umożliwiając mu zgłoszenie stanowiska na piśmie. Jeżeli organ ten nie przedstawi argumentów dostatecznie uzasadniających dalsze zatrzymanie albo zajęcie, właściwy sąd albo prokurator wydaje postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia. Odpis postanowienia doręcza się osobom zainteresowanym.
§ 4. Postanowienie o zwolnieniu spod zatrzymania albo zajęcia wydaje się także wtedy, gdy właściwy organ sądowy państwa wydania orzeczenia zawiadomi o jego uchyleniu. Przepis § 3 zdanie trzecie stosuje się.
Art. 589t. § 1. Rozpoznanie wniosku o wydanie zatrzymanych dowodów albo o wykonanie przez sąd polski wniosku o wykonanie przepadku odbywa się na podstawie przepisów rozdziałów 62 i 66 oraz umów międzynarodowych z zakresu pomocy prawnej w sprawach karnych wiążących Rzeczpospolitą Polską.
§ 2. Nie można jednak odmówić wykonania wniosku, o którym mowa w § 1, powołując się na okoliczność, że czyn, którego dotyczy wniosek, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego, jeżeli zgodnie z prawem państwa wydania orzeczenia jest to przestępstwo wymienione w art. 607w pkt 1-33, zagrożone karą pozbawienia wolności, której górna granica wynosi co najmniej 3 lata, lub innym środkiem polegającym na pozbawieniu wolności co najmniej w tym samym wymiarze.
komentarze
Art. 589u. § 1. Jeżeli Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną w związku z wykonaniem orzeczenia o zatrzymaniu dowodów albo mającego na celu zabezpieczenie mienia, wydanego przez organ sądowy państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Skarb Państwa występuje do właściwego organu tego państwa o zwrot kwoty pieniężnej stanowiącej równowartość wypłaconego odszkodowania.
§ 2. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli szkoda jest następstwem wyłącznie działania lub zaniechania organu polskiego.
komentarze
Rozdział 63
Przejęcie i przekazanie ścigania karnego
Art. 590. § 1. W sprawie o przestępstwo popełnione za granicą przez:
1)obywatela polskiego,
2)osobę mającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania,
3)osobę, która odbywa lub będzie odbywać w Rzeczypospolitej Polskiej karę pozbawienia wolności,
4)osobę, przeciwko której zostało wszczęte w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne
- Minister Sprawiedliwości zwraca się, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu państwa obcego z wnioskiem o przekazanie ścigania albo może przyjąć taki wniosek od właściwego organu państwa obcego.
§ 2. Przejęcie ścigania karnego uważa się za wszczęcie postępowania karnego według prawa polskiego.
§ 3. Jeżeli przejęcie ścigania łączy się z przekazaniem przez państwo obce tymczasowo aresztowanego, art. 598 stosuje się.
§ 4. Do dowodów zebranych za granicą przed przejęciem ścigania stosuje się odpowiednio art. 587, choćby czynności dowodowe nie były podjęte na wniosek polskiego sądu lub prokuratora.
§ 5. Minister Sprawiedliwości zawiadamia właściwy organ państwa obcego o sposobie prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
Art. 591. § 1. (358) W sprawie o przestępstwo, popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez cudzoziemca, Minister Sprawiedliwości, z urzędu albo z inicjatywy sądu lub prokuratora, zwraca się, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, do właściwego organu państwa:
1)którego osoba ścigana jest obywatelem,
2)w którym osoba ścigana ma stałe miejsce zamieszkania,
3)w którym osoba ścigana odbywa lub będzie odbywała karę pozbawienia wolności,
4)w którym zostało wszczęte przeciwko osobie ściganej postępowanie karne
- z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego albo może przyjąć taki wniosek od właściwego organu państwa obcego.
§ 2. (359) Jeżeli pokrzywdzonym jest obywatel polski, złożenie wniosku o przejęcie ścigania może nastąpić tylko za jego zgodą, chyba że uzyskanie tej zgody nie jest możliwe.
§ 3. (360) Przed wystąpieniem z wnioskiem, o którym mowa w § 1, lub rozstrzygnięciem takiego wniosku pochodzącego od organu państwa obcego właściwy organ umożliwia osobie ściganej przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zajęcie stanowiska ustnie lub na piśmie w przedmiocie przejęcia ścigania.
§ 4. (361) W razie pozytywnego rozstrzygnięcia wniosku o przekazanie ścigania dotyczącego osoby tymczasowo aresztowanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu o niezwłoczne podjęcie czynności mających na celu wydanie i przekazanie takiej osoby organom państwa obcego. Wraz z osobą przekazuje się akta sprawy, o ile nie zostały one uprzednio przekazane wraz z wnioskiem.
§ 5. Minister Sprawiedliwości zwraca się do właściwego organu państwa obcego o informację co do sposobu prawomocnego zakończenia postępowania karnego.
§ 6. Przekazanie ścigania karnego uważa się za umorzenie postępowania karnego według prawa polskiego; nie stoi to na przeszkodzie ponownemu postępowaniu karnemu w razie bezpodstawnego zaniechania ścigania za granicą.
Art. 592. (362) § 1. Jeżeli co do tego samego czynu tej samej osoby wszczęto postępowanie karne w Rzeczypospolitej Polskiej i w państwie obcym, Minister Sprawiedliwości przeprowadza konsultacje z właściwym organem państwa obcego i - jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości - występuje z wnioskiem o przejęcie albo przekazanie ścigania karnego. Przepisy art. 590 § 2-5 oraz art. 591 § 2-6 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli na podstawie umowy międzynarodowej, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, wszczęto w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o przestępstwo popełnione za granicą, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa obcego o przejęcie ścigania przez organy tego państwa niezależnie od tego, czy w państwie obcym wszczęto ściganie co do tego samego czynu. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
§ 3. W sprawie o przestępstwo popełnione za granicą przez obywatela polskiego przebywającego za granicą, jeżeli wymaga tego interes wymiaru sprawiedliwości, Minister Sprawiedliwości może wystąpić do właściwego organu państwa obcego o przejęcie ścigania przez organy tego państwa. Przepisy art. 591 § 2, 5 i 6 stosuje się odpowiednio.
Rozdział 64
Wystąpienie o wydanie lub przewóz osób ściganych lub skazanych przebywających za granicą oraz o wydanie przedmiotów
Art. 593. Sądy i prokuratorzy zgłaszają za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości wnioski o wydanie przez państwo obce osoby, przeciwko której wszczęto postępowanie karne, o wydanie osoby w celu przeprowadzenia postępowania sądowego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności, o przewóz osoby ściganej lub skazanej przez terytorium państwa obcego oraz o wydanie z terytorium państwa obcego dowodów rzeczowych lub przedmiotów uzyskanych przez sprawcę w wyniku przestępstwa.
Art. 594. § 1. Do wniosku dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu wraz z uzasadnieniem, wyjaśniającym okoliczności faktyczne i podstawę prawną ścigania.
§ 2. W wypadku prawomocnego wyroku skazującego na karę pozbawienia wolności dołącza się zamiast postanowienia wymienionego w § 1 odpis tego wyroku.
§ 3. Przepis art. 280 § 1 pkt 2 stosuje się odpowiednio.
tezy z piśmiennictwa
Art. 595. W wypadkach nie cierpiących zwłoki sąd lub prokurator może zwrócić się bezpośrednio do właściwego organu państwa obcego o tymczasowe aresztowanie lub zatrzymanie osoby, co do której ma być złożony wniosek o wydanie, po czym niezwłocznie składa wniosek zgodnie z art. 593 i 594.
Art. 596. (363) Osoba wydana nie może być bez zgody państwa wydającego ścigana, skazana ani pozbawiona wolności w celu wykonania kary za inne przestępstwo popełnione przed dniem wydania niż to, w związku z którym nastąpiło wydanie.
Art. 597. (364) W razie zastrzeżenia przy wydaniu, że w stosunku do osoby wydanej orzeczone już kary będą wykonane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie, sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, wydaje w razie potrzeby na posiedzeniu wyrok zmieniający orzeczenie w taki sposób, aby kary były wykonywane tylko za te przestępstwa, co do których nastąpiło wydanie sprawcy. Prokurator i osoba wydana mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
komentarze
Art. 598. § 1. Terminy przewidziane w art. 263 biegną w stosunku do osoby wydanej od chwili przejęcia tej osoby przez właściwe organy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 2. Przepis art. 265 stosuje się także, gdy zatrzymanie nastąpiło za granicą.
Art. 599. (365) Jeżeli osoba wydana przez państwo obce nie opuści bez usprawiedliwionej przyczyny terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od daty prawomocnego zakończenia postępowania, a w razie skazania - od daty odbycia lub darowania kary, albo jeżeli po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej powróci na nie, ograniczeń wynikających z art. 596 i 597 nie stosuje się.
tezy z piśmiennictwa
komentarze
Art. 600. Po wydaniu prawomocnego orzeczenia w sprawie przeciwko osobie wydanej przez państwo obce sąd przesyła odpis wyroku Ministrowi Sprawiedliwości, który odpis ten przekazuje właściwemu organowi obcego państwa. Przepis art. 157 § 2 stosuje się odpowiednio.
komentarze
Art. 601. Przekazane przez państwo obce przedmioty uzyskane w wyniku przestępstwa zwraca się, jeżeli przy ich wydaniu zastrzeżono zwrot; podobnie należy postąpić z dowodami rzeczowymi.
komentarze
Rozdział 65
Wydanie oraz przewóz osób ściganych albo skazanych lub wydanie przedmiotów na wniosek państw obcych(366)
Art. 602. (367) § 1. (368) (uchylony).
§ 2. W razie złożenia przez organ państwa obcego wniosku o wydanie osoby ściganej w celu przeprowadzenia przeciw niej postępowania karnego lub wykonania orzeczonej co do niej kary albo środka zabezpieczającego, prokurator przesłuchuje tę osobę i w miarę potrzeby zabezpiecza dowody znajdujące się w kraju, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego.
Art. 603. § 1. (369) Sąd okręgowy wydaje na posiedzeniu postanowienie w przedmiocie wniosku państwa obcego. Przed wydaniem postanowienia należy umożliwić osobie ściganej złożenie wyjaśnień ustnie lub na piśmie, a w razie wniosku o wydanie w celu przeprowadzenia postępowania karnego należy na uzasadniony wniosek tej osoby przeprowadzić dowody znajdujące się w kraju.
§ 2. W posiedzeniu ma prawo wziąć udział obrońca.
§ 3. Jeżeli sąd wydał postanowienie o niedopuszczalności wydania, wydanie nie może nastąpić.
§ 4. Na postanowienie sądu w przedmiocie wydania przysługuje zażalenie.
§ 5. Sąd przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który po rozstrzygnięciu wniosku zawiadamia o tym właściwy organ państwa obcego.
Art. 603a. (370) § 1. Jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, tak stanowi, wniosek państwa obcego o zastosowanie tymczasowego aresztowania osoby ściganej zastępuje wniosek o wydanie.
§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, prokurator podczas przesłuchania informuje osobę ściganą o możliwości wyrażenia przez nią zgody na wydanie lub zgody na wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w art. 596 i 597. Jeżeli osoba ścigana wyrazi wolę złożenia takiego oświadczenia, prokurator kieruje sprawę do sądu okręgowego, w którego okręgu prowadzi się postępowanie.
§ 3. Sąd na posiedzeniu rozstrzyga o tymczasowym aresztowaniu osoby ściganej, odbiera oświadczenie o wyrażeniu zgody na wydanie lub zgody na wydanie połączonej ze zrzeczeniem się korzystania z ograniczeń określonych w art. 596 i 597, a także wydaje postanowienie o dopuszczalności wydania.
§ 4. Zgoda osoby ściganej oraz zrzeczenie, o którym mowa w § 2, nie mogą zostać cofnięte, o czym poucza się osobę ściganą.
§ 5. Sąd niezwłocznie przekazuje prawomocne postanowienie wraz z aktami sprawy Ministrowi Sprawiedliwości, który rozstrzyga o wydaniu osoby.
§ 6. (371) Jeżeli oświadczenie, o którym mowa w § 3, nie zostało złożone lub sąd stwierdził, że zachodzi okoliczność określona w art. 604 § 1, albo jeżeli posiedzenie zostało odroczone na czas przekraczający 7 dni, stosuje się przepisy art. 602 § 2, art. 603 i 605.
Art. 604. § 1. Wydanie jest niedopuszczalne, jeżeli:
1)osoba, której wniosek dotyczy, jest obywatelem polskim albo korzyst w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu,
2)czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo gdy ustawa uznaje, że czyn nie stanowi przestępstwa albo że sprawca nie popełnia przestępstwa lub nie podlega karze,
3)nastąpiło przedawnienie,
4)postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone,
5)byłoby ono sprzeczne z polskim prawem,
6)(372) zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania wobec osoby wydanej może zostać orzeczona lub wykonana kara śmierci,
7)(373) zachodzi uzasadniona obawa, że w państwie żądającym wydania może dojść do naruszenia wolności i praw osoby wydanej,
8)(374) dotyczy osoby ściganej za popełnienie bez użycia przemocy przestępstwa z przyczyn politycznych.
§ 2. Wydania można odmówić w szczególności, jeżeli:
1)osoba, której wniosek dotyczy, ma w Rzeczypospolitej Polskiej stałe miejsce zamieszkania,
2)przestępstwo zostało popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo na polskim statku wodnym lub powietrznym,
3)co do tego samego czynu tej samej osoby toczy się postępowanie karne,
4)przestępstwo podlega ściganiu z oskarżenia prywatnego,
5)według prawa państwa, które złożyło wniosek o wydanie, przestępstwo jest zagrożone karą pozbawienia wolności do roku lub karą łagodniejszą albo orzeczono taką karę,
6)(375) przestępstwo, w związku z którym żąda się wydania, jest przestępstwem o charakterze wojskowym lub skarbowym, albo o charakterze politycznym innym niż określone w § 1 pkt 8,
7)państwo, które złożyło wniosek o wydanie, nie zapewnia wzajemności.
§ 3. W wypadkach wskazanych w § 1 pkt 4 i § 2 pkt 3 rozpoznanie wniosku o wydanie można odroczyć do czasu ukończenia w Rzeczypospolitej Polskiej postępowania karnego przeciwko tej samej osobie lub odbycia przez nią orzeczonej kary albo jej darowania.
Art. 605. § 1. (376) Jeżeli wniosek o wydanie dotyczy przestępstwa, którego sprawca podlega wydaniu, sąd okręgowy z urzędu lub na wniosek prokuratora może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu osoby ściganej; przepis art. 263 stosuje się odpowiednio.
§ 2. (377) Przed złożeniem wniosku o wydanie sąd może wydać postanowienie o tymczasowym aresztowaniu ściganego na czas nie dłuższy niż 40 dni, jeżeli organ państwa obcego zwraca się o to, zapewniając, że wobec tej osoby zapadł w tym państwie prawomocny wyrok skazujący lub wydano decyzję o tymczasowym aresztowaniu.
§ 3. Na postanowienie sądu w przedmiocie tymczasowego aresztowania przysługuje zażalenie.
§ 4. O dniu tymczasowego aresztowania należy niezwłocznie powiadomić Ministra Sprawiedliwości Rzeczypospolitej Polskiej oraz przedstawicielstwo dyplomatyczne lub urząd konsularny albo organ ścigający państwa obcego.
§ 5. Jeżeli dane zawarte we wniosku o wydanie są niewystarczające i sąd lub prokurator zażądał ich uzupełnienia, a państwo obce nie nadeśle w terminie miesiąca od dnia doręczenia żądania uzupełnienia wniosku o wydanie organowi, który je zgłosił, potrzebnych dokumentów lub informacji, postanowienie o tymczasowym aresztowaniu uchyla się.
§ 6. W razie odmowy wydania, cofnięcia przez państwo obce wniosku o wydanie lub tymczasowe aresztowanie albo w razie gdy organ państwa obcego zawiadomiony o czasie i miejscu wydania żądanej osoby nie przejmuje jej w terminie 7 dni od ustalonego dnia wydania, zarządza się zwolnienie tymczasowo aresztowanego, jeżeli nie jest on pozbawiony wolności w innej sprawie.
Art. 606. § 1. Zezwolenia na przewóz osoby ściganej przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej udziela Minister Sprawiedliwości. Przepisy art. 594, 604 i 605 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Jeżeli podróż odbywa się drogą powietrzną i nie przewiduje się lądowania, wystarczy powiadomienie Ministra Sprawiedliwości o przewożeniu osoby ściganej nad terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 607. § 1. Do rozstrzygania wniosków państwa obcego, dotyczących wydania przedmiotów stanowiących dowody rzeczowe lub uzyskanych w wyniku przestępstwa, właściwy jest prokurator lub sąd w zależności od tego, do czyjego rozporządzenia przedmioty te zostały zdeponowane. Przepis art. 588 § 2 i 4 stosuje się odpowiednio.
§ 2. Postanowienie o wydaniu przedmiotów powinno wymieniać rzeczy, które ulegają wydaniu państwu obcemu, oraz wskazywać rzeczy podlegające zwrotowi po ukończeniu postępowania karnego, prowadzonego przez organy państwa obcego.
Rozdział 65a(378)
Wystąpienie do państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
Art. 607a. W razie podejrzenia, że osoba ścigana za przestępstwo popełnione na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przebywa na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, właściwy miejscowo sąd okręgowy, na wniosek prokuratora, może wydać europejski nakaz aresztowania, zwany w niniejszym rozdziale "nakazem".
Art. 607b. Wydanie nakazu jest niedopuszczalne:
1)w związku z prowadzonym przeciwko osobie ściganej postępowaniem karnym o przestępstwo zagrożone karą pozbawienia wolności do roku,
2)w celu wykonania kary pozbawienia wolności orzeczonej w wymiarze do 4 miesięcy albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności na czas nieprzekraczający 4 miesięcy.
Art. 607c. § 1. Nakaz powinien zawierać:
1)oznaczenie sądu występującego, ze wskazaniem jego adresu, numeru telefonu, telefaksu i adresu poczty elektronicznej,
2)datę oraz miejsce wydania nakazu,
3)dane określające tożsamość i obywatelstwo osoby ściganej,
4)sygnaturę, rodzaj i treść prawomocnego albo podlegającego wykonaniu orzeczenia sądu, w związku z którym nakaz został wydany,
5)przytoczenie opisu i kwalifikacji prawnej czynu,
6)górną granicę ustawowego zagrożenia karą pozbawienia wolności przestępstwa, o które toczy się postępowanie, lub wysokość orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności,
7)zwięzły opis stanu faktycznego sprawy,
8)wskazanie następstw czynu nieobjętych ustawowymi znamionami przestępstwa.
§ 2. Nakaz powinien zostać przetłumaczony na język urzędowy państwa wykonania nakazu.
§ 3. Minister Sprawiedliwości określi, w drodze rozporządzenia, wzór nakazu, mając na uwadze konieczność udostępnienia państwu członkowskiemu Unii Europejskiej, do którego jest kierowany, danych niezbędnych do podjęcia prawidłowej decyzji w przedmiocie przekazania osoby ściganej.
Art. 607d. § 1. Jeżeli miejsce pobytu osoby ściganej jest znane, sąd okręgowy, który wydał nakaz, przekazuje go bezpośrednio właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu; odpis nakazu przekazuje się Ministrowi Sprawiedliwości.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy państwo wykonania nakazu zwróciło się o przedstawienie dodatkowych informacji lub dokumentów.
Art. 607e. § 1. Osoby przekazanej w wyniku wykonania nakazu nie można ścigać za przestępstwa inne niż te, które stanowiły podstawę przekazania, ani wykonać orzeczonych wobec niej za te przestępstwa kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności.
§ 2. Sąd, który prawomocnie orzekł w sprawie, może zarządzić wykonanie kary tylko za te przestępstwa, które stanowiły podstawę przekazania osoby ściganej. W posiedzeniu sądu mają prawo wziąć udział prokurator i osoba ścigana. Przepis art. 451 stosuje się odpowiednio.
§ 3. Przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli:
1)państwo wykonania nakazu złożyło oświadczenie o dopuszczalności ścigania lub wykonania kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za wszystkie czyny popełnione przed przekazaniem, chyba że organ sądowy tego państwa w orzeczeniu o przekazaniu postanowił inaczej,
2)osoba przekazana, pomimo takiej możliwości, nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
3)nie została orzeczona kara pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu wolności,
4)postępowanie karne nie wiąże się ze stosowaniem wobec osoby ściganej środka polegającego na pozbawieniu wolności,
5)czyn osoby ściganej jest zagrożony karą lub środkiem niepolegającymi na pozbawieniu wolności,
6)osoba ścigana wyraziła zgodę na przekazanie i zrzekła się korzystania z prawa określonego w § 1,
7)osoba ścigana, po jej przekazaniu, złożyła przed sądem właściwym do rozpoznania sprawy oświadczenie o zrzeczeniu się korzystania z prawa określonego w § 1 w odniesieniu do czynów popełnionych przed przekazaniem,
8)organ sądowy państwa wykonania nakazu, który przekazał osobę ściganą, na wniosek sądu właściwego do rozpoznania sprawy, wyraził zgodę na ściganie lub wykonanie kar pozbawienia wolności albo innych środków polegających na pozbawieniu wolności za przestępstwa określone w pkt 1.
§ 4. Wniosek, o którym mowa w § 3 pkt 8, powinien zawierać informacje wymienione w art. 607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 607f. Na poczet orzeczonej lub wykonywanej kary pozbawienia wolności zalicza się okres faktycznego pozbawienia wolności w państwie wykonania nakazu w związku z przekazaniem.
Art. 607g. Po prawomocnym zakończeniu postępowania karnego przeciwko osobie ściganej lub wykonaniu wobec niej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności sąd właściwy do rozpoznania sprawy przesyła odpis orzeczenia lub zawiadomienie o wykonaniu kary albo innego środka do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania nakazu.
Art. 607h. § 1. Sąd lub prokurator może wystąpić do organu wymiaru sprawiedliwości państwa wykonania nakazu o zajęcie i przekazanie przedmiotów pochodzących bezpośrednio z przestępstwa oraz przedmiotów, które służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa, także wtedy, gdy wykonanie nakazu nie jest możliwe ze względu na śmierć lub ucieczkę osoby ściganej.
§ 2. Przekazane przedmioty, o których mowa w § 1, zwraca się państwu wykonania nakazu, jeżeli przy ich przekazaniu zastrzeżono zwrot lub gdy podlegają one zwrotowi pokrzywdzonemu lub innemu uprawnionemu podmiotowi, przebywającemu na terytorium państwa wykonania nakazu.

Art. 607i. § 1. Osoba ścigana, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega dalszemu przekazaniu bez zgody państwa wykonania nakazu w związku z przestępstwami popełnionymi przed przekazaniem, tylko wtedy, gdy:
1)pomimo takiej możliwości nie opuściła terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ciągu 45 dni od dnia prawomocnego zakończenia postępowania albo po opuszczeniu terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na nie powróciła,
2)wyraziła zgodę na przekazanie do państwa innego niż państwo wykonania nakazu,
3)stosuje się do niej przepis art. 607e § 3 pkt 2, 6, 7 albo 8.
§ 2. Na dalsze przekazanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu sądowego państwa wykonania nakazu, które przekazało tę osobę. Wniosek właściwego sądu okręgowego o wyrażenie zgody na dalsze przekazanie powinien zawierać informacje wymienione w art. 607c § 1. Przepis art. 607c § 2 stosuje się odpowiednio.
§ 3. Na wydanie osoby ściganej, która w wyniku przekazania znalazła się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wymagana jest zgoda właściwego organu państwa wykonania nakazu, które przekazało tę osobę.
komentarze
Art. 607j. § 1. Jeżeli państwo wykonania nakazu przekazało osobę ściganą pod warunkiem, że wykonanie kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności nastąpi w tym państwie, postępowania wykonawczego nie wszczyna się.
§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, sąd właściwy do rozpoznania sprawy, niezwłocznie po uprawomocnieniu się orzeczenia, wydaje postanowienie o przekazaniu skazanego do właściwego państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu wykonania orzeczonej kary albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności. Odpis postanowienia wraz z odpisem orzeczenia podlegającego wykonaniu przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wykonania nakazu.
komentarze
Rozdział 65b(379)
Wystąpienie państwa członkowskiego Unii Europejskiej o przekazanie osoby ściganej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania
Art. 607k. § 1. Przekazanie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej osoby ściganej europejskim nakazem aresztowania, zwanym w niniejszym rozdziale "nakazem europejskim", następuje w celu przeprowadzenia przeciwko niej, na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, postępowania karnego lub wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności albo innego środka polegającego na pozbawieniu wolności.
§ 2. W razie otrzymania nakazu europejskiego prokurator przesłuchuje osobę, której nakaz dotyczy, informując ją o treści nakazu europejskiego oraz o możliwości wyrażenia zgody na przekazanie lub zgody na niestosowanie przepisu art. 607e § 1, po czym wnosi sprawę do właściwego miejscowo sądu okręgowego.
§ 3. Nakaz europejski może być połączony z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania lub innego środka zapobiegawczego.
§ 4. Jeżeli odrębne przepisy prawa polskiego stanowią, że ściganie osoby, wobec której wydano nakaz europejski, jest uzależnione od zezwolenia właściwej władzy, przed skierowaniem sprawy do sądu stosuje się przepis art. 13.
§ 5. Jeżeli jednocześnie z wydaniem nakazu europejskiego państwo członkowskie Unii Europejskiej zwróciło się o dokonanie przesłuchania osoby ściganej, osobę taką należy przesłuchać przed rozpoznaniem nakazu. Przesłuchanie odbywa się w obecności osoby wskazanej w nakazie europejskim. Przepis art. 588 § 4 stosuje się odpowiednio.
Art. 607l. § 1. W przedmiocie przekazania i tymczasowego aresztowania sąd orzeka na posiedzeniu, w którym mają prawo wziąć udział prokurator i obrońca.
§ 2. Jeżeli osoba ścigana wyrazi taką wolę, sąd przyjmuje od niej do protokołu oświadczenie o zgodzie na przekazanie lub o zgodzie na niestosowanie przepisu art. 607e § 1. Oświadczenie nie może być cofnięte, o czym należy pouczyć osobę ściganą.
§ 3. Na postanowienie sądu w przedmiocie przekazania przysługuje zażalenie. W wypadku, o którym mowa w § 2, zażalenie wnosi się w terminie 3 dni od dnia ogłoszenia postanowienia. Przepisy art. 252 stosuje się odpowiednio.
Art. 607m. § 1. Postanowienie w przedmiocie przekazania sąd wydaje w terminie 60 dni od dnia zatrzymania osoby ściganej. Jeżeli osoba ścigana złożyła oświadczenie, o którym mowa w art. 607l § 2, termin ten wynosi 10 dni i biegnie od dnia złożenia oświadczenia.
§ 2. W szczególnie uzasadnionych wypadkach, gdy terminy określone w § 1 nie mogą być dotrzymane, postanowienie w przedmiocie przekazania można wydać w terminie kolejnych 30 dni od dnia upływu tych terminów. O opóźnieniu należy powiadomić organ sądowy, który wydał nakaz europejski, podając przyczynę opóźnienia.
§ 3. W wypadku, określonym w art. 607k § 4, terminy, o których mowa w § 1 i 2, biegną od uzyskania zezwolenia na ściganie. Jeżeli bieg tych terminów już się rozpoczął, ulega on zawieszeniu do czasu uzyskania zezwolenia.
Art. 607n. § 1. Osobę ściganą, wobec której zapadło prawomocne postanowienie o przekazaniu, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego najpóźniej w terminie 10 dni od dnia uprawomocnienia się postanowienia.
§ 2. Jeżeli przekazanie osoby ściganej w terminie określonym w § 1 nie jest możliwe na skutek siły wyższej albo zagrożenia dla życia lub zdrowia tej osoby, osobę ściganą, o której mowa w § 1, przekazuje się właściwemu organowi sądowemu państwa wydania nakazu europejskiego w ciągu 10 dni od dnia upływu nowo ustalonego terminu przekazania.
§ 3. Jeżeli państwo wydania nakazu europejskiego nie przejmie osoby podlegającej przekazaniu w terminach, o których mowa w § 1 albo 2, zarządza się niezwłoczne zwolnienie tej osoby, jeżeli nie jest ona pozbawiona wolności w innej sprawie.
Art. 607o. Jeżeli przeciwko osobie ściganej jest prowadzone w kraju postępowanie karne o inny czyn niż wskazany w nakazie europejskim lub osoba ta ma odbyć w kraju za taki czyn karę pozbawienia wolności, sąd, wydając postanowienie o przekazaniu, odracza jego wykonanie do czasu zakończenia w kraju postępowania karnego lub do czasu wykonania w kraju kary pozbawienia wolności.
Art. 607p. (380) § 1. Odmawia się wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:
1)przestępstwo, którego dotyczy nakaz europejski, w wypadku jurysdykcji polskich sądów karnych, podlega darowaniu na mocy amnestii,
2)w stosunku do osoby ściganej zapadło w innym państwie prawomocne orzeczenie co do tych samych czynów oraz, w wypadku skazania za te same czyny, osoba ścigana odbywa karę lub ją odbyła albo kara nie może być wykonana według prawa państwa, w którym zapadł wyrok skazujący,
3)w stosunku do osoby ściganej zapadło prawomocne orzeczenie o przekazaniu do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
4)osoba, której dotyczy nakaz europejski, z powodu wieku nie ponosi według prawa polskiego odpowiedzialności karnej za czyny będące podstawą wydania nakazu europejskiego,
5)naruszałoby to wolności i prawa człowieka i obywatela,
6)nakaz wydany został w związku z przestępstwem popełnionym bez użycia przemocy z przyczyn politycznych.
§ 2. Jeżeli nakaz europejski został wydany wobec osoby ściganej, która jest obywatelem polskim, wykonanie nakazu może nastąpić pod warunkiem, że czyn, którego nakaz europejski dotyczy, nie został popełniony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ani na polskim statku wodnym lub powietrznym oraz stanowił przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej lub stanowiłby przestępstwo według prawa Rzeczypospolitej Polskiej w razie popełnienia na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zarówno w czasie jego popełnienia, jak i w chwili wpłynięcia nakazu europejskiego.
Art. 607r. § 1. Można odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli:
1)przestępstwo będące podstawą wydania nakazu europejskiego, inne niż wymienione w art. 607w, nie stanowi przestępstwa według prawa polskiego,
2)przeciwko osobie ściganej, której dotyczy nakaz europejski, toczy się w Rzeczypospolitej Polskiej postępowanie karne o przestępstwo, które stanowi podstawę nakazu europejskiego,
3)wobec osoby ściganej, w związku z czynem będącym podstawą wydania nakazu europejskiego zapadło prawomocne orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania, o umorzeniu postępowania lub inne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie,
4)według prawa polskiego nastąpiło przedawnienie ścigania lub wykonania kary, a przestępstwa, których to dotyczy, podlegały jurysdykcji sądów polskich,
5)nakaz europejski dotyczy przestępstw, które według prawa polskiego zostały popełnione, w całości lub w części, na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak również na polskim statku wodnym lub powietrznym,
6)za czyn zabroniony, którego dotyczy nakaz europejski, w państwie wydania nakazu europejskiego można orzec karę dożywotniego pozbawienia wolności albo inny środek polegający na pozbawieniu wolności bez możliwości ubiegania się o jego skrócenie.
§ 2. Przepisu § 1 pkt 1 nie stosuje się, jeżeli czyn nie stanowi przestępstwa z powodu braku lub odmiennego uregulowania w prawie polskim odpowiednich opłat, podatków, ceł lub zasad obrotu dewizowego.
Art. 607s. § 1. Nie podlega wykonaniu nakaz europejski wydany w celu wykonania kary pozbawienia wolności lub środka polegającego na pozbawieniu wolności wobec osoby ściganej, będącej obywatelem polskim albo korzystającej w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, jeżeli nie wyrazi ona zgody na przekazanie.
§ 2. Można także odmówić wykonania nakazu europejskiego, jeżeli został on wydany w celu, o którym mowa w § 1, a osoba ścigana ma miejsce zamieszkania lub stale przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
§ 3. Odmawiając przekazania, z przyczyn określonych w § 1 lub 2, sąd orzeka o wykonaniu kary albo środka, orzeczonych przez organ sądowy państwa wydania nakazu europejskiego.
§ 4. W postanowieniu, o którym mowa w § 3, sąd określa kwalifikację prawną czynu według prawa polskiego. Sąd związany jest wymiarem orzeczonej kary. Jeżeli do nakazu europejskiego nie dołączono dokumentów lub informacji niezbędnych do wykonania kary na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, sąd odracza posiedzenie i zwraca się do właściwego organu państwa wydania nakazu europejskiego o nadesłanie takich dokumentów lub informacji.
§ 5. Wykonanie kary odbywa się według przepisów prawa polskiego.
Art. 607t. § 1. (381) Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu ścigania osoby, która jest obywatelem polskim albo korzysta w Rzeczypospolitej Polskiej z prawa azylu, przekazanie może nastąpić pod warunkiem, że osoba ta będzie odesłana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej po prawomocnym zakończeniu postępowania w państwie wydania nakazu europejskiego.
§ 2. W razie skazania osoby, o której mowa w § 1, na karę pozbawienia wolności albo orzeczenia wobec niej innego środka polegającego na pozbawieniu wolności stosuje się odpowiednio przepisy art. 607s § 3-5.
Art. 607u. Jeżeli nakaz europejski został wydany w celu wykonania kary albo środka zabezpieczającego, orzeczonych zaocznie, a osoba ścigana nie była wezwana do udziału w postępowaniu ani w inny sposób zawiadomiona o terminie i miejscu rozprawy albo posiedzenia, przekazanie tej osoby może się odbyć tylko wtedy, gdy organ, który wydał nakaz europejski, zapewni ją o możliwości wystąpienia w państwie wydania nakazu europejskiego z wnioskiem o przeprowadzenie z jej udziałem nowego postępowania sądowego w tej samej sprawie.
Art. 607w. (382) Jeżeli nakaz europejski dotyczy osoby niebędącej obywatelem polskim, okoliczność, że czyn nie jest przestępstwem według prawa polskiego, nie stanowi przeszkody do wykonania nakazu europejskiego, o ile dotyczy on czynu zagrożonego w państwie jego wydania karą co najmniej 3 lat pozbawienia wolności albo czynu, za który może być orzeczony co najmniej w tym samym wymiarze inny środek polegający na pozbawieniu wolności, będącego przestępstwem:
1)udziału w zorganizowanej grupie albo związku mający


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 11-04-2008 12:30

Kiedy to wiadomo że mamy realne szanse zawiadomienia prokuratury lub sadu karnego&nbsp;
1)art 18 kk co sie stało
2) art 17 kpk czy gra warta świeczki



Art. 18kk. §&nbsp; 1. Odpowiada za sprawstwo nie tylko ten, kto wykonuje czyn zabroniony sam albo wspólnie i w porozumieniu z inną osobą, ale także ten, kto kieruje wykonaniem czynu zabronionego przez inną osobę lub wykorzystując uzależnienie innej osoby od siebie, poleca jej wykonanie takiego czynu.
§ 2. Odpowiada za podżeganie, kto chcąc, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, nakłania ją do tego.
§ 3. Odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.


Art. 17.kpk&nbsp; § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1)czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,
2)czyn nie zawiera znamion czynu zabronionego albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia przestępstwa,
3)społeczna szkodliwość czynu jest znikoma,
4)ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze,
5)oskarżony zmarł,
6)nastąpiło przedawnienie karalności,
7)postępowanie karne co do tego samego czynu tej samej osoby zostało prawomocnie zakończone albo wcześniej wszczęte toczy się,
8)sprawca nie podlega orzecznictwu polskich sądów karnych,
9)brak skargi uprawnionego oskarżyciela,
10)brak wymaganego zezwolenia na ściganie lub wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej,&nbsp; chyba że ustawa stanowi inaczej,
11) zachodzi inna okoliczność wyłączająca ściganie.
§ 2. Do chwili otrzymania wniosku lub zezwolenia władzy, od których ustawa uzależnia ściganie, organy procesowe dokonują tylko czynności nie cierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy wniosek będzie złożony lub zezwolenie będzie wydane.
§ 3. Niemożność przypisania winy sprawcy czynu nie wyłącza postępowania dotyczącego zastosowania środków zabezpieczających.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 14-04-2008 07:28

DZIAŁ XIV kpk
KOSZTY PROCESU
Rozdział 68
Przepisy ogólne
Art. 616. § 1. Do kosztów procesu należą:
1)koszty sądowe,
2)uzasadnione wydatki stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika.
§ 2. Koszty sądowe obejmują:
1)opłaty,
2)wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania.
Art. 617. Rodzaje i wysokość opłat oraz zasady i tryb ich wymierzania określa odrębna ustawa.
Art. 618. § 1. Wydatki Skarbu Państwa obejmują w szczególności wypłaty dokonane z tytułu:
1)doręczenia wezwań i innych pism,
2)przejazdów sędziów, prokuratorów i innych osób z powodu czynności postępowania,
3)sprowadzenia i przewozu oskarżonego, świadków i biegłych,
4)oględzin, badań przedsięwziętych w toku postępowania oraz przesyłek i przechowania zajętych przedmiotów, jak również ich sprzedaży,
5)ogłoszeń w prasie, radiu i telewizji,
6)wykonania orzeczenia, w tym również o zabezpieczeniu grożących kar majątkowych, jeżeli kary te zostały orzeczone, z wyłączeniem kosztów utrzymania w zakładzie karnym i kosztów pobytu w zakładach leczniczych na obserwacji psychiatrycznej,
7)należności świadków i tłumaczy,
8)kosztów postępowania mediacyjnego,
9)(397) należności biegłych lub instytucji wyznaczonych do wydania opinii lub wystawienia zaświadczenia,
9a)(398) kosztów obserwacji psychiatrycznej oskarżonego w zespole opieki zdrowotnej, z wyłączeniem należności biegłych psychiatrów,
10)opłat przewidzianych za udzielenie informacji z rejestru skazanych,
11)nie opłaconej przez strony pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez adwokatów,
12)(399) ryczałtu kuratora sądowego za przeprowadzenie wywiadu środowiskowego, o którym mowa w art. 214 § 1,
13)(400) realizacji umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, i postępowań prowadzonych na podstawie działu XIII, także jeżeli nie zostało wydane postanowienie, o którym mowa w art. 303.
§ 2. (401) Jeżeli wysokości i zasad ustalania należności określonych w § 1 nie regulują odrębne przepisy, Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość i sposób ich obliczania, mając na uwadze faktyczny koszt dokonania danej czynności.
§ 3. W razie braku przepisów wymienionych w § 2, o wysokości danego wydatku decydują kwoty przyznane przez sąd, prokuratora lub inny organ prowadzący postępowanie.
Art. 619. § 1. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, wszelkie wydatki wykłada tymczasowo Skarb Państwa.
§ 2. Koszty postępowania mediacyjnego ponosi Skarb Państwa.
§ 3. (402) Skarb Państwa ponosi także koszty związane z udziałem w postępowaniu tłumacza w zakresie koniecznym dla zapewnienia oskarżonemu jego prawa do obrony.
Art. 620. Wydatki związane z ustanowieniem obrońcy lub pełnomocnika wykłada strona, która go ustanowiła.
Art. 621. § 1. Oskarżyciel prywatny składa przy akcie oskarżenia lub wraz z oświadczeniem o przyłączeniu się do toczącego się postępowania lub podtrzymaniu oskarżenia, od którego prokurator odstąpił, dowód wpłacenia do kasy sądowej zryczałtowanej równowartości wydatków. Ryczałt ten nie obejmuje kosztów wskazanych w art. 618 § 1 pkt 5 i 11.
§ 2. (403) Minister Sprawiedliwości, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, wysokość zryczałtowanej równowartości wydatków, mając na uwadze przeciętne koszty postępowania oraz zasadę dostępu do sądu.
Art. 622. W postępowaniu z oskarżenia prywatnego w razie pojednania się stron przed wszczęciem przewodu sądowego, warunkowego umorzenia postępowania, umorzenia postępowania z powodu niepoczytalności sprawcy lub znikomej społecznej szkodliwości czynu albo z powodu stwierdzenia w zarzucanym czynie znamion przestępstwa ściganego z urzędu, zmiany trybu ścigania z powodu przyłączenia się prokuratora do postępowania wszczętego przez oskarżyciela prywatnego i zakończenia tego postępowania w trybie publicznoskargowym - prezes sądu zarządza zwrot uiszczonych przez oskarżyciela prywatnego zryczałtowanych wydatków w całości, a w połowie - w razie pojednania się stron po rozpoczęciu przewodu sądowego.
Rozdział 69
Zwolnienie od kosztów sądowych
Art. 623. Sąd zwalnia osobę w całości lub w części od wyłożenia kosztów podlegających uiszczeniu przy wnoszeniu pisma procesowego, jeżeli wykazała ona, że ze względu na jej sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów wyłożenie ich byłoby zbyt uciążliwe.
Art. 624. § 1. Sąd może zwolnić oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego w całości lub w części od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, jeżeli istnieją podstawy do uznania, że uiszczenie ich byłoby dla nich zbyt uciążliwe ze względu na sytuację rodzinną, majątkową i wysokość dochodów, jak również wtedy, gdy przemawiają za tym względy słuszności.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do oskarżyciela prywatnego w razie rozpoznania sprawy bez zachowania wymagań określonych w art. 621 § 1.
Art. 625. W razie skazania lub warunkowego umorzenia postępowania wobec żołnierza odbywającego zasadniczą służbę wojskową albo pełniącego służbę w charakterze kandydata na żołnierza zawodowego, nie pobiera się od nich należnych Skarbowi Państwa kosztów sądowych.
Rozdział 70
Zasądzenie kosztów procesu
Art. 626. § 1. W orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie sąd określa, kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu.
§ 2. Jeżeli w orzeczeniu wymienionym w § 1 nie zamieszczono rozstrzygnięcia o kosztach, jak również gdy zachodzi konieczność dodatkowego ustalenia ich wysokości lub rozstrzygnięcia o kosztach postępowania wykonawczego, orzeczenie w tym przedmiocie wydaje odpowiednio sąd pierwszej instancji lub sąd odwoławczy.
§ 3. Na orzeczenie w przedmiocie kosztów służy zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji. W razie wniesienia apelacji i zażalenia - zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy łącznie z apelacją.
Art. 626a. (404) Zażalenie na postanowienie prokuratora albo innego organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze w przedmiocie kosztów wnosi się, odpowiednio, do prokuratora nadrzędnego nad prokuratorem, który wydał postanowienie, albo do prokuratora właściwego do sprawowania nadzoru nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez inny organ. Jeżeli prokurator nie przychyli się do zażalenia, kieruje je do sądu.
Art. 627. Od skazanego w sprawach z oskarżenia publicznego sąd zasądza koszty sądowe na rzecz Skarbu Państwa oraz wydatki na rzecz oskarżyciela posiłkowego.
Art. 628. Od skazanego w sprawach z oskarżenia prywatnego sąd zasądza na rzecz:
1)oskarżyciela prywatnego poniesione przez niego koszty procesu,
2)Skarbu Państwa wydatki ustalone na podstawie art. 618, od których uiszczenia oskarżyciel został zwolniony lub w razie rozpoznania sprawy bez ich uiszczenia.

Art. 629. Przepisy art. 627 i 628 stosuje się odpowiednio w razie warunkowego umorzenia postępowania, a w sprawach z oskarżenia prywatnego - również w razie umorzenia postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 3.
Art. 630. W sprawach z oskarżenia publicznego, jeżeli oskarżonego nie skazano za wszystkie zarzucane mu przestępstwa, wydatki związane z oskarżeniem w części uniewinniającej lub umarzającej postępowanie ponosi Skarb Państwa.
Art. 631. W sprawach z oskarżenia prywatnego, w razie odstąpienia od wymierzenia kary z powodu wzajemności krzywd lub wyzywającego zachowania się oskarżyciela prywatnego, jak również biorąc pod uwagę liczbę i rodzaj zarzutów, od których oskarżony został uniewinniony, sąd może obciążyć oskarżonego poniesionymi przez oskarżyciela kosztami procesu tylko częściowo.
Art. 632. Jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, w razie uniewinnienia oskarżonego lub umorzenia postępowania koszty procesu ponosi:
1)(405) w sprawach z oskarżenia prywatnego - oskarżyciel prywatny, a w razie pojednania się stron - oskarżyciel i oskarżony w zakresie przez siebie poniesionym, jeżeli strony w zawartej ugodzie nie uregulowały tego inaczej,
2)(406) w sprawach z oskarżenia publicznego - Skarb Państwa, z wyjątkiem należności adwokackich z tytułu występowania w sprawie obrońcy lub pełnomocnika z wyboru; w uzasadnionych wypadkach sąd jednak może przyznać zwrot całości lub części wynagrodzenia jednego obrońcy.
Art. 632a. (407) W wyjątkowych wypadkach, w razie umorzenia postępowania, sąd może orzec, że koszty procesu ponosi w całości lub w części oskarżony, a w sprawach z oskarżenia prywatnego oskarżony lub Skarb Państwa.
Art. 633. Koszty procesu przypadające od kilku oskarżonych lub oskarżycieli prywatnych albo posiłkowych, jak również od oskarżonych i oskarżycieli, sąd zasądza od każdego z nich według zasad słuszności, mając w szczególności na względzie koszty związane ze sprawą każdego z nich.
Art. 634. Jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej, do kosztów procesu za postępowanie odwoławcze od orzeczeń kończących postępowanie w sprawie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o kosztach za postępowanie przed sądem pierwszej instancji.
Art. 635. Niezależnie od tego, kto wniósł środek odwoławczy, jeżeli dojdzie do zmiany wyroku skazującego lub orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania na niekorzyść oskarżonego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ustala się na ogólnych zasadach.
Art. 636. § 1. W sprawach z oskarżenia publicznego, w razie nieuwzględnienia środka odwoławczego, wniesionego wyłącznie przez oskarżonego lub oskarżyciela posiłkowego, koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi na ogólnych zasadach ten, kto wniósł środek odwoławczy, a jeżeli środek ten pochodzi wyłącznie od oskarżyciela publicznego - koszty procesu za postępowanie odwoławcze ponosi Skarb Państwa.
§ 2. W razie nieuwzględnienia środków odwoławczych wniesionych przez co najmniej dwa uprawnione podmioty, stosuje się odpowiednio art. 633.
§ 3. Przepisy § 1 i 2 stosuje się odpowiednio w sprawach z oskarżenia prywatnego.
Art. 637. § 1. Przepisy art. 635 i 636 stosuje się odpowiednio w razie pozostawienia środka odwoławczego bez rozpoznania wobec jego cofnięcia lub z przyczyn wskazanych w art. 430.
§ 2. W wypadku cofnięcia wniosku o ściganie, kosztami postępowania można obciążyć osobę, która wniosek cofnęła.
Art. 638. (408) Wydatki poniesione przez sąd, związane z rozpoznaniem kasacji wniesionej przez podmioty wymienione w art. 521 lub wznowieniem postępowania z urzędu, ponosi Skarb Państwa.
Art. 639. Przepisy o kosztach procesu mają odpowiednie zastosowanie w sprawach o wznowienie postępowania. W razie oddalenia wniosku lub pozostawienia go bez rozpoznania, obowiązek pokrycia kosztów obciąża osobę, która złożyła wniosek.
Art. 640. Przepisy odnoszące się do kosztów procesu w sprawach z oskarżenia prywatnego mają odpowiednie zastosowanie w sprawach z oskarżenia publicznego, w których akt oskarżenia wniósł oskarżyciel posiłkowy.
Art. 641. Prawo do ściągnięcia zasądzonych kosztów procesu przedawnia się z upływem 3 lat od dnia, kiedy należało je uiścić.
Rozdział 71
Koszty procesu związane z powództwem cywilnym i zasądzeniem odszkodowania z urzędu
Art. 642. Jeżeli przepisy niniejszego działu nie stanowią inaczej, w kwestii kosztów procesu wynikłych z powództwa cywilnego stosuje się przepisy obowiązujące w postępowaniu cywilnym. Powód cywilny jest tymczasowo zwolniony od obowiązku uiszczenia wpisu od powództwa cywilnego i apelacji. Oskarżony uiszcza wpis tylko wtedy, gdy jego apelacja dotyczy wyłącznie powództwa cywilnego.
Art. 643. W razie uwzględnienia powództwa w całości lub w części, sąd zasądza od oskarżonego na rzecz powoda należne mu koszty procesu, a jeżeli powód był zwolniony od kosztów sądowych, sąd zasądza je od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa; jeżeli powód korzysta z pełnomocnika wyznaczonego z urzędu, należność z tego tytułu sąd zasądza bezpośrednio na rzecz pełnomocnika.
Art. 644. § 1. Koszty procesu wynikłe z oddalonego powództwa cywilnego oraz cofnięcia apelacji ponosi powód cywilny.
§ 2. W razie zawieszenia postępowania lub pozostawienia powództwa cywilnego bez rozpoznania, koszty procesu poniesione przez powoda cywilnego w postępowaniu karnym zalicza się do kosztów procesu cywilnego o to samo roszczenie.
Art. 645. W razie zasądzenia odszkodowania pieniężnego z urzędu, sąd zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa stosowne koszty sądowe według przepisów obowiązujących w postępowaniu cywilnym w wypadku zasądzenia powództwa cywilnego; przepis art. 623 stosuje się odpowiednio.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 14-04-2008 13:16

Dz.U.01.106.1148
ukryj informacje o zmianach (8)
2003.07.01 zm. Dz.U.03.109.1031 art. 1
2004.01.01 zm. Dz.U.03.213.2081 art. 11
2005.01.01 zm.wyn.z Dz.U.04.128.1351 ogólne
2005.08.02 zm. Dz.U.05.143.1203 art. 2
2005.08.03 zm. Dz.U.05.132.1103 art. 1
2007.03.12 zm. Dz.U.06.226.1648 art. 4
2007.06.20 zm. Dz.U.07.99.664 art. 5
2007.07.01 zm. Dz.U.07.89.589 art. 101
USTAWA
z dnia 24 sierpnia 2001 r.
Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia.

(Dz. U. z dnia 29 września 2001 r.)
DZIAŁ I
ZASADY OGÓLNE
Art. 1. § 1. Postępowanie w sprawach o wykroczenia toczy się według przepisów niniejszego kodeksu.
§ 2. W postępowaniu, o którym mowa w § 1, przepisy Kodeksu postępowania karnego stosuje się jedynie, gdy niniejszy kodeks tak stanowi.
Art. 2. § 1. Orzekanie następuje w postępowaniu:
1) zwyczajnym,
2) przyspieszonym,
3) nakazowym.
§ 1a. (1) Orzekanie w postępowaniu zwyczajnym następuje wówczas, gdy brak jest podstaw do rozpoznania sprawy w postępowaniu przyspieszonym albo nakazowym.
§ 2. W wypadkach wskazanych w ustawie i na zasadach w niej określonych uprawniony organ może nałożyć grzywnę w drodze mandatu karnego.
Art. 3. W razie stwierdzenia w toku postępowania istotnego uchybienia w czynnościach instytucji państwowej, samorządowej lub społecznej, sprzyjającego naruszeniom prawa, sąd, a w toku czynności wyjaśniających organ je prowadzący, zawiadamia o stwierdzonym uchybieniu tę instytucję bądź organ powołany do sprawowania nad nią nadzoru.
Art. 4. Obwinionemu przysługuje prawo do obrony, w tym do korzystania z pomocy jednego obrońcy, o czym należy go pouczyć.

Art. 5. § 1. Nie wszczyna się postępowania, a wszczęte umarza, gdy:
1) czynu nie popełniono albo brak jest danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie jego popełnienia,
2) czyn nie zawiera znamion wykroczenia albo ustawa stanowi, że sprawca nie popełnia wykroczenia,
3) ustawa stanowi, że sprawca nie podlega karze,
4) nastąpiło przedawnienie orzekania,
5) obwiniony zmarł,
6) obwiniony jest:
a) uwierzytelnionym w Rzeczypospolitej Polskiej, szefem przedstawicielstwa dyplomatycznego państwa obcego,
b) osobą należącą do personelu dyplomatycznego tego przedstawicielstwa,
c) osobą należącą do personelu administracyjnego lub technicznego tego przedstawicielstwa,
d) członkiem rodziny osób wymienionych w lit. a)-c) i pozostaje z nimi we wspólnocie domowej,
e) inną osobą korzystającą z immunitetu dyplomatycznego, na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych,
f) kierownikiem urzędu konsularnego lub innym urzędnikiem konsularnym państwa obcego albo inną osobą zrównaną z nimi na podstawie ustaw, umów lub powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych,
7) obwiniony z mocy przepisów szczególnych nie podlega orzecznictwu na podstawie niniejszego kodeksu,
8)postępowanie co do tego samego czynu obwinionego zostało prawomocnie zakończone lub wcześniej wszczęte, toczy się,
9) brak jest skargi uprawnionego oskarżyciela albo żądania ścigania pochodzącego od osoby uprawnionej lub zezwolenia na ściganie, gdy ustawa tego wymaga,
10) zachodzi inna okoliczność wyłączająca z mocy ustawy orzekanie w postępowaniu na podstawie niniejszego kodeksu.
§ 2. Przepisu § 1 pkt 6 nie stosuje się:
1) do osób w nim wymienionych, jeżeli są obywatelami polskimi lub mają w Polsce miejsce stałego zamieszkania, przy czym osoby, o których mowa w lit. f), nie podlegają orzecznictwu na podstawie niniejszego kodeksu, tylko w zakresie czynności pełnionych w toku i w wykonaniu funkcji urzędowych,
2) jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej.
§ 3. Przepisu § 1 pkt 6 można nie stosować do obywatela państwa obcego, z którym nie ma w tym przedmiocie umowy, a państwo to nie zapewnia wzajemności.
§ 4. Do chwili otrzymania wymaganego przez ustawę zezwolenia na ściganie lub żądania ścigania organ prowadzący czynności wyjaśniające może dokonywać czynności niecierpiących zwłoki w celu zabezpieczenia śladów i dowodów, a także czynności zmierzających do wyjaśnienia, czy żądanie będzie złożone lub zezwolenie będzie wydane.

Art. 6. § 1. W sprawach o wykroczenia ścigane na żądanie pokrzywdzonego występujący z wnioskiem o ukaranie, jeżeli nie jest nim pokrzywdzony, powinien uzyskać wymagane żądanie od osoby uprawnionej do jego złożenia. Żądanie może być złożone na piśmie albo zgłoszone ustnie do protokołu.
§ 2. Żądanie złożone co do niektórych tylko współdziałających w popełnieniu czynu pozostaje skuteczne także wobec osób niewskazanych w żądaniu, jeżeli nie są to osoby najbliższe dla pokrzywdzonego, o czym należy pouczyć składającego żądanie przed jego przyjęciem.
§ 3. Żądanie może być cofnięte. Niedopuszczalne jest cofnięcie żądania wobec niektórych tylko współdziałających w popełnieniu czynu, chyba że są to osoby najbliższe dla pokrzywdzonego. Cofnięcie może nastąpić do momentu rozpoczęcia przewodu sądowego na pierwszej rozprawie. W razie cofnięcia żądania ponowne jego złożenie jest niedopuszczalne.
§ 4. Jeżeli wniosek o ukaranie pochodzi od pokrzywdzonego, odstąpienie przez niego od popierania takiego wniosku oznacza także odstąpienie przez niego od popierania żądania ścigania.
Art. 7. Policja i inne organy w zakresie postępowania w sprawach o wykroczenia wykonują polecenia sądu oraz prowadzą w granicach określonych w ustawie czynności wyjaśniające.

Art. 8. (2) W postępowaniu uregulowanym w niniejszym kodeksie stosuje się odpowiednio przepisy art. 2, 4, 5, 7-9, 13, 14, art. 15 § 2 i 3, art. 16, art. 18 § 2, art. 20 i 23 Kodeksu postępowania karnego.
DZIAŁ II
SĄD
Rozdział 1
Właściwość i skład sądu
Art. 9. § 1. W sprawach o wykroczenia w pierwszej instancji orzeka sąd rejonowy, z zastrzeżeniem spraw określonych w art. 10.
§ 2. Sąd właściwy do rozpoznania sprawy rozpoznaje także środki zaskarżenia w wypadkach wskazanych w ustawie oraz przeprowadza inne czynności, gdy ustawa to przewiduje.
Art. 10. § 1. W sprawach o wykroczenia popełnione przez:
1) żołnierzy w czynnej służbie wojskowej,
2) żołnierzy sił zbrojnych państw obcych, przebywających na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz członków ich personelu cywilnego, jeżeli pozostają w związku z pełnieniem obowiązków służbowych, o ile ustawa lub umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, nie stanowi inaczej
- orzekają w pierwszej instancji wojskowe sądy garnizonowe.
§ 2. Przepis art. 9 § 2 stosuje się odpowiednio do sądów wojskowych.
Art. 11. § 1. Przy ustalaniu właściwości sądu stosuje się odpowiednio przepisy art. 31, 32, 33 § 1, art. 34-36, 39 i 43 Kodeksu postępowania karnego, a w odniesieniu do sądu, o którym mowa w art. 10, także art. 651 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2. Sąd okręgowy może z inicjatywy właściwego sądu przekazać sprawę do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w ramach okręgu tego samego sądu okręgowego, jeżeli wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości.
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio do wojskowego sądu okręgowego, w wypadku, w którym inicjatywa pochodzi od wojskowego sądu garnizonowego.
Art. 12. § 1. Spory o właściwość między sądami rejonowymi rozstrzyga sąd okręgowy, właściwy dla okręgu, w którym działa sąd, który pierwszy wszczął spór.
§ 2. Spory o właściwość między wojskowymi sądami garnizonowymi rozstrzyga wojskowy sąd okręgowy, nadrzędny nad sądem, który pierwszy wszczął spór.
Art. 13. § 1. Sąd rejonowy orzeka na rozprawie i na posiedzeniu jednoosobowo.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do wojskowego sądu garnizonowego oraz do sądu orzekającego w sprawach, o którym mowa w art. 12 § 1 i 2.
Art. 14. § 1. Sądem odwoławczym w sprawach o wykroczenia podlegających właściwości sądów powszechnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, jest:
1) sąd okręgowy do rozpoznania apelacji oraz zażaleń na postanowienia i zarządzenia zamykające drogę do wydania wyroku,
2) sąd rejonowy w innym równorzędnym składzie do rozpoznania pozostałych zażaleń.
§ 2. Sądem odwoławczym w sprawach o wykroczenia podlegających właściwości sądów wojskowych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, jest wojskowy sąd okręgowy.
§ 3. Sąd okręgowy i wojskowy sąd okręgowy ponadto rozpoznają sprawy przekazane im przez ustawę.
§ 4. W sprawach określonych w § 1 i 2 sądy w nich wskazane orzekają na rozprawie i na posiedzeniu jednoosobowo.
§ 5. W sprawach określonych w § 3 sądy orzekają jednoosobowo, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu zarządzi orzekanie w składzie trzech sędziów.
Art. 15. § 1. Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydawanych w pierwszej instancji przez sąd okręgowy oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
§ 2. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasacje i inne sprawy przekazane mu przez ustawę.
§ 3. W sprawach, w których orzekały sądy wojskowe, uprawnienia sądu okręgowego ma wojskowy sąd okręgowy, a uprawnienia sądu apelacyjnego i Sądu Najwyższego ma Sąd Najwyższy - Izba Wojskowa.
§ 4. Sądy wskazane w § 1-3 orzekają jednoosobowo, chyba że ustawa stanowi inaczej albo prezes sądu lub Prezes Sądu Najwyższego zarządzi orzekanie w składzie trzech sędziów.
Rozdział 2
Wyłączenie sędziego
Art. 16. § 1. Do wyłączenia sędziego stosuje się odpowiednio przepisy art. 40, 41 i 42 § 1-3 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2. O wyłączeniu sędziego rozstrzyga inny równorzędny skład sądu, przed którym sprawa się toczy. W razie niemożności utworzenia takiego składu o wyłączeniu orzeka sąd wyższego rzędu.
DZIAŁ III
STRONY, OBROŃCY I PEŁNOMOCNICY
Rozdział 3
Oskarżyciel publiczny
Art. 17. § 1. Oskarżycielem publicznym we wszystkich sprawach o wykroczenia jest Policja, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. (3) W sprawach o wykroczenia przeciwko prawom pracownika określonych w Kodeksie pracy, w sprawach o wykroczenia określonych w art. 119-123 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a także w sprawach o inne wykroczenia związane z wykonywaniem pracy zarobkowej, jeżeli ustawa tak stanowi, oskarżycielem publicznym jest inspektor pracy.
§ 3. Organom administracji rządowej i samorządowej, organom kontroli państwowej i kontroli samorządu terytorialnego oraz strażom gminnym (miejskim) uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania ujawniły wykroczenie i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie.
§ 4. Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, nadać w sprawach o wykroczenia uprawnienia oskarżyciela publicznego także innym instytucjom państwowym, samorządowym lub społecznym, określając zakres spraw, w których w ramach swego działania mogą występować z wnioskiem o ukaranie za ujawnione przez siebie wykroczenia, mając na względzie zakres ustawowych uprawnień takich instytucji oraz potrzebę ochrony dóbr szczególnie narażonych na naruszenia ze strony sprawców wykroczeń.
§ 5. (4) Udział w sprawie organu, który złożył wniosek o ukaranie, wyłącza Policję od udziału w sprawie.

Art. 18. § 1. W każdej sprawie o wykroczenie wniosek o ukaranie może wnieść prokurator, stając się oskarżycielem publicznym.
§ 2. Prokurator może także wstąpić do postępowania wszczętego na podstawie wniosku o ukaranie wniesionego przez innego oskarżyciela.
§ 3. W wypadkach wskazanych w § 1 i 2 udział prokuratora wyłącza udział innego oskarżyciela publicznego.
Art. 19. § 1. Przepisy art. 40 § 1 pkt 1-4 i 6, § 2 oraz art. 41 i 42 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio do oskarżyciela publicznego.
§ 2. W sprawie wyłączenia orzeka organ bezpośrednio przełożony nad osobą podlegającą wyłączeniu. Przepis art. 48 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Rozdział 4
Obwiniony i jego obrońca
Art. 20. § 1. Obwinionym jest osoba, przeciwko której wniesiono wniosek o ukaranie w sprawie o wykroczenie.
§ 2. Jeżeli obwiniony nie zna języka polskiego, wniosek o ukaranie oraz rozstrzygnięcia podlegające zaskarżeniu lub kończące postępowanie ogłasza się lub doręcza obwinionemu wraz z tłumaczeniem.
§ 3. Do obwinionego stosuje się odpowiednio art. 74 § 1 i 2, art. 75, 76 i 175 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 21. § 1. W postępowaniu w sprawie o wykroczenia obwiniony musi mieć obrońcę przed sądem, jeżeli:
1) jest głuchy, niemy lub niewidomy,
2) zachodzi uzasadniona wątpliwość co do jego poczytalności.
§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1 pkt 2, obowiązek korzystania z pomocy obrońcy ustaje, jeżeli powołany biegły stwierdzi, że poczytalność obwinionego nie budzi wątpliwości, chyba że sąd postanowi inaczej.
§ 3. W wypadkach, o których mowa w § 1, udział obrońcy w rozprawie jest obowiązkowy, a w posiedzeniu, jeżeli ustawa tak stanowi.
§ 4. Jeżeli w wypadkach, o których mowa w § 1, obwiniony nie ma obrońcy z wyboru, wyznacza mu się obrońcę z urzędu.
Art. 22. Gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości, obwinionemu, który nie ma obrońcy z wyboru, wyznacza się na jego wniosek obrońcę z urzędu, jeżeli w sposób należyty wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez poważnego uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i rodziny. Przepis art. 78 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
Art. 23. Obrońcę z urzędu wyznacza prezes sądu właściwego do rozpoznania sprawy.
Art. 24. § 1. Obrońcą w sprawach o wykroczenia może być adwokat albo radca prawny.
§ 2. Do obrońcy obwinionego stosuje się odpowiednio przepisy art. 83-86 Kodeksu postępowania karnego.
§ 3. Ilekroć w przepisach Kodeksu postępowania karnego stosowanych na podstawie art. 1 § 2 mówi się o obrońcy albo o adwokacie, rozumie się przez to także radcę prawnego.
Rozdział 5
Pokrzywdzony, oskarżyciel posiłkowy i pełnomocnicy
Art. 25. § 1. Pokrzywdzonym jest ten, czyje dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone przez wykroczenie.
§ 2. W razie śmierci pokrzywdzonego prawa, które by mu przysługiwały, mogą wykonywać osoby najbliższe.
§ 3. Do pokrzywdzonego stosuje się odpowiednio art. 49 § 3 oraz art. 51 Kodeksu postępowania karnego.
§ 4. Pokrzywdzony może działać jako strona w charakterze oskarżyciela posiłkowego obok oskarżyciela publicznego lub zamiast niego.
Art. 26. § 1. (5) O przesłaniu wniosku o ukaranie oskarżyciel publiczny zawiadamia ujawnionego pokrzywdzonego, wskazując sąd, do którego wniosek skierowano, i pouczając go o uprawnieniach, o których mowa w § 3.
§ 2. (6) (uchylony).
§ 3. (7) Pokrzywdzony może w terminie 7 dni od zawiadomienia, o którym mowa w § 1, oświadczyć, że będzie działać obok oskarżyciela publicznego jako oskarżyciel posiłkowy; po upływie tego terminu uprawnienie wygasa.
§ 4. (8)(uchylony).
§ 5. Art. 54 § 2 i art. 56 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 27. § 1. W sprawach o wykroczenia ścigane na żądanie pokrzywdzonego, pokrzywdzony może samodzielnie wnieść wniosek o ukaranie jako oskarżyciel posiłkowy.
§ 2. W sprawach o wykroczenia inne niż określone w § 1, pokrzywdzony może samodzielnie wnieść wniosek o ukaranie jako oskarżyciel posiłkowy, jeżeli w ciągu miesiąca od powiadomienia o wykroczeniu organu uprawnionego do występowania w tych sprawach w charakterze oskarżyciela publicznego nie zostanie powiadomiony o wniesieniu przez ten organ wniosku o ukaranie albo otrzyma zawiadomienie, o którym mowa w art. 54 § 2.
§ 3. Jeżeli pokrzywdzony złożył wniosek o ukaranie, pomimo że oskarżyciel publiczny także złożył taki wniosek, wniosek pokrzywdzonego traktuje się jako oświadczenie wskazane w art. 26 § 3.
§ 4. Prezes sądu zawiadamia o wniesieniu wniosku o ukaranie, o którym mowa w § 1 i 2, właściwego oskarżyciela publicznego. Jeżeli oskarżyciel ten w ciągu 14 dni od otrzymania zawiadomienia wniesie w sprawie o ten sam czyn tej samej osoby publiczny wniosek o ukaranie, wniosek pokrzywdzonego traktuje się jak oświadczenie wskazane w art. 26 § 3.
§ 5. Art. 55 § 3 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.

Art. 28. § 1. Odstąpienie oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 27 § 1 i 2, od oskarżenia, powoduje umorzenie postępowania.
§ 2. Odstąpienie oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 26 § 3, od oskarżenia nie tamuje rozpoznania sprawy. Art. 57 § 1 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 29. § 1. Niestawiennictwo prawidłowo powiadomionego pokrzywdzonego i oskarżyciela posiłkowego na rozprawę lub posiedzenie nie tamuje toku sprawy, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Niestawiennictwo oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 27 § 1 i 2, bez usprawiedliwienia, uważa się za odstąpienie od oskarżenia; w takim przypadku sąd umarza postępowanie.

Art. 30. § 1. Pokrzywdzony i oskarżyciel posiłkowy może korzystać z pomocy jednego pełnomocnika. Pełnomocnikiem może być adwokat, radca prawny, a w wypadku, gdy pokrzywdzonym jest instytucja państwowa, samorządowa lub społeczna, także pracownik tej instytucji lub jej organu nadrzędnego.
§ 2. Do pełnomocnika stosuje się odpowiednio przepisy art. 22 i 23 niniejszego kodeksu oraz art. 83, 84, 86 § 2 i art. 89 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 31. § 1. W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego, o którym mowa w art. 27 § 1 i 2, sąd zawiesza postępowanie, a osoby najbliższe mogą wstąpić w prawa zmarłego. Jeżeli w terminie zawitym miesiąca od dnia śmierci oskarżyciela osoba uprawniona nie wstąpi w prawa zmarłego, sąd umarza postępowanie.
§ 2. W razie śmierci oskarżyciela posiłkowego, wskazanego w art. 26 § 3, osoby najbliższe mogą przystąpić do postępowania w każdym jego stadium.
DZIAŁ IV
CZYNNOŚCI PROCESOWE
Art. 32. § 1. Rozstrzygnięcia zapadają w postaci orzeczeń, zarządzeń albo mandatów karnych.
§ 2. Orzeczenie wydaje się w formie wyroku lub postanowienia. Postanowieniem rozstrzyga się, gdy ustawa nie wymaga wydania wyroku.
§ 3. Postanowienie wydaje sąd, prezes sądu i upoważniony sędzia, a w toku czynności wyjaśniających również organ prowadzący te czynności. W kwestii niewymagającej postanowienia wydaje się zarządzenie.
§ 4. W sprawach osób podlegających orzecznictwu sądów wojskowych przepis § 3 odnosi się także do prokuratora wojskowego.
§ 5. Przepisy art. 94, 95 i 97 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

Art. 33. Strony mogą uczestniczyć w posiedzeniu, jeżeli ustawa to przewiduje albo gdy prezes sądu lub sąd tak zarządzi.

Art. 34. Podstawę orzeczenia może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w postępowaniu, mających znaczenie dla rozstrzygnięcia.
Art. 35. § 1. Wyrok sądu pierwszej instancji uzasadnia się i doręcza stronie wraz z uzasadnieniem jedynie na jej żądanie zgłoszone w zawitym terminie 7 dni od daty jego ogłoszenia, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Wyrok zaoczny doręcza się z urzędu obwinionemu i jego obrońcy, jeżeli został ustanowiony; termin do żądania doręczenia uzasadnienia tego wyroku biegnie od daty jego doręczenia.
§ 3. Wyrok wydany na posiedzeniu doręcza się stronie z urzędu, gdy nie uczestniczyła ona w posiedzeniu; termin do żądania doręczenia uzasadnienia wyroku biegnie wówczas od daty jego doręczenia.
Art. 36. § 1. Postanowienie i zarządzenie uzasadnia się jedynie, gdy podlega ono zaskarżeniu. Uzasadnienie sporządza się wówczas z urzędu i doręcza się je wraz z rozstrzygnięciem osobom, którym przysługuje środek odwoławczy, jeżeli nie brały udziału w rozprawie lub posiedzeniu albo nie były obecne przy ogłoszeniu rozstrzygnięcia, chyba że oddaliły się samowolnie.
§ 2. Orzeczenie wydane w wyniku rozpoznania środka zaskarżenia uzasadnia się z urzędu, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 37. § 1. Protokół spisuje się z każdej czynności mającej istotne znaczenie dla sprawy, a w szczególności z rozprawy i posiedzenia, a także z dokonanych poza rozprawą czynności dowodowych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
§ 2. Czynności, z których nie sporządza się protokołu, a także inne zdarzenia, które mają znaczenie dla postępowania, utrwala się w aktach w formie notatki urzędowej podpisanej przez osobę, która dokonała tych czynności.
§ 3. Przebieg czynności protokołowanych może być utrwalony ponadto za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, o czym należy uprzedzić osoby uczestniczące w czynności. Zapis taki i jego przekład, jeżeli został sporządzony, są załącznikami do protokołu.
§ 4. Strony i osoby mające w tym interes prawny mogą złożyć wniosek o sprostowanie protokołu rozprawy lub posiedzenia, wskazując na nieścisłości i opuszczenia. W przedmiocie sprostowania protokołu rozstrzyga, po wysłuchaniu protokolanta, sędzia, który prowadził czynność.
§ 5. (9) Do protokołów stosuje się odpowiednio przepisy art. 144-146, 147 § 3, art. 148, 149 § 1 i 2, art. 150, 151, 153 § 3 i 4, art. 154 oraz art. 155 Kodeksu postępowania karnego oraz przepisy wydane na podstawie art. 147 § 5 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 38. (10) § 1. (11) Do czynności procesowych prowadzonych w postępowaniu w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio także przepisy art. 95, 100 § 1 i 6 zdanie pierwsze, art. 105, 107, 108, 116-134, 136-142, 156 § 1-4, art. 157, 158, 160-166, 476 § 2 i art. 589g-589u Kodeksu postępowania karnego, a gdy sąd orzeka jednoosobowo, również przepisy art. 109-114 i 115 § 1, § 2 zdanie pierwsze oraz § 3 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2. Przy pierwszym wysłuchaniu oraz w wypadku, o którym mowa w art. 54 § 7, osoba podejrzana o popełnienie wykroczenia ma obowiązek wskazać adres dla doręczeń w kraju; w razie nieuczynienia tego pismo wysłane pod ostatnio znanym adresem w kraju albo jeżeli adresu tego nie ma, załączone do akt sprawy, uważa się za doręczone, o czym należy ją pouczyć. Pouczenie to odnotowuje się w protokole, o którym mowa w art. 54 § 6, lub w notatce wskazanej w art. 54 § 7.
DZIAŁ V
DOWODY
Rozdział 6
Przepisy ogólne
Art. 39. § 1. Dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu. Przepis art. 168 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
§ 2. Do wniosku dowodowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 169 i 170 Kodeksu postępowania karnego, a przy przeprowadzaniu dowodu także art. 171-173 Kodeksu postępowania karnego.
§ 3. Poza rozprawą o dopuszczeniu dowodu lub o jego zabezpieczeniu rozstrzyga prezes sądu, sąd albo organ prowadzący czynności wyjaśniające, a w sprawach osób podlegających orzecznictwu sądów wojskowych także prokurator wojskowy.
§ 4. Dowodu z wyjaśnień lub zeznań nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Art. 40. § 1. Na wniosek osoby przesłuchiwanej przyjmuje się od niej oświadczenie na piśmie.
§ 2. W wypadku, o którym mowa w § 1, należy umożliwić tej osobie sporządzenie oświadczenia w warunkach uniemożliwiających porozumienie się z innymi osobami, a następnie przesłuchać ją w celu wyjaśnienia, uzupełnienia lub uściślenia okoliczności zawartych w oświadczeniu pisemnym. Oświadczenie pisemne stanowi załącznik do protokołu.
§ 3. Wyjaśnienia lub zeznania, złożone w formie oświadczenia pisemnego w postępowaniu przed sądem, odczytuje się.
Rozdział 7
Przeprowadzanie poszczególnych dowodów. Przeszukanie
Art. 41. § 1. Przy przeprowadzaniu dowodu z zeznań świadka stosuje się odpowiednio przepisy art. 177, 178, 182, 183, 185-190, 191 § 1 i 2 oraz art. 192 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2. Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy państwowej mogą być przesłuchane co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, tylko po zwolnieniu tych osób od obowiązku zachowania tajemnicy przez uprawniony organ przełożony.
§ 3. Osoby obowiązane do zachowania tajemnicy służbowej lub tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu lub funkcji mogą odmówić zeznań co do okoliczności, na które rozciąga się ten obowiązek, chyba że sąd zwolni te osoby od obowiązku zachowania tajemnicy. Na postanowienie sądu służy zażalenie.
§ 4. Sąd nie może zwolnić jednak od obowiązku zachowania tajemnicy związanej z wykonywaniem zawodu adwokata, radcy prawnego, lekarza lub dziennikarza.
§ 5. W wypadkach wskazanych w § 2 i 3 sąd przesłuchuje taką osobę na rozprawie z wyłączeniem jawności. Przepisy wydane na podstawie art. 181 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 42. § 1. Przy przeprowadzaniu dowodu z opinii biegłego stosuje się odpowiednio przepisy art. 193-201 Kodeksu postępowania karnego.
§ 2. (12) W razie uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego obwinionego sąd lub prokurator działający na podstawie art. 56 § 1 powołuje biegłego psychiatrę. Przepis art. 202 § 4 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 3. Do tłumacza i specjalistów stosuje się odpowiednio przepisy art. 204-206 Kodeksu postępowania karnego.

Art. 43. Przy przeprowadzaniu oględzin i eksperymentu procesowego stosuje się odpowiednio przepisy art. 207, 208, 211 i 212 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 44. § 1. W celu znalezienia i zatrzymania przedmiotów podlegających oględzinom lub mogących stanowić dowód rzeczowy, Policja, a w toku czynności wyjaśniających również inne organy je prowadzące, mogą dokonać przeszukania pomieszczeń i innych miejsc, jeżeli istnieją uzasadnione podstawy do przypuszczenia, że przedmioty te lub dowody tam się znajdują.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do przeszukania osoby, jej odzieży lub podręcznych przedmiotów.
§ 3. Przeszukanie następuje na mocy postanowienia prokuratora lub sądu.
§ 4. W wypadkach niecierpiących zwłoki, jeżeli postanowienie nie mogło być uprzednio wydane, można przeprowadzić przeszukanie bez takiego postanowienia, jednak organ dokonujący tej czynności zobowiązany jest następnie zwrócić się niezwłocznie do prokuratora o zatwierdzenie przeszukania. Na żądanie osoby, u której dokonano przeszukania, doręcza się jej w terminie 14 dni postanowienie w przedmiocie zatwierdzenia przeszukania. O prawie wystąpienia z takim żądaniem należy ją pouczyć.
§ 5. Przy przeprowadzaniu przeszukania i zatrzymania przedmiotów stosuje się odpowiednio przepisy art. 217, 221-234 i 236 Kodeksu postępowania karnego.
DZIAŁ VI
ŚRODKI PRZYMUSU
Rozdział 8
Zatrzymanie
Art. 45. § 1. Policja ma prawo zatrzymać osobę ujętą na gorącym uczynku popełnienia wykroczenia lub bezpośrednio potem, jeżeli:
1) zachodzą podstawy do zastosowania wobec niej postępowania przyspieszonego,
2) nie można ustalić jej tożsamości.
§ 2. Art. 243 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

Art. 46. § 1. Zatrzymanego należy natychmiast poinformować o przyczynach zatrzymania i o przysługujących mu uprawnieniach oraz wysłuchać go.
§ 2. Z zatrzymania sporządza się protokół, którego odpis doręcza się zatrzymanemu za pokwitowaniem. W protokole należy podać imię i nazwisko oraz funkcję osoby dokonującej zatrzymania, imię i nazwisko zatrzymanego, a w razie niemożności ustalenia tożsamości - rysopis tej osoby, a ponadto dzień, godzinę, miejsce i przyczynę zatrzymania z określeniem wykroczenia, w związku z którym została zatrzymana. Należy również zapisać złożone przez zatrzymanego oświadczenia i zaznaczyć udzielenie mu informacji o przysługujących prawach.
§ 3. Na żądanie zatrzymanego zawiadamia się o zatrzymaniu osobę najbliższą, a także pracodawcę. O zatrzymaniu osoby wskazanej w art. 10 § 1 zawiadamia się niezwłocznie właściwego dowódcę jednostki wojskowej, nawet gdy zatrzymany tego nie żąda.
§ 4. Zatrzymanemu należy na jego żądanie umożliwić nawiązanie w dostępnej formie kontaktu z adwokatem albo z radcą prawnym oraz zapewnić możliwość bezpośredniej z nim rozmowy; zatrzymujący może zastrzec, że będzie przy niej obecny.
§ 5. Zatrzymanego należy natychmiast zwolnić, gdy ustanie przyczyna zatrzymania, a także z upływem czasu zatrzymania.
§ 6. Czas zatrzymania osoby liczy się od chwili jej ujęcia i nie może przekroczyć 24 godzin, a w wypadkach wskazanych w art. 45 § 1 pkt 1 - 48 godzin.
Art. 47. § 1. Zatrzymanemu przysługuje zażalenie na zatrzymanie do sądu. W zażaleniu zatrzymany może domagać się zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości zatrzymania.
§ 2. Zażalenie przekazuje się niezwłocznie sądowi rejonowemu miejsca zatrzymania, który również niezwłocznie je rozpoznaje.
§ 3. Przy rozpoznawaniu zażalenia sąd stosuje odpowiednio przepisy art. 246 § 3 i 4 Kodeksu postępowania karnego.
§ 4. W razie uznania zatrzymania za niewątpliwie niesłuszne zatrzymanemu przysługuje odszkodowanie, którego może dochodzić w trybie określonym w dziale XII niniejszego kodeksu.
Rozdział 9
Zabezpieczenie i zajęcie przedmiotów
Art. 48. § 1. Policja i inne organy uprawnione do prowadzenia czynności określonych w dziale VII mogą dokonać tymczasowego zajęcia przedmiotu, jeżeli w zakresie swego działania dowiedziały się lub ujawniły wykroczenie zagrożone przepadkiem przedmiotów, a zajęcie takie jest niezbędne dla zabezpieczenia wykonania tego przepadku. Z czynności zajęcia sporządza się protokół.
§ 2. Tymczasowe zajęcie upada, jeżeli w ciągu 7 dni od daty jego dokonania nie zostanie wydane postanowienie o zabezpieczeniu albo rozstrzygnięcie orzekające przepadek. Postanowienie o zabezpieczeniu wydaje sąd właściwy do rozpoznania sprawy; doręcza się je niezwłocznie osobie, u której dokonano zajęcia.
§ 3. Zabezpieczenie może nastąpić także na mocy postanowienia sądu po wszczęciu postępowania w sprawie o wykroczenie zagrożone przepadkiem przedmiotów, jeżeli nie dokonano tymczasowego zajęcia. Postanowienie to wykonuje Policja, stosując odpowiednio przepisy o przeszukaniu i doręczając postanowienie osobie, u której dokonuje zajęcia.
§ 4. Na postanowienia, o których mowa w § 2 i 3, przysługuje zażalenie osobie, której prawa zostały naruszone.
§ 5. Przy dokonywaniu czynności, o których mowa w § 1-3, stosuje się odpowiednio przepisy art. 44.
§ 6. Zabezpieczenie majątkowe upada, jeżeli nie zostanie prawomocnie orzeczony przepadek przedmiotów.
Rozdział 10
Kary porządkowe i pozostałe środki przymusu
Art. 49. § 1. Na świadka, biegłego, tłumacza lub specjalistę, który bez usprawiedliwienia nie stawił się na wezwanie uprawnionego organu lub bez zezwolenia tego organu samowolnie wydalił się z miejsca czynności przed jej zakończeniem albo bezpodstawnie odmówił złożenia zeznań, wykonania czynności biegłego, tłumacza lub specjalisty, można nałożyć karę porządkową do 250 złotych, a w razie ponownego niezastosowania się do wezwania do 500 złotych.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się również do osoby, która będąc obowiązana do okazania albo wydania przedmiotu oględzin lub dowodu rzeczowego odmówiła jego okazania lub wydania; nie dotyczy to osoby, której przysługuje prawo odmowy zeznań.
§ 3. Nałożoną karę należy uchylić, jeżeli osoba ukarana w ciągu 7 dni od daty doręczenia lub ogłoszenia jej postanowienia o nałożeniu kary porządkowej dostatecznie usprawiedliwi swoje niestawiennictwo, samowolne oddalenie się, odmowę złożenia zeznań albo wykonania innego obowiązku, o którym mowa w § 1 lub 2.
§ 4. W przypadku uchybienia obowiązkom wskazanym w § 1 lub 2 przez żołnierza w czynnej służbie wojskowej, sąd występuje do dowódcy jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, o pociągnięcie go do odpowiedzialności dyscyplinarnej.
§ 5. Przepis § 4 stosuje się, choćby za uchybienie, którego dopuścił się żołnierz przed wstąpieniem do wojska, była mu poprzednio wymierzona kara porządkowa, lecz nie została do tego czasu wykonana.
Art. 50. § 1. W razie niestawienia się świadka na wezwanie bez usprawiedliwienia można, niezależnie od nałożenia kary porządkowej, zarządzić jego przymusowe doprowadzenie przez Policję.
§ 2. W razie nieusprawiedliwionej odmowy okazania albo wydania przedmiotu oględzin lub dowodu rzeczowego można zarządzić jego odebranie przez Policję.
Art. 51. § 1. Środki przymusu, o których mowa w art. 49 i 50, stosuje sąd właściwy do rozpoznania sprawy, a w toku czynności wyjaśniających także prokurator, jeżeli prowadzi te czynności. W toku czynności wyjaśniających, prowadzonych przez organ inny niż prokurator, środki przymusu, o których mowa w art. 50 § 1, stosuje sąd właściwy do rozpoznania sprawy na wniosek organu dokonującego tych czynności, a pozostałe środki przymusu - organ dokonujący czynności wyjaśniających.
§ 2. Karę porządkową wskazaną w art. 49 § 1 i 2 uchyla odpowiednio sąd lub organ przełożony nad organem, który daną karę nałożył.
§ 3. Na postanowienie odmawiające uchylenia kary porządkowej przysługuje ukaranemu zażalenie; jeżeli postanowienie wydano w toku czynności wyjaśniających, zażalenie rozpoznaje sąd właściwy do rozpoznania sprawy.
§ 4. Kary porządkowe nałożone w toku czynności wyjaśniających ściąga się w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Kary te stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 52. Wykonując zarządzenie o przymusowym doprowadzeniu obwinionego lub świadka, Policja może, gdy jest to niezbędne, zatrzymać osobę, którą ma doprowadzić na czas konieczny do wykonania zarządzenia. Art. 46 i 47 nie stosuje się.
Art. 53. (13) Jeżeli miejsce pobytu osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia nie jest znane, sąd może zarządzić ustalenie miejsca jej pobytu przez Policję. Policja ustala też miejsce pobytu z własnej inicjatywy albo na wniosek organu dokonującego czynności wyjaśniających. Sąd może zarządzić przymusowe doprowadzenie obwinionego.
DZIAŁ VII
CZYNNOŚCI WYJAŚNIAJĄCE
Art. 54. (14) § 1. W celu ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz zebrania danych niezbędnych do sporządzenia wniosku o ukaranie, Policja przeprowadza czynności wyjaśniające. Czynności te w miarę możności należy podjąć w miejscu popełnienia czynu bezpośrednio po jego ujawnieniu i zakończyć w ciągu miesiąca.
§ 2. Jeżeli czynności wyjaśniające nie dostarczyły podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie, zawiadamia się o tym ujawnionych pokrzywdzonych oraz osobę, o której mowa w art. 56a, wskazując przyczynę niewniesienia wniosku o ukaranie.
§ 3. Jeżeli okoliczności czynu nie budzą wątpliwości, utrwalenie czynności wyjaśniających można ograniczyć do sporządzenia notatki urzędowej, zawierającej ustalenia niezbędne do sporządzenia wniosku o ukaranie. Notatka powinna zawierać wskazanie rodzaju czynności, czasu i miejsca oraz osób uczestniczących, a także krótki opis przebiegu czynności i podpis osoby, która sporządziła notatkę.
§ 4. Jeżeli okoliczności czynu budzą wątpliwości, dla realizacji celu określonego w § 1 można przeprowadzić odpowiedni dowód. Utrwalenie takiej czynności następuje w formie protokołu ograniczonego do zapisu najbardziej istotnych oświadczeń osób biorących udział w czynności.
§ 5. W stosunku do osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 74 § 3 i art. 308 § 1 Kodeksu postępowania karnego.
§ 6. Należy niezwłocznie przesłuchać osobę, co do której istnieje uzasadniona podstawa do sporządzenia przeciwko niej wniosku o ukaranie. Osoba taka ma prawo odmówić złożenia wyjaśnień oraz zgłosić wnioski dowodowe, o czym należy ją pouczyć. Przesłuchanie tej osoby zaczyna się od powiadomienia jej o treści zarzutu wpisanego do protokołu przesłuchania; przepis § 4 zdanie drugie stosuje się.
§ 7. Od przesłuchania osoby, o której mowa w § 6, można odstąpić, jeżeli byłoby ono połączone ze znacznymi trudnościami; osoba ta może nadesłać wyjaśnienia do właściwego organu w terminie 7 dni od odstąpienia od przesłuchania, o czym należy ją pouczyć. Odstąpienie od przesłuchania oraz pouczenie dokumentuje się notatką urzędową.
Art. 55. § 1. (15) Czynności wyjaśniające przeprowadza się także w celu uzupełnienia lub sprawdzenia faktów podanych we wniosku o ukaranie w wypadku wskazanym w art. 60 § 1 pkt 6.
§ 2. Czynności wskazane w § 1 należy przeprowadzić w terminie oraz w zakresie określonym poleceniem sądu, chyba że w toku wykonywania tych czynności wyjdą na jaw okoliczności wymagające utrwalenia dowodu, którego nie będzie można powtórzyć przed sądem, lub znalezienia i zatrzymania przedmiotu.
§ 3. W razie przesłuchiwania w ramach czynności, o których mowa w § 1, obwinionego wskazanego we wniosku o ukaranie, przepisy art. 54 § 6 stosuje się odpowiednio.

Art. 56. § 1. Czynności wyjaśniające, o których mowa w art. 54, może także przeprowadzić prokurator lub zlecić je Policji.
§ 2. (16) Przepisy art. 54 i 55 stosuje się odpowiednio do organów wskazanych w art. 17 § 2 i 3, w granicach ich właściwości, a także do innych organów, gdy ustawa tak stanowi.
§ 3. Instytucje, którym nadano uprawnienia oskarżyciela publicznego w drodze rozporządzenia określonego w art. 17 § 4, mogą w sprawie, w której ujawniły wykroczenie, zwracać się do Policji o przeprowadzenie czynności wyjaśniających w zakresie niezbędnym do ustalenia, czy istnieją podstawy do wystąpienia z wnioskiem o ukaranie oraz do zebrania danych koniecznych do sporządzenia wniosku o ukaranie.
§ 4. Nadzór nad czynnościami wyjaśniającymi sprawuje organ nadrzędny nad organem prowadzącym te czynności.
Art. 56a. (17) Jeżeli nie zachodzą okoliczności określone w art. 27, osobie, która złożyła zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, przysługuje zażalenie do organu nadrzędnego na niewniesienie wniosku o ukaranie.
DZIAŁ VIII
POSTĘPOWANIE ZWYCZAJNE
Rozdział 11
Wszczęcie postępowania. Orzekanie przed rozprawą
Art. 57. § 1. Podstawę do wszczęcia postępowania stanowi wniosek o ukaranie złożony przez organ uprawniony do występowania w charakterze oskarżyciela publicznego w danej sprawie, a w wypadkach określonych w art. 27 § 1 i 2 także wniosek złożony przez pokrzywdzonego.
§ 2. Wniosek o ukaranie powinien zawierać:
1) imię i nazwisko oraz adres obwinionego, a także inne dane niezbędne do ustalenia jego tożsamości,
2) określenie zarzucanego obwinionemu czynu ze wskazaniem miejsca, czasu, sposobu i okoliczności jego popełnienia,
3) wskazanie dowodów,
4) imię i nazwisko oraz podpis sporządzającego wniosek, a także adres gdy wniosek pochodzi od pokrzywdzonego.
§ 3. Wniosek o ukaranie składany przez oskarżyciela publicznego powinien ponadto zawierać wskazanie:
1) przepisów, pod które zarzucany czyn podpada,
2) (18) miejsca zatrudnienia obwinionego oraz, w miarę możności, danych o jego warunkach materialnych, rodzinnych i osobistych,
3) pokrzywdzonych, o ile takich ujawniono,
4) wysokości wyrządzonej szkody,
5) stanowiska osoby sporządzającej wniosek,
6) sądu właściwego do rozpoznania sprawy,
7) (19) danych dotyczących uprzedniego skazania obwinionego za podobne przestępstwo lub wykroczenie, jeżeli oskarżyciel powołuje się na tę okoliczność.
§ 4. (20) Do wniosku o ukaranie oskarżyciel publiczny dołącza materiały czynności wyjaśniających lub postępowania przygotowawczego, a także, do wiadomości sądu, adresy świadków i pokrzywdzonych oraz po jednym odpisie wniosku dla każdego z obwinionych.
§ 5. W razie wniesienia wniosku o ukaranie przez pokrzywdzonego, prezes sądu przesyłając właściwemu oskarżycielowi publicznemu zawiadomienie, o którym mowa w art. 27 § 4, wzywa go jednocześnie do nadesłania w terminie 7 dni materiału dowodowego w razie niewnoszenia przez niego wniosku o ukaranie, jeżeli w sprawie przeprowadzono czynności wyjaśniające lub dochodzenie, albo do nadesłania oświadczenia o braku takiego materiału.
Art. 58. § 1. Oskarżyciel publiczny może, za zgodą obwinionego, przesłuchanego uprzednio w toku czynności wyjaśniających w trybie art. 54 § 6, umieścić we wniosku o ukaranie wniosek o skazanie obwinionego za zarzucany mu czyn bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie mu określonej kary lub środka karnego albo odstąpienie od wymierzenia kary lub środka karnego.
§ 2. Wniosek o skazanie, o którym mowa w § 1, jest możliwy tylko wówczas, gdy w świetle zebranych dowodów wyjaśnienia obwinionego oraz okoliczności popełnienia wykroczenia nie budzą wątpliwości, a cele postępowania zostaną osiągnięte mimo nieprzeprowadzenia rozprawy.
§ 3. Obwiniony, jeżeli nie dotyczy go wniosek o skazanie, może po wezwaniu na rozprawę lub zawiadomieniu o jej terminie wystąpić z wnioskiem o skazanie w określony sposób bez przeprowadzania rozprawy.
Art. 59. § 1. Jeżeli wniosek o ukaranie nie odpowiada warunkom formalnym wskazanym w art. 57 § 2-4, prezes sądu zwraca wniosek w celu usunięcia braków w terminie 7 dni.
§ 2. (21) Jeżeli wniosek o ukaranie odpowiada warunkom formalnym, prezes sądu, wszczynając postępowanie zarządzeniem, kieruje sprawę do rozpoznania na rozprawie lub na posiedzeniu albo - w razie stwierdzenia okoliczności wyłączających postępowanie lub wskazanych w art. 61 § 1 - orzekając jednoosobowo, odmawia wszczęcia postępowania. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania służy zażalenie osobie, która złożyła zawiadomienie o popełnieniu wykroczenia, ujawnionemu pokrzywdzonemu oraz organowi, który wniósł wniosek o ukaranie.
§ 3. W razie złożenia wniosku o ukaranie przez oskarżyciela posiłkowego, w przedmiocie wszczęcia rozstrzyga się po przekazaniu przez oskarżyciela publicznego materiału dowodowego lub oświadczenia, o którym mowa w art. 57 § 5.
Art. 60. (22) § 1. Prezes sądu, po wszczęciu postępowania, kieruje sprawę na posiedzenie, jeżeli:
1) oskarżyciel publiczny wystąpił z wnioskiem o skazanie obwinionego bez przeprowadzania rozprawy,
2) obwiniony, po wezwaniu go na rozprawę lub zawiadomieniu o jej terminie, wystąpił z wnioskiem o skazanie bez przeprowadzania rozprawy,
3) zostały stwierdzone przed rozprawą okoliczności wyłączające postępowanie,
4) zachodzi potrzeba wydania postanowienia o niewłaściwości sądu,
5) zachodzi potrzeba umorzenia postępowania z powodu oczywistego braku podstaw obwinienia,
6) w sprawie, w której wniosek o ukaranie złożył oskarżyciel posiłkowy, niezbędne jest polecenie Policji lub innemu organowi dokonania określonych czynności dowodowych,
7) zachodzi możliwość wydania wyroku nakazowego,
8)zachodzi potrzeba wydania innego rozstrzygnięcia przekraczającego uprawnienia prezesa.
§ 2. O terminie posiedzenia w wypadkach wskazanych w § 1 pkt 1, 2, 3 i 5 powiadamia się strony i ich przedstawicieli procesowych. Niestawiennictwo prawidłowo powiadomionych osób nie tamuje toku postępowania. Udział obrońcy, o którym mowa w art. 21 § 1, jest jednak obowiązkowy w posiedzeniu określonym w § 1 pkt 1 i 2.
§ 3. W wypadku wskazanym w § 1 pkt 2 prezes sądu może zarządzić rozpoznanie wniosku obwinionego na rozprawie, jeżeli przyspieszy to bieg postępowania. Wniosek ten rozpoznaje się wówczas przed rozpoczęciem przewodu sądowego.
§ 4. W dalszym postępowaniu sąd nie jest związany oceną faktyczną ani prawną przyjętą za podstawę rozstrzygnięć wydanych w trybie określonym w § 1-3.
Art. 61. (23) § 1. Można odmówić wszczęcia postępowania, a wszczęte umorzyć, także wtedy, jeżeli:
1) w sprawie o ten sam czyn, jako mający jednocześnie znamiona przestępstwa i wykroczenia, postępowanie karne zostało już prawomocnie zakończone orzeczeniem skazującym lub toczy się postępowanie karne z oskarżenia publicznego,
2) wobec sprawcy zastosowano środek oddziaływania w postaci pouczenia, zwrócenia uwagi lub ostrzeżenia albo środek przewidziany w przepisach o odpowiedzialności dyscyplinarnej lub porządkowej, a środek ten jest wystarczającą reakcją na wykroczenie.
§ 2. Na postanowienie o umorzeniu postępowania z przyczyn wskazanych w § 1 przysługuje zażalenie.
§ 3. W sprawie o wykroczenie, w której odmówiono wszczęcia postępowania lub je umorzono, można podjąć postępowanie w terminie 3 miesięcy od uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie o przestępstwo, jeżeli orzeczeniem tym uniewinniono oskarżonego lub umorzono postępowanie, a nie ustała jeszcze karalność wykroczenia.
informacje o jednostce
Art. 62. § 1. Okoliczności wyłączające orzekanie na podstawie niniejszego kodeksu uwzględnia się z urzędu w każdym stadium postępowania.
§ 2. W razie stwierdzenia okoliczności wyłączających orzekanie po wszczęciu postępowania, sąd wydaje postanowienie o jego umorzeniu, a jeżeli rozpoczęto już przewód sądowy - wyrok o umorzeniu postępowania, z wyjątkiem określonym w § 3. Na postanowienie o umorzeniu przysługuje zażalenie.
§ 3. W razie stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 5 § 1 pkt 1 i 2, po rozpoczęciu przewodu sądowego sąd wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca był w chwili czynu niepoczytalny.
Art. 63. § 1. Uwzględniając wniosek oskarżyciela publicznego, o którym mowa w art. 58 § 1, sąd uznaje za ujawnione dowody dołączone do wniosku o ukaranie.
§ 2. Sąd może uzależnić uwzględnienie wniosku od dokonania w nim określonych przez siebie zmian. Wniosek ze zmianami nie może zostać uwzględniony, jeżeli obwiniony, należycie o zmianach tych powiadomiony, zgłosi wobec nich sprzeciw w terminie określonym przez sąd.
§ 3. Wniosek nie może zostać uwzględniony, jeżeli w terminie określonym przez sąd zgłosi wobec niego sprzeciw pokrzywdzony, który złożył już oświadczenie o przyłączeniu się do postępowania w charakterze oskarżyciela posiłkowego.
§ 4. Sąd uwzględniając wniosek skazuje obwinionego wyrokiem.
§ 5. Jeżeli sąd uzna, że nie ma podstaw do uwzględnienia wniosku, sprawa podlega rozpoznaniu na zasadach ogólnych.
Art. 64. § 1. Przy rozpoznawaniu wniosku obwinionego o skazanie go w określony sposób bez przeprowadzania rozprawy, zgłoszonego przed jej rozpoczęciem, sąd stosuje odpowiednio art. 63.
§ 2. Sąd może uwzględnić wniosek, o którym mowa w § 1, jeżeli nie zgłosił wobec niego sprzeciwu oskarżyciel publiczny, a także oskarżyciel posiłkowy, gdy występuje w sprawie i jedynie wtedy, gdy okoliczności popełnienia czynu oraz wyjaśnienia obwinionego w świetle ujawnionego materiału dowodowego nie budzą wątpliwości.
§ 3. Jeżeli obwiniony nie był przesłuchany w toku czynności wyjaśniających, sąd przesłuchuje go na posiedzeniu, chyba że obwiniony bez usprawiedliwienia nie stawił się na posiedzenie albo nadesłał swoje wyjaśnienia na piśmie w trybie określonym w art. 67 § 3.
§ 4. Brak stanowiska oskarżyciela w przedmiocie sprzeciwu, o którym mowa w § 2, nie stoi na przeszkodzie uwzględnieniu wniosku, jeżeli oskarżyciel prawidłowo powiadomiony o terminie posiedzenia nie stawił się bez usprawiedliwienia.
Rozdział 12
Przygotowanie do rozprawy
Art. 65. § 1. Prezes sądu, kierując sprawę na rozprawę, zarządza zawiadomienie o jej miejscu i terminie oskarżyciela, pokrzywdzonego i obwinionego oraz obrońcę i pełnomocnika, gdy zostali ustanowieni; zarządza on także wezwanie na rozprawę świadków oraz sprowadzenie innych dowodów.
§ 2. Oskarżyciela publicznego zawiadamia się o rozprawie i posiedzeniu przez dostarczenie mu wykazu spraw, które mają być rozpoznane w danym dniu.
§ 3. Jeżeli prezes sądu lub sąd uzna udział obwinionego na rozprawie za niezbędny, zarządzając zawiadomienie go o jej miejscu i terminie, zarządza jednocześnie wezwanie obwinionego do osobistego stawiennictwa, pod rygorem przymusowego doprowadzenia. Przepis ten stosuje się odpowiednio do posiedzeń.
Art. 66. § 1. Osoby wymienione w art. 5 § 1 pkt 6 lit. a)-e) nie są obowiązane do składania zeznań w charakterze świadka lub do występowania w charakterze biegłego, można jednak zwrócić się o wyrażenie przez te osoby zgody na złożenie zeznań lub wystąpienie w charakterze biegłego. W razie wyrażenia zgody, wezwania dla tych osób nie mogą zawierać zagrożenia zastosowania środków przymusu, a w razie niestawiennictwa na wezwanie lub odmowy złożenia zeznań nie można do nich stosować tych środków.
§ 2. Do osób wymienionych w art. 5 § 1 pkt 6 lit. f) stosuje się odpowiednio § 1, jeżeli okoliczności, których zeznania lub opinie mają dotyczyć, związane są z wykonywaniem przez te osoby funkcji urzędowych lub służbowych.
§ 3. Do osób, o których mowa w § 1 i 2, przepisy art. 5 § 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
§ 4. Z osobami, o których mowa w § 1 i 2, organy prowadzące postępowanie porozumiewają się we wszystkich wypadkach, w tym również przy doręczaniu pism procesowych, za pośrednictwem Ministra Sprawiedliwości, a ten w razie potrzeby przez Ministra Spraw Zagranicznych. Przepis art. 613 § 2 Kodeksu postępowania karnego stosuje się.
Art. 67. § 1. Zawiadamiając obwinionego o terminie pierwszej rozprawy lub posiedzeniu, o którym mowa w art. 60 § 1 pkt 1, dołącza się do zawiadomienia odpis wniosku o ukaranie.
§ 2. (24) Zawiadomienie obwinionego o terminie pierwszej rozprawy powinno zawierać pouczenie o tym, że może on sprowadzić na rozprawę świadków i przedstawić inne dowody na swoją obronę lub wskazać je sądowi w takim czasie, aby dowody te mogły być przeprowadzone na rozprawie, nie później jednak niż w terminie 7 dni od doręczenia zawiadomienia, a także o przysługującym mu prawie do odmowy złożenia wyjaśnień lub udzielenia odpowiedzi na pytanie i do korzystania z pomocy obrońcy oraz o prawie przeglądania akt sprawy, jak również o obowiązku powiadomienia sądu o każdej zmianie miejsca pobytu lub zamieszkania na okres dłuższy niż 7 dni, a w razie pobytu za granicą - o konieczności wskazania w kraju adresu dla doręczeń i o konsekwencjach uchybienia tym obowiązkom. W zawiadomieniu należy pouczyć obwinionego o przysługującym mu prawie wystąpienia z wnioskiem, o którym mowa w art. 58 § 3. Zawiadomienie lub wezwanie powinno także zawierać pouczenie, iż rozprawa może być prowadzona pod nieobecność obwinionego jako zaoczna oraz pouczenie o możliwości przymusowego doprowadzenia obwinionego na rozprawę.
§ 3. Zawiadomienie kierowane do obwinionego, którego obecności na rozprawie nie uznano za obowiązkową, powinno zawierać pouczenie, że może on nie stawiając się do sądu nadesłać swoje wyjaśnienia. Wyjaśnienia te podlegają odczytaniu na rozprawie. Rozprawa ma wówczas charakter zaoczny.
§ 4. W zawiadomieniu kierowanym do oskarżyciela posiłkowego należy pouczyć go o obowiązku powiadomienia sądu o zmianie miejsca zamieszkania oraz podania adresu dla doręczeń w czasie pobytu za granicą i konsekwencjach niedopełnienia tego obowiązku, a w zawiadomieniu kierowanym do pokrzywdzonego - o uprawnieniach, o których mowa w art. 26 § 3.
§ 5. Sąd może, uznając obecność obwinionego na rozprawie za obowiązkową mimo wcześniejszego uznania jej za nieobowiązkową, wezwać obwinionego, odraczając w tym celu rozprawę.
Art. 68. (25) § 1. Jeżeli obwiniony lub świadek mieszka poza miejscowością, w której ma siedzibę właściwy sąd, prezes sądu lub sąd może zwrócić się do sądu, na którego terenie działania mieszkają te osoby, o przesłuchanie ich co do wskazanych okoliczności.
§ 2. Przepis § 1 stosuje się odpowiednio do obwinionego lub świadka pozbawionego wolności.
Art. 69. Przy przygotowaniu do rozprawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 348, 349, 350, 352 i 353 Kodeksu postępowania karnego.
Rozdział 13
Rozprawa
Art. 70. § 1. Rozprawa odbywa się ustnie i jawnie.
§ 2. Sąd wyłącza jawność całości lub części rozprawy, jeżeli jawność mogłaby obrażać dobre obyczaje, wywołać zakłócenie spokoju publicznego lub gdy ważny interes prywatny tego wymaga. Sąd wyłącza jawność w całości lub części rozprawy, także wówczas, gdy ustawa tak stanowi.
§ 3. W razie wyłączenia jawności na rozprawie mogą być obecni, poza osobami biorącymi udział w postępowaniu, po jednej osobie wskazanej przez każdą ze stron, chyba że zachodzi obawa ujawnienia tajemnicy państwowej. Sąd może zezwolić poszczególnym osobom na obecność na rozprawie prowadzonej z wyłączeniem jawności.
§ 4. Rozstrzygnięcie ogłasza się jawnie. Jeżeli jawność rozprawy wyłączono w całości lub części, ustne podanie motywów rozstrzygnięcia może nastąpić również z wyłączeniem jawności.
§ 5. Przepisy art. 357, 358, 362, 363, 366 i 367 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.

Art. 71. § 1. Rozprawę rozpoczyna wywołanie sprawy. Następnie sąd sprawdza, czy wszyscy wezwani i zawiadomieni o terminie rozprawy stawili się oraz czy nie ma przeszkód do rozpoznania sprawy.
§ 2. Jeżeli oskarżyciel publiczny, oskarżyciel posiłkowy, pokrzywdzony lub obwiniony nie stawił się na rozprawę i w aktach sprawy brak jest dowodu doręczenia im wezwania lub zawiadomienia, rozprawę odracza się, przy czym sąd może, jeżeli uzna to za celowe, przeprowadzić postępowanie dowodowe, a w szczególności przesłuchać świadków, którzy stawili się na rozprawę. Na następnej rozprawie dowody te przeprowadza się ponownie tylko, jeżeli zażąda tego strona nieobecna na poprzedniej rozprawie, chyba że była o jej terminie prawidłowo powiadomiona.
§ 3. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio w razie niestawiennictwa prawidłowo powiadomionego obrońcy, gdy jego stawiennictwo jest obowiązkowe.
§ 4. W razie nieusprawiedliwionej nieobecności obwinionego, któremu doręczono wezwanie na rozprawę, przeprowadza się rozprawę zaocznie, chociażby nie był on przesłuchany w toku czynności wyjaśniających, chyba że sąd uzna udział obwinionego za konieczny i rozprawę odroczy, po ewentualnym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w szczególności po przesłuchaniu świadków, którzy stawili się na rozprawę. Jeżeli jednak obecność obwinionego jest konieczna, a nie stawił się on bez usprawiedliwienia, sąd może zarządzić jego zatrzymanie i przymusowe doprowadzenie przez Policję.
§ 5. W razie usprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego, któremu doręczono wezwanie, stosuje się odpowiednio § 2.
Art. 72. § 1. Przewód sądowy rozpoczyna się od odczytania wniosku o ukaranie.
§ 2. Wniosek o ukaranie odczytuje oskarżyciel publiczny, jeżeli bierze udział w rozprawie, a w innym wypadku protokolant.
§ 3. Jeżeli obwiniony przyznaje się do winy, a jego wyjaśnienia nie budzą wątpliwości, można nie przeprowadzać dalszych dowodów, w razie gdy żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia.
Art. 73. Do chwili zakończenia pierwszego przesłuchania na rozprawie obwiniony może złożyć wniosek o skazanie go w określony sposób bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Przy rozpoznawaniu tego wniosku stosuje się odpowiednio art. 64.
Art. 74. § 1. (26) Jeżeli obwiniony odmawia złożenia wyjaśnień albo wyjaśnia odmiennie niż poprzednio lub oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta, wolno odczytywać w odpowiednim zakresie jego wyjaśnienia złożone poprzednio w trybie art. 54 § 6 lub 7, a także jego wyjaśnienia złożone w charakterze obwinionego albo oskarżonego przed sądem w tej lub innej sprawie albo w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę. Po odczytaniu protokołu sąd wzywa obecnego obwinionego do wypowiedzenia się co do treści protokołu i do wyjaśnienia zachodzących sprzeczności.
§ 2. Na rozprawie zaocznej złożone uprzednio przez obwinionego w tej sprawie wyjaśnienia podlegają odczytaniu.
Art. 75. § 1. Przepis art. 74 § 1 stosuje się odpowiednio do świadka, który bezpodstawnie odmawia złożenia zeznań, zeznaje odmiennie niż poprzednio lub oświadcza, że pewnych okoliczności nie pamięta.
§ 2. Na rozprawie wolno też odczytywać protokoły zeznań świadków, jeżeli bezpośrednie przeprowadzenie dowodu jest niemożliwe lub utrudnione.
§ 3. Protokoły, o których mowa w § 2, można uznać za ujawnione bez odczytywania. Należy je jednak odczytać, jeżeli którakolwiek z obecnych stron o to wnosi.
§ 4. Protokoły zeznań świadków wolno odczytywać również, gdy bezpośrednie przesłuchanie świadka na rozprawie nie jest niezbędne, jeżeli żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia; sprzeciw strony, której zeznania nie dotyczą, nie stoi na przeszkodzie odczytaniu protokołów. Przepis § 3 stosuje się odpowiednio.
§ 5. W wypadkach wskazanych w § 1 i 2 wolno również odczytywać protokoły wyjaśnień złożonych poprzednio przez świadka w charakterze obwinionego lub oskarżonego.

Art. 76. § 1. Sąd może odczytywać na rozprawie protokoły oględzin, przeszukania, zajęcia, zatrzymania przedmiotów, opinie, notatki urzędowe, o których mowa w art. 37 § 2, oraz inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub przedkładane przez strony; można je uznać za ujawnione bez odczytywania, jeżeli żadna z obecnych stron temu się nie sprzeciwia. Sprzeciw strony, której dowody lub dokumenty nie dotyczą, nie stoi na przeszkodzie ich uznaniu za ujawnione bez odczytywania.
§ 2. (27) Przepis § 1 stosuje się także do notatek urzędowych, o których mowa w art. 54 § 3, z tym że na żądanie strony sąd przeprowadza na rozprawie czynności dowodowe, których dotyczy notatka, chyba że stwierdza ona okoliczności, którym obwiniony w wyjaśnieniach swych nie zaprzeczał.
Art. 77. Obwinionemu, świadkom i biegłym zarówno sąd, jak i strony zadają pytania bezpośrednio, chyba że sąd zarządzi inaczej. Sąd uchyla pytania nieistotne dla sprawy lub sugerujące treść odpowiedzi albo które z innych powodów uznaje za niestosowne.
Art. 78. Jeżeli po rozpoczęciu rozprawy obwiniony lub obrońca wypowiedział stosunek obrończy w sprawie, w której obwiniony nie musi mieć obrońcy, sąd na uzasadniony wniosek obwinionego zakreśla mu termin do ustanowienia nowego obrońcy i w razie potrzeby rozprawę przerywa lub odracza, podejmując jednocześnie decyzję, czy dotychczasowy obrońca może bez naruszenia prawa obwinionego do obrony pełnić swe obowiązki do czasu podjęcia obrony przez nowego obrońcę. Po bezskutecznym upływie tego terminu rozprawę można prowadzić bez udziału obrońcy. W sprawach, w których obwiniony musi mieć obrońcę lub korzysta z obrońcy z urzędu, art. 378 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
Art. 79. § 1. Sąd może zarządzić przerwę w rozprawie w celu doprowadzenia obwinionego, sprowadzenia dowodu, dla wypoczynku lub z innej ważnej przyczyny. Każdorazowa przerwa nie może trwać dłużej niż 21 dni; w razie przekroczenia tego terminu rozprawę uważa się za odroczoną.
§ 2. Zarządzając przerwę, oznacza się czas i miejsce dalszego ciągu rozprawy, a osoby obecne na rozprawie poucza się o obowiązku stawiennictwa bez wezwania oraz o konsekwencjach nieusprawiedliwionego niestawiennictwa.
§ 3. Sąd odracza rozprawę, gdy ustawa tak stanowi, a także gdy zarządzenie przerwy nie byłoby wystarczające. W razie odroczenia rozprawy na określony termin przepis § 2 stosuje się odpowiednio.
Art. 80. Rozprawę przerwaną lub odroczoną prowadzi się w dalszym ciągu, chociażby skład sądu uległ zmianie, chyba że sąd po wysłuchaniu stron obecnych postanowi inaczej.
Art. 81. Przy przeprowadzaniu rozprawy stosuje się odpowiednio przepisy art. 369, 371, 372, 374 § 2, art. 375-377, 379, 384, 386, 395, 396, 399, 405-407 Kodeksu postępowania karnego.
Art. 82. § 1. (28) Po wysłuchaniu głosów stron sąd sporządza wyrok na piśmie. Przepisy art. 409-411, 413 § 1, art. 418 § 1 i 3, art. 418a, art. 419, 422-424 Kodeksu postępowania karnego stosuje się odpowiednio.
§ 2. Wyrok skazujący powinien zawierać także:
1) dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu oraz jego kwalifikację prawną,
2) rozstrzygnięcie co do kary i środków karnych, a w razie potrzeby co do zaliczenia na poczet zakazu prowadzenia pojazdów okresu zatrzymania dokumentu stwierdzającego uprawnienie do ich prowadzenia oraz zaliczenie okresu zatrzymania na poczet wymierzonej kary aresztu lub grzywny.
§ 3. Okres zatrzymania zalicza się na poczet wymierzonej kary aresztu i kary ograniczenia wolności, przyjmując jeden dzień zatrzymania, z zaokrągleniem do pełnego dnia, za równoważny jednemu dniowi kary aresztu i dwóm dniom kary ograniczenia wolności, a na poczet grzywny - przyjmując za równoważny grzywnie w wysokości 200 zł.
§ 4. Jeżeli obwiniony jest osobą czasowo przebywającą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nie ma na nim stałego miejsca zamieszkania lub miejsca stałego pobytu, można orzec natychmiastową wykonalność wyroku skazującego, gdy zachodzi uzasadniona obawa, że jego wykonanie będzie niemożliwe lub znacznie utrudnione. Orzeczenie takie podlega wykonaniu z chwilą wydania.
§ 5. (29) W wypadku wskazanym w § 4 sąd:
1) wobec osoby czasowo przebywającej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zarządza zatrzymanie jej paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy, na czas do stawienia się do wykonania kary lub uiszczenia grzywny w terminie 3 dni, pod rygorem wykonania zastępczej kary aresztu, którą na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie orzeka, stosując odpowiednio przepis pkt 3,
2) wobec osoby niemającej stałego miejsca zamieszkania lub pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, skazanej na karę aresztu, zarządza natychmiastowe osadzenie jej w zakładzie karnym,
3) wobec osoby, o której mowa w pkt 2, skazanej na karę grzywny, orzeka zastępczą karę aresztu, przyjmując 1 dzień aresztu za równoważny grzywnie od 20 zł do 150 zł, przy czym kara zastępcza nie może przekroczyć 30 dni aresztu; zarządza ponadto, na wypadek nieuiszczenia grzywny w terminie 3 dni, natychmiastowe wykonanie kary zastępczej.
informacje o jednostce
Art. 83. W razie niedoręczenia obwinionemu wyroku zaocznego, w terminie 3 miesięcy od dnia wydania, sąd może umorzyć postępowanie, jeżeli upłynął już termin przedawnienia karalności wykroczenia.
Art. 84. § 1. Jeżeli w wyroku nie rozstrzygnięto lub rozstrzygnięto wadliwie o zaliczeniu na poczet kar lub środków karnych okresów, o których mowa w art. 82 § 2 pkt 2, albo odnośnie dowodów rzeczowych, sąd rozstrzyga o tym postanowieniem na posiedzeniu. Nie można jednak orzec przepadku przedmiotów.
§ 2. Na postanowienie, o którym mowa w § 1, przysługuje zażalenie. W razie złożenia apelacji,


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 15-04-2008 07:06

Wyrok

z dnia 12 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy

IV KK 142/07


Pozbawieniem wolności w rozumieniu art. 325c pkt 1 k.p.k. jest każde, wynikające z decyzji właściwego organu, uniemożliwienie osobie swobodnego poruszania się. Pozbawieniem wolności jest zatrzymanie, tymczasowe aresztowanie, odbywanie zasadniczej lub zastępczej kary pozbawienia wolności. Nie ma znaczenia podstawa prawna pozbawienia wolności, a istotny jest sam fakt, że osoba jest pozbawiona wolności i nie znajduje uzasadnienia wyłączenie z zakresu pojęcia "pozbawienie wolności" zatrzymania, z tego tylko względu, że jest to zdarzenie krótkotrwałe, bowiem norma art. 325c pkt 1 k.p.k. ma znaczenie gwarancyjne, a pojęcie pozbawienia wolności w rozumieniu art. 325c pkt 1 k.p.k., jest tożsame z określeniem przyjętym w art. 501 pkt 1 k.p.k.


Dz.U.97.89.555: art. 325&copy;; art. 501 pkt 1

Przewodniczący: Sędzia SN Wiesław Kozielewicz.
Sędziowie SN: Wiesław Maciak (spr.), Lidia Misiurkiewicz.
Protokolant: Ewa Wdzięczna.
Prokurator Prokuratury Krajowej: Wincenty Grzeszczyk.

Sąd Najwyższy w sprawie Artura K. skazanego z art. 284 § 2 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 12 lipca 2007 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść od wyroku Sądu Rejonowego z dnia 10 sierpnia 2005 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i sprawę Artura K. przekazuje Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

Wyrokiem nakazowym z dnia 10 sierpnia 2005 r., Sąd Rejonowy uznał Artura K. winnym tego, że w okresie od 4 czerwca 2004 r. do 20 kwietnia 2005 r. dokonał przywłaszczenia samochodu osobowego marki Peugeot 206 SW Mistral o wartości 48.780 złotych, powierzonego mu przez F. S.A. z siedzibą w G. na podstawie umowy leasingu operacyjnego, zawartej w dniu 4 czerwca 2004 r., na szkodę F. S.A., jest popełnieniem przestępstwa z art. 284 § 2 k.k., za które na mocy wymienionego przepisu, przy zastosowaniu art. 58 § 3 k.k. oraz art. 34 § 1 i 2 pkt 2 k.k. i art. 35 § 1 k.k., wymierzył mu karę 12 miesięcy ograniczenia wolności, zobowiązując oskarżonego do wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele publiczne w Miejskim Przedsiębiorstwie Komunikacyjnym S.A. w wymiarze 40 godzin miesięcznie oraz zasądził od niego na rzecz F. S.A. odszkodowanie w wysokości 48.780 złotych.
Od tego wyroku oskarżony Artur K. wniósł w terminie sprzeciw, który jednak cofnął przed rozpoczęciem przewodu sądowego na rozprawie w dniu 22 listopada 2005 r. Zgodnie z art. 507 k.p.k., wyrok nakazowy w sprawie Artura K., z tym dniem stał się prawomocny.
Wymieniony wyrok zaskarżył kasacją, wniesioną w trybie art. 521 k.p.k., na korzyść Artura K. Prokurator Generalny. Zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu: "rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 501 pkt 1 k.p.k., polegające na wydaniu w składzie jednoosobowym wyroku nakazowego w stosunku do osoby pozbawionej wolności w tej sprawie zamiast rozpoznania sprawy w trybie zwyczajnym w składzie jednego sędziego i dwóch ławników, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określona w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.", Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Artura K. Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja Prokuratora generalnego jest zasadna.
Zgodzić się bowiem należy z wywiedzioną w niej tezą, że wydanie wyroku nakazowego w niniejszej sprawie było niedopuszczalne, gdyż zapadł on w stosunku do osoby pozbawionej wolności w tej sprawie, w toku postępowania przygotowawczego, chociaż okoliczność ta nie była znana Sądowi w chwili orzekania.
Artur K. został, na podstawie wydanego przez prokuratora zarządzenia o poszukiwaniu podejrzanego w celu ustalenia jego miejsca pobytu, zatrzymania i przymusowego doprowadzenia, w dniu 30 czerwca 2005 r. zatrzymany przez policję. Po kilkugodzinnym zatrzymaniu nie został doprowadzony, lecz po zwolnieniu sam zgłosił się do prokuratury. Protokół zatrzymania został przekazany przez policję do prokuratury dopiero w dniu 5 września 2005 r., to jest nie tylko po skierowaniu aktu oskarżenia, ale po wydaniu wyroku nakazowego.
Zgodnie z utrwalonym w doktrynie, jak i w judykaturze poglądem, pozbawieniem wolności w rozumieniu art. 325c pkt 1 k.p.k. jest każde, wynikające z decyzji właściwego organu, uniemożliwienie osobie swobodnego poruszania się. Pozbawieniem wolności jest zatrzymanie, tymczasowe aresztowanie, odbywanie zasadniczej lub zastępczej kary pozbawienia wolności. Nie ma znaczenia podstawa prawna pozbawienia wolności, a istotny jest sam fakt, że osoba jest pozbawiona wolności i nie znajduje uzasadnienia wyłączenie z zakresu pojęcia "pozbawienie wolności" zatrzymania, z tego tylko względu, że jest to zdarzenie krótkotrwałe, bowiem norma art. 325c pkt 1 k.p.k. ma znaczenie gwarancyjne (por. postanowienie SN z dnia 20 lipca 2005 r., I KZP 19/05, OSNKW 2005, z. 9, poz. 75 oraz wyrok SN z 5 lipca 2006 r., IV KK 216/06, Lex nr 188359), a pojęcie pozbawienia wolności w rozumieniu art. 325c pkt 1 k.p.k., jest tożsame z określeniem przyjętym w art. 501 pkt 1 k.p.k.
W rozpoznawanej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa procesowego. W ocenie Sądu Najwyższego, w związku z dokonanym w postępowaniu przygotowawczym zatrzymaniem Artura K., niedopuszczalne było, zgodnie z art. 501 pkt 1 k.p.k., skierowanie sprawy na posiedzenie i wydanie w składzie jednoosobowym wyroku nakazowego. Postępowanie w niniejszej sprawie winno być prowadzone w trybie zwyczajnym w składzie jednego sędziego i dwóch ławników. Zgodzić się więc należy z podniesionym w kasacji zarzutem, iż do wydania wyroku w przedmiotowej sprawie doszło przez sąd nienależycie obsadzony, co stanowi bezwzględna podstawę uchylenia orzeczenia, przewidzianą w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak wyżej.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 16-04-2008 09:07

Postanowienie

z dnia 24 listopada 2003 r.

Sąd Najwyższy

IV KZ 43/03

Sobota nie jest dniem uznanym przez ustawę za dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 123 § 3 k.p.k.
OSNKW 2004/1/8, Biul.SN 2004/1/14
82449
Dz.U.97.89.555: art. 123

Sąd Najwyższy, w sprawie z wniosku Józefa B., o zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia z tytułu niewątpliwie niesłusznego tymczasowego aresztowania zastosowanego w sprawie Sądu Wojewódzkiego w K., po rozpoznaniu zażalenia pełnomocnika wnioskodawcy na zarządzenie upoważnionego Sędziego Sądu Apelacyjnego w R., z dnia 26 września 2003 r., o odmowie przyjęcia kasacji
postanowił zaskarżone zarządzenie utrzymać w mocy .

Zarządzeniem z dnia 26 września 2003 r. upoważniony Sędzia Sądu Apelacyjnego w R. odmówił przyjęcia kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy, podnosząc w uzasadnieniu zarządzenia, że odpis wyroku Sądu Apelacyjnego w R. z dnia 26 lipca 2003 r. został doręczony pełnomocnikowi wnioskodawcy, w uwzględnieniu jego wniosku złożonego w trybie art. 524 § 1 k.p.k., w dniu 7 sierpnia 2003 r. Zatem z dniem 8 sierpnia 2003 r. rozpoczął się bieg terminu trzydziestodniowego do wniesienia kasacji. Kasacja została złożona w dniu 8 września 2003 r., a więc po upływie terminu do wniesienia kasacji, wskazanego w art. 524 § 1 k.p.k. W uzasadnieniu wyrażono pogląd, że fakt, że ostatni dzień terminu do złożenia kasacji przypadał w sobotę (6 września 2003 r.), nie oznacza "automatycznego przedłużenia" terminu, albowiem sobota nie jest dniem uznawanym przez ustawę za dzień wolny od pracy, w rozumieniu art. 123 § 3 k.p.k.
W zażaleniu wniesionym od tego zarządzenia, pełnomocnik wnioskodawcy wywodzi, że wbrew stanowisku zajętym w zaskarżonym zarządzeniu, "od dłuższego czasu w orzecznictwie Sądu Najwyższego sobota jest uznawana za dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 123 § 3 k.p.k.". Kierując się tym wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia, gdyż według niego kasacja została złożona w terminie.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Rzeczywiście w orzecznictwie Sądu Najwyższego w sprawach karnych dominuje w ostatnich latach pogląd, że w świetle przepisu art. 123 § 3 k.p.k., tzw. "wolną sobotę" należy traktować jako "dzień uznany przez ustawę za dzień wolny od pracy" (por. niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 27 października 2000 r., III KZ 73/2000, z dnia 21 marca 2003 r., II KZ 9/03, z dnia 5 czerwca 2003 r., II KZ 14/03). Taki też pogląd na tle art. 57 § 4 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, będącym odpowiednikiem art. 123 § 3 k.p.k. wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 25 czerwca 2001 r., FPS 7/00 (ONSA 2001, z. 4, poz. 149).
Z kolei w uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03 (OSNC 2004, z. 1, poz. 1), wskazano, że sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. Uchwale tej nadano moc zasady prawnej. Zgodnie z art. 62 § 1 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052), jeżeli jakikolwiek skład Sądu Najwyższego zamierza odstąpić od zasady prawnej, przedstawia zagadnienia prawne do rozstrzygnięcia pełnemu składowi izby.
Oczywiste jest, że wspomniana uchwała z dnia 25 kwietnia 2003 r., dotyczy wykładni terminów z art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c., nie ma więc charakteru względnie wiążącego, jeżeli chodzi o interpretację terminu użytego w art. 123 § 3 k.p.k. (por. R. Stefański: Instytucja pytań prawnych do Sądu Najwyższego w sprawach karnych, Kraków 2000, s. 398 - 402). Nie można jednak przeczyć oczywistości, że dotyczy ona wykładni identycznego terminu jak użyty w art. 123 § 3 k.p.k., tj. terminu "dzień uznany ustawowo za wolny od pracy" (art. 115 k.c.).
Sąd Najwyższy w niniejszej sprawie nie widzi, w świetle bardzo obszernej argumentacji zawartej w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego (analiza zagadnienia z zastosowaniem dyrektyw wykładni językowej, systemowej, funkcjonalnej, oraz z uwzględnieniem reguł wynikających z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i Europejskiego Trybunału Praw Człowieka) powodów, aby na gruncie treści art. 123 § 3 k.p.k. prezentować pogląd odmienny. W związku z tym Sąd Najwyższy stwierdza, że sobota nie jest dniem uznanym przez ustawę za dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 123 § 3 k.p.k. Należy przy tym zauważyć, że taki pogląd prezentowały w przeszłości Sąd Apelacyjny w Lublinie (por. wyrok z dnia 26 kwietnia 1994 r., II AKr 93/94, OSA 1994, z. 10, poz. 57) i obecnie Sąd Apelacyjny w Warszawie (por. postanowienie z dnia 14 sierpnia 2003 r., II AKz 502/03, OSA 2003, z. 4, poz. 20).
Za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim niebudzący wątpliwości wynik wykładni językowej (por. jednoznaczna treść ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy, Dz.U. Nr 4, poz. 28 ze zm.) i systemowej (jeżeli ustawodawca chce unormować kwestię sobót w zakresie terminów odmiennie, to czyni to wyraźnie np. art. 12 § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa stanowi, że "jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy").


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 16-04-2008 09:09

Postanowienie

z dnia 17 lutego 2004 r.

sąd apelacyjny w Krakowie

II AKz 40/04

Wprawdzie ostatni dzień terminu do wniesienia apelacji nie był dniem ustawowo wolnym od pracy, ale w tym dniu sądy w całym kraju nie pracowały (na mocy odpowiedniego zarządzenia), zatem apelujący nie mógł swej skargi złożyć bezpośrednio w siedzibie sądu. Nie ma znaczenia, że tego dnia były czynne niektóre urzędy pocztowe, więc pismo do sądu można było wysłać pocztą.
KZS 2004/2/28, Prok.i Pr. 2004/9/19
103990


Postanowienie

z dnia 14 lipca 2004 r.

sąd apelacyjny w Krakowie

II AKzw 406/04

Nie ma racji skarżący zarzucając, że dni wolnych od pracy nie wlicza się do biegu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Jak to wyraźnie stanowi art. 123 § 3 k.p.k., dzień wolny powoduje wydłużenie terminu do odwołania jedynie wtedy, gdy przypada na koniec tego terminu, bo wtedy środek odwoławczy może być złożony następnego dnia po dniu wolnym od pracy.
KZS 2004/7-8/58, Prok.i Pr. 2005/4/24
138101
Dz.U.97.89.555: art. 123


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 14-05-2008 10:45

ze&nbsp; stron kryminalistyki

W połowie lat sześćdziesiątych, na uniwersytecie im. Humboldta w Berlinie Ch. Koristka rozpoczął badania dotyczące identyfikacji osób na podstawie głosu utrwalonego na taśmie magnetofonowej.&nbsp; Nowa dziedzina wiedzy została wówczas nazwana akustyką kryminalistyczną. Do tej pory możemy spotkać się często z tą nazwą (np. w zagranicznych artykułach). Zaznaczyć trzeba jednak, iż początki prób identyfikacji na podstawie dźwięku sięgają drugiej wojny światowej, kiedy to pod uwagę brano rozpoznawanie głosu osób używających niemieckich wojskowych linii komunikacyjnych.

Wraz z rozwojem technicznym pojawiło się coraz więcej sposobów wzajemnej komunikacji, oraz jej zarejestrowania. Podstawowe rodzaje nagrań jakimi zajmuje się fonoskopia to:

&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; nagrania wykonane przez jednego z uczestników rozmowy lub zdarzenia;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; nagrania pochodzące z podsłuchów;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; nagrania ujawnione w trakcie przeszukania;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; nagrania powstałe przypadkowo;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; nagrania rejestrujące pracę np. centrów dowodzenia policji, rozmowy załogi samolotu z wieżą kontroli lotów, itp.

Polskie sądownictwo jako jedne z pierwszych na świecie (już w 1960 roku) dopuściło jako dowód w sprawie zapis fonoskopijny (było to nagranie magnetofonowe).

Zapis dźwięku może w sprawie sadowej pełnić różne funkcje. I tak może być:

&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; narzędziem przestępstwa - np.: pirackie odtwarzanie nagrania czy głupi telefon z informacją o podłożeniu bomby;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; dokumentacją przestępstwa - np.: nagranie rozmowy podczas planowania przestępstwa lub podżegającej do czynu karalnego;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; dokumentacją zdarzenia - np.: rejestracja meldunków policyjnych, zgłoszeń w pogotowiu itp.&nbsp;

Kiedy już ekspert od fonoskopii otrzyma nagranie, przeważnie zaczyna od zrobienia jego kopii. Może też:

&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; odtworzyć treść nagrania i ją spisać;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; wykonać korekcję nagrania, odtworzyć mowę zakłóconą i szept;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; zbadać autentyczność zapisu;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; dokonać identyfikacji lub eliminacji osób w obrębie badanego zapisu.

W pewnych sytuacjach możliwe jest także:

&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; wnioskowanie o osobowości i pochodzeniu mówcy, jego stanie emocjonalnym i psychicznym, chorobach i zaburzeniach narządów mowy;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; identyfikacja specyficznych odgłosów, czasu i miejsca rejestracji oraz określenie kontekstu sytuacyjnego nagrania;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; identyfikacja sprzętu na którym zostało wykonane nagranie (taśmy, magnetofonu, mikrofonu itd.);
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; identyfikacja osób biorących udział w nagraniu.

Zapisując dźwięk tak naprawdę trwale zmieniamy właściwości nośnika.&nbsp; W zależności od sposobu rejestracji mogą to być właściwości mechaniczne, magnetyczne lub optyczne. Mechaniczne zmiany są zazwyczaj nieodwracalne. Dźwięk może zyskać formę zapisu cyfrowego lub analogowego. Najczęściej spotykane nośniki analogowe to:

&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; kasety magnetofonowe typu compact;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; mikrokasety;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; kasety wideo (np.: VHS, Video 8mm);
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; i od czasu do czasu taśmy do magnetofonów szpulowych.

Jeśli chodzi o zapis cyfrowy, to ekspertom trafiają w ręce:

&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; dyski optyczne CD (np.: CD-R, CD-RW, DVD);
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; dyski magnetyczne stałe i wymienne (także floppy);
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; minidyski MD;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; kasety DAT i DV;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; pamięci półprzewodnikowe;
&nbsp; &nbsp; *

&nbsp; &nbsp; &nbsp; rejestratory poczty głosowej.

Oczywistą rzeczą jest, że kiedy taki nośnik dostanie się fachowcom, to pierwszą czynnością jest po prostu odsłuchanie co na nim zapisano.&nbsp; Przyjmuje się, że czas potrzebny do odsłuchania 1 minuty nagrania dobrej jakości wynosi ok. 1 godzinę, a jeśli nagranie jest złej jakości, to może się on wydłużyć nawet do 3 godzin. Po pierwszym odtworzeniu nagrania eksperci są w stanie ustalić takie dane techniczne zapisu jak: rodzaj dźwięku i jego nośnika, prędkość zapisu i jego częstotliwość, szum i charakter zakłóceń, oraz długość nagrania.

Po dosłuchaniu wykonywana jest kopia nagrania przeznaczona do "dalszego męczenia";)Kopia taka wykonywana jest w laboratorium, przy użyciu specjalistycznego sprzętu, tak aby nie utracić nic z utrwalonej informacji.&nbsp; Jeśli istnieje potrzeba, można wykonać korekcję nagrania poprzez np. minimalizację zakłóceń, korektę prędkości przesuwu taśmy, korektę położenia i skosu głowicy magnetofonu, kompresję i dekompresję sygnału itd.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 19-05-2008 13:20

mowa końcowa !&nbsp;
Mowę końcową należy sporządzić na piśmie i załączyć do protokołu. jest to podsumowanie pracy w kwestii dowowdów i wątpliwości które to sa powinien wziąć pod uwagę przy wydawaniu wyroku .
Użyte porównania oddanie atmosfery przewodu sadowego jest istotnym elementem obrony . Kiedy sąd wyznaczy termin na mowy końcowe należy jedynie&nbsp; skupić sie na konkretach np : odrzucone wnioski dowodowe niechybnie mogły rzucić światło ( powstania wątpliwości domniemanej i sad zechce skorzystać z takiej wątpliwości dla samokontroli czy jest to istotne pominięcie)
na dobitkę należy dołożyć parę niezbitych dowodów bowiem przemawiamy jako ostatni i mamy sie wykazać wyższą klasą aniżeli prokurator :)


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 09-06-2008 12:30

mediacja w prawie karnym
http://www.pomoc.rpo.gov.pl/index.php?md=32&s=1


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 10-06-2008 09:29

W procesie karnym szczegółowe i prawdziwe informacje o sprawcy, czyli odpowiednio rzetelnie zebrane i utrwalone w postaci wywiadu środowiskowego (art. 214 KPK), mogą być nader ważne przy podejmowaniu decyzji o potrzebie skorzystania przez prokuratora (w stadium przygotowawczym) lub sąd meriti (w postępowaniu głównym) z wiadomości specjalnych w postaci dowodu z opinii np. psychologicznej lub psychiatrycznej, albo obu łącznie (opinii kompleksowej). Niekiedy, zwłaszcza w postępowaniu przygotowawczym, informacje te mogą być pomocą przy poszukiwaniu dowodów w sprawie oraz mieć znaczenie przy podejmowaniu przez sąd decyzji o zastosowaniu tymczasowego aresztowania itd. Najbardziej doniosłe znaczenie odgrywa wywiad na etapie wyrokowania. Można w nim odnaleźć wiele informacji istotnych z punktu widzenia prawidłowego posługiwania się ustawowymi dyrektywami wymiaru kary i środków karnych (art. 53 i 56 KK). Patrząc na tę kwestię z jeszcze innej strony - procesowej - należy mieć na uwadze, że niewłaściwe zastosowanie w praktyce art. 214 KPK może stworzyć podstawę do wniesienia środka odwoławczego, opartego na zarzucie obrazy prawa procesowego, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, lub na zarzucie błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia. Wreszcie nieuwzględnienie danych osobo-poznawczych przy wymiarze kary może stworzyć asumpt do kwestionowania współmierności kary z pełną świadomością, że atakowanie rozstrzygnięcia w każdej z wymienionych sytuacji możliwe będzie zarówno na korzyść, jak i niekorzyść sprawcy (art. 438 pkt 2-4 KPK). Trzeba też pamiętać, że obraza przepisów postępowania (438 pkt 2 KPK) może niekiedy być postrzegana jako rażące naruszenie prawa, rzutujące na treść orzeczenia, co z kolei otworzy drogę także dla nadzwyczajnego środka odwoławczego w postaci kasacji (art. 523 § 1 KPK).
Metoda zbierania danych osobo-poznawczych oraz wprowadzenia ich do procesu karnego opisana w art. 214 KPK - pomimo dwóch liberalizujących nowelizacji tego przepisu - nadal stanowi nowatorskie rozwiązanie w porównaniu do regulacji zawartych w poprzednich KPK. Novum stanowi wywiad środowiskowy - sformalizowany dowód, którego przeprowadzenie winno być zarządzone w razie potrzeby przez sąd (w postępowaniu przygotowawczym przez prokuratora), a względnie obowiązkowo: w sprawach o zbrodnię, w stosunku do oskarżonego, który w chwili czynu nie ukończył 21 roku życia, jeżeli zarzucono mu popełnienie umyślnego występku przeciwko życiu (art. 214 § 1 i 2 KPK), z możliwością odstąpienia od wywiadu, gdy oskarżony nie ma w kraju stałego miejsca zamieszkania (art. 214 § 3 KPK).
Istotne kwalifikacje
Doświadczenie uczy, że te dokumenty procesowe, o ile nie są opracowywane przez podmioty odpowiednio kwalifikowane (zawodowych kuratorów sądowych), czasami odznaczają się nieprzydatną dla procesu zawartością treściową, a z uwagi na warstwę językowo-stylistyczną - nabierają charakteru tzw. kawałów towarzyskich.
Oto przykłady zaczerpnięte z wywiadów środowiskowych: ?W zakładzie pracy oskarżony zachowuje się normalnie, jest koleżeński, pracuje wydajnie, do pracy przychodzi na czas. W miejscu zamieszkania jego zachowanie nie budzi zastrzeżeń, zatargów nie ma. Lubi natomiast spożywać napoje alkoholowe i wtenczas staje się przyczyną awantur w miejscach publicznych, czasem bije żonę. Tryb życia prowadzi według swoich możliwości zarobkowych, jednym słowem zachowuje się jak każdy przeciętny Obywatel?; ?O podejrzanym niewiele można powiedzieć poza tym, że cierpi na&nbsp; c i z i o f r e m i e?; ?Wymieniona nie jest osobą karaną ani też nie przechodziła przez materiały obciążające...?; ?O podejrzanym można powiedzieć tyle, że na tutejszym terenie jest alfą i omegą?; ?Wymieniony na naszym terenie jest znany jako notoryczny klerykał i bardzo lubi całować po rękach plebana, czego to nie czyni, bo w jego wsi nie ma kościoła i plebana?; ?O oskarżonym opinii wystawić nie możemy, bo jej nie ma w jego miejscu zamieszkania?; ?Wymieniony cieszy się na terenie dobrą opinią moralną i chuliganem nie jest, bo w dzień upija się alkoholem, obcych kobiet nie zaczepia, na ulicy nie chuligani, bo zwykle leży w rynsztoku?; ?Oskarżyciel prywatny prowadzi prawy sposób życia, nie chodzi do restauracji ani do innych lokali niemieszkalnych?; ?Oskarżony nie pije, zatargów nie ma, politycznie bez zarzutu, ale za to bardzo dużo pali?; ?Co do współżycia rodzinnego oskarżonego, to należy powiedzieć, że takowego nie prowadzi, za to upija się, a majątku nie ma?; ?Podejrzana jest leniwa, gdy wykonuje pracę, to jest w niej wyjątkowo wydojna?; ?Na oko podejrzany jest zdrowy jak przysłowiowa ryba lub rydz, chociaż w ostatnim czasie cierpi na prostotę, której leczenie nie przynosi namacalnych wyników?1.
***


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 10-06-2008 10:38

Dz.U.03.nr 108.poz 1018
ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
z dnia 11 czerwca 2003 r.

w sprawie regulaminu czynności w zakresie przeprowadzania wywiadu środowiskowego oraz wzoru kwestionariusza tego wywiadu[/b]
(Dz. U. z dnia 26 czerwca 2003 r.)
Na podstawie art. 214 § 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, z późn. zm.1)) zarządza się, co następuje:
§ 1. 1. Wywiad środowiskowy, zwany dalej "wywiadem", przeprowadza podmiot wyznaczony przez organ zarządzający wywiad, na którego obszarze działania oskarżony ma miejsce zamieszkania.
2. Jeżeli oskarżony ma miejsce pobytu, pracy lub nauki w miejscowości znajdującej się poza okręgiem, w którym właściwy podmiot działa, przeprowadzający wywiad może zwrócić się do innego odpowiedniego podmiotu o przeprowadzenie wywiadu w określonym zakresie.
3. W stosunku do nieletniego, który odpowiada przed sądem powszechnym, stosuje się przepisy dotyczące wywiadów środowiskowych przeprowadzanych w sprawach nieletnich.
§ 2. 1. Wywiad przeprowadza się w miejscu zamieszkania i pobytu oskarżonego oraz w miejscu jego pracy lub nauki.
2. Przeprowadzający wywiad zbiera niezbędne informacje od rodziny oskarżonego i sąsiadów, przełożonych oskarżonego w miejscu jego pracy, nauczycieli lub wychowawców w szkole oraz od innych osób lub instytucji, które mogą posiadać niezbędną wiedzę o oskarżonym.
3. W razie potrzeby przeprowadzenia wywiadu w odniesieniu do żołnierza w czynnej służbie wojskowej, w szczególnie uzasadnionych przypadkach przeprowadzający wywiad może zwrócić się o nadesłanie niezbędnych informacji do dowódcy jednostki, w której żołnierz ten pełni służbę wojskową.
§ 3. Wywiad przeprowadza się w godzinach od 600 do 2200.
§ 4. Przed przystąpieniem do zbierania informacji, o których mowa w § 2 ust. 2, przeprowadzający wywiad jest obowiązany okazać legitymację służbową oraz poinformować osoby udzielające informacji o nazwie i adresie organu zarządzającego przeprowadzenie wywiadu oraz o jego celu.
§ 5. 1. Wywiad obejmuje informacje dotyczące:
1) zachowania oskarżonego;
2) warunków środowiskowych oskarżonego;
3) sytuacji bytowej oskarżonego i jego rodziny;
4) sposobu spędzania przez oskarżonego wolnego czasu;
5) przebiegu i oceny pracy zawodowej lub nauki oskarżonego;
6) kontaktów oskarżonego ze środowiskowymi grupami patologii społecznej, z uwzględnieniem nadużywających alkoholu lub środków odurzających;
7) stanu zdrowia oskarżonego, z uwzględnieniem stanu zdrowia psychicznego, uzależnienia od alkoholu lub środków odurzających.
2. Na polecenie organu zarządzającego przeprowadzający wywiad ma obowiązek go uzupełnić.
§ 6. 1. Po przeprowadzeniu wywiadu przeprowadzający wywiad wypełnia kwestionariusz wywiadu środowiskowego, którego wzór stanowi załącznik do rozporządzenia.
2. Wypełniony kwestionariusz wywiadu środowiskowego przeprowadzający wywiad przesyła niezwłocznie organowi, który zarządził jego przeprowadzenie.
§ 7. Wywiad przeprowadza się w terminie 14 dni od dnia otrzymania zarządzenia o jego przeprowadzeniu, chyba że organ zarządzający wyznaczył inny termin.
§ 8. Przeprowadzający wywiad środowiskowy jest obowiązany zachować w tajemnicy wszystkie okoliczności, o których dowiedział się w związku z przeprowadzeniem tego wywiadu.
§ 9. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 2003 r.2)
________
1) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 1999 r. Nr 83, poz. 931, z 2000 r. Nr 50, poz. 580, Nr 62, poz. 717, Nr 73, poz. 852 i Nr 93, poz. 1027, z 2001 r. Nr 98, poz. 1071 i Nr 106, poz. 1149, z 2002 r. Nr 74, poz. 676 oraz z 2003 r. Nr 17, poz. 155.
2) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 12 sierpnia 1998 r. w sprawie regulaminu czynności kuratora sądowego w zakresie przeprowadzania wywiadu środowiskowego oraz wzoru kwestionariusza tego wywiadu (Dz. U. Nr 111, poz. 695 oraz z 2002 r. Nr 97, poz. 877), które traci moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 11-06-2008 09:30

Dz.U.07.169.1189
2008.04.23 zm. Dz.U.08.58.354 § 1
ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
z dnia 27 sierpnia 2007 r.
Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury
(Dz. U. z dnia 18 września 2007 r.)

Dział III
Postępowanie przygotowawcze
Rozdział 1
Przepisy ogólne
§ 96. Śledztwo lub dochodzenie wszczęte w sprawie prowadzi się w stosunku do wszystkich czynów ujawnionych w jego toku.
§ 97. Jednym postępowaniem przygotowawczym obejmuje się wszystkie czyny pozostające w związku podmiotowym lub przedmiotowym z czynem stanowiącym podstawę jego wszczęcia, chyba że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 34 § 3 kpk.
§ 98. 1. W przypadku łączenia spraw w jedno postępowanie przygotowawcze, postępowanie wszczęte później włącza się do postępowania wcześniej wszczętego.
2. Niezależnie od dnia wszczęcia równocześnie prowadzonych postępowań dołącza się materiały dochodzenia do akt śledztwa, materiały innych postępowań do akt śledztwa, akta innych spraw do sprawy, w której zastosowano tymczasowe aresztowanie.
3. W przypadku połączenia spraw, czas trwania postępowania przygotowawczego liczy się od dnia postępowania najwcześniejszej wszczętego.
§ 99. 1. W przypadku wyłączenia do odrębnego postępowania przygotowawczego materiałów dotyczących niektórych osób lub czynów będących przedmiotem postępowania wydaje się postanowienie o wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania, w którym wskazuje się materiały podlegające wyłączeniu przez określenie numerów kart akt i oznaczenia dowodów.
2. Czas trwania wyłączonego postępowania przygotowawczego liczy się od dnia wszczęcia postępowania pierwotnego tylko wtedy, gdy w zakresie wyłączonych materiałów dotyczących niektórych osób lub czynów będących przedmiotem postępowania były dokonywane czynności procesowe. W takim przypadku wyłącza się do odrębnego postępowania przygotowawczego odpis postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia. W pozostałych przypadkach wydaje się postanowienie o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, na podstawie wyłączonych materiałów dotyczących niektórych osób lub czynów będących przedmiotem postępowania.
§ 100. 1. Jeżeli zachodzi potrzeba pociągnięcia prokuratora do odpowiedzialności karnej, prokurator prowadzący śledztwo, po dokonaniu niezbędnych czynności dowodowych, występuje do prokuratora przełożonego o skierowanie do sądu dyscyplinarnego wniosku o zezwolenie na ściganie.
2. W razie przekazania sprawy innej jednostce na podstawie § 105 ust. 4, z wnioskiem o zezwolenie na ściganie występuje prokurator przełożony prokuratora prowadzącego śledztwo, właściwy ze względu na miejsce prowadzenia postępowania; o skierowaniu wniosku o zezwolenie na ściganie należy poinformować przełożonego dyscyplinarnego prokuratora, którego dotyczy ten wniosek.
§ 101. 1. W razie stwierdzenia w toku postępowania, że przestępstwo jest ścigane na wniosek, należy uzyskać oświadczenie pokrzywdzonego, czy żąda ścigania.
2. Prokurator wyraża zgodę na cofnięcie wniosku o ściganie lub odmawia jej w drodze zarządzenia.
§ 102. Prokurator, który wszczął lub nadzoruje postępowanie przygotowawcze w sprawie o przestępstwo popełnione na obszarze właściwości kilku prokuratur, prowadzi je lub nadzoruje do zakończenia, także po wyłączeniu materiałów do odrębnego postępowania, chyba że przekazanie sprawy innemu prokuratorowi, właściwemu miejscowo, będzie miało istotny wpływ na przebieg i wyniki postępowania.
§ 103. 1. W sprawach o przestępstwo określone w art. 209 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, z późn. zm.10)), zwanego dalej "kk", postępowanie przygotowawcze prowadzi się w okręgu, w którym zamieszkuje pokrzywdzony.
2. W sprawach o przestępstwa popełnione za pośrednictwem sieci teleinformatycznej i telekomunikacyjnej postępowanie przygotowawcze prowadzi się w okręgu, w którym sprawca działał.
§ 104. 1. Prokurator, który został zawiadomiony o dokonanym przestępstwie, co do którego nie jest właściwy miejscowo, jest obowiązany zapewnić niezwłoczne dokonanie czynności niezbędnych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa, a następnie przekazać sprawę według właściwości.
2. W sprawach o kradzieże w transporcie lądowym, wodnym i powietrznym oraz o przestępstwa dokonane na szkodę pasażerów korzystających z tego transportu, w razie niemożności ustalenia miejsca popełnienia przestępstwa, właściwy do prowadzenia albo nadzorowania postępowania przygotowawczego jest prokurator, w którego okręgu działania przestępstwo zostało ujawnione.
3. W razie niemożności określenia miejsca ujawnienia przestępstwa, o którym mowa w ust. 2, właściwy jest prokurator, który przyjął lub w którego okręgu działania przyjęto zawiadomienie o przestępstwie.
§ 105. 1. Właściwość miejscową prokuratur określają:
1) przepisy wydane na podstawie art. 17 ust. 5 i 6 ustawy;
2) przepisy § 102-104 regulaminu.
2. Decyzja o przekazaniu sprawy według właściwości miejscowej innej prokuraturze nie wymaga formy postanowienia i nie podlega zaskarżeniu.
3. Spór o właściwość miejscową między jednostkami równorzędnymi rozstrzyga kierownik prokuratury nadrzędnej nad prokuraturą, która decyzję o przekazaniu jej sprawy uznała za nietrafną i wystąpiła o rozstrzygnięcie sporu.
4. Kierownik prokuratury nadrzędnej może, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, przekazać podległej jednostce do prowadzenia lub nadzorowania sprawę z wyłączeniem zasad wynikających z przepisów, o których mowa w ust. 1.
5. Przepis ust. 4 stosuje odpowiednio dyrektor Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej wyznaczając właściwy wydział zamiejscowy do prowadzenia postępowania w danej sprawie.
§ 106. W razie stwierdzenia, że sprawca przestępstwa podlegającego orzecznictwu sądów powszechnych popełnił także przestępstwo podlegające orzecznictwu sądów wojskowych lub wspólnie z osobą podlegającą orzecznictwu tych sądów, prokurator, po dokonaniu czynności niezbędnych dla zabezpieczenia śladów i dowodów przestępstwa, wydaje postanowienie o przekazaniu sprawy właściwemu prokuratorowi wojskowemu.
§ 107. Zarządzenie prokuratora w prowadzonym lub nadzorowanym przez niego postępowaniu przygotowawczym może być wydane ustnie, jeżeli nie przysługuje na nie zażalenie. O wydaniu takiego zarządzenia prokurator sporządza w aktach podręcznych adnotację.
Rozdział 2
Wszczęcie śledztwa i dochodzenia
§ 108. 1. Prokurator w każdym przypadku przyjmuje zgłoszone ustnie zawiadomienie o przestępstwie i sporządza protokół z uwzględnieniem art. 304a kpk.
2. Jeżeli okoliczności przytoczone w zawiadomieniu o przestępstwie nie wymagają bezzwłocznego podjęcia czynności, prokurator jest obowiązany nadać bieg sprawie najpóźniej w terminie 7 dni od dnia sporządzenia protokołu lub otrzymania pisemnego zawiadomienia o przestępstwie.
§ 109. Czynności, o których mowa w art. 307 § 1 kpk, mogą polegać w szczególności na:
1) zażądaniu przedstawienia dodatkowych dokumentów niezbędnych dla prawidłowej oceny zdarzenia, którego dotyczy zawiadomienie;
2) żądaniu przeprowadzenia kontroli w określonym zakresie;
3) przyjęciu uzupełniających informacji od przedstawiciela pokrzywdzonej instytucji lub organu kontroli;
4) żądaniu nadesłania dokumentacji lekarskiej dotyczącej osoby pokrzywdzonej.
§ 110. Wszczęcie śledztwa albo dochodzenia na skutek anonimowego zawiadomienia może nastąpić po uprzednim sprawdzeniu przytoczonych w nim okoliczności. Zawiadomienie takie prokurator może przekazać Policji lub organom kontroli w celu sprawdzenia przytoczonych w zawiadomieniu okoliczności albo pozostawia je bez biegu.
§ 111. Zatwierdzenie postanowienia Policji o odmowie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia wymaga zbadania przez prokuratora, czy istotnie jest brak podstaw do wszczęcia postępowania i czy rozważono wszystkie okoliczności podniesione w zawiadomieniu o przestępstwie.
§ 112. Prokurator powinien zapewnić niezwłoczne uzyskiwanie bieżących informacji od Policji o najpoważniejszych zdarzeniach, z którymi jest związane uzasadnione podejrzenie zaistnienia przestępstwa; dotyczy to zwłaszcza przypadków gwałtownej śmierci, uzasadniającej podejrzenie popełnienia zabójstwa, katastrof, poważnych wypadków drogowych i groźnych pożarów.
§ 113. 1. Jeżeli zachodzi potrzeba dokonania czynności procesowych, o których mowa w art. 308 § 1 i 2 kpk, prokurator, jeżeli jest obecny na miejscu zdarzenia, dokonuje tych czynności osobiście lub kieruje ich przebiegiem.
2. Prokurator, który był obecny przy dokonywaniu czynności procesowych przez Policję lub dokonywał ich osobiście, podejmuje decyzję w przedmiocie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia, przekazując jednocześnie funkcjonariuszowi Policji dokonującemu czynności lub uczestniczącemu w ich dokonaniu ustne polecenia i wytyczne. Na wniosek funkcjonariusza Policji, polecenia i wytyczne prokurator potwierdza w odręcznej notatce urzędowej.
3. Jeżeli zachodzi konieczność kontynuowania postępowania przygotowawczego w formie śledztwa, prokurator po otrzymaniu akt sprawy z Policji lub innego organu uprawnionego do prowadzenia postępowania przygotowawczego niezwłocznie wydaje postanowienie o jego wszczęciu.
4. W przypadku zaistnienia podstaw do umorzenia postępowania przygotowawczego, wydaje się postanowienie o umorzeniu śledztwa albo dochodzenia bez uprzedniego wydania postanowienia o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia.
§ 114. 1. W postanowieniu o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia określa się czyn przez zwięzłe wskazanie okoliczności faktycznych należących do znamion przestępstwa, czasu i miejsca jego popełnienia oraz osoby pokrzywdzonej.
2. Wskazanie sprawcy w opisie czynu określonego w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, może nastąpić, gdy jest to niezbędne dla jego poprawnego określenia, a jednocześnie zachodzą warunki do bezzwłocznego sporządzenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów.
Rozdział 3
Przebieg śledztwa
§ 115. 1. Niezwłocznie po wszczęciu śledztwa sporządza się, w miarę potrzeby, plan śledztwa (czynności śledczych), zwłaszcza w sprawach zawiłych i o poważne przestępstwa. Plan śledztwa (czynności śledczych) należy aktualizować stosownie do ujawnionych nowych okoliczności.
2. Plany śledztw (czynności śledczych) przechowuje się w aktach podręcznych sprawy.
§ 116. 1. Powierzenie Policji lub innemu organowi przeprowadzenia śledztwa w całości może nastąpić w szczególności wtedy, gdy zachodzi konieczność korzystania w szerokim zakresie ze znajdujących się w ich dyspozycji środków operacyjno-technicznych.
2. Powierzenie Policji lub innemu organowi przeprowadzenia śledztwa w całości lub w określonym zakresie albo dokonania poszczególnych czynności śledztwa następuje w formie zarządzenia.
§ 117. 1. Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa powinien wyjaśniać powody, dla których nie można go zakończyć i wskazywać kierunki dalszego postępowania.
2. Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej 3 miesięcy do roku składa się prokuratorowi nadzorującemu śledztwo lub prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu wobec prokuratora, który prowadzi śledztwo nie później niż na 7 dni przed upływem terminu zakończenia śledztwa.
3. Wniosek o przedłużenie okresu śledztwa na czas powyżej roku składa się właściwemu prokuratorowi bezpośrednio przełożonemu wobec prokuratora, który prowadzi śledztwo nie później niż na 14 dni przed upływem terminu zakończenia śledztwa.
4. Z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, występuje prokurator, który prowadzi lub nadzoruje śledztwo.
Rozdział 4
Przedstawienie zarzutów
§ 118. 1. Potwierdzenie ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów oraz pouczenia podejrzanego o prawie żądania podania ustnie podstaw zarzutów, a także o prawie żądania sporządzenia uzasadnienia tego postanowienia, stanowi podpis podejrzanego. O odmowie złożenia podpisu lub przeszkodzie w jego złożeniu należy sporządzić adnotację.
2. Na postanowieniu o przedstawieniu zarzutów zamieszcza się wzmiankę o zgłoszeniu przez podejrzanego lub jego obrońcę żądań, o których mowa w ust. 1.
3. Fakt podania ustnie podstaw zarzutów należy udokumentować w protokole przesłuchania podejrzanego lub w notatce urzędowej.
4. W uzasadnieniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów przytacza się w sposób zwięzły okoliczności faktyczne stanowiące podstawę przedstawienia zarzutów.
5. Przepisy ust. 1-4 stosuje się odpowiednio do postanowienia o uzupełnieniu lub o zmianie przedstawionych zarzutów.
§ 119. Mimo niemożności ogłoszenia postanowienia o przedstawieniu zarzutów należy je sporządzić, jeżeli zachodzi konieczność zawieszenia postępowania przygotowawczego z przyczyn leżących po stronie osoby podejrzanej.
Rozdział 5
Postępowanie dowodowe
Oddział 1
Przesłuchanie
§ 120. 1. Przed przesłuchaniem sprawdza się dane osobowe przesłuchiwanego na podstawie dowodu osobistego lub innego dokumentu stwierdzającego tożsamość, czyniąc o tym stosowną wzmiankę w protokole przesłuchania. Brak dowodu tożsamości należy notować w protokole.
2. W przypadku zatrzymania na gorącym uczynku popełnienia przestępstwa osoby, której tożsamość budzi wątpliwości, należy podjąć czynności zmierzające do jej ustalenia. W razie niemożności ustalenia tożsamości osoby, należy, w chwili dokonywania czynności procesowej posłużyć się danymi uzyskanymi od podejrzanego, a następnie zastosować tryb ustalenia tożsamości określony w ustawie z dnia 29 września 1986 r. - Prawo o aktach stanu cywilnego (Dz. U. z 2004 r. Nr 161, poz. 1688 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125) oraz w ustawie z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 i Nr 144, poz. 1043 oraz z 2007 r. Nr 21, poz. 125).
§ 121. 1. Pouczenie, przed pierwszym przesłuchaniem, pokrzywdzonego o przysługujących mu uprawnieniach oraz ciążących na nim obowiązkach i konsekwencjach ich niedopełnienia doręcza się na piśmie. Kopię podpisanego przez pokrzywdzonego pouczenia włącza się do akt sprawy.
2. Jeżeli pokrzywdzonym jest osoba niewładająca w wystarczającym stopniu językiem polskim, należy do wszystkich czynności procesowych z jego udziałem wezwać tłumacza.
§ 122.&nbsp; W sprawach, o których mowa w art. 185a § 1 kpk, z wnioskiem do sądu o przesłuchanie pokrzywdzonego, który w chwili przesłuchania nie ukończył 15 lat, występuje prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie i bierze udział w tej czynności. W razie potrzeby ponownego przesłuchania pokrzywdzonego stosuje się tryb określony w art. 185a kpk.
§ 123. 1. Pouczenie podejrzanego o przysługujących mu uprawnieniach oraz ciążących na nim obowiązkach i konsekwencjach ich niedopełnienia doręcza się na piśmie. Kopię podpisanego przez podejrzanego pouczenia włącza się do akt sprawy.
2. Podejrzanego w miarę potrzeby poucza się także o uprawnieniach i obowiązkach innych niż wymienione w art. 300 kpk, w szczególności o możliwości złożenia wyjaśnień na piśmie. O zakresie udzielonych pouczeń zamieszcza się stosowną wzmiankę w początkowej części protokołu przesłuchania podejrzanego.
3. Odmowę zgody na złożenie przez podejrzanego wyjaśnień na piśmie przesłuchujący odnotowuje, wraz z podaniem powodów odmowy, w protokole przesłuchania podejrzanego.
§ 124. W protokole przesłuchania należy przyjąć jako formę gramatyczną relacji przesłuchiwanego osobę pierwszą czasu przeszłego i zamieszczać możliwie dokładnie charakterystyczne określenia lub zwroty użyte przez osobę przesłuchiwaną oraz wzmianki dotyczące szczególnego zachowania się tej osoby. Każdą stronę protokołu przesłuchania podpisują wszystkie osoby biorące udział w czynności.
§ 125. Przebieg czynności utrwalony za pomocą urządzenia rejestrującego obraz lub dźwięk, jak również przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie przesłuchania świadka na odległość, na żądanie osoby w niej uczestniczącej należy odtworzyć bezpośrednio po jej dokonaniu i fakt ten odnotować w protokole czynności.
Oddział 2
Biegli
§ 126. Biegłego należy powoływać bezzwłocznie po zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do wydania opinii.
§ 127. 1. Prokurator kieruje tokiem prac biegłego, zaznajamia go z wynikami prowadzonego przez siebie śledztwa lub dochodzenia, niezbędnymi do wydania opinii, a w razie potrzeby, stosownie do wyników badań, może zmienić zakres opinii lub postawionych pytań.
2. Po otrzymaniu opinii prokurator bezzwłocznie zapoznaje się z jej treścią i w miarę potrzeby zleca jej uzupełnienie.
Oddział 3
Zatrzymanie rzeczy. Przeszukanie. Dowody rzeczowe
§ 128. Zatrzymaniu w drodze dobrowolnego wydania lub odebrania albo po uprzednim przeszukaniu podlegają rzeczy mogące stanowić dowód w sprawie, które:
1) służyły lub były przeznaczone do popełnienia przestępstwa;
2) zachowały na sobie ślady przestępstwa;
3) pochodzą bezpośrednio lub pośrednio z przestępstwa;
4) mogą służyć jako środek dowodowy do wykrycia sprawcy czynu lub ustalenia przyczyn okoliczności przestępstwa albo których posiadanie bez zezwolenia jest zabronione.
§ 129. Podejmując decyzję w przedmiocie zatwierdzenia zatrzymania rzeczy lub przeszukania, prokurator ustala, czy dokonanie przeszukania i zatrzymania rzeczy na podstawie nakazu kierownika właściwej jednostki Policji lub legitymacji służbowej jej funkcjonariusza było uzasadnione oraz czy postanowienie prokuratora o zarządzeniu przeszukania nie mogło być uprzednio wydane, a także czy czynności te zostały przeprowadzone i udokumentowane zgodnie z przepisami kpk.
§ 130. W postanowieniu o przeszukaniu lub zatrzymaniu rzeczy należy podać cel tych czynności, ze wskazaniem osób, które mają być wykryte lub ujęte, albo przedmiotów, które mają być znalezione lub zatrzymane, jak również imię, nazwisko i adres osoby (nazwę i adres instytucji), u której czynności te mają być przeprowadzone, oraz organ wykonujący czynność.
§ 131. Prokurator kontroluje prawidłowość postępowania z dowodami rzeczowymi, nie dopuszczając zwłaszcza do:
1) przechowywania ich w prokuraturze bez uprzedniego zarejestrowania;
2) przechowywania w aktach sprawy dowodów rzeczowych w postaci pieniędzy polskich i zagranicznych, książeczek oszczędnościowych i czekowych, kart płatniczych oraz papierów wartościowych;
3) przechowywania wartościowych dowodów rzeczowych (pieniędzy polskich i zagranicznych, kruszców, biżuterii i innych) przez organy dochodzeniowe;
4) zwrotu osobie uprawnionej dowodu rzeczowego bez należytego udokumentowania;
5) przekazania sądowi aktu oskarżenia bez dowodów rzeczowych.
§ 132. Prokurator w toku prowadzonego przez siebie postępowania przygotowawczego, uznając określone przedmioty zatrzymane w trybie, o którym mowa w § 128, za dowody rzeczowe, niezwłocznie wydaje w tym przedmiocie postanowienie, w którym wskazuje także miejsce i sposób ich przechowywania.
§ 133. W sprawie, w której dokonano pobrania lub utrwalenia materiału, o którym mowa w art. 192a § 1 kpk, prokurator po wykorzystaniu go wydaje niezwłocznie zarządzenie o usunięciu z akt sprawy i zniszczeniu pobranego lub utrwalonego materiału, zbędnego dla postępowania. Z czynności tych sporządza się protokół, który załącza się do akt sprawy.
Oddział 4
Zebranie danych o osobie podejrzanego
§ 134. 1. Dane o osobie podejrzanego, o których mowa w art. 213 § 1 i 2 kpk, należy uzyskać niezwłocznie po sporządzeniu postanowienia o przedstawieniu zarzutów. W przypadku rozstrzygania kwestii zastosowania środka zapobiegawczego uzyskanie danych, o których mowa w art. 213 § 1 kpk, powinno nastąpić przed podjęciem decyzji w tym przedmiocie.
2. Danych o karalności podejrzanego pochodzących sprzed 6 miesięcy należy zażądać ponownie.
§ 135. Jeżeli podejrzanym jest nieletni albo jeżeli karalność czynu zależy od wieku pokrzywdzonego, do akt sprawy załącza się wyciąg z aktu urodzenia podejrzanego lub pokrzywdzonego.
Oddział 5
Udział stron, ich obrońców i pełnomocników
§ 136. 1. Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze niezwłocznie rozpatruje wnioski stron, ich obrońców i pełnomocników o przeprowadzenie określonych dowodów, dopuszczenie ich do udziału w czynnościach procesowych oraz udzielenie zezwolenia na przeglądanie akt i powiadamia o podjętej decyzji.
2. Jeżeli wniosek, o którym mowa w art. 316 § 3 kpk, został złożony w prokuraturze lub w siedzibie innego organu prowadzącego postępowanie, prokurator przekazuje go sądowi wraz z własnym stanowiskiem.
§ 137. 1. Jeżeli w żądaniu dopuszczenia do udziału w czynnościach określonych w art. 317 § 1 kpk nie sprecyzowano, o jakie czynności chodzi, prokurator wzywa składającego żądanie do wskazania w jakich czynnościach postępowania przygotowawczego chce uczestniczyć.
2. O treści postanowienia o odmowie dopuszczenia do udziału w czynnościach postępowania przygotowawczego zawiadamia się składającego żądanie.
§ 138. 1. Jeżeli z okoliczności sprawy wynika, że podejrzany nie jest w stanie ponieść kosztów obrony, prokurator powinien pouczyć go o prawie wystąpienia z żądaniem wyznaczenia obrońcy z urzędu.
2. Po stwierdzeniu okoliczności uzasadniających wyznaczenie obrońcy z urzędu w myśl art. 79 § 1 kpk lub art. 49 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz. U. z 2002 r. Nr 11, poz. 109, z późn. zm.11)), prokurator niezwłocznie występuje z odpowiednim wnioskiem do prezesa właściwego sądu.
3. Jeżeli biegli lekarze psychiatrzy stwierdzą, że poczytalność podejrzanego, o której mowa w art. 79 § 4 kpk, nie budzi wątpliwości, prokurator występuje do prezesa sądu z wnioskiem o cofnięcie wyznaczenia obrońcy z urzędu.
§ 139. W postępowaniu przygotowawczym odmowa udostępnienia akt następuje w formie zarządzenia i wymaga uzasadnienia.
Oddział 6
Udział prokuratora w czynnościach dowodowych
§ 140. W poważniejszych sprawach prokurator osobiście kieruje oględzinami miejsca zdarzenia oraz w razie potrzeby dokonuje odtworzenia jego przebiegu. Dotyczy to zwłaszcza spraw o zabójstwo, katastrofę komunikacyjną i budowlaną oraz wypadek przy pracy ze skutkiem śmiertelnym.
§ 141. W miarę potrzeby prokurator, poza czynnościami zastrzeżonymi dla niego, osobiście przeprowadza w śledztwie najistotniejsze dla sprawy czynności, a zwłaszcza przesłuchuje:
1) jedynego bezpośredniego świadka zdarzenia;
2) świadków, o których mowa w art. 192 § 2 kpk, oraz małoletnich;
3) pokrzywdzonych, przede wszystkim w sprawach o przestępstwa określone w art. 156 § 1, art. 197 i art. 280-282 kk;
4) biegłych;
5) podejrzanego, który odmówił złożenia wyjaśnień w postępowaniu prowadzonym przez Policję, jeżeli zachodzą warunki do skierowania wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania przez sąd.
§ 142. Prokurator powinien osobiście dokonywać czynności zmierzających do usunięcia niejasności w opinii biegłych oraz sprzeczności w zeznaniach lub wyjaśnieniach osób przesłuchiwanych w śledztwie powierzonym.
§ 143. W razie złożenia w postępowaniu przygotowawczym wniosku o wydanie postanowienia o zachowaniu w tajemnicy okoliczności umożliwiających ujawnienie tożsamości świadka, w tym danych osobowych, prokurator niezwłocznie przesłuchuje świadka na okoliczności sprawy, dążąc również do ustalenia, czy zachodzą przesłanki uzasadniające wydanie postanowienia w tym zakresie.
§ 144. 1. Po przyjęciu od podejrzanego do protokołu zobowiązania, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym (Dz. U. z 2007 r. Nr 36, poz. 232), prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze niezwłocznie przesłuchuje podejrzanego co do okoliczności warunkujących wydanie przez sąd postanowienia w przedmiocie dopuszczenia dowodu z zeznań świadka koronnego oraz wykonuje inne niezbędne czynności.
2. Prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze przed skierowaniem do Prokuratora Krajowego wniosku o wyrażenie zgody na wystąpienie do sądu o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego, przedstawia podejrzanemu zarzuty popełnienia wszystkich przestępstw, których ten podejrzany dopuścił się i które ujawnił składając wyjaśnienie w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym, a następnie w miarę potrzeby uzupełniająco go przesłuchuje.
3. W celu uzyskania zgody Prokuratora Krajowego na wystąpienie do sądu o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego, prokurator prowadzący lub nadzorujący śledztwo przesyła akta sprawy wraz z uzasadnionym wnioskiem Dyrektorowi Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej, za pośrednictwem prokuratora apelacyjnego, który dołącza swoją opinię w kwestii zasadności dopuszczenia dowodu. Naczelnik wydziału Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej przedstawia Dyrektorowi Biura akta sprawy wraz z uzasadnionym wnioskiem.
4. Po uprawomocnieniu się postanowienia sądu o dopuszczalności dowodu z zeznań świadka koronnego i wyłączeniu wobec podejrzanego materiałów do odrębnego postępowania, w sprawie przeciwko pozostałym sprawcom prokurator niezwłocznie przesłuchuje osobę wskazaną w postanowieniu sądu w charakterze świadka, z uwzględnieniem treści art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym.
5. O przesłuchaniu podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1997 r. o świadku koronnym i o wydaniu postanowienia o odmowie wystąpienia z wnioskiem o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka koronnego oraz o dopuszczeniu lub odmowie dopuszczenia przez sąd dowodu z zeznań świadka koronnego prokurator prowadzący lub nadzorujący postępowanie przygotowawcze zawiadamia drogą służbową, z uwzględnieniem przepisów o ochronie tajemnicy państwowej, Dyrektora Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej.
6. Wszystkie czynności dowodowe z udziałem podejrzanego, od którego przyjęto zobowiązanie określone w ust. 1 oraz świadka koronnego, wykonuje osobiście prokurator.
§ 145. 1. Przesłuchanie dokonywane osobiście przez prokuratora powinno, w miarę możliwości, odbywać się w siedzibie prokuratury. Przy przesłuchaniu tym nie może być obecny funkcjonariusz organu, który prowadzi postępowanie przygotowawcze, chyba że zachodzi niebezpieczeństwo autoagresji lub ucieczki podejrzanego, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa prokuratorowi.
2. Obecność przy przesłuchaniu funkcjonariusza, o którym mowa w ust. 1, jest dopuszczalna również wtedy gdy przemawia za tym wzgląd na dobro postępowania przygotowawczego chyba, że mogłoby to spowodować ograniczenie lub wyłączenie swobody wypowiedzi osoby przesłuchiwanej lub sprzeciwia się temu inny ważny interes prawny osoby przesłuchiwanej.
Rozdział 6
Środki zapobiegawcze
§ 146. Wniosek Policji lub innego organu o zastosowanie środka zapobiegawczego powinien mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie niezbędności tego środka.
§ 147. Jeżeli zachodzą wątpliwości co do podstawy faktycznej zastosowania środka zapobiegawczego, określonej w art. 249 § 1 kpk, prokurator zleca Policji dokonanie niezbędnych czynności dowodowych bądź dokonuje ich sam.
§ 148. 1. Wniosek prokuratora do sądu o zastosowanie tymczasowego aresztowania powinien mieć formę pisemną i zawierać uzasadnienie.
2. Z chwilą skierowania wniosku, o którym mowa w ust. 1, oraz zarządzenia doprowadzenia podejrzanego do sądu, podejrzany przechodzi do dyspozycji sądu i pozostaje w niej do czasu rozpoznania wniosku.
§ 149. 1. Jeżeli podejrzany powołuje się na zły stan zdrowia lub doznane obrażenia ciała, prokurator zarządza zbadanie go przez lekarza, a wyniki badania dołącza do wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania.
2. Jeżeli sąd stosując tymczasowe aresztowanie umieścił podejrzanego w odpowiednim zakładzie leczniczym, prokurator po otrzymaniu świadectwa lekarskiego ocenia zasadność utrzymania tymczasowego aresztowania i przekazania tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego lub wykonywania tymczasowego aresztowania poza aresztem śledczym we wskazanym zakładzie leczniczym określając jednocześnie warunki umieszczenia w nim tymczasowo aresztowanego.
3. W przypadku otrzymania w toku śledztwa informacji o złym stanie zdrowia tymczasowo aresztowanego prokurator zarządza zbadanie go przez lekarza w zakładzie karnym lub areszcie śledczym.
4. Po wydaniu przez sąd postanowienia o tymczasowym aresztowaniu prokurator przesyła do aresztu śledczego, jeżeli wynika to z akt śledztwa lub dochodzenia, informacje o podejrzanym mające na celu zabezpieczenie prawidłowego toku postępowania karnego lub zapewnienie bezpieczeństwa w areszcie. W przypadku gdy zachodzi konieczność izolowania podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych, informacja powinna zawierać w szczególności ich dane osobowe. Prokurator powiadamia również areszt śledczy o odstąpieniu od dalszego izolowania podejrzanego od innych tymczasowo aresztowanych.
§ 150. Decyzję co do uchylenia tymczasowego aresztowania ze względów wskazanych w art. 259 kpk podejmuje się niezwłocznie po ich sprawdzeniu.
§ 151. Jeżeli istnieją podstawy, o których mowa w art. 258 § 1 kpk, wniosek o zastosowanie tymczasowego aresztowania można skierować do sądu także wtedy, gdy podejrzany jest pozbawiony wolności w innej sprawie.
§ 152. 1. W przypadku stosowania tymczasowego aresztowania z powodu obawy ukrywania się podejrzanego lub obawy matactwa, prokurator we wniosku o zastosowanie tymczasowego aresztowania powinien wskazać dane, na których opiera swoje stanowisko.
2. Jeżeli istnieje kilka podstaw tymczasowego aresztowania, należy je wymienić we wniosku.
§ 153. O uchyleniu tymczasowego aresztowania prokurator niezwłocznie zawiadamia sąd, który wydał postanowienie o tymczasowym aresztowaniu; odpis postanowienia o uchyleniu tymczasowego aresztowania wraz z nakazem zwolnienia niezwłocznie przekazuje do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym tymczasowo aresztowany przebywa.
§ 154. 1. Tymczasowo aresztowany w postępowaniu przygotowawczym pozostaje do dyspozycji prokuratora, na którego wniosek środek ten został zastosowany.
2. Jeżeli sąd lub inny uprawniony organ zwraca się o wydanie z aresztu śledczego tymczasowo aresztowanego w celu uczestniczenia w czynnościach procesowych w innej sprawie lub o udzielenie zgody na przeprowadzenie czynności procesowych z udziałem podejrzanego na terenie aresztu śledczego, a dobro postępowania nie stoi temu na przeszkodzie, prokurator udziela zgody na doprowadzenie lub na udział w czynnościach na terenie aresztu śledczego.
3. O udzieleniu zgody zawiadamia się pisemnie na 7 dni przed mającym nastąpić wydaniem lub przeprowadzeniem czynności, administrację aresztu śledczego w którym podejrzany przebywa. W przypadku nieudzielenia zgody powiadamia się o tym organ żądający, ze wskazaniem, kiedy doprowadzenie lub przeprowadzenie czynności będzie mogło nastąpić.
§ 155. 1. W przypadku konieczności przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu karnego lub aresztu śledczego właściwego ze względu na miejsce przeprowadzenia czynności, prokurator wydaje zarządzenie o:
1) wysłaniu do właściwej jednostki Policji nakazu doprowadzenia wraz z pisemnym poleceniem przetransportowania tymczasowo aresztowanego do zakładu karnego lub aresztu śledczego;
2) wysłaniu nakazu wydania do administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego, z którego podejrzany będzie doprowadzony do miejsca przeprowadzenia czynności, z podaniem informacji o mającym nastąpić przetransportowaniu.
2. Zarządzenie, o którym mowa w ust. 1, prokurator wydaje również wtedy gdy zachodzi konieczność dokonania czynności poza zakładem karnym z udziałem odbywającego prawomocnie orzeczoną karę pozbawienia wolności. O wyznaczonym terminie wykonania czynności z udziałem skazanego na terenie zakładu karnego prokurator pisemnie zawiadamia administrację zakładu karnego, w którym skazany odbywa karę.
3. O zakończeniu czynności z udziałem podejrzanego należy niezwłocznie zawiadomić administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego, a następnie wydać polecenie przetransportowania tymczasowo aresztowanego do aresztu śledczego, w którym poprzednio przebywał, chyba że prokurator przeprowadzający czynności postanowi inaczej.
4. W przypadku konieczności wykonania czynności procesowych z tymczasowo aresztowanym pozostającym do dyspozycji innego organu, prokurator pisemnie zwraca się do tego organu o udzielenie zgody na dokonanie czynności w określonym czasie na terenie zakładu karnego lub aresztu śledczego, a w przypadku konieczności przeprowadzenia czynności poza jednostką penitencjarną, w której tymczasowo aresztowany przebywa, występuje również o udzielenie zgody na przetransportowanie go do wskazanego aresztu śledczego lub innego miejsca przeprowadzania czynności. Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje w dyspozycji innego prokuratora, zarządzenie o którym mowa w ust. 1, wydaje ten prokurator.
5. Jeżeli tymczasowo aresztowany pozostaje do dyspozycji kilku organów uprawnionych, przetransportowanie uzgadnia się ze wszystkimi uprawnionymi organami.
6. Jeżeli nie sprzeciwia się temu dobro postępowania przygotowawczego, niektóre czynności procesowe z udziałem osób pozbawionych wolności, w tym zwłaszcza końcowe zaznajomienie z materiałami postępowania, należy, w miarę możliwości, dokonywać na terenie aresztu śledczego (zakładu karnego).
§ 156. 1. Prokurator udziela zgody na widzenie z tymczasowo aresztowanym w drodze zarządzenia. O odmowie udzielenia zezwolenia na widzenie zawiadamia się osobę ubiegającą się o widzenie.
2. Zarządzenie o zgodzie na widzenie, poza danymi określonymi w art. 94 kpk, powinno zawierać:
1) imię i nazwisko oraz adres osoby odwiedzającej;
2) numer dokumentu tożsamości;
3) termin jego ważności;
4) wskazanie stopnia pokrewieństwa z tymczasowo aresztowanym;
5) określenie sposobu kontaktu z tymczasowo aresztowanym w trakcie widzenia;
6) podpis prokuratora.
3. Oryginał zarządzenia o zgodzie na widzenie doręcza się osobie odwiedzającej natomiast jego kopię pozostawia w aktach podręcznych.
4. Cenzurowania korespondencji podejrzanych tymczasowo aresztowanych innej niż wymieniona w art. 8 § 3, art. 102 pkt 11 i art. 103 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557, z późn. zm.12)) dokonuje prokurator, który prowadzi bądź nadzoruje postępowanie. Ocenzurowana korespondencja podlega oznakowaniu pieczęcią o treści: "Ocenzurowano, data ... podpis ...". Pieczęć przystawia się na korespondencji.
5. Jeżeli korespondencja aresztowanego zawiera wiadomości mogące utrudnić postępowanie przygotowawcze, prokurator zarządza załączenie jej do akt sprawy, o czym zawiadamia nadawcę; nie dotyczy to korespondencji, którą można doręczyć adresatowi po usunięciu z niej takich wiadomości.
6. Korespondencję tymczasowo aresztowanych z organami powołanymi na podstawie ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych dotyczących ochrony praw człowieka, Rzecznikiem Praw Obywatelskich, organami państwowymi i samorządowymi, obrońcą lub pełnomocnikiem będącym adwokatem lub radcą prawnym przesyła się niezwłocznie do adresata bez jej cenzurowania, umieszczając na kopercie adnotację "Bez cenzury" opatrzoną datą i podpisem.
§ 157. 1. W przypadku istnienia przesłanek do poszukiwania podejrzanego listem gończym, prokurator występuje do sądu o zastosowanie tymczasowego aresztowania na okres 14 dni od dnia zatrzymania podejrzanego.
2. Do listu gończego dołącza się odpis postanowienia o tymczasowym aresztowaniu oraz nakaz przyjęcia podejrzanego do najbliższego, według miejsca jego zatrzymania, aresztu śledczego.
3. Po doprowadzeniu podejrzanego prokurator przesłuchuje go i w razie potrzeby występuje do sądu z wnioskiem o przedłużenie tymczasowego aresztowania. Jeżeli prokurator z takim wnioskiem nie wystąpi, to niezwłocznie uchyla uprzednio wydane postanowienie o tymczasowym aresztowaniu oraz odwołuje list gończy.
4. Odpisy postanowień, o których mowa w ust. 1 i 3, przesyła się Komendzie Głównej Straży Granicznej.
§ 158. 1. W przypadku zwrotu sprawy przez sąd do uzupełnienia postępowania przygotowawczego przeciwko osobie uprzednio tymczasowo aresztowanej, czas trwania tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym liczy się od daty wpływu akt do prokuratury po uprawomocnieniu się postanowienia o zwrocie sprawy, przy czym okresy tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym sumuje się.
2. Jeżeli sprawę przeciwko osobie tymczasowo aresztowanej przekazano do dalszego prowadzenia innej jednostce, o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji tej jednostki powiadamia się administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym podejrzany przebywa.
§ 159. Z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania w postępowaniu przygotowawczym wobec podejrzanego pozostającego na wolności, który w tej samej sprawie był przedtem aresztowany, prokurator występuje do sądu właściwego do dalszego stosowania lub przedłużenia tego środka.
§ 160. 1. Jeżeli sąd wyda postanowienie o zwrocie sprawy prokuratorowi na podstawie art. 345 § 1 kpk, a w sprawie tej nadal istnieją podstawy do utrzymania tymczasowego aresztowania, właściwy prokurator niezwłocznie po uprawomocnieniu się tego postanowienia, a jeszcze przed zwrotem sprawy do prokuratury, występuje do sądu, przed którym toczy się postępowanie, z wnioskiem o przedłużenie stosowania tego środka nieprzekraczającego okresu, o którym mowa w art. 263 § 3 kpk.
2. Jeżeli oczekiwanie na uprawomocnienie się postanowienia o zwrocie sprawy powodowałoby zagrożenie upływu oznaczonego terminu tymczasowego aresztowania bądź niezachowanie terminu określonego w art. 263 § 6 kpk, prokurator uczestniczący w rozprawie lub posiedzeniu, na którym zapadła decyzja o zwrocie sprawy, wnosi o przedłużenie tymczasowego aresztowania przez sąd, przed którym toczy się postępowanie, bądź też o wystąpienie przez ten sąd z wnioskiem o jego przedłużenie na podstawie art. 263 § 4 kpk.
§ 161. O każdym przypadku tymczasowego aresztowania, którego czas trwania przekroczył 9 miesięcy, prokurator okręgowy zawiadamia prokuratora apelacyjnego, a naczelnik wydziału zamiejscowego Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej - Prokuratora Krajowego, podając jednocześnie przewidywany termin zakończenia postępowania przygotowawczego.
§ 162. O każdym przypadku przedłużenia tymczasowego aresztowania na okres powyżej roku prokurator apelacyjny lub naczelnik wydziału zamiejscowego Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej zawiadamia Prokuratora Krajowego.
§ 163. 1. Odpis postanowienia o uchyleniu tymczasowego aresztowania wraz z nakazem zwolnienia przesyła się do zakładu karnego lub aresztu śledczego, w którym przebywa tymczasowo aresztowany, odpowiednio wcześnie, tak aby jednostka ta otrzymała go najpóźniej na 3 dni przed upływem terminu, do którego aresztowanie miało trwać. W razie stwierdzenia, że administracja zakładu karnego lub aresztu śledczego nie otrzymała dokumentu w tym terminie prokurator powoduje niezwłoczne doręczenie odpisu postanowienia i innych niezbędnych dokumentów administracji zakładu karnego lub aresztu śledczego.
2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zawiadomienia o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji innego organu.
3. Administrację zakładu karnego lub aresztu śledczego należy również zawiadomić najpóźniej na 3 dni przed upływem terminu, do którego aresztowanie ma trwać, że prokurator nie będzie występował o jego przedłużenie. Zawiadomienie powinno mieć formę pisemną.
4. O uchyleniu tymczasowego aresztowania wobec osób podlegających obowiązkowi służby wojskowej powiadamia się odpowiednio właściwą wojskową komendę uzupełnień bądź wójta lub burmistrza (prezydenta miasta).
§ 164. 1. Jeżeli zakaz opuszczania przez oskarżonego kraju jest połączony z zatrzymaniem paszportu lub innego dokumentu uprawniającego do przekroczenia granicy albo z zakazem wydania takiego dokumentu, odpis postanowienia w tym przedmiocie przesyła się organowi, który wydał paszport lub inny dokument, bądź jest uprawniony do ich wydania.
2. Zatrzymany paszport lub inny dokument przekazuje się organowi, który wydał ten dokument.
3. Odpis postanowienia dotyczącego cudzoziemców przesyła się wraz z zatrzymanym dokumentem urzędowi konsularnemu państwa obcego, którego obywatelem jest cudzoziemiec.
4. Odpisy postanowień, o których mowa w ust. 1 i 3, przesyła się Komendzie Głównej Straży Granicznej.
5. Odpisy postanowień o uchyleniu środka zapobiegawczego, o którym mowa w ust. 1, bądź jego zmianie przesyła się organom wymienionym w ust. 1, 3 i 4.
§ 165. W przypadku zastosowania środka zapobiegawczego określonego w art. 276 kpk, odpis postanowienia o zawieszeniu podejrzanego w czynnościach służbowych lub w wykonywaniu zawodu albo zawierającego nakaz powstrzymania się od określonej działalności doręcza się pracodawcy lub właściwemu organowi samorządu zawodowego albo instytucji, a odpis postanowienia o nakazaniu powstrzymania się od prowadzenia określonego rodzaju pojazdów Komendzie Głównej Policji.
Rozdział 7
Zabezpieczenie majątkowe
§ 166. W sprawach, o których mowa w art. 291 kpk, należy już w początkowym stadium postępowania przygotowawczego zbierać informacje o stanie majątkowym osoby podejrzanej oraz o rzeczach i prawach majątkowych podlegających zabezpieczeniu, a będących we władaniu innych osób.
§ 167. W razie potrzeby, przed wydaniem postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym, prokurator przesłuchuje podejrzanego i inne osoby na okoliczności dotyczące zajętego mienia.
§ 168. 1. W postanowieniu o zabezpieczeniu majątkowym wymienia się wszystkie tytuły zabezpieczenia mające zastosowanie w sprawie.
2. Zakres zabezpieczenia na poczet grożącej grzywny powinien odpowiadać przewidywanemu wymiarowi tej kary.
§ 169. 1.&nbsp; Prokurator po wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym występuje z wnioskiem do właściwego sądu o nadanie postanowieniu klauzuli wykonalności, o ile przepis szczególny tak stanowi.
2. Odpis postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym doręcza się podejrzanemu za zwrotnym pokwitowaniem odbioru, które załącza się do akt postępowania przygotowawczego. Podejrzanemu, wobec którego zastosowano tymczasowe aresztowanie, odpis postanowienia doręcza się podczas przesłuchania lub za pośrednictwem administracji aresztu śledczego, natomiast podejrzanemu przebywającemu na wolności za pośrednictwem organu egzekucyjnego.
3. Przesyłając organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym do wykonania, prokurator w piśmie przewodnim wskazuje mienie podejrzanego ujawnione w toku postępowania przygotowawczego i miejsce, w którym ono znajduje się.
4. W sprawach, w których Policja dokonała tymczasowego zajęcia, jeden egzemplarz protokołu zajęcia dołącza się do akt postępowania przygotowawczego, a drugi przesyła wraz z postanowieniem o zabezpieczeniu organowi egzekucyjnemu, czyniąc o tym w piśmie przewodnim wzmiankę.
§ 170. Zajęte ruchomości, z wyjątkiem kosztowności, książeczek oszczędnościowych, kart płatniczych, pieniędzy i innych papierów wartościowych, można pozostawić u podejrzanego lub jego rodziny albo oddać na przechowanie osobie godnej zaufania. Dotyczy to zwłaszcza pojazdów samochodowych, maszyn i urządzeń technicznych wymagających niezbędnej konserwacji.
§ 171. 1. O wydaniu postanowienia o zabezpieczeniu w sprawie, w której dokonano tymczasowego zajęcia, zawiadamia się za zwrotnym poświadczeniem odbioru osobę, której oddano pod dozór zajęte ruchomości.
2. Jeżeli w sprawie, o której mowa w ust. 1, prokurator odstąpił od wydania postanowienia o zabezpieczeniu, o upadku tymczasowego zajęcia należy zawiadomić podejrzanego i osobę, której oddano pod dozór zajęte ruchomości.
§ 172. O uchyleniu postanowienia o zabezpieczeniu zawiadamia się podejrzanego i organ egzekucyjny, któremu postanowienie przesłano do wykonania.
§ 173. Nadesłany przez organ egzekucyjny protokół dokonanego zajęcia mienia składa się do akt postępowania przygotowawczego, a w odpisie - do akt podręcznych. Jeżeli akta sprawy znajdują się już w sądzie, jeden egzemplarz protokołu należy przesłać sądowi w celu dołączenia do właściwych akt.
Rozdział 8
Zawieszenie postępowania
§ 174. 1. Jeżeli do czasu zakończenia śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko kilku podejrzanym wobec jednego z nich zachodzi przeszkoda, o której mowa w art. 22 § 1 kpk, przed sporządzeniem aktu oskarżenia należy wyłączyć sprawę tego podejrzanego do odrębnego postępowania.
2. W przypadku gdy wobec podejrzanych działających wspólnie odrębne postępowanie ograniczyłoby w sposób znaczny możliwość wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, przeszkoda po stronie jednego z podejrzanych, może być podstawą zawieszenia postępowania w całości.
§ 175. 1. Przed zatwierdzeniem postanowienia o zawieszeniu postępowania prokurator bada, czy zostały zebrane i zabezpieczone w sprawie wszystkie dostępne materiały dowodowe i czy podjęto niezbędne czynności w celu wykrycia i ujęcia podejrzanego.
2. Jeżeli prokurator uzna zawieszenie postępowania za przedwczesne, poleca uzupełnienie postępowania we wskazanym przez siebie kierunku.
§ 176. Zawieszając postępowanie z powodu nieujęcia podejrzanego, prokurator, w celu ustalenia miejsca jego pobytu, zarządza poszukiwania za pośrednictwem Policji.
§ 177. Jeżeli poszukiwany popełnił przestępstwo większej wagi, a poszukiwania podejrzanego przez Policję okazały się bezskuteczne, prokurator występuje do sądu z wnioskiem o zastosowanie tymczasowego aresztowania oraz wydaje postanowienie o poszukiwaniu listem gończym.
§ 178. Pismo zarządzające poszukiwania lub postanowienie o poszukiwaniu listem gończym przesyła się do jednostki organizacyjnej Policji właściwej ze względu na miejsce ostatniego zamieszkania podejrzanego.
§ 179. W czasie zawieszenia postępowania przygotowawczego należy okresowo, nie rzadziej niż raz w ciągu 6 miesięcy, sprawdzać, czy przyczyny zawieszenia trwają nadal.
§ 180. 1. Po ustaniu przyczyn zawieszenia postępowania prokurator wydaje postanowienie o jego podjęciu.
2. Jeżeli ustały przyczyny, które spowodowały zarządzenie poszukiwania lub wydanie postanowienia o poszukiwaniu listem gończym, należy niezwłocznie odwołać poszukiwanie i zawiadomić o tym właściwą jednostkę organizacyjną Policji, podając powód odwołania.
3. W przypadku uchylenia postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, należy także uchylić w stosunku do tej samej osoby postanowienie o poszukiwaniu listem gończym oraz odwołać list gończy.
Rozdział 9
Zakończenie postępowania przygotowawczego
§ 181. Umarzając śledztwo lub dochodzenie na podstawie art. 322 kpk jako przyczynę umorzenia można dodatkowo wskazać:
1) niewykrycie sprawcy przestępstwa;
2) okoliczność, że podejrzany nie popełnił zarzucanego mu przestępstwa.
§ 182. 1. Śledztwo lub dochodzenie może być umorzone w całości lub w części. Umorzenie w części może dotyczyć osób, zarzuconych czynów lub zdarzeń objętych tym postępowaniem.
2. Jeżeli stwierdzono, że podejrzany nie popełnił zarzuconego mu przestępstwa, a jednocześnie nie wykryto sprawcy, w postanowieniu wymienia się obie przyczyny umorzenia postępowania.
§ 183. W uzasadnieniu postanowienia o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia należy wymienić osoby, przeciwko którym toczyło się postępowanie, oraz zarzuty albo zdarzenia będące jego przedmiotem, zwięźle przedstawić czynności, jakich dokonano i poczynione ustalenia, ocenić zebrane dowody oraz wskazać powody faktyczne i prawne, które zadecydowały o umorzeniu i przyjętej podstawie tego umorzenia.
§ 184. Jeżeli w wyniku śledztwa lub dochodzenia prowadzonego przeciwko kilku podejrzanym zachodzą podstawy do warunkowego umorzenia postępowania w stosunku do jednego lub niektórych z nich, a co do innych należy sporządzić akt oskarżenia, prokurator wyłącza postanowieniem sprawę w odpowiedniej części do odrębnego prowadzenia.
Rozdział 10
Terminy i zażalenia
§ 185. Do okresu postępowania przygotowawczego nie wlicza się czasu, jaki upływa:
1) od dnia wydania postanowienia o zamknięciu śledztwa, a w dochodzeniu - od wniesienia aktu oskarżenia, w przypadkach określonych w art. 325g § 1 kpk - od dnia wydania postanowienia o zamknięciu dochodzenia do dnia wpływu akt sprawy z sądu na skutek zwrotu sprawy na podstawie art. 345 § 1 kpk;
2) od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania do dnia jego podjęcia;
3) od dnia skierowania sprawy do postępowania mediacyjnego do dnia wpływu sprawy po zakończeniu tego postępowania;
4) od dnia wydania postanowienia o umorzeniu postępowania do dnia wpływu akt sprawy z sądu po uchyleniu postanowienia o umorzeniu na skutek uwzględnienia zażalenia albo na podstawie art. 328 kpk, a także do dnia wydania postanowienia o podjęciu na nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania na podstawie art. 327 kpk.
§ 186. W postanowieniu o skierowaniu sprawy do postępowania mediacyjnego prokurator określa termin zakończenia tego postępowania.
§ 187. Jeżeli z treści zażalenia nie wynika, jakiego postanowienia lub zarządzenia ono dotyczy, prokurator wzywa wnoszącego do uzupełnienia zażalenia.
§ 188. Po otrzymaniu zażalenia na postanowienie w przedmiocie środka zapobiegawczego oraz w przedmiocie zabezpieczenia majątkowego prokurator, nie dostrzegając możliwości uchylenia lub zmiany tych postanowień, niezwłocznie przesyła zażalenie wraz z aktami sądowi, który wydał zaskarżone orzeczenie bądź jest właściwy do rozpoznania zażalenia i przedstawia uzasadniony wniosek o podjęcie stosownego rozstrzygnięcia.
§ 189. 1. Uznając, że nie ma podstaw do uwzględnienia zażalenia na postanowienie kończące postępowanie, prokurator jest obowiązany przedstawić je niezwłocznie właściwemu sądowi wraz z aktami sprawy i wnioskiem zawierającym jego stanowisko co do zasadności zażalenia.
2. Przed dokonaniem czynności, o których mowa w ust. 1, prokurator może osobiście przedsięwziąć lub zlecić Policji sprawdzenie nowych istotnych faktów i dowodów, na które powołuje się wnoszący zażalenie.
Rozdział 11
Podjęcie na nowo i wznowienie umorzonego postępowania; podjęcie postępowania sprawdzającego
§ 190. Postanowienie o podjęciu na nowo umorzonego śledztwa, dochodzenia lub postępowania sprawdzającego należy wydać niezwłocznie po ujawnieniu okoliczności wskazującej, że umorzenie postępowania było niezasadne albo że postępowanie sprawdzające wymaga uzupełnienia.
§ 191. 1. W uzasadnieniu postanowienia o podjęciu na nowo lub wznowieniu umorzonego postępowania należy wskazać okoliczności stanowiące podstawę jego wydania.
2. O podjęciu na nowo i o wznowieniu umorzonego postępowania oraz podjęciu postępowania sprawdzającego zawiadamia się pokrzywdzonego oraz instytucję państwową, samorządową lub społeczną, która złożyła zawiadomienie o przestępstwie, a o wznowieniu również podejrzanego.
§ 192. Po podjęciu na nowo umorzonego postępowania albo jego wznowieniu bądź uchyleniu prawomocnego postanowienia o umorzeniu dochodzenia wydaje się postanowienie o wszczęciu śledztwa lub dochodzenia, jeżeli nie było uprzednio wydane.
§ 193. 1. Pismo zawierające żądanie wszczęcia lub kontynuacji postępowania przygotowawczego w sprawie, w której uprawomocniło się postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia albo o jego umorzeniu, o ile nie uzasadnia wszczęcia lub podjęcia na nowo postępowania, pozostawia się w aktach sprawy. Odpowiedzi składającemu pismo udziela kierownik jednostki, w której wydano lub zatwierdzono postanowienie o odmowie wszczęcia śledztwa lub dochodzenia albo o jego umorzeniu. Odpowiedź powinna zawierać informację o możliwości pozostawienia bez biegu następnych pism w tej samej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione nowe okoliczności uzasadniające wszczęcie lub kontynuację prawomocnie umorzonego postępowania przygotowawczego.
2. Pismo kwestionujące zasadność prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego przeciwko osobie, będące co do istoty wnioskiem o wznowienie postępowania, przekazuje się do rozpoznania prokuratorowi nadrzędnemu nad prokuratorem, który wydał lub zatwierdził to postanowienie. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia w trybie art. 327 § 2 kpk powinno zawierać także informację o możliwości pozostawienia bez biegu następnych pism w tej sprawie, jeżeli nie zostaną przedstawione w nich nowe okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania.
3. Jeżeli pismo zawiera wniosek o wydanie postanowienia przewidzianego w art. 328 kpk lub potrzeba taka wyłoni się w toku badania sprawy, pismo wraz z aktami i stosownym wnioskiem prokuratora apelacyjnego przekazuje się Prokuraturze Krajowej. Pismo informujące o braku podstaw do wydania postanowienia na podstawie art. 328 kpk podpisuje dyrektor (zastępca) biura Prokuratury Krajowej.
4. Pismo z wnioskiem, o którym mowa w ust. 3, naczelnik właściwego wydziału Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej przekazuje Dyrektorowi Biura.
Rozdział 12
Nadzór prokuratora nad postępowaniem przygotowawczym prowadzonym przez inne uprawnione organy
§ 194. 1. Obowiązkiem prokuratora sprawującego nadzór nad postępowaniem przygotowawczym jest zapewnienie sprawnego i zgodnego z przepisami procedury karnej oraz niniejszego regulaminu przebiegu tego postępowania.
2. Ze szczególną starannością prokurator nadzoruje postępowanie przygotowawcze przeciwko osobie tymczasowo aresztowanej.
§ 195. 1. Powierzając Policji lub innym organom przeprowadzenie śledztwa w całości lub określonym zakresie, prokurator udziela wytycznych oraz określa termin do przedstawienia planu śledztwa, jeżeli zachodzi potrzeba jego sporządzenia, albo planu czynności śledczych. Plan ten podlega kontroli prokuratora, który w razie potrzeby dokonuje w nim zmian i uzupełnień oraz wskazuje czynności procesowe, których dokona sam lub w których chce uczestniczyć.
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach gdy nie zachodzą przesłanki z art. 315 § 2 kpk, prokurator może zastrzec, że dopuszczenie stron do udziału w czynnościach śledczych wymaga jego zgody.
§ 196. Prokurator sprawując nadzór w sprawach, w których organ dochodzeniowy wszczął dochodzenie z własnej inicjatywy, ocenia prawidłowość przebiegu postępowania przy rozpoznawaniu wniosków o przedłużenie czasu trwania dochodzenia.
§ 197. 1. Jeżeli zachodzi potrzeba przedłużenia czasu trwania dochodzenia, prokurator powinien spowodować przedłożenie mu wniosku o przedłużenie czasu trwania dochodzenia, wraz z aktami sprawy, nie później niż na 7 dni przed upływem terminu dochodzenia.
2. Jeżeli zachodzi potrzeba przedłużenia tymczasowego aresztowania, wniosek organu prowadzącego postępowanie przygotowawcze wraz z aktami sprawy powinien wpłynąć do prokuratora nie później niż na 14 dni przed upływem terminu tymczasowego aresztowania.
§ 198. Zapoznając się z aktami sprawy i oceniając przebieg postępowania, prokurator zwraca uwagę na realizację celów i zadań postępowania przygotowawczego, w szczególności na:
1) prawidłową realizację kierunku postępowania;
2) prawidłowość przeprowadzenia i udokumentowania dowodów;
3) szybkość postępowania, a zwłaszcza koncentrację czynności;
4) prawidłowość przeprowadzenia czynności związanych z przedstawieniem zarzutów;
5) procesową, potrzebę stosowania środków zapobiegawczych i zabezpieczenia majątkowego;
6) zakres przedmiotowy i podmiotowy postępowania;
7) należyte wyjaśnienie okoliczności sprawy;
8)realizację uprawnień procesowych uczestników postępowania;
9) sprawdzenie wyjaśnień podejrzanych;
10) ujawnienie okoliczności sprzyjających popełnieniu przestępstwa;
11) dostosowanie do potrzeb konkretnej sprawy ilościowego zgromadzenia dowodów, przeprowadzenie ich w odpowiednim momencie i w odpowiedniej kolejności;
12) techniczną stronę akt sprawy, a w szczególności przejrzystość ułożenia materiałów, numerację kart i szatę graficzną.
§ 199. 1. W razie potrzeby prokurator nadzorujący zastrzega swój udział w czynnościach procesowych, osobiste ich przeprowadzenie bądź przejęcie sprawy do swego prowadzenia.
2. Jeżeli dobro śledztwa lub dochodzenia wymaga zmiany prowadzącego postępowanie przygotowawcze, prokurator zwraca się o to do jego przełożonego służbowego.
3. W przypadku uznania, że dany organ nie daje gwarancji prawidłowego przeprowadzenia postępowania, prokurator przejmuje śledztwo lub dochodzenie do swego prowadzenia.
§ 200. W razie potrzeby uzupełnienia zamkniętego śledztwa lub dochodzenia, prokurator wydaje postanowienie o uchyleniu postanowienia o zamknięciu śledztwa lub dochodzenia i określa czynności wymagające dokonania.
§ 201. Zatwierdzenie postanowienia o odmowie wszczęcia oraz o zawieszeniu śledztwa lub dochodzenia bądź o jego umorzeniu, a także aktu oskarżenia sporządzonego przez Policję w dochodzeniu następuje na oryginale i odpisie dokumentu, ze wskazaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego prokuratora oraz daty. Odpis zatwierdzonego dokumentu załącza się do akt podręcznych.
§ 202. Jeżeli postanowienie o odmowie wszczęcia albo o umorzeniu śledztwa lub dochodzenia wymaga zmian i poprawek, prokurator zwraca je organowi prowadzącemu postępowanie w celu ich dokonania lub sam sporządza postanowienie.
§ 203. Jeżeli akt oskarżenia sporządzony przez Policję w dochodzeniu nie odpowiada wymaganiom ustawowym, prokurator poleca poprawić go lub sam go sporządza albo wydaje postanowienie, o którym mowa w art. 331 § 1 kpk.
§ 204. W ramach nadzoru, o którym mowa w art. 326 § 1 kpk, prokurator sprawdza w szczególności:
1) szybkość i trafność podejmowania pierwszych czynności po otrzymaniu zawiadomienia o przestępstwie;
2) sposób dokumentowania ustnych zawiadomień o przestępstwie oraz zasadność wszczynania dochodzeń;
3) prawidłowość decyzji o zatrzymaniu osób podejrzanych oraz zawiadomienia prokuratora o tych decyzjach;
4) przestrzeganie terminów śledztw i dochodzeń oraz postępowań sprawdzających.
§ 205. Spostrzeżenia i uwagi dotyczące pracy dochodzeniowo-śledczej, wynikające z nadzoru, prokurator przekazuje kierownikowi właściwej jednostki organizacyjnej Policji, a w rażących przypadkach niewykonania polecenia prokuratora w postępowaniu przygotowawczym, występuje do przełożonego funkcjonariusza z żądaniem wszczęcia przeciwko niemu postępowania służbowego lub dyscyplinarnego.
§ 206. Zasady sprawowania nadzoru nad pracą dochodzeniową Policji mają odpowiednie zastosowanie do nadzoru prokuratora nad pracą innych organów uprawnionych do prowadzenia dochodzeń.
§ 207. Prokurator rejonowy lub prokurator przez niego wyznaczony co najmniej raz w roku dokonuje kontroli dochodzeń prowadzonych przez organy państwowe posiadające uprawnienia oskarżycieli publicznych i w razie potrzeby udziela tym organom niezbędnego instruktażu w zakresie czynności w postępowaniu przygotowawczym.
Rozdział 13
Akt oskarżenia
§ 208. W akcie oskarżenia, oprócz tytułu i daty pisma oraz danych wymienionych w art. 119 § 1 i art. 332 § 1 i 2 kpk, należy:
1) w nagłówku podać imię i nazwisko osoby objętej oskarżeniem, ze wskazaniem kwalifikacji prawnej zarzucanego jej czynu, z uwzględnieniem wymogów określonych w art. 11 kk;
2) podać dane dotyczące zatrzymania, zastosowania tymczasowego aresztowania albo innego środka zapobiegawczego;
3) w przypadku objęcia oskarżeniem kilku osób, wymienić w kolejności sprawców, podżegaczy, pomocników i inne osoby, których przestępstwo pozostaje w ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, zamieszczając po danych o osobie każdego z nich stawiane im zarzuty w zasadzie w porządku chronologicznym, z tym jednak aby czyny zagrożone oczywiście surowszymi karami poprzedzały inne zarzuty;
4) w przypadku sporządzenia osobnych konkluzji w odniesieniu do poszczególnych oskarżonych wymienić w każdej z nich imiona i nazwiska wszystkich współsprawców objętych aktem oskarżenia; jeżeli jednak przeciwko współsprawcy toczy się odrębne postępowanie, jego nazwiska nie zamieszcza się w konkluzji, podając je tylko w uzasadnieniu.
§ 209. 1. Wskazanie sądu właściwego do rozpoznania sprawy następuje przez wymienienie nazwy sądu i jego siedziby oraz powołanie przepisów uzasadniających właściwość rzeczową i miejscową.
2. W sprawach o przestępstwa skarbowe w akcie oskarżenia należy wskazać organ finansowy uprawniony do działania, obok prokuratora, w charakterze oskarżyciela publicznego.
§ 210. 1. W uzasadnieniu aktu oskarżenia należy wskazać, co do których oskarżonych wydano postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym oraz w jakiej części wyłączono materiały do odrębnego postępowania lub postępowanie umorzono.
2. Na marginesie uzasadnienia, a także listy, wykazu i wniosku, wymienionych w art. 333 kpk, należy podać właściwe numery kart akt sprawy dotyczące powołanego dowodu lub osoby.
§ 211. 1. Akt oskarżenia przesyła do sądu naczelnik właściwego wydziału Biura do Spraw Przestępczości Zorganizowanej Prokuratury Krajowej, prokurator okręgowy lub rejonowy.
2. W piśmie do sądu należy zamieścić:
1) wzmiankę o wysłaniu zawiadomień, o których mowa w art. 334 § 2 kpk, z podaniem ich daty;
2) wzmiankę o przekazaniu tymczasowo aresztowanego do dyspozycji sądu;
3) informację o miejscu przechowywania i o przekazaniu do dyspozycji sądu dowodów rzeczowych, których nie dołączono do akt sprawy, oraz o dokonanym zabezpieczeniu majątkowym;
4) wniosek o rozpoznanie wytoczonego równocześnie powództwa cywilnego lub wzmiankę o zgłoszeniu powództwa w toku postępowania przygotowawczego albo wystąpieniu z wnioskiem, o którym mowa w art. 49a kpk.
3. Do akt sprawy należy dołączyć po jedn


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 23-06-2008 11:18

Łzy w oczach trzęsące sie ręce w których akt oskarżenia z art 190 200 207 kk. Czyli z artykułów za miłość do rodziny. Cóż począć gdzie szukać rady i kto ma takie doświadczenie aby mógł pomóc.
. PO CHWILACH ZAŁAMANIA OKAZUJE SIE ZE COŚ Z PRAWDY ZOSTAŁO UTRACONE.
jak nauczyć sie walki.
samo przeczytanie kpk kk i innych ustaw nie upoważnia do ferowania poglądu ze jest sie ekspertem. mieć wole walki oznacza posiadanie&nbsp; umiejętności do samokrytyki wytrwałości i opanowania.
wyroki nie kończą sie w chwili prawomocności lecz w chwili śmierci człowieka&nbsp; bowiem wtedy gdy już poumiera niesprawiedliwość może ożyć już tylko sprawiedliwość co oznacza iż sąd Boży dopiero zakończy postępowanie dowodowe.
Prokuratura i sąd nie są najstraszniejszym elementem wymiaru sprawiedliwości. Najstraszniejszym jest oczekiwanie na niewinność osoby oskarżonej. Z praktyki powiem nie lękać sie.....:-X&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 23-06-2008 13:48

wnioski dowodowe

Jak powinien wyglądać wniosek dowodowy?



Wniosek dowodowy w formie pisemnej powinien przede wszystkim spełniać wymogi pisma procesowego określone w art.119 kpk:
http://forumprawne.org/o,29760.html

Ponadto wniosek dowodowy zawsze powinien zawierać:

1.Oznaczenie dowodu, który ma być przeprowadzony ( w szczególności chodzi tu o wskazanie źródła dowodowego- np. świadka XY, określonego dokumentu).

2.Oznaczenie okoliczności, która ma być udowodniona ? teza dowodowa (czyli wskazujemy np., że zeznania tego świadka mają dowieść, iż nie było osoby Z na miejscu zdarzenia)

Wniosek może ( fakultatywnie ) zawierać sposób przeprowadzenia dowodu (np.: w drodze przesłuchania, w drodze oględzin takiego a takiego miejsca, w drodze eksperymentu ).

Wniosek dowodowy może być złożony także ustnie do protokołu, z tymże także i taki wniosek powinien zawierać elementy wskazane powyżej( oznaczenie dowodu i teza dowodowa ).



Oddalenie wniosku dowodowego.



Katalog przyczyn wskazanych w art.170 kpk ma charakter zamknięty, tylko na ich podstawie można wydać postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego.

?Oddalenie wniosku dowodowego może nastąpić tylko w razie zaistnienia ustawowego powodu oddalenia.? ( SN V KKN 196/98 )


Podstawy:


1.Przeprowadzenie dowodu jest niedopuszczalne.

Chodzi tu o okoliczności, które w ogóle nie mogą być przedmiotem dowodu m.in. prawo krajowe (co do zasady), okoliczności objęte zakazem dowodowym ( np. wniosek o przesłuchanie duchownego co do faktów, o których dowiedział się przy spowiedzi , wniosek o odczytanie zeznań świadka, który skorzystał na podstawie art.182 kpk z prawa do odmowy składania zeznań).


2. Okoliczność, która ma być udowodniona, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia
sprawy .

Chodzi tu o wniosek dowodowy, który zmierza do ustalenia okoliczności, która nie ma żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia( czy to w przedmiocie winy, kary, szkody etc. etc. ).


3.Okoliczność, która ma być udowodniona, jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy.

Dotyczy sytuacji, gdy sąd ( prokurator ) okoliczność, którą zamierzamy udowodnić( o którą wnioskujemy), uważa już za udowodnioną zgodnie z naszym stanowiskiem.

Niedopuszczalne jest zatem oddalenie wniosku dowodowego tylko dlatego, że ?materiał dowodowy dostatecznie wyjaśnia sprawę? , jeżeli w następstwie tego sąd dokonuje ustaleń niezgodnych z tezą dowodową oddalonego wniosku. ( SN V KRN 180/81)

?Skoro sąd przyjął za udowodnioną okoliczność zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy, to nie miał potrzeby przeprowadzać dowodu na jej potwierdzenie.?(SN II KK 330/03)



4. Dowód jest nieprzydatny do stwierdzenia danej okoliczności .

Czyli gdy za pomocą danego dowodu nie da się udowodnić jakiejś okoliczności (np. przeprowadzenie oględzin miejsca wypadku celem ujawnienia śladów w sytuacji, gdy ma to miejsce w rok po zdarzeniu; wniosek o przesłuchanie świadka na okoliczność wyglądu pojazdu, gdy świadek ten jest niewidomy).


5.Dowodu nie da się przeprowadzić.

Tu np: wniosek o przesłuchanie świadka, który zmarł; wniosek o przeprowadzenie ekspertyzy, gdy brak jest materiału porównawczego lub dowodowego; wniosek o przesłuchanie świadka, który znajduje sie w stanie śpiączki i nie wiadomo, kiedy wyjdzie z tego stanu; wniosek o oględziny pojazdu, gdy pojazd ten został "skasowany".



6.Wniosek dowodowy w sposób oczywisty zmierza do przedłużenia postępowania .

Chodzi tu o sytuację, gdy celem wniosku samym w sobie jest zbędne przedłużenie postępowania,a nie zachodzą przyczyny wskazane powyżej.



Co organ może zrobić z wnioskiem dowodowym?



Organ może uwzględnić nasz wniosek dowodowy, może też wydać postanowienie o oddaleniu wniosku dowodowego wraz z uzasadnieniem.
Na takie postanowienie zażalenie nie przysługuje.

Jednakże oddalenie wniosku dowodowego nie stoi na przeszkodzie późniejszemu dopuszczeniu
dowodu, chociażby nie ujawniły się nowe okoliczności. Czyli sąd (prokurator) po jakimś czasie może jednak przeprowadzić dowód, który wcześniej oddalił.



Zakaz antycypacji.



Nie można oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że dotychczasowe
dowody wykazały przeciwieństwo tego, co wnioskodawca zamierza udowodnić.

Nie można zatem oddalić wniosku dowodowego na tej podstawie, że "dotychczas przesłuchani świadkowie, jako obiektywni i bezstronni, przedstawili przestępne zachowanie oskarżonego"(SN Rw 680/75 ) .

"Niedopuszczalne jest oddalenie wniosku dowodowego z uwagi na uznanie dowodu za niewiarygodny, gdyż oznacza to ocenę dowodu przed jego przeprowadzeniem."(SN IV KR 116/88 )

Nie może nastąpić negatywna ocena wartości dowodu przed jego przeprowadzeniem.



Ważne informacje:



1.Przedmiotem dowodu sa przede wszystkim fakty. Wyjatkowo przedmiotem dowodu może być w bardzo ograniczonym zakresie prawo krajowe( dotyczy to szczegółowych norm typu technicznego, niepublikowanych w Dzienniku Ustaw czy Monitorze Polskim ), jak również prawo międzynarodowe lub obce.

2.Wniosek dowodowy może zmierzać także do wykrycia lub oceny dowodu. Np.wniosek
o dokonanie przeszukania celem ujawnienia dowodu, wniosek o odczytanie zeznań świadka złożonych w postępowaniu przygotowawczym celem wykazania rozbieżności w tych zeznaniach.

3.Nie wymagaja dowodu fakty powszechnie znane - notoryjność powszechna.

Chodzi tu o "relacje o pewnych zdarzeniach, w tym także politycznych, które w sposób zgodny z zasadami metodologii naukowej, wykorzystującej różne źródła, ujawnione zostału przez historyków"(SN WRN 8/93). Notoryjność to także powszechna wiedza nieograniczonej liczby osób w środowisku i miejscu, w którym toczy się proces ( np: powódź w danym mieście ).

Odmianą notoryjności powszechnej jest oczywistość-powszechna i bezsporna znajomość faktu(np. istnienie praw przyrody).

Nie wymagają również dowodu fakty znane sądowi(prokuratorowi) z urzędu, należy jednak zwrócić na nie uwagę stronom ? notoryjność sądowa.
Chodzi tu o wiedzę, jaką organ uzyskał dzięki swojej działalności urzędowej( np. wykonywanie określonych ekspertyz tylko w instytucie Y ).

Notoryjność nie wyklucza dowodu przeciwnego.


4.Zgodnie z treścia art. 321 § 5 kpk wnioski dowodowe strony mogą składać również w terminie 3 dni od końcowego zaznajomienia się podejrzanego z materiałami postępowania.


5.Wnioski dowodowe można umieścić także w pisemnej odpowiedzi oskarżonego na akt oskarżenia (art.338 § 2 kpk).


6."Poza wynikami chemicznego badania krwi na zawartość alkoholu, ustaleniu nietrzeźwości mogą służyć inne źródła dowodowe, m.in. zeznania świadków."(SN II KRN 55/95)


7.Stronie, która złożyła wniosek o dokonanie czynności śledztwa(dochodzenia) nie można odmówić wzięcia udziału w tej czynności, jeśli tego żąda ( art.315§ 2 kpk ).

Jeśli zatem wnioskujemy o dokonanie jakiejś czynności i chcemy wziąć w niej udział, musimy złożyć odrębe żądanie o dopuszczenie do udziału w owej czynności. Żądanie to może być zawarte we wniosku dowodowym; powinno być wyraźne.

W takim przypadku odmowa dopuszczenia jest wykluczona, z tym wyjątkiem, że jeśli wnioskodawcą i żądającym jest podejrzany pozbawiony wolności, nie sprowadza się go, jeżeli spowodowałoby to poważne trudności.

8."Uzasadnienie oddalenia wniosku dowodowego musi zawierać podstawę prawną takiej decyzji przez powołanie konkretnego punktu z § 1 art. 170 kpk ? (SN III KK 1/05)

9.?Decyzja sądu I instancji oddalająca wnioski dowodowe obrońców oskarżonych o wezwanie na rozprawę i przesłuchanie biegłych lekarzy psychiatrów i psychologa na okoliczność stanu zdrowia psychicznego oskarżonych, wpływu alkoholu na ograniczenie lub wyłączenie ich winy stanowi obrazę przepisu art. 170 § 1 KPK oraz narusza prawo do obrony. ?(SA Białystok II AKa 345/04)

10."Strona może składać wnioski dowodowe w każdym czasie, aż do zakończenia przewodu sądowego.?(SN III KKN 547/00)


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 30-06-2008 13:37

atuty wiedzy o procesie karnym
http://ksiegarniaprawnicza.pl/files/7/2/s_83-7444-354-6.pdf


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 02-07-2008 09:27

niekiedy jest tak ze funkcjonariusz publiczny zasłania sie tajemnicą służbową więc można złożyć wniosek o zwolnienie go z&nbsp; tajemnicy służbowej na okoliczność którą uprawdopodobnimy i chcemy dowieźć ze ma to istotny wpływ na treść orzeczenia&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 08-07-2008 11:20

art 174 kpk
Art. 174. Dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub z zeznań świadka nie wolno zastępować treścią pism, zapisków lub notatek urzędowych.
uwaga na to bo często gęsto robią w h..a np na policji bo brak pouczenia które powinno być przed rozpoczęciem przesłuchania :-X

Art. 16. § 1. Jeżeli organ prowadzący postępowanie jest obowiązany pouczyć uczestników postępowania o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach, brak takiego pouczenia lub mylne pouczenie nie może wywoływać ujemnych skutków procesowych dla uczestnika postępowania lub innej osoby, której to dotyczy.
§ 2. Organ prowadzący postępowanie powinien ponadto w miarę potrzeby udzielać uczestnikom postępowania informacji o ciążących obowiązkach i o przysługujących im uprawnieniach także w wypadkach, gdy ustawa wyraźnie takiego obowiązku nie stanowi. W razie braku takiego pouczenia, gdy w świetle okoliczności sprawy było ono nieodzowne, albo mylnego pouczenia, stosuje się odpowiednio § 1.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 18-07-2008 13:18

przyjacielu masz teraz wiedzę z najwyższej półki:-X

http://www.sn.pl/orzecznictwo/bpk/0603/2006-03.pdf


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 21-07-2008 12:59

Postanowienie

z dnia 17 kwietnia 2007 r.

sąd apelacyjny we Wrocławiu

II AKz 156/07

Dopóki strona przy wezwaniu w trybie art. 120 k.p.k. do uzupełnienia pisma dotkniętego brakami formalnymi nie zostanie pouczona o rygorze związanym z jego nieuzupełnieniem w zakreślonym przez sąd terminie, jak tego wymaga art. 120 § 2 k.p.k., dopóty nie może ona ponosić negatywnych konsekwencji nieuzupełnienia pisma w tym terminie.
LEX nr 250079, KZS 2007/7-8/103, Prok.i Pr. 2008/2/28, OSAW 2008/2/89
250079
Dz.U.97.89.555: art. 16; art. 120

Wyrok

z dnia 30 listopada 2006 r.

sąd apelacyjny w Krakowie

II AKa 195/06

Do sądów należy bezstronne rozstrzyganie sporów, a informowanie o treści przepisów prawa i ich stosowaniu - w granicach obowiązków prawem nałożonych (art. 16 § 1 k.p.k.), zaś ponad obowiązek - w miarę potrzeby (art. 16 § 2 k.p.k.), to jest gdy taka potrzeba powstanie w związku z rozpoznawaną sprawą. Taką potrzebę wyraża pytanie osoby, która informacji potrzebuje, w tym co do roszczeń pieniężnych za oczywiście niesłuszne tymczasowe aresztowanie. Bez tego pytania trudno byłoby sobie wyobrazić informowanie o zakresie uprawnień i ich uwarunkowaniach oraz konsekwencjach powstających w trakcie postępowania karnego. System prawa karnego jest obszerną konstrukcją normatywną, zatem informowanie zainteresowanych o zastosowaniu go do każdego przypadku przekraczałoby możliwości. Nie można oczekiwać takiej informacji, zatem obarczać sądy odnośną powinnością, bo ewentualne zaniedbania czy błędne zrozumienie rodziłoby dalsze skutki prawne, aż po odpowiedzialność finansową Skarbu Państwa.
KZS 2007/2/45
268891
Dz.U.97.89.555: art. 16


Postanowienie

z dnia 20 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy

III KK 417/05

Jeżeli organ prowadzący postępowanie nie pouczy uczestnika postępowania o przysługujących mu uprawnieniach, to brak takiego pouczenia - w myśl art. 16 § 1 k.p.k. - nie może wywołać dla niego ujemnych skutków procesowych.
Okrojenie informacji udzielonej oskarżonemu o pouczenie, o którym mowa w art. 100 § 6 k.p.k., spowodowało, że nie rozpoczął biegu termin wskazany w art. 126 § 1 k.p.k.
Skoro warunkiem rozpoczęcia biegu terminu określonego w art. 126 § 1 k.p.k. jest ustanie przeszkody, o której mowa w tym przepisie, a przeszkoda taka nie ustała, to wskazany termin nie mógł zostać przekroczony.
LEX nr 183000
183000
Dz.U.97.89.555: art. 16; art. 100; art. 126



Wyrok

z dnia 12 kwietnia 2006 r.

Sąd Najwyższy

II KK 234/05

1. Wobec unormowania art. 78 § 1 k.p.k. oczywiste jest, że to obowiązkiem oskarżonego (podejrzanego) jest należyte wykazanie, że nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie. Jednakże o tym obowiązku i sposobach wykazania trzeba go pouczyć, do czego zobowiązuje przepis art. 16 § 2 k.p.k., z konsekwencjami procesowymi określonymi w art. 16 § 1 k.p.k. Należało wskazać możliwość uzyskania zaświadczenia o stanie majątkowym i dochodach z urzędu gminy właściwej dla miejsca zamieszkania, stosownego zaświadczenia z urzędu pracy itd. Gdyby oskarżony takich dowodów nie przedstawił, to wówczas, co oczywiste, byłyby podstawy do ustalenia, że nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść kosztów obrony bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie.
2. Błędny jest pogląd, że jeżeli wnioskodawca nie jest pozbawiony wolności, to zawsze ma możliwość podjęcia pracy i, wobec tego, zawsze ma możliwość uzyskania wystarczających środków dla poniesienia kosztów obrony. Taki tok rozumowania nie uwzględnia realiów rynku pracy. Również błędny jest pogląd, że sam fakt pozbawienia wolności pozbawia wnioskodawcę możliwości ponoszenia kosztów obrony. Jest bowiem oczywiste, że może on dysponować środkami uzyskanymi przed pozbawieniem go wolności, a także może pracować w areszcie śledczym albo otrzymać tam takie środki od innych osób, co także podlega sprawdzeniu, niejednokrotnie z urzędu, przed rozpatrzeniem wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu.
182942
Dz.U.97.89.555: art. 16; art. 78

Postanowienie

z dnia 3 lutego 2006 r.

Sąd Najwyższy

II KZ 51/05

Gdyby w pouczeniu dołączonym do doręczonej skazanemu informacji o treści wyroku zawarto informację o początku biegu terminu - a powinna być w pouczeniu zawarta - to skazany mógł wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku z uzasadnieniem złożyć z zachowaniem terminu. Brak tej informacji spowodował stan, który obiektywnie należy ocenić jako wyraźną sugestię, że termin biegnie od dnia otrzymania pisemnego powiadomienia o treści wyroku wraz z pouczeniem o sposobie zaskarżenia. Była to zatem, z powodu jej oczywistej niekompletności, informacja mylna w znaczeniu, o którym mowa w art. 16 k.p.k. Z tego zapewne powodu skazany nie podjął w ogóle w zażaleniu kwestii terminu dokonania czynności, pozostając nadal w przekonaniu, że postąpił zgodnie z pouczeniem, i podnosząc jedynie zarzut "nierzetelnego rozpatrzenia mojego odwołania".
173661
Dz.U.97.89.555: art. 16; art. 100; art. 126


Postanowienie

z dnia 22 kwietnia 2005 r.

Sąd Najwyższy

III KZ 8/05

Z zapisu protokołu wynika, że obecne na rozprawie strony zostały po ogłoszeniu wyroku pouczone, iż "wyrok jest prawomocny, a uzasadnienie na piśmie zostanie sporządzone w ciągu 14 dni". Jednocześnie w protokole brak jest jakiejkolwiek adnotacji nie tylko co do sposobu poinformowania, ale co do tego, by strony w ogóle zostały pouczone o terminie i sposobie wniesienia kasacji od zapadłego wyroku, a co za tym idzie, m.in. o treści art. 524 § 1 zd. 2 k.p.k. W tej sytuacji, na podstawie treści przytaczanego zapisu protokołu, nie sposób uznać za gołosłowną argumentację wnioskodawcy, że był przekonany, iż sporządzone na piśmie uzasadnienie zostanie mu (z urzędu) doręczone, gdyż możliwość taką może sugerować przytaczany zapis, a w każdym razie, twierdzeń skazanego nie podważa żaden inny zapis protokołu.
149643
Dz.U.97.89.555: art. 16; art. 126; art. 524


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 24-07-2008 13:10

ginące nasze pisma
jak życie pokazuje może sie tak zdarzyć kiedy w jednej kopercie wysyłamy kilka pism i zginie coś więc co robić
na kopercie w której wysyłamy należy podać wszystkie sygnatury jakie mamy w pismach oraz ilość załączników oraz poprosić panią w okienku o możliwość zeskanowania aparatem kopert ze znaczkami i numerem przesyłki poleconej&nbsp;
wcześniej w domu opisujemy na dowodzie nadania co jest w kopercie&nbsp; i jeszcze najlepiej na gazecie z aktualna datą wiec mamy wtedy dowody na to ze byliśmy w domu ze czytaliśmy gazetę i pisaliśmy pismo&nbsp;:-X


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 27-07-2008 20:02

glosa o zakazach

http://www.sprp.org.pl/biu/Prok_1-2003/Marcinkowski.pdf


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 01-09-2008 13:00

o notatce urzędowej

http://www.temidius.pl/prawo_karne-p-8-15.html


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 02-09-2008 11:06

w sprawie karnej swiadk przesłuchuje sie tylko raz chyba ze zaistnieją okoliczności co do których sąd ma wątpliwości i moze&nbsp; on być jeszcze raz przesłuchiwany. Innym rodzejem doadatkowych przesłuchań jest wyłączenie części rozprawy lub zawiadomienie o przestępstwie fałszywych zeznań oraz zatajania dowodów niewinności lub tworzenia fałszywych dowodów.&nbsp;:-XRODKI trzymajcie sie bo my ojcowie możemy zawiadomić o popełnieniu przestępstwa
alimenciarz i inni macie teraz atuty w reku art 233kk art 234 art 235Art. art 236kk
233. § 1. Kto, składając zeznanie mające służyć za dowód w postępowaniu sądowym lub w innym postępowaniu prowadzonym na podstawie ustawy, zeznaje nieprawdę lub zataja prawdę, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 2. Warunkiem odpowiedzialności jest, aby przyjmujący zeznanie, działając w zakresie swoich uprawnień, uprzedził zeznającego o odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznanie lub odebrał od niego przyrzeczenie.
§ 3. Nie podlega karze, kto, nie wiedząc o prawie odmowy zeznania lub odpowiedzi na pytania, składa fałszywe zeznanie z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
§ 4. Kto, jako biegły, rzeczoznawca lub tłumacz, przedstawia fałszywą opinię lub tłumaczenie mające służyć za dowód w postępowaniu określonym w § 1, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
§ 5. Sąd może zastosować nadzwyczajne złagodzenie kary, a nawet odstąpić od jej wymierzenia, jeżeli:
1)fałszywe zeznanie, opinia lub tłumaczenie dotyczy okoliczności nie mogących mieć wpływu na rozstrzygnięcie sprawy,
2)sprawca dobrowolnie sprostuje fałszywe zeznanie, opinię lub tłumaczenie, zanim nastąpi, chociażby nieprawomocne, rozstrzygnięcie sprawy.
§ 6. Przepisy § 1-3 oraz 5 stosuje się odpowiednio do osoby, która składa fałszywe oświadczenie, jeżeli przepis ustawy przewiduje możliwość odebrania oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej.
Art. 234. Kto, przed organem powołanym do ścigania lub orzekania w sprawach o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne, fałszywie oskarża inną osobę o popełnienie tych czynów zabronionych lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
Art. 235.&nbsp; Kto, przez tworzenie fałszywych dowodów lub inne podstępne zabiegi, kieruje przeciwko określonej osobie ściganie o przestępstwo, w tym i przestępstwo skarbowe, wykroczenie, wykroczenie skarbowe lub przewinienie dyscyplinarne albo w toku postępowania zabiegi takie przedsiębierze, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
Art. 236. § 1.&nbsp; Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenia skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2. Nie podlega karze, kto zataja dowody niewinności z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym.
kk.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 05-09-2008 10:22

KRUCZEK PRAWNY POLEGAJĄCY NA PRZEBICIU TERMINU OGŁOSZENIA WYROKU I DOPROWADZENIA DO UMORZENIA POSTĘPOWANIA.
UWAGA ZAWSZE MOŻNA WZNOWIĆ KAŻDE POSTĘPOWANIE.&nbsp; &nbsp;

http://www.prawo.lex.pl/czasopisma/prokurator/o_wyrokow.html


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 08-09-2008 08:34

wznowienie przewodu sadowego

Art. 409. Sąd aż do ogłoszenia wyroku może wznowić przewód sądowy, zwłaszcza w wypadku przewidzianym w art. 399, albo też udzielić dodatkowego głosu stronom.

Art. 399. § 1. Jeżeli w toku rozprawy okaże się, że nie wychodząc poza granice oskarżenia można czyn zakwalifikować według innego przepisu prawnego, sąd uprzedza o tym obecne na rozprawie strony.
§ 2. Na wniosek oskarżonego można przerwać rozprawę w celu umożliwienia mu przygotowania się do obrony
Art. 414. § 1. W razie stwierdzenia po rozpoczęciu przewodu sądowego okoliczności wyłączającej ściganie lub danych przemawiających za warunkowym umorzeniem postępowania, sąd wyrokiem umarza postępowanie albo umarza je warunkowo. Jednakże w razie stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 17 § 1 pkt 1 i 2 sąd wydaje wyrok uniewinniający, chyba że sprawca w chwili czynu był niepoczytalny.
§ 2. Umarzając postępowanie sąd stosuje odpowiednio art. 322 § 2 i 3, art. 323 § 1 i 2 oraz art. 340 § 2 i 3.
§ 3. (264) Sąd stosuje środek zabezpieczający wskazany w art. 99 § 1 Kodeksu karnego lub w art. 43 § 2 Kodeksu karnego skarbowego, jeżeli wyniki przewodu sądowego to uzasadniają, a umorzenie następuje z powodu niepoczytalności sprawcy w chwili popełnienia czynu.
§ 4. Umarzając postępowanie warunkowo, sąd stosuje odpowiednio art. 341.
§ 5. Przewidując możliwość warunkowego umorzenia postępowania albo możliwość orzeczenia kary z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, sąd może wznowić przewód sądowy celem odpowiedniego zastosowania art. 341 § 3; wówczas sąd może zarządzić przerwę.

Art. 341. § 1. (227) Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział w posiedzeniu. Udział ich jest obowiązkowy, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 2. (228) Jeżeli oskarżony sprzeciwia się warunkowemu umorzeniu, jak również wtedy, gdy sąd uznaje, że warunkowe umorzenie byłoby nieuzasadnione, kieruje sprawę na rozprawę. Wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania zastępuje akt oskarżenia. W terminie 7 dni prokurator dokonuje czynności określonych w art. 333 § 1-2.
§ 3. Jeżeli sąd uzna za celowe ze względu na możliwość porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii naprawienia szkody lub zadośćuczynienia, może odroczyć posiedzenie, wyznaczając stronom odpowiedni termin. Na wniosek oskarżonego i pokrzywdzonego, uzasadniony potrzebą dokonania uzgodnień, sąd zarządza stosowną przerwę lub odracza posiedzenie.
§ 4. Sąd orzekając o warunkowym umorzeniu bierze pod uwagę wyniki porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii wskazanej w § 3.
§ 5. (229) W przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na posiedzeniu wyrokiem.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 09-09-2008 07:23

w PRZYPADKU ZDARZEŃ MOGĄCYCH MIEĆ ISTOTNY WPŁYW NA TREŚĆ ORZECZENIA można nawet zmienić prokuratora i przesłuchać go za świadka zgodnie z treścią art 236kk

Art. 236.kk § 1.&nbsp; Kto zataja dowody niewinności osoby podejrzanej o popełnienie przestępstwa, w tym i przestępstwa skarbowego, wykroczenia, wykroczenia skarbowego lub przewinienia dyscyplinarnego, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2.
§ 2. Nie podlega karze, kto zataja dowody niewinności z obawy przed odpowiedzialnością karną grożącą jemu samemu lub jego najbliższym


Art. 48.kpk § 1. O wyłączeniu prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze oraz oskarżyciela publicznego orzeka prokurator nadzorujący postępowanie lub bezpośrednio przełożony.
§ 2. Czynności dokonane przez osobę podlegającą wyłączeniu, zanim ono nastąpiło, nie są z tej przyczyny bezskuteczne; jednakże czynność dowodową należy na żądanie strony, w miarę możności, powtórzyć.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 11-09-2008 06:35

Dobrym rozwiązaniem jest wpisywanie daty słownie z uwagi na możliwość podrobienia dokumentu.&nbsp;


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 18-09-2008 10:08

Postanowienie

z dnia 17 sierpnia 2006 r.

sąd apelacyjny w Katowicach

II AKz 540/06

Obecność oskarżonego na rozprawie jest obowiązkowa i nie może on tłumaczyć swojej absencji wykonywaniem pracy poza granicami kraju. Niewątpliwie bowiem w ten sposób zakłóca prawidłowy przebieg postępowania. Nadto ciąży na nim obowiązek zawiadamiania organu postępowania o każdej zmianie miejsca pobytu trwającej dłużej niż 7 dni.

217005
Dz.U.97.89.555: art. 75; art. 117

Przewodniczący: Sędzia SA Barbara Misztalska.
Sędziowie: SA Elżbieta Mieszczańska (spr.), SO (del.) Aleksandra Malorny.
Protokolant: Izabela Rybok.
Prokurator Prok. Apel.: Janusz Konstanty.

Sąd Apelacyjny w Katowicach - II Wydział Karny po rozpoznaniu w sprawie przeciwko Dariuszowi Z., oskarżonemu o przestępstwa z art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 24 kwietnia 1997 roku o przeciwdziałaniu narkomanii zażalenia obrońcy oskarżonego na postanowienie Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 17 lipca 2006 roku w przedmiocie zastosowania tymczasowego aresztowania na podstawie art. 437 § 2 k.p.k.
postanawia uchylić zaskarżone postanowienie.

Postanowieniem z dnia 17 lipca 2006 roku Sąd Okręgowy w Katowicach zastosował wobec oskarżonego Dariusza Z. środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy od dnia zatrzymania i zarządził poszukiwanie tego oskarżonego listem gończym. Ustalił, iż oskarżony nie stawił się na rozprawy w dniach 31 stycznia 2006 roku oraz 26 kwietnia 2006 roku, nieskuteczna była też próba jego doprowadzenia, a z relacji Policji wynika, iż Dariusz Z. wyjechał zagranicę i termin jego powrotu nie jest znany. W tych okolicznościach sąd uznał, iż oskarżony ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości, tym bardziej, że zarzucono mu zbrodnie, a zebrane dowody uprawdopodobniają jego sprawstwo.
Na postanowienie to zażalenie złożył obrońca oskarżonego, zarzucając obrazę art. 258 § 1 pkt 1 poprzez przyjęcie, iż oskarżony ukrywa się, mimo, że jego nieobecność na rozprawach spowodowana była charakterem wykonywanej pracy. Podniósł nadto, iż sąd błędnie założył istnienie dużego prawdopodobieństwo popełnienia przez oskarżonego zbrodni. Konkretyzując zarzuty obrońca podniósł, iż nieobecność Dariusza Z. na dwóch rozprawach została usprawiedliwiona, gdyż wykonuje on zawód kierowcy na trasach międzynarodowych, co wiąże się z częstymi wyjazdami. Wskazał także, iż kolejna rozprawa zaplanowana na dzień 27 czerwca 2006 roku nie odbyła się z przyczyn obiektywnych, nadto skarżący powołał się na ustalenia dokonane w prokuratorem, który wstępnie wraził zgodę na dobrowolne poddanie się karze przez oskarżonego. Zdaniem obrońcy nie można zgodzić się ze stanowiskiem sądu, iż oskarżony ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości, jak również, że zachodzi realna obawa wymierzenia mu surowej kary pozbawienia wolności. W konkluzji wniósł o uchylenie izolacyjnego środka zapobiegawczego zastosowanego zaskarżonym postanowieniem wobec Dariusza Z.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:
Zażalenie jest zasadne.
Skarżący przekonująco dowiódł, iż oskarżony Dariusz Z. nie ukrywa się przed wymiarem sprawiedliwości.
Na podstawie dokumentacji dołączonej do zażalenia sąd odwoławczy ustalił, iż nieobecność Dariusza Z. na rozprawach w dniach 31 stycznia 2006 roku oraz 26 kwietnia 2006 roku istotnie spowodowana była wykonywaniem obowiązków pracowniczych, a obrońca załączył do protokołu rozprawy z dnia 26 kwietnia 2006 roku zawartą przez oskarżonego umowę o pracę. Fakt zatrudnienia oskarżonego jako kierowcy potwierdza również oświadczenie jego pracodawcy. Nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż rozprawa z dnia 27 czerwca 2006 roku nie odbyła się z przyczyn obiektywnych, a skazany w tym dniu przebywał w Polsce i brak jest podstaw, by przyjąć, iż kolejny raz nie stawiłby się. Podkreślenia wymaga jednak fakt, iż obecność oskarżonego na rozprawie jest obowiązkowa i nie może on tłumaczyć swojej absencji wykonywaniem pracy poza granicami kraju. Niewątpliwie bowiem w ten sposób zakłóca prawidłowy przebieg postępowania. Nadto ciąży na nim obowiązek zawiadamiania organu postępowania o każdej zmianie miejsca pobytu trwającej dłużej niż 7 dni.
Analiza akt sprawy nie potwierdza realności obawy ukrywania się bądź zakłócania prawidłowego toku postępowania z uwagi na surowość grożącej oskarżonemu kary, dlatego też zastosowanie wobec niego środka zapobiegawczego jest nieuzasadnione.
Zaznaczyć trzeba, iż w razie dalszego niestawiennictwa oskarżonego na wyznaczonych rozprawach z powodu wyjazdów zagranicznych, zastosowanie środka zapobiegawczego może okazać się zasadne.
Z uwagi na powyższe orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.



Postanowienie

z dnia 9 sierpnia 2006 r.

sąd apelacyjny w Szczecinie

II AKz 253/06

Sąd orzekający nie może uchylać się od powinności podejmowania definitywnych decyzji rozstrzygających o przedmiocie procesu. Niezależnie bowiem od stopnia zawiłości sprawy, obowiązkiem sądu jest przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez strony, w tym prokuratora i ich ocena, oczywiście w razie potrzeby - także przy wykorzystaniu (w zakresie wymagającym wiedzy specjalnej) opinii biegłych. Z kolei stopień skomplikowania dowodowego sprawy, złożoność okoliczności faktycznych, czy też trudności w zakresie analizy, zgromadzonego materiału, nie uprawniają do przerzucenia powinności rozstrzygnięcia wątpliwości, na oskarżyciela publicznego, w trybie art. 345 k.p.k. W szczególności zaś po uchyleniu wyroku i, w jego następstwie, uprzednio dokonanym zwrocie sprawy do etapu postępowania przygotowawczego, ponowne podjęcie tożsamej decyzji procesowej, wymaga nie tylko wyjątkowej rozwagi, ale przede wszystkim zaistnienia nowych ważkich i wcześniej nieznanych okoliczności.

Wyrok

z dnia 26 czerwca 2003 r.

Sąd Najwyższy

III KK 65/02

1. Sąd ad quem nie wydał postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych i nie przeprowadził żądanych dowodów. W ten sposób rażąco naruszył prawo procesowe, w postaci art. 170 § 3 kpk. Obligował on bezwzględnie sąd drugiej instancji do wydania postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych, co mogło nastąpić zarówno przed rozprawą apelacyjną na posiedzeniu, a także na rozprawie apelacyjnej (art. 368 in fine kpk w zw. z art. 458 kpk). Postanowienie takie winno było zawierać, w myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 94 § 1 pkt 5 kpk, uzasadnienie wskazujące już to podstawę oddalenia wniosków, już to argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem.
2. Wprawdzie przepisy ustawy karnoprocesowej nie określają - jak czyni to art. 424 kpk co do uzasadnienia wyroku - warunków, którym powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia, jednakże z samej istoty uzasadnienia wynika, że powinno ono co najmniej wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia oraz wskazywać okoliczności, które za takim rozstrzygnięciem przemawiają.
Dz.U.97.89.555: art. 94; art. 170; art. 368; art. 424; art. 458


Przewodniczący: SSN Rafał Malarski (spr.).
Sędziowie SN: Piotr Hofmański, Stanisław Kosmal.
Prokurator Prokuratury Krajowej: Stefan Szustakiewicz.

Sąd Najwyższy w sprawie Andrzeja J. skazanego z art. 200 § 1 kk w zw. z art. 12 kk po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 czerwca 2003 r. kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 17 maja 2001 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego z dnia 5 grudnia 2000 r.,
uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

Sąd Rejonowy, wyrokiem z dnia 5 grudnia 2000 r., uznał Andrzeja J. za winnego tego, że w sierpniu 2000 r. do 19 sierpnia 2000 r. w Lęborku, działając w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, czterokrotnie doprowadził małoletniego Krzysztofa L., ur. 13.01.1991 r., do wykonania czynności seksualnych polegających na dotykaniu i poruszaniu organów płciowych pokrzywdzonego, obiecując w zamian za to pieniądze, to jest przestępstwa określonego w art. 200 § 1 kk w zw. z art. 12 kk, i za to skazał go na karę czterech lat pozbawienia wolności.
Sąd Okręgowy, po rozpoznaniu w dniu 17 maja 2001 r. apelacji wniesionej przez Andrzeja J., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.
Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego. Zarzucił w niej rażące naruszenie prawa procesowego: 1) art. 4, 167 i 169 § 1 kpk przez odmowę wezwania i przesłuchania świadków zgłoszonych przez skazanego w toku postępowania odwoławczego; 2) art. 451 kpk przez odmowę doprowadzenia skazanego na rozprawę apelacyjną celem złożenia przez niego uzupełniających wyjaśnień. W konsekwencji obrońca zażądał uchylenia wyroków sądów obu instancji i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania.
Obecny na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury Krajowej domagał się oddalenia kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszym rzędzie należy przypomnieć, że po wydaniu wyroku przez sąd a quo Andrzej J. zgłosił na piśmie do sądu odwoławczego kilka wniosków dowodowych, w których zażądał przesłuchania w charakterze świadków: Janusza D., Sławomiry J., Bogusławy R. i Beaty S. Wnioski dowodowe wskazywały tzw. tezy dowodowe, czyli okoliczności, które miały być udowodnione.
Sąd ad quem nie wydał postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych i nie przeprowadził żądanych dowodów. W ten sposób rażąco naruszył prawo procesowe, lecz nie te przepisy, które wyliczył autor kasacji, tylko art. 170 § 3 kpk. Obligował on bezwzględnie sąd drugiej instancji do wydania postanowienia o oddaleniu wniosków dowodowych, co mogło nastąpić zarówno przed rozprawą apelacyjną na posiedzeniu, a także na rozprawie apelacyjnej (art. 368 in fine kpk w zw. z art. 458 kpk). Postanowienie takie winno było zawierać, w myśl ogólnej reguły wyrażonej w art. 94 § 1 pkt 5 kpk, uzasadnienie wskazujące już to podstawę oddalenia wniosków, już to argumenty przemawiające za takim rozstrzygnięciem.
Nie ulega wątpliwości, że wykazana rażąca obraza prawa mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Warto wspomnieć, że relacje wnioskowanych do przesłuchania osób miały dostarczyć Andrzejowi J. alibi na dzień 19 sierpnia 2000 r. Miały stwierdzić, że skazany nie przebywał w miejscu przestępstwa, w czasie gdy zostało ono popełnione.
Przedstawione uchybienie nie mogło zostać konwalidowane przez uczynienie wzmianki w motywacyjnej części kwestionowanego wyroku o zbędności przeprowadzenia zgłoszonych przez skazanego dowodów. Zresztą trudno nie odnotować, że stanowisko sądu drugiej instancji w tej mierze wyrażone zostało w sposób nader lakoniczny i nie nawiązujący do podstaw oddalenia wniosku dowodowego określonych w art. 170 § 1 kpk, które są wyczerpujące i ich rozszerzanie metodą wykładni nie jest dopuszczalne.
Co do zarzutu obrazy art. 451 kpk, stwierdzić trzeba - powstrzymując się od oceny trafności decyzji w przedmiocie sprowadzenia Andrzeja J. na rozprawę odwoławczą - że część motywacyjna postanowienia w tej kwestii, ograniczająca się do przytoczenia sformułowań użytych w wymienionym wyżej przepisie, nie odpowiada wymogom stawianym uzasadnieniom orzeczeń. Wprawdzie przepisy ustawy karnoprocesowej nie określają - jak czyni to art. 424 kpk co do uzasadnienia wyroku - warunków, którym powinno odpowiadać uzasadnienie postanowienia, jednakże z samej istoty uzasadnienia wynika, że powinno ono co najmniej wyjaśniać podstawę rozstrzygnięcia oraz wskazywać okoliczności, które za takim rozstrzygnięciem przemawiają.
W tym miejscu warto zauważyć, że z racji zgoła fundamentalnych, wynikających m.in. z art. 6 ust. 1 i 3 lit. c EKPCz z 1950 r. oraz z art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, odmowa sprowadzenia oskarżonego na rozprawę apelacyjną, gdy tenże domaga się osobistego w niej udziału, powinna mieć miejsce w wyjątkowych wypadkach. W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, że uznanie za wystarczającą obecność obrońcy może następować w szczególności wówczas, gdy przedmiotem rozpoznania sądu odwoławczego będą wyłącznie kwestie natury prawnej (zob. wyrok SN z dnia 4 października 2000 r., III KKN 164/100, OSNKW 2001, z. 1-2, poz. 10 i uchwała składu 7 sędziów SN z dnia 18 października 2001 r., I KZP 25/01, OSNKW 2001, z. 11-12, poz. 88).
Ponieważ do naruszenia prawa doszło na etapie postępowania apelacyjnego, przeto Sąd Najwyższy uchylił tylko zaskarżony wyrok (skarżący postulował objęcie orzeczeniem kasacyjnym również wyroku pierwszoinstancyjnego) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania w tej fazie procesu (art. 537 § 2 kpk). Podczas powtórnego rozpatrywania sprawy Sąd Okręgowy związany będzie przedstawionymi w niniejszym uzasadnieniu zapatrywaniami prawnymi i wskazaniami co do dalszego procedowania. Rozstrzygnięcie instancji kasacyjnej w żadnym razie nie powinno zostać odczytane jako sugestia podjęcia takiej czy innej decyzji. Sąd odwoławczy w sposób całkowicie suwerenny i swobodny ustosunkuje się zarówno do wniosków dowodowych skazanego, jak i do żądania sprowadzenia go na rozprawę apelacyjną.


Postanowienie

z dnia 23 listopada 2004 r.

Sąd Najwyższy

V KK 199/04

Zaniechanie podjęcia decyzji co do wniosku dowodowego złożonego przez oskarżonego skutkuje naruszenie art. 366 § 1 k.p.k. oraz 368 k.p.k. i w konsekwencji prowadzi do sytuacji tożsamej z oddaleniem wniosku dowodowego, która to decyzja nie leży w kompetencjach przewodniczącego, lecz wymaga postanowienia sądu.
Ocena charakteru tego uchybienia, jak i istotności jego wpływu na treść orzeczenia, niezależnie od powyższego, wymaga stwierdzenia, czy jego następstwem było pominięcie okoliczności, której dotyczył wadliwie potraktowany wniosek.

Dz.U.97.89.555: art. 169; art. 366; art. 368; art. 438 pkt 2; art. 523§ 1


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Benny - 19-09-2008 10:05

Ignacy proszę Cię jeszcze raz byś nie zapominał nad wklejonym króciutko opisać kilkoma swoimi słowami czego wklejone dotyczy inaczej ten wątek traci sens bo do archiwóm SN każdy z nas ma dostęp a czytanie tego co wklejaś w sumie jest mniej czytelne nyż u nich bo na stronie SN przynajmniej krótko opisują czego wydane przez SN dotyczy.

Oraz staraj się wklejać w każdym poście po jedne postanowienie/wyrok a nie kilka ze względu omiania nepotrzebnie długych a przez to odrażających i niezbyt czytelnych postów.

W ostatnim poście np. zastanawiałem się czy te drugie postępowanie nie doticzy apelacji do SN od postanowienia sądu apelacyjnego a okazuje się że są to dwie odrębne sprawy.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 03-10-2008 13:02

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Miejscowość,&nbsp; 02-03-2008 r&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;

&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; <div align='right'>Sąd&nbsp; Rejonowy w ???..
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; VII Wydział Karny&nbsp;
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; ul. ???????????????
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Kod Miejscowość </div>

Pokrzywdzony:Marysia Kowalska&nbsp;
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;ul. ???????????????
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Kod Miejscowość

Oskarżony : x ??&nbsp; Kowalski&nbsp;
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Ul . ???????????????
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; Kod Miejscowość

sygnatura akt VIIK 61/07
sygnatura akt prokuratury 2 Ds. 600/07

Art. 401 kpk. § 1. Przewodniczący może przerwać rozprawę główną dla sprowadzenia dowodu albo dla wypoczynku lub z innej ważnej przyczyny.
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;Art. 115 kk § 14. Dokumentem jest każdy przedmiot lub inny zapisany nośnik informacji, z&nbsp; którym jest związane określone prawo, albo który ze względu na zawartą w
&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;nim treść stanowi dowód prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mającej znaczenie prawne.

<div align='center'>wniosek&nbsp; oskarżonego w sprawie oznaczonej sygnaturą akt VIIK 61/07
na podstawie art. 169kpk§2 art 401 kpk. § 1</div>[/center]
W imieniu własnym wnoszę o :
1)Sprowadzenie dowodu z dokumentu tj akt sprawy w postępowaniu z art. 207 kk umorzonym w 2004 r&nbsp; na okoliczność zatajania prawdy przed sądem oraz fałszywego zeznanie będącego w sprzeczności z zeznaniami strony lub&nbsp; świadka na stronie nr x protokołu z dnia wers od góry wers od dołu




Załączniki :
Wg spisu dowodów





Otrzymujący odpisy wniosku :
1)Sąd Rejonowy wg właściwości&nbsp; - 1 odpis&nbsp;
4)A/a oskarżony&nbsp; ? 1 odpis


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 24-11-2008 15:17

Stworzyłem ten wątek sam i jak widać nie ma odważnych na polemikę. Ta wojna której stroną byłem ja sam dała mi dużą wiedzę na temat zachowań ludzi , na temat jak jak się bronić nie mając pieniędzy i żadnego wsparcia .
Historia prawdziwego ataku na moja osobę miała wiele różnych etapów i finał . Do dzisiaj nie mogę jeszcze dojść do siebie i czuję jakby zło przeleciało nad światem. Odczucie ze zdrajcy sprzedają zeznania za pieniądze przypomina mi czasy Judasza kiedy to zło ogarnęło ziemie. Kiedy myślałem ze ze mną już koniec ponownie zobaczyłem chwile z jesieni 2006r. Widziałem wtedy zło na własne oczy i modliłem się i te zło odeszło. Po ogłoszeniu wyroku powiesił się taki mój znajomy i było to później 3 dni od daty 13-11-2008r. Zaczęło wiać wiatr świszczał padał deszcz ulewny . Rzekomo dusza wisielca szuka drogi i tak dzieje się przez 3 dni. Pamiętam tez kiedy mój nauczyciel prawa opowiadał ze niejeden ojciec walczący o dzieci albo się powiesił albo zmarł albo go wsadzili. Statystycznie to jesienią najwięcej spraw sądowych się odbywa z zakresu walki o prawo ojca i dziecka . Przeżyłem i Bogu dziękować będę za to ze taki ze mnie zły ojciec i nie uląkł się zła. za to ze jeszcze chodzę na własnych nogach i za to ze kocha mnie baba której dawno szukałem mimo ze kalectwo mam nieodwracalne :hi::friends: ze statystyk forum wynika ze faceci mogą pogadać i się jednoczyć i jeśli chcą tego to mogą dużo co nie oznacza ze do więzienia skuleni idą lecz do sądu aby się obronić.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - grad1 - 24-11-2008 17:12

Ignacy, zatkalo mnie, wiem, że moja ex chciała mnie wsadzic, prowokowała ale nie dałem sie, teraz ze zdwojoną siła gra córką, przerażanie co piszesz ale i wskazówka "nie poddawac sie", 3m się!


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - ama - 24-11-2008 20:40

moze ktos uznac, ze to glupie, ale ja wierze w to ,ze to zlo, o ktorym pisze Ignacy, czasem jest bardzo blisko. Tak blisko, ze jest prawie wyczuwalne, ale jesli ma sie czyste serce i intencje, to nie dosiegnie tej osoby.
Karma dziala zawsze w dwie strony i choc czasem jest ciezko, bo ktos robi Ci wiele zlego, to zlo odwroci sie i trafi podwojnie w tego co zle Ci zyczyl.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - Jerzy01 - 01-06-2009 10:27

Bywa też że i sprawiedliwość przychodzi ale 100lat po śmierci niesłusznie oskarżonego. Kto ma wiarę w sobie i potrafi dawać innym to niech to robi. Moje godziny są chyba policzone i nie sąd to liczy lecz moje zdrowie i służba zdrowia.
Akta moje dzieci poczytają. Pozdrawiam ojców nieulęknionych.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - stona - 01-06-2009 10:41

Ignac, kuruj się bo zdrowie Twoje będzie dzieciom konieczne niezbędne. Twoja wiedza i zangarzowanie jest przeogromne, nie wielu jest facetów tak mocno zangarzowanych w prawa swoich dzieci


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - jeszcze_mąż - 23-11-2009 11:30

Cytat:Znęcanie się zachodzi niezależnie od tego jak zachowuje się pokrzywdzony. Tutaj jest wszystko jedno.


ignacy,
to nie prawda orzecznictwo SN mówi co innego.


coś w sprawach karnych dla oskarżonych i nie tylko - jeszcze_mąż - 24-11-2009 10:09

Ignacy,
zachowanie 'pokrzywdzonego' jest bardzo ważne. Opis, kótry przedstawiłeś zapewne źródła ma w poradnictwie typu NL. Czytałem kiedyś w jakiejś babskiej gazecie, żale że niedopuszczlane jest umarzanie czy uniewinnianie z tego tytułu, że 'biedna' kobieta lała męża. Fakt, NL tak by chciała.

Ale jak to ujął mój kolega sędzia: '207 nie zachodzi jak się nawzajem leją'.

Dlatego należy wykazać, że ona Cię leje, wyzywa etc.